장음표시 사용
671쪽
DE PHILOS. CHRI TIANO R. OCCIDENT. 6o
Losius verba Geraldi postea Sylvae maioris abbatis eκ libro Miraculorum S. Adelardi, quibus Ingetrannum ait: Eo tempore ceteris altius
fuisse philosophatum. Addimus his Olbertum Abbatem Gemblacensem, qui ipse quo ue ex Fulberti disciplina prodiit. Is ubi ex ore Herigeri Lobiensis abbatisi aliquid de septem Iapore hilum triuium sine dubio intelligit bibit, et Parisiis aliquamdiu operam dedit studio et apud
urbem Tricassisam triennio et studuit et docuit, denique ad Fusserti Carnotensis episcopi audientiam convolavit, quem peritia liberalium a tium tota Francia praedicabat e Sed et reliqua legenda sunt, quae
uitae eius auctor SIGEBERT Vs GEMA LACEN sis I habct, in quibus
narrat, Olberlum ob geminae er Dionis, secularis atque sacrae famam ubique personantem non eOricos tantum habuisse discipulos pluriamos, sed ex curialibus quoque quosdam ad fuscipiendam ab eo literarum disciplinam permous e Praecipue autem in arte musca valuisse.
Alios eius discipulos enumerat MABILLONI vs r, inter quos fuisse Hum ardum compilatorem canonum ab Olberto adiutum, supra iam enarrauimus. TRITHEMIO Φ, cui minus accurate Adelbertus vocatur, audit
vir sapientissimus. . XLVI. Celeberrimus autem discipulorum Fulberti fuit B EREm serenoria G A RIV S, ex controuersia de modo praesentiae corporis Christi in S. coena, quae magnos hoc seculo motus in Ecclesia dedit, notissimus, cuius t men hilloriam, lites, sata enarrare huius loci non est, et ad annales ecclesiasticos pertinet Nos eo illum nomine heio consideramus, quod inter philosophos seculi XI supremum pene locum meruerit, certe reliquis fere omnibus, qui contra eum in aciem processerunt, in conflie tu philosophi eo praestiterit. Id enim indubitata eius aeui testimonia loquuntur, ex quibus pauca hic apponimus. Nempe Chronicon Turonensem . ad quo' prouocat LAVNorvs , ita de eo loquitur: Anno DLXelarebat magister Berengarius grammaticus, archidiaconus Andegaurasser thesaurarius, nec non et inviser scholarum, et camerarius ecci
sae B. Martini Turonensis in grammatica et philosophia clarissimus, et in necromantia peratissimus. Quod ultimum elogium aut de invia
dia cleri magnum virum graui persecutione et calumniis prementis test tur, aut pro necromantia chiromantia vel simile quid legendum est, in quo coniecturae genere se hanc aetatem exercuisse verisimile est. Idem LAv Notus t m odorannum monasterii S. Petri Viui Senonensis mon chum prouocat, qui eum Turonensiem magistrum et admirabilem phialosophum vocat. Praecipue autem HILDE BERT Vs Cenomanorum, mox Turonum ponti sex audiendus est, qui in epitaphio, quod Berengario scripsit , inter alia ita de eo cecinit: Ο et suis
672쪽
Ingenio cessit eloquioque suo. Sanctior et maior sapientia maius adorta Impleuit serum peetus et ora Deo. Pectus eam voluit, vox prorutis, actio provisis,
Singula factorisse studuere suo.
Vir sacer et sapiens, cui nomen erescis in horas, Ouo minor es qui uis, maximur es hominum.
Et paulo post vita quoque philosophum ita describit:
Cuius eura sequi naturam, legibus via. D mentem vitiis, ira negare dolin Virtutes opibus, verum praeponere falso, Nil vacuum sensiι dicere nil facere Laedere nec quenquam, cunctis prodesse, fauorem B populare lucrum Pellere mente, manu etc.
