장음표시 사용
771쪽
virorum maditorum sententiam excutiemus, qui media via incedentes Abaelardum omni ab errore liberari non posse putant, in multis tamen ii iuriam pagum meliora sata et molliorem medicinam meruisse contendunti De his enim omnibus in historia philosophica disputare, esset extra oleas vagari. Monemus tamen , merito attentionem debuisse praesules asse
tioni Ahaelardi iureiurando confirmatae , quam in apologia, siue fideleonsessione habet : Scripsi forte aliqua per errorem, quae non opo ruit , sed DEUM testem et iudicem in animam meam inuoco, quia in
his, de quabus accusor, nihil per malitiam aut superbiam praesumse.
Quae etiam sine asseveratione iacile credimus, et haec maxime provido de Abae lardi causa iudicio fundamentum sternere putamus. Deinde hoc quoque notandum esse putamus , damnauisse quaedam Bernardum, quorum nec verum sensum sontesque viderat, nec primos auctores nouerat, quaeque diu iam, licet erronea, in Ecclesia a personarunt. Dabimus eius rei exemplum, eo quod ad nostros limites pertinet, et mani seste probat, quam praecipitanter Bernardus in caussa Ahaelardi versatus sit. Ipse BERNARDvs de Abaelardo ita : Omitto, quod dicit Spiriatum S esse animam mundi. mundum iuxta Platonein tanto excelle
rius animal esse, quanto meliorem animam habet, Spiritum S ubi dum multum sudat, quomodo Platonem faciat Christianum, se probat ethnia
eum. ' Non disputabimus de veritate huius accusationis, quam landamento carere iudicat NATALIS ALEXANDER , certe Bernardus diiudicare non potuit historiae philosophicae imperitus; sed concedemus, recte eum mentem Ahaelardi et ex vero retulisse, erroremque hunc, qualem esse nemo temere negabit, Abaelardum fouisse: sane indiagnum erat tanti viri auctoritate in Abaelardo tanta eum vehementia comfigere, et ideo Abaelardum Platonicum sacere quod placuisse quoque . ex recentioribus I A Copo THOMABIO meritu miramur, quem non tantum in vetustis Ecclesiae doctoribus legebat, nec reprehendebat, sed In suae quoque aetatis hominibus, ipsisque amicis suis magna patientia ferebat, nec eos ετεροδοξίας suspectos faciebat, euidentissimo argumento, ignorantiam philosophiae, et odium atque inuidiam in debellando Abaelardo plurimum animum Bernardi occupauisse. Quod ne sine demonstratione dixisse, et insenso animo tantum virum calumnia onerasse videamur, ad priscae Ecelesae doctores, Gregorium Naeti anZenum, Cyrillum. et Aeneam Garaeum prouocamus, quorum loca cum produXerit praestantistima Ven. Mosi EMII r eruditio, ad eum, cocte in hoo argumento versatum Lectorem remittimus. Alia PP. loca, mire in hoc
dogmate π praecipue Synesii et Dionysii Areopagitae, cuius tunc
772쪽
νσο PERIOD. II. PARS II. LIB. II. CAP. III. SECT. II.