Non id negare audent, qui tam insensis contra eum signis concurrerunt, et serre non potuerunt, quod vir philosophus, qui solitus erat, ut scripsit Hildebertus, nil vacuum sensu dicere, trans substantiationis dogma, quod inter medias tenebras ex ne eis tu philosophiae obortas genitum est, reiecerit. Ita enim SIGEBERTUS GEMEL A CENSIS r Berengarius
Turonensis liberalium artium et amplius dialecticae peritia in gnis, scripsis uos stilo contra inrannum grammaticum et episcopum, non agnoscens amici corrsentis beneuolentiam, sed defendens suam de mν- steriis Christi sententiam. Et quia multi ad eum vel contra eum super hac re scripserunt, scripsi et ipse ad vel contra eos, et dum dialectiaris sophismatibus contra simplicitatem ficti apostolicae abutitur, nec
se excusare, nec alios aediscare videtur: quia magis interpolat clara, quam dilucidat obscura. Et G v I TMvNDvs Auersantis antistes libro primo de sacramento altaris ': Sed et tunc liberales araes intra Gallias pene ob leuerant, novis saltem verborum interpretationibus, quibus Giam nunc plurimum gaudet Berengarius, singularis sesentiae laudem, et cuiusdam excellentiae gloriam venari qualitercunque poterat, affectabat. - - Sed postquam a domino I miranco in dialectica de res iis parua turpiter es confusis , eumque per ipsum dominum Lanfraneum, virum aeque doctissimum liberales artes Deus recalescere atque optime reuiuiscere fecisset, defertum se se a discipulis dolens. ad eructanda impudenter diuina mycripturarum sacramenta, ubi ille adhuc adolescens, et aliis eatenus detentus studiis adeo intendebat, I se convertit. Non disputabimus de ipsa Berengarii caussa praetensique erroris fontibus : Hoc enim ad alium locum pertinet , sed id modo obstr
n) De s. E. e. p. m. rium editi vide apud F A a R I c. T. ii Lo) Editione, libri huius contra Bereng in pag. I 4.
673쪽
DE PHILOS. CHRISTI AN OR. OCCIDENT. Gr
uamus, lateri hos ipsos viros, valde licet Berengario iniquos, maximam eius suisse in dialestica, quae tum inter scientias philolophicas sola regnabat, peritiam; nec obscurum est eκ his ipsis initimoniis , valde risiiise Andegauensem archidiaconum aduersarios suos. Qui quamuis nouitatis et subtilitatis in verbis eum accusauerint, supra tamen ex eius epitaphio contrarium apparuit, solitum suisse Berengarium nil vacuum sensu dicere: Illud historia ccclesiastica testatur, Berengarium in undecim, quae in hae caussa coactae sunt, synodis armis dialecticis, quibus co te
pore solis bella Dei gerebantur, egregium militem se praeititisse. J'ateturque L Eo Osri ENfrs' in Chronita C metis: Iu nodo Romana neminem Berengario valuisse obsestere, ideoque Asiericum euocarum fuisse ad D nodum, eumque post multos verborum confictus cum neuter cederet, unius hebdomadae acceptis induciis . librum adversus diaconum edictine, et omnes eius assertioves destruxisse. Quod et S 1 GERER TVS fatetur, Albericum, virum ea tempestate M inaestudio praestantem rinistere voce homini in dicendo copi Usimo non potu e , patiumque septem dierum ad responsum scripto edendum popo sie.
Quod negat quidem Boo Nivs 3, sed, nisi fallimur, contra inanii sta veterum testimoniae Virum autem Albericus, quem ecclesiastica haeu velitatio ad cardinalitiain dignitatem promouit, victoriam disput tionis acumine , an anathematis fulmine reportauerit, nostrum non osthoe loco disquirere. Illud sui scit notasse, cum Albericus in hac disputatione coram instituta Berengarium vincere haud potuerit, palam inde Esse, Berengarium in disputandi disserendique arte non habuisse similem. Ipse enim Albericus, teste PETRO DIACONO , vir fuit illis tempo-rabus Digularis, et philosophus insignis, cuius ille libros de musica, de
tronomia, de dialecifica recenset. Vt taceamus, quod dudum viris doctis obseruatum est, suspectam esse Leonis Ostiensis, Petri Diaconi et Sigeberti Genablacensis narrationem, victoriam Atherico tribuentium ea modo de caussa, ut sui ordinis homines extollant. Qua de re tamen ali bi dispiciendum. Nobis hoc quidem loco perinde est, viceritne an vietus sit Berengarius, errorem an serio et ex animo, vel sinnulate eiurauerit, vel recoxerit, et quae alia magna contentione de Berengario disputari tolent; illud extra dubium collocatum esse videtur, Berengarium ratiocinandi arte adiutum magno animo in praeiudicia ea insurrexisse, quae temporum ignorantia, doctorum superbia, ct philosophiae neglectus inuexerant. Quod unum sui licit ad euin reliquo vulgariter philosophantium gregi eximendum. Talis cum esset, discipulos quoque naetus estcgregios. Inter hos eminet B R V N Ο eκ Colonia Agrippina cἰerma- B, - Gunus, canonicus Rementis et Scholasticus, quo in loco Ottonem Remem -
sem , qui postea ad sedem Romanam promotus A. C. M L X X X VIII, Vrbanus II dictus est, discipulum habuit. Qui praeceptorem hunc
674쪽
ιο1 PERIOD. II. PARS II. LIB. II. CAP. II.
um Romam vocatum, ut ipsi a consiliis esset, archiepiscopum Rhegiensem constituit: quem tamen ille honorem refugiens in eremum Calabriae secessit, et cum monachorum sodalitio ibi ad vitae usque sinem vixit, celebris, quem condidit, ordine Carthusianorum. De qua eius caussa secessus in eremum fabulis maculata, cum in historia ordinum monasticorum, et praecipue Carthusiani ' agi soleat, remque omnem erudite di punxerit peculiari trii statione I o A N N E s L A v N o I v s, hic nihil adisiicimus. Hunc Berengarii discipulum suisse negant atque pernegant,
quotquot eius doctrinam de S. Coena repudiant. Asi his reste opponitur Malleacensis chronici testimonium , quo successio scholae Gerserti ita recensetur: Gerbertus docuit Fulbertum Carnotensem episcopum, de quo multa scripta vel in pagina vel in cantu sanctae ecclesiae remanserant. Hic iterum Funertus docuit Berensarium canonicum S. Martini. Putiterum Brunonem Reviensem et abos mulsos haeredes philosophiae reliquit. Multum se torquet M AB ILLO NIvs , in luculentum hoc testimonium reiiciat, et sancti atque seueri instituti auctorem ex hominis haereti ei os scina non prorepsisse euincat. Reiecta igitur auctoritate veteris illius chronographi, verba eius ita interpretatur, ut significare videantur, Brunonem non Berengarii sed Fulberti discipulum suisse. Contendit quoque, Brunonem iam clericum et Coloniensem canonicum, ac proinde literis iam excultum Colonia Remos venisse, et verisimile esse, ait, Brunonem a Nothero Leodiensi episcopo eiusque discipulis eruditum suisse, quam in rem ad verba MANA S S I s Remorum pontificis prouocat, in mologia sua scribentis: Brvvo nec noster clericus, nec nosternatus auI renarus es, sed S. Cuniberti in regno Teutonicorum postieanonicus. Ast infeliciter haec parumque digne eruditione et acumin Mabilloniano disputari quilibet videt. Verba enim chronici adducta in se clara sunt, et luculenter Brunonem Bcrengarii discipulum faciunt. Eius autem auctoritatem elevare Velle tam ficulneis ratiunculis , idem est, ac omnem historiae fidem euertere. Nec facit hue quicquam, Brunonem literis iam excultum Rsmos venisse: hoc enim facile concedi potest, cum Berengarius non Remis, sed Turone docuerit. Manassis verba autem Brunonem Coloniensem quidem iaciunt, Berengarii autem discipulum fuisse non negant. Quicquid autem eius rei siet, illud certum, Brun - . nem hunc ante secessum suum in eremum in philosophia cκcelluisse. Addit enim laudatus chronographus: Bruno quidem perfectus philosophus, monachus et eremita apud Calabriam multorum monachorum Carthusi z- nos intelligit pater obiit in Christo. Vbi tamen Lectorem eorum iubemus esse memorem, quae supra de notione philosophiae et nomine philosophi obseruauimus. Vt enim ipsius Berengarii philosoplua potissimum dialecticis argutiis et disputationum acumine absoluebatur, ita dubium
675쪽
DE PHILOS. CHRISTIANO R. OCCIDENT. 663
bium non est, quin Bruno candem philosophandi viam intuerit, ct cum Remis scholam regeret, id quod ex GVIRERTI NOVI GENΤΙ-N I vita a seipso scripta ' demonstrauit Io. LΑv Notus γ simili r tione discipullas docuerit. Ceterum negandum haud est, inter Bere guli aduersarios fui sti quoque nonnullos, acuminis dialectici laude cel hres, et in hac philosophiae parte, quae hoe seculo pene sola regnauit, exercitatissimos, qualem Albericum Castinensem fuiste supra obseruauimus. Nemo tamen inter eos ob dialecticae peritiam magis celebratus