ius tunc inter Gallos, praecipue mysticos, qualis cupiebat esse Bemardus,
summa erat auctoritas et existimatio , tacemus, nec re entiores tangiamus , ex quibus Augustinum, Steuchum Eugubinum alibi nominaui mus. Sed nec ca ipsa, qua Vivebat Bemardus aetate dogma hoc in. Ecclesia inauditum et insolitum fuisse , illius aetatis scriptores testantur. Inter quos praecipue ARNOLDvs Abbas Bonae Vallis in Francia Camnotentis Ordinis S. Benedicti huc aduocandus est. Is librum seripsit de Ordinalibus Christi operibus olitia S. Cypriano tributum, quem ideo inter libros Cypriano perperam adscriptos retulit Io. FEL Lus - . In eo libro, sermone de Spiritu S. eundem prorsus errorem prolixe d sendit, esse Spiritum S. animam mundi. Haec ignota esse non poterant Bernardo , cuius amicus fuit abbas ille Bonaeuallensis, ut ex Epistola eius CCCX conflat. Ille autem in amico clarissimis verbis hune errorem scriptis disseminante serre poterat, quem tot pugnis in aduersario sugillabat, licet eκ verborum tantum deductum consequentia. Ita se ilicet semper homines s uni liomines, nec a sanctitatis quoque laude sibi aliisque placente aliena est aliaetuum intemperantia. Non impro- hamus, B. Bernardum hanc thesin reiecisse, quam ideo displicuisse eius aetatis theologis, quod simplicitatem, Dei tollere videretur, ex S Aiasti saga 1 LN si discimus ; sed tacuisse eum inter amicos , tantum autem excitata puluerem contra aduersarium , id quidem , ii ficus nominanda ficus eli, tam pium, quam videri volebat, doctorem non decuit. His vero artibus cum aduersarii Abaelardi uterentur, non dissicile ei fuit apologiam scribere. Bonae itaque caussae atque innocentiae suae fisus Ahaelardus ipse Romam proiicisci caussaeque suae patrocinium agere
constituit. Verum eum non auditum iam damnauerat, mrgerique man- cipari lihris concrematis confirmataque concilii Senonensis sententia iusserat Romanus pontifeκ. Vbi merito illud oggerendum erat, quod Be nardo auectoritate sua in periaiciem Abaelardi abutenti obiecit Bereng rius: Damnatur, prob dolor, absens, inauditus, et Inconuictus. Puid dic I, quidue non dicam, Bernar pNil optu es bella veniam pacemque rogamus,
Porrigimus iunctas ad tua lora manus. . Iura caisem rerum, vertetur sanctis legum.
Si mi, si mandar, si sic decernis agendum' Uuem penes arbui tum es, et vis et norma loquendi.
In itinere itaque iam versantem retinuit Petrus Maurit ius, Moctoi rius, a morum honestate Venerabilis dictus Abbis Clunia ensis ab annocta XX D ad CI I CL VI , vir literis sacris et prosanis etiam philosophicis satis tinctus, et Arabicae quoque literaturae non ignarus. Is
773쪽
cum moribus esset pacificis, humanis et benignis, satis Abaelardi vel,
menter indoluit, cumque nouas tempestates ex itinere Romano praeutruderet, et accurate intelligeret, unde Ierna malorum Abaelardo enata
fuisset, persuasit philosopho, ut in suo monasterio remaneret, pollicitur, daturum se operam, ut intercedente abbate Cisteretensi cum Rernardo reconciliaretur. Manum dedit Abaelardus tot malis expugnatus, praesenteque Bernardo, errores, licet immerito imputatos retractauit. Quod quamuis nonnulli negent /, vix tamen de eo dubitandum esse videtur, et plerique eius aetatis scriptores, inter lus hos auctor Cluniareosis Chro. nisi s tollantur. Quod tamen in praeiudicium caussae Abaelardi verti non potest. Dubium enim non est, virum honum, tot malis fractum, tot miseriis oppressum, cum Omnia in se armata, et superstitionem atque ignorantiam triumphantem videret, ipsa vero Romani pontificis fulmina pertimesceret, ut malorum sinem saceret, et cum Bernardo reconciliatus pacem inueniret, ea, de quibus hactenus disputatum erat, qUaeque partim logomachiis inuolui, partim subtilitatibus detineri videhat, Petro Cluniacensi monente hortanteque, abiecisse, Bernardum autem, cuius anahitio victo prostratoque aducistrio pepercit, positis irarum, quibus aestuaverat fluctibus , mitiorem ei animum praehuisse, si eqile litem istam indecoram tandem fuisse compositam. Namque pol thaec Abaelardo nihil obiectum csse nouimus. Ita intercedente apud Romanum pontificem Petro Mauritio ab anathemate, absolutus, permisitamque ei est, reliquum vitae in Cluniacensi monasterio transigere. In hoc vero secessu talem se Abaelardum praestitit, qualem philosophum Christianum exoptes. Qua de relegi meretur PETRI CLUNi ACENS Is Epistola ad Helofam eius laudibus plena, qua humilitatem eius in tam to eruditionis fastigio summam, cibi potusque frugalitatem, Iectionem,
orationem , meditationem perpetuam , pietatemque sine cXemplo vehementer commendat. Egregie sane ue eo scribit vir cordatus et sincerus:
M ns eius, lingua eius, opus eius semper diuina, semper philosophica, semper eruditiora meditabaIur, docebat, fatebatur. Tali nobiscum
vir simplex et rufus ac timens Deum ac recedens a Malo, tali imquam per aliquanIum temporis conversatione visi nos Dirae sine dies consecrauit Deo. Tandem cum animi mala calamitatesque desiissent, corporis
tkm litera ἰam serἰptorum Eeelesiastieorum condiderunt fere omnes. eelcb e enim Ob eluditionem et moret eius nomen fuit. Pleriisque laudat P a a x i e v s Bibl. I st. med. T. v. p 733. Dabimus modo vel hi Patri P mutensis monaehi ex epiliola acl eum Bibl. Pp. T. xxli. p. 8as. ed. Lugd. Quis vrq iam Plato sibtilius. quisia Aristoteles are mentosus. qtiis Cicero pratehri- s aut copiosius aliquando quicquirin diseruit q ii raminatiem instructior . qui thetorieusti Oinnior, quis dici lecticiis solitor, quis arithmeis
- s anmerosior. mis neometrieus regularior. quis mi suus eantilenosor. quis aItronomicus perfntea or extitit ,
774쪽
σω PERIOD. IL PARS IL LIB. IL CAP. III. SECT. II.