est, quam L AN FRANCVS Beccensiis seliolae alumnus, in qua ita L. fraeneus. in literarum et philosophiae studio adolescens profecit , ut condiscipulis longe anteiret; et tum huius monasterii Scholasticus tandemque abbas sa-ectus alios hoc quoque philosophiae genus docere posset. De quo lege dus est vitae eius scriptor MILO CRI sp IN vs Nelim atteriensis abbas , qui videndus. Cuius doctrina cum Beccensis schola valde illustr
retur, ad eum praeceptorem cruditionis eius sima permoti multi conflue-hant, quorum sermonibus ita Vbique locorum commendatus est, Vt lai desin Cantuariensem pontilicatum adipisceretur. De qua eius vitae historia praeter eos, qui historiam literariam ecclesiasticorum scriptorum e posuerunt, historici Britanni ' quoque considendi sunt. Hunc Lanseam cum Berengario se potissimum obiecisse, ct dialectica citis acumina armis quoque dialecticis retudisse, ex supra dictis repetendum uit. Quod quaxatione secerit, eκ eius operibus a Lu CL DActi Estio editis si, disci '
potest. Nobis in historia philosophica seculi XI ideo laudandus est, quia
insignis liberales artes, quae iamdudum sorduerant, a Latro tu Ga has uocans acumine sis expolivit, teneriorem aetatem insecularibus deterent, in Scripturis diuinis animo et aevo maturuit; factus Becti monachus homo, qui notiret agresti opere victum quaerere,
publicas scholas ac dialecticas professus est, ut egestatem mouasterii Ab
Drusn liberalitate temperaret. Exivit iama eius in remotissmas Latinitatis plagas, eratque Beccum magnum et faminin liter Iuraevmn sum. Eius itaque studio et philosophiae professione euenit . ut dialectica Becci ubique personaret, et philosophiae Beccensis sama longe lateque
disseminaretur, quo factuin, ut et eius admiratio, ct magna discipulorum frequentia exsurgeret. Testem damus G v I LIELMvM G L M-METic ENs LM de instauratis a Lanlianco studiis ita loquentem:
Ortus Italia vir quidam erat, quem Latinitas in antiquum ab eo rost
llii Lo N. Me. VL Bened. p. li. p. 63 . emnquoque Lanfranei operibus praemisit Dacunia a i u s. Alies huc iacientes nominar F A i c.
676쪽
cf. PERIOD. II. PARS II. LIB. II. CAP. II. tutas entiae statum tota supremum debis o cum honore et amore πηο- scit magistrum, nomine La ranctu. Ipsa quoque is liberalibus studiis magistra Graecia discipulos issius bbenter audiebat et admirabatur Rumor ri hoc factum monachatus, quem Laristaneus Becci suscepit prodiit longe lateque protulit, et fama viri praeclarissima Beccum et abbatem Herluinum breui per orbem terrarum extulit. Accurrunt clerici, Ducum flii, nominati mischolarum Latinitatis magistri, Inici potentes et alta nobilirare viri. Hi discipuli dialectim potissimum subtilitate a Lan-franco enutriti,tantopere in his studiis exercitati sunt, ut teste G v I L i E L-Mo M ALMEs BURIENSI ubique scholares infatis buccis dialecticam ructarent, aliosque magni ce de se sentientes mitis di tirationibus iκ ruborem darent. Quod quo pacto Hersesto Normanno Guillelmi comitis, postea regis capellano factum siti, idem exponit. Alia scriptorum medii aeui loca huc pertinentia, ne nimii simus, praeterimus. Leget ea, qui volet, apud LAVNo iv M f, qui Beccensis scholae historiam ex Lansranci gloria meritisque in plutosophia illustrau
3. XLVII. Ex Lanseatici disciplina prodiit AN SELMUS
Cantuariensis episcopus, quem dialectica subtilitas, et ingenii acrimonia nulli sui temporis secundum valde haec, qua vixit, aetas extulit. Is Augustae in Alpibus parentibus nobilibus natus, cum doctrinae elementa ira Gallia hausisset, fama eruditionis, qua Beccensem scholam tum Lan-franeus nobilitabat, excitatus, illi in disciplinam, suscepto ordine S. Benedicti, se tradidit, et post praeceptorem ob literarum, quas egregie eXcolebat, opinionem, abbas inonasterii Beccensis factus est. Εκ quo munere ad sedem Cantuariensem vocatus in Angliam abiit, variis ibi