corporis eum infirmitates infestare coeperunt, toto corpore inusitata scabie et ulceribus occupato. Vt itaque liberiori aura frueretur, ab Abbate Cluniacensi Cabilonem missus, locum sibi summa amoenitate Comme dabilem prope urbem, Arari tamen flumine interfluente, elegit, in prioratu S. Marcellini. Ibi teste Mauritio ', antiqva sua recolens studia, libris semper incumbebat, nec momentum praeterire sinebat, quin semper aut oraret, aut legeret, aut scriberet, aut dictaret. Malo vero corporis indies augescente ex superueniente febri mortalitatis debitum perloluit XI Cil Maii anni cI cxcii, anno aetatis climacterico. Acer he luxit hanc amici sui mortem Petrus Venerabilis , qui hoc ei epita
Gallorum Socrates , Plato maximus IIesperiarum, Noster Argoteles . logicis , quicunque fuerunt, Mi par auι melior, studiorum cognitus orbi Princeps, ingenio varius se Iilis et acer, Omnia vi fluperans rationis et arte loquend Abellardus erat. sed tunc magis omnia vincit, Cum tauriacensem monachum moresque prosissus, At Chrisi veram transiuit philosophiam, In qua longaeuae bene complens ultima vitae Philosophii quandoque bonis se connumerandum, Spen edis undenas Maio renoiιante Calendar. Sed et sterum de eo cireumfertur, incertum an eodem auctorae: Petrus in hac Petra latitat, quem mundus Homerum
Clamabat , sia iam Adera fidus habent.&I erat hie Gallis, sed eum iam fata tulerunt, Ergo earer regio si Elea Me δειο. Illa scios quicquid suis illi scibile, sicu. artifices, arara absque docente docens. Vnielmae mii Petrum rapuere Calendae - Privantes logices atria rege fio. Es satis ι in tumulo Petrus 1acer hie Abellurdurcii fili patuit scibile quicquid erat. Tertium quoque affert Cl. ΡΕΣ Ius , quod ne nimii simus, apud ipsum legi potest. Haec duo enim susticiunt, ut constet, inter summos suae aetatis philosophos fuisse numeratum. Nec recentiorum iudicia de eo dissentiunt, quibus si standum, summo loco ponendus Abaelardus suisset, si in nostra tempora incidisset. Post mortem corpus eius prout Vluus mandauerat, ad Heloisam misium est, ut in Paracleto conderetur,
775쪽
intersuitque laneri iustaque amico, habita oratione panegyrica persolute
Petrus Venerabilis. Traditumque, Heloistin post fata eiciem tumulo ilia latam miraculoso pristini amoris signo amicis eum complexibus comprehendisse, quod verum esse contendit GERUAS IUS , quo iure, via derint, quorum interest. Illa autem post duos et viginti annos mortalia talis exuuias anno cIA CLxiv deposuit. Multa scripsit vir inexhaustae diligentiae, cκ quibus scripta theologica pleraque , non tamen Omnia, edita sunt, quorum recensionem dabunt LUDOvICUA IACOBus, C AsIM. OvDINUS, IO. AI. B. FABRICI US , et qui eorum summam enarrauit abbas GERVASIus '. Inter philosophicas tractationes
dialecticae eminent, vidisseque sena . icitatur Oudinus, super praedicamentis Aristotelis, de modis significandi, libros anablicorum pri rum et postreiorum, libros topicorum, libros Θpotheticorum, de diuia sonibus, de intellictibus. Scripsit etiam logicam, quam se editurum
promisit ANDREAs QUERCET ANUS ', nondum tamen lucem vidit; moralem quoque philosophiam attigit, sed more Scholastico, id est, com. laso inter se rationis et reuelationis lumine, quam titulo : Scito teipsum, cdidit C. V. BERNARDvs PEE I v s s. Displicuit hic liber Bernardo, alium moralis disciplinae cultum amanti. Eum vero suum esse non semel in vita, si fides C AvEO , negauit. Librum autem se tentiarum, Sic et non dietum Bibliothecae Angliae seruant Libros a tem quinque Theologiae Christianae vulgauit primus E D M. MARTE-NE , eisque crudita prolegomena de Abaelardo eiusque erroribus et adis uersariis praemisit. In his libris reliquis