fortunae procellis iactatus , de quibus post E AD ME Ruxi vitae eius scriptorcni st annales ecclesiae Britannicae, et scriptorum ecclesiastic rum enarratores videndi sunt. Hunc insignem inter philosophos seculivnderimi locum occupauisse, et scriptorum medii aeui testimonia euincunt, et ipsa viri subtilis limi scripta demonstrant. Vt enim taceamus TRITHEMIa o verba, quibus eum mire extollit, GVILI ELMUsMALMEsau RIEN sis in libris degesis Ausorum pontifcum , ita Cantuariensem praesulem describit: se De Anselino est sermo, qui in is Augusta ciuitate oriundus quaeso, primum transcendentibus Alpes exhi--bet, mediocritatem natalium in clarissi inam famam face virtutum sua ruin extulit, puer literis institit, pueritiam egressus, nunquam vel se seiviori aspectu castimoniam turl auit. Patriam terram edi eundi lxiis tris ira adolescenti occasionem ingessit: quam cum ille nullo posset is ire ingenio, ne domestica simultas in violationem naturae transiret, Mabscessu fefellit suo. Evasis Alpibus, cum volutaret anxius animi quo
677쪽
DE PHILOS. CHRISTIANO R. OCCIDENT. 66s
is tenderet, diuina dignatio fluctuantem serenavit; Normanniam ad Lamis francum eundum, Cum quo, si moraretur, patriae necessitudine a lit ,, rarum lamite incolatum laevigaret. Cum ergo Beecum venisset, nonis aspernanter a Lanseanco susceptus magnum ei leuamentum ad scholasse regendas suit. Eadem fere tradunt GUILEL Mus GEMME-T I C E N S I s et T Η o. M As WALSINGAMVs , quorum loca quoque adduxit Io. LAv No Ius . Recentiorum eandem fere de
Anselmi eruditione et acumine philosophico sententiam fuisse eκ collectis de eo censuris scriptorum, quas TH o M. Ρ o P E-B L o v N T e hibet, disci potest, quas non exscribimus. Dialecticae autem subtilitatibus inclaruisse, SI GERER Tvs ', Anonymus Mellicensis ', Gu Ita GEMMET3C ENSIS aliique testantur, qui ei quoque Introductionem in dialecticam tribuunt ε. Maxime vero acumen philosophicum demonstrauit in theologia, quam ita modulo dialectico adaptauit, vi t in logicis argutiunculis absolueretur. Id quod ex ipsis viri supra modum sithtilitatem rationum asseelantis scriptis, a GABRIELE GERA E R o N I o editis luculenter ostendi potest. Certe theologiam scholasticam iam tum ab hoc viro Ecclesiae obtrusam fuisse, eκ his scriptis clarissime patet, et eκ Monymi MELLICENS Is recensione intelligitur, quae cum in omnium manibus sit, eam breuitatis caussa hic non adscribi inus, sed tantum ad eius Monologium, siue soli loquium, et Pros logium h. e. allocutionem ad Deum prouoramus, quibus per ideam ipsam summi emtis homo ad conditorem suum agnoscendum adducitur; unde dudum obseruatum viris doctis , argumcntum ab idea entis summi pro eκ istentia eius adductum non Cartesium primum auetorem habere, sed ab Anselmo iam suisse allatum. Pari ratione in libro Apologetico contra Gaulinonem profundas philosophiae meditationes reperiri ohseruam in magno LEIB-N i Z I o ri Recteque monuit Anonymus Mellicensis, haec eum scrupta ideo secisse, Ut quod fide tenemus de diuina natura, et eius personis praeter incarnationem nece stariis rationibus, sue auctoritate Scripturae probari possit. Eadem ratio est dialogi, cur Deus ho no ρ quo aduersus infideles simplicituem Christianam tanquam fatuam deridentes philos, phice suo modo disputat. Reliqua eius scripta, de voluntare Dei , delibero arbitrio, de Deritate, de concordia praescientiae et praedesinatione , et alia, in quibus omnibus regnat dialectica et metaphysica subtilitas hae enim duae disciplinae uno tunc dialecticae nomine excolebam tur tacemus. Id vero ex dictis intelligitur, inter summos et acutissi
678쪽
PERIOD. II. PARS II. LIB. II. CAP. II.
mos sui temporis philosophos Anselmum esse rescrendum. Non Consumdendus autem cum Anselirio Cantuariensi est, qui eodem sere tempore vixit, Muriis, AN SELMUS LAVDVNENSIS Ecclesiae decanus et soliola L --ψυ. sticus, quem praeceptorem habuisse Abaelardum, infra probabimus. Hone circa finem lectili XI inclarescentem Auctor Historiae restauratae Lamd tinenses Ecclesiae apud LAVNoa VM vocat virum sapient i Tmtim. per totum pene orbem Latinum scientiae et eloquenitae suae inma notissmum, non dissentientibus HENRIc O GANDAVENS i v et T Ri Tu EM 1 o V. Aliter tamen de eo discipulus AB AELΛRDvs M, cuius haec verba sunt: Accessi ad hunc senem, cui magis longaeuus usus quam ingenium vel memoria nomen comparauerat. Ad quem si quis de aliqua quaesione pulsandum accederet 1ncer us, redibat incertior. Mi
rabilis quidem erat in oculis auscultantium M uultas in tonsipectu ova Honantium. Verborum usum habebat mirabilem, sed seu contemtiabilem. et ratione vacuum. Cum ignem accenderet, domum suam tumo implebat, non luce illastrabat. Arbor eius tota in foliis disicientibus a longe conspicua videbatur, sed propinquantibus et diligentius intuo tibus infra fuga reperiebatur. Ex his vero duobus Aiaselmis philos
Diae theologiae admixtae conditio intelligi, quaque ratione hoc tempore, theologiam scholasticam genuerit, disci potest. Alios Lanfrinci diastipulos, inter quos Iuo Carnotensis quoque suit, breuitatis caussa pra
an; f. XLVIII. Praeter Lansean cum alii quoque in Ecclesia viri doctiris Bereng-ii contra Berengarium disputauerunt. Cuius controuersia sere tota cum
L.zzbi . rationibus dialecticis et metaphysicis agitata fuerit, recte inde eo concluditur, hos eius aduersarios a philosophiae sui temporis praesidiisse Ix. non fuisse destitutos. Inter hos fuit LEO IX. P. M. natione Germanus, antea Conradus dictus, episcopus Tullensis Hunc et triuii et quadrivii scientiis excultum fuisse tradit eius biographus , quem tamen LAv No Ius C, de quatuor modis dialecticam applicandi pediperam interpretatus est, ut supra iam obseruatum. Scripsit qDoque coma isti . tra Berengarium MAVRITIVS ROthomagensium episeopus, de quo in cius epitaphio - haec dicuntur:
em Remis genuit, sudiorum Legis nutrix
'tauit trifido fonte phis bice. Quo in loco trifidus solis philosophicus aut triuii disciplinas indieat, aut
ternionem scientiarinii co tempore ab hominibus ecclesiasticis cultarum, dialo
679쪽
DE PHILOS. CHRISTIANO R. OCCIDENT. 667
diale sticam, musicam et astronoiniam, ad quam reserebant computumeeclesiasticum. Eodem enim, nisi fallimur, tensu Gerberius quoque Ot
toni III audit philosophus periti mus , atque tribus philosophiae partia
bus laureatus. Et hi quidem, quos recensuimus viri docti, in incoli gico argumenis et controuersiis suis temporis acumen demonstrauerunt philosophicum. Praeter hos alii quoque nominandi sunt, quorum diligentia effectum est, ut philosophia, quae tamdiu depressa iacuerat, iterum paulisper emergeret. Eorum, ne nimii simus, breuem tantum dabimus recentionem. Inter eos vero Franconem scholasticum Leodiensem, et secundum quosdam abbatem Asmuhemens in quos tamen alii inter sedistinguunt) primo sere loco ponimus. Ita enim de cO SIC E ER-τ v ς - : F R A N C O scholasticus Leodiosis rellione et utraque t terarum scientia nominatus, quantum valuerit fribemto, nos Heauit psi ris. Amatores ratiae se laris taxent eius sciem linu ex libro, quem inscripsit ad Hermannum Coloniae archiepiscopum, de quadratura circuli. de qua Aristoteles clite quadratura circulis est ribile, fientia quidem nouom est. Ob iliud vero scibile reviserant vel etiam praeferant eum feci lares 'hilosophi, nos laudamus cum . quia distinae Seriapturae inuigilauit et plura seripsit. Concinit his T v I T it L M i v scui audit vir infecularium disiciplina literarum eruditi mus. phil βο-phus, Myronomus et compretista insignis; Franconi adiicimus WILL ERAMU M, quein Willeraminum vocat Anonymus MELLICEN-s i s f. Is sub Henrico IV, circa annum Clo LXx, floruit, et Martisbum