Scholasticis primum systematis theologici philosophica methodo adornati exemplum dedit, quod Petrum Lombardum , discipulum eius , in sententiarum opere frequenter praeoculis habuisse ac secutum esse fassus est Io ANNES CORNU BIENs Is , obseruantibus Q v Ε CETANO et PAGIO'. Ex hac vero breui vitae Abaelardi historia, qualis fuerit, quibus fatis, quo ingenio, qua volun- rate usus sit, rei intelligens hauὸ dissiculter definiet. Magna eum iudicandi acie et facile in rerum nexus penetrante fuisse ornatum, vidisse porro praeiudicia innumera, eruditione autem literisque ingenium eXeoluisse pulcherrime, et imprimis in dialectica Peripatetica similem non habuisse. et scripta loquuntur, et ipse, quam sibi conflauit, aduersari rum inuidia, insolita quoque auditorum frequentia testantur; mirumque non est, grades eum persecutionus perpessum esse, cum historia literaria luculentis speciminibus doceat, magnorum meritorum super alios emc gentium comitem plerumque suisse inuidiam. Sed nec dissilendum est,
776쪽
σσι PERIOD. II. PARS II. LIB. IL CAP. III. SECΤ. II.
ambitionis ot voluptatis miro inter se connubio iunctarum mixturam hanc ei fortunam magna ere parte finxisse, ut in ipsa vitae eius narratione
aliquoties notatum. In philosophia autem, quamuis subtilillimo gauderet ingenio, aliosque sui temporis omnes antecelleret, Scholasticus t men suit et dialecticus, adcoque iisdein, quae supra tetigimus, vitiis obnoκius, quae cum ad theologiam transtulisset , mirum non est, hominem, dialecticis mi omatibus diuina mysteria definientem, vel in errores varios incidisse, vel quod malumus, Veritates, luculentas et simplices inutili et malesana curiositate et subtilitate obscurasse. Quas nu-hes cum nec ferre, nec in eas penetrare a lucrnrii postent, materia inde enata est superstitioni, ignorantiae, hypocriti, inuidiae, cum crudeliter persequendi melioribus satis et temporibus dignissimum, et iure suo inter martyres philosophicos numerandum. Quam fabulam et olim lusisse, et lusuram esse in posterum quoque hyporrisin, rerum intelligentes norunt. Ceterum ipso Bernardo duriores sunt, qui atheismi notam Maelardo inurunt. Factum hoc a CARAMvΕLE ', qui ad VasqueZium
prouocat, testantem, docuisse Ahae lardum, primam clementorum Comcordiam esse Deum , Deum esse omnia , et omnia esse Deum, eum in omnia conuerti, omnia in elam transmutari. Hos enim Almericum et
Dauidem de Dinanto cum Abaelardo confundere, manifestum est. Quam autem B. Bu BDEvsk producit opinionem Abactardi, quam SpinoYismo sauere putat, non Ahaelardi ea est, sortillimis rationibus euertentis, sed Gulielmi de Campellis, ut supra dictum. Monstrum tamen alere videtur quod asserit, Deum nihil sacere posse, nisi ouod vult ; nisi, quod coniicimus, praecisione quadam mentali usum statum possibilitatis cum statu existentiae confudisse, et de hoc tantum locutum suisse dicamus. Qua de re alibi dicendum est i ri,M roma f. VIII. Ex Ahaelardi schola , praeter alios multos. quos magno
. ν-- numero discipulos habuit , P Ε T R V S LOMBARDVS, celebris est,
plerisque, qui historiam literariam medii acui ct Suholasticorum tetigerunt, memoratus Hunc theologia magis quam philosophia Scholastica nobilitauit: quia vero pro Scholasticorum parente haberi solet, interque praecipuos fuit, qui ct cologiae cuiusdam plailosophicae genus introduxerunt, hoc quoque loco silendus non est. Patriam habuit oppidum No- . Mariae vicinum in Lombardia, unde Lotrabardus dictus est. Fuisse una . cum fratre Gratiano et Petro Comestore ex furtiuis complixibus geniatum ν
suium Hist. T. ix. c. A. et 7. retentiores non ex
e ramum cum noti sine plerisque qui sontes historiae
literariae Eeelesiastieae tenent.