geniis abbas suit, teste Tair Tua Mio f, et Paraphras Theotisca cantici canticorum innotuit, de qua alibi dicendum ι. Addit Sponti mensis abbas: Eum cum in uniuersitate Pari . . si aliquandiu hieris impendisset studium ad pat iam reuersum Ban ergoses ecclesae scholastiacum factum se. Quod caue ita intelligas, ac si ciscendarum literarum causa scholam Parisiensem frequentauerit. Non enim discendi sed ii cendi caussa Willeramum Lutetiae liaesisse ex Annalibus IIDDugien usdiscitur, in quibus ita scribit de Willelamo Tns Tun Mius ': cim ruit his temporibus mali avius. exscholastico Bambergensis scisae monoebus Fulgensis, ac deinde abbas Merseburgensis coenobii in Saxonia, dis tum in diuinis Scripturis, quam insecular ibus literis non mediocriter eruditus, qui primum apud Parisenses in Gallia philosophiam gloriose docuit: po ea apud Bambergentos in Orientali Francia grammaticam et rhetoricam publice litast. Quae ideo hoc loco asserenda fuerunt, quia L A v N o I v s contendit, demonstrari non posse , Parisiis hoc P a tem-
680쪽
εM PERIOD. II. PARS II. LIB. II. CAP. II. tempore in studio generali philosophiam personuisse. Vnde coniicit,
Trithemium aut V deradum cuin miramo confudisse, aut plane audiendum non esse, cum eius rei apud venastiores Trithemio iuriptores nihil proditum sit literis. Quod utrum ad eneruandam Trithemii na rationem susticiat, infra expendemus. IDEM ' vero L A M B E R-TVM quoque DE LEGI A. monachum et scholasticum coenobii S. Matthiae apud Treviros recenset, quem, ait, in omni enitarum g
nere fuisse doctisonum, et in musica eruditione Araecipue svrgularem, et multos auditores ad optima studia institui e. Eadem doctrinae fama ii - claruit GER ARDUS LAVDUN ENSIS, Scholasticus Ande-
gauanensis. De quo Baldricus, Burguliensis abbas ita canit:
Tantum Gerardus laudes dum laudibus auget. Ouia dignum magnis laudibus Andus habet. suantum doctrinis Ciceroque Maroque LaIinis
Nom nobis alter subis Aristoteles. Lux et laus eleri, hi qui floscerit orbi Orbi quadrivium prelum et trimum. At formatus fuit Abbas Burgultanses, qui Mi Gerardum vindieat ιn proprium.
Addimus Gallo homini Germanum , WILHELMVbi abba
tem Hirsatagiensem ; quem TRIT DE Mi vs V ait: Fuisse virum in divinis Scripturis eruditisonum, et in secularibus literis nulli suo rempore apud Germanos inferiorem, philosophum , astronomum et muscum insignem, visa et conversatione sanctis nixum etc. Eadem repetit in Chronico Hi augiensi , ubi eum philoybphum vocat acutissimum et in disputationibus adeo siubtilem, ut a nemine pmitus Dincer Iur. Item rumusica in mathematica et astronomia, in arithmetica er in arte calculatoriatam eruditum, vI cum in omnibus haberetur doctissimus, his quassingulariter scientiis operam nauauige videreIur. Iungimus his merito PETRUM DAMIANI fratrem, distinguendum a Petro de H nestis '. Rauennatem, episcopum Ostiense in et cardinalem. Hunc non tantum nobilis limum fecit insignis, quo in vitia sui seculi detonuit, Zelus, sed et philosophiae amor. Quem , cum vehementer morali philosophiae addixisset, variis libellis illustrauit, quorum recensionem post alios dabit Io. A L 8. FABRIcius': et quod magis laudandum, vitae honeltate
f. XLIX. Prodnxit hoc quoque seculo Germania HER M A N-NVM CONTRACTUM, a corporis debilitate ita cognominae-