777쪽
tum L fabula est dudum reiecta, quae eκ ipsis celeberrimorum virorum locis natalibus resutari potest, Gratianum enim Clusinum ex Tus..ia, Petrum Comeliorem Trecensem suisse constat, ut taceamus, nullo telii monio doceri posse, ex illegitimo thoro eos prodiisse, et suisse fratres RStudiorum in lamenta potillimum in academia Parisiensi posuit, quo confluere solebat, quisquis eo tempore eruditionis hauriendae erat auidus. Maxime vero summa , qua tum docebat Abaelardus celebritas eum permovit, ut ad eum quoque conuolaret, et phllosophiae atque theologiae praecepta ab eo hauriret. A quo, accedente ingenii felicitate ita 'formatus est, ut Scholastici, id est, proserioris philosophiae et theologiae munere in as batia S. Genouelae vicario nomine fungi aliquandiu posset. Sunt equidem multi h, qui primum eum theologiae doctorem publicum in academia Parisiensi constituunt: Sed hos salii eκ eo conflat, quoniam Abaelardo in eo loco successit, qui publicus doctor non fuit, sed vicarii tantum locum obtinuit. Qiiamuis autem Augustini loco, Aristotelem sequeretur, quod displicuisse reliquis doctoribus Parisiensibus supra monuimus, ericit tamen ea, quam in aula habebat, auctoritas, cum regiorum filiorum institutioni esset praelaetus, ut magnis passibus ad dignitates Ecclesiasticas properaret. Cum enim anno C IDCLIX Philippus, Archidiaconus Ecclesiae cathedralis frater Ludovici VII, regis Galliae episcopias Parisiensis crearetur, concellit ob doctrinae eminentiam hanc Lambardo dignitatem Philippus, Petrusque Parisiensi Ecclesiae episcopus datus est. Quo in loco excelso positum, aulaeque pariter patrocinio et eruditionis opinione subnixum theologiam Scholasticam mire adiuvisse,
temporum eorum monumenta testantur: quae caussa cst, cur verisimile
visum suerit viris doctis, facultati eum theologicae in schola Parisiensi. dedisse originem. Illud certum, condito eum systemate theologico, siue sententiarum opere, cui titulum: Magister sententiarum praefixit, quod ei postea nomen haesit - , Scholasticum docendi theologiam genus mire promouisse. In eo Lombardus methodum ab Augustino iam suo modo adhibitam in seruat, qui obiecta scientiarum in res et signa, resque ipsas isteas, quibus uti, et quibus inii licet, distribuit. In hoc libro collectis patrum sententiis doctrinam Ecclesiae eum illustrare, et tunc dialecticas adiicere quaestiones , deque iis dubio disserendi genere disputare voluisse, ex ipsa libri inspectione patet; unde supra monuimus,
i) Cons. F A a x e. B hl. Lat. med. T. V. p. 777. o. uitio T. Il. p. la . M Tum ob anctor;tatem et venerationem testa Tatvria raro de S. E e. 377 p . tum ob m rem aevi niedii. a titulis libiotum auctores appellandi. Ita dictus Gilda . que tu . Hugi, de S. Victore . didascalus. loannes Seholastieus elim eus. Rob. suisset calculator, ut alia exempla in
778쪽
jss PERIOD. IL PARS II. LIB. IL CAP. III. SECT. II.
non audiendum esse DuPINIVM statuentem, Lombardum Scholastiucorum 'vesaniae occurrere, eosque a philosophia ad Ecclesiae consensuin vocemque isto libro reuorare voluisse. Ipsam enim Scholasticoruin theologorum viam, quam duce praeceptore Abaelardo ingressus erat, non reliquit, quamuis certum sit, longe modestiorem in ea tractatione Lom-hardum se praebuisse, quam innumeri, quos postea habuit commenta. tores, secerunt, qui immensas disputationes et inutiles quaestionum disceptationes immi uerunt. Exemplum, si vis, lege quaeso, Lector, amplissima disputatione excutientem quaestionem, an Christus, secundum quod homo, sit persona vel aliquid λ de qua ita ambigue subtilite que in utramque partem disserit , ut licite agnoscas, virum subtilistimum, sed dialeeticis atque metaphysicis notionibus animuin sibi totum replentem, ad id potissimum respexisse, ut philosophiae in theologia locum saceret ; quamuis PP. sententias ubi qui praefigat. Hoc enim ipso
dum ad duplices rivulos a vero fonte Scripturae S. Lectores abducit , Seholasticam theologiam mire confirmauisse atque promouisse discitur, In hoc vero opere non Abae lardi tantum vestigiis, eum strenue inflitisse, eumque valde secutum esse, supra obseruauimus, sed et plagii a nonnullis accusatur, quod ex Bandini cuiusdam libris totam hanc tractationem descripserit ρ. Id quod tamen negant alii ε, nos hoc loco definire Obinstituti nostri leges non possumus ex quocunque autem sonte librum suum Lombardus hauserit, illud cci tum, Lombardi opus partim ob perspicuitatem, quo nomine id valde laudat HENRIcvs GANDAvEN sis , partim ob collectam doctrinae theologicae inimam, tantopere istius reui hominibus placuisse, ut ipsi pene Scripturae S. praeserretur, et nemo theologus haberetur , qui non ad amussim illud teneret; et omni
explicationi doctrinarum sacrarum tanquam sundamentum substernere- . tur , et innumeris compendiis et commentariis, quibus inde sententi riorum nomen haesiit, illustraretur. Displicuere tamen nonnulla theol
gis, maximeque Ioanni Cornubiensi, Gualtero priori S. Victoris et Ioachimo abbati Florensi, qui hanc eius propositionem tanquant err neam accusauerunt: Christum, qua hominem, non esse aliquid, item que Patrem, Filium et Spiritum S. esse rem unam summam; quae tamen acta heio recenseri non possunt, cum ad ecclesiasticam historiam pertitaneant, videndus autem praeter alios Io. LAUNO IVS , quique conculi uin Romanum anno Cl CL xxix habitum ab Alexandro tertio enarrarunt:
qui ctiam articulos XXVI exponunt, in quibus magister communiter in senten
iga am geniem ram improbat Falla rei sai. E. p. 779
r) Ineerta enim aetas Bandini. quem cum sana ino eundem putat O . u i N . a L e. ia vixit
779쪽
sententiis non tenetur. Sunt qui graduum academicorum origines ad Lom hardum reserant Qui u magistri nomen et titulum, quo the logi insigniri solebant, intelligunt, falluntur. Nam non luin Abael a diis ita appellatus eli, sed et Cantabrigiensem theologiae prolatarem Gislebertum magistrum vocat auctor Appendicis ad INGvLFvM CROIL AN DENs EM I. Obiit Lombardus anno Clac LXIv, XIII Cal. Sext. sepultus in templo S. Marcelli, ubi et epitaphium eius legitur. Alium eodem tempore Lombardum vixisse, familiarem s. Thomae, Romanae Ecclesiae diaconum, notat PAGI , hunc cum Parisiensi episcopo cauene confundas.
f. IX. Tulit haec quoque aetas ROBER TVM PVLLVM RHενια NI.
siue PVLLE. YN, Britannum. De eius aetate inter se viri docti dis- sentiunt. Galli enim ad initia seculi XIII reserunt, annoque CIIccum ad archiepiscopatum Rothomagensem promotum sequenti anno expediutione aduersus Gallos interfuisse , demum anno cII ccxxr obiisse tradunt . His Anglicorum scriptorum fide nixus contradicit GuILEL M. CLugus Φ, illi enim medio seculo duodecimo constanter eum addi cunt. Quae omnino sententia probari debet. Nam I Ο Α Μ N E s S A-kis35RIENs Is auctor est, se in Angliam reuersum, quod circa m
dium seculum XII contigit, post magistrum Gilsertum nimis cito sibi subtractum in logicis et diuinis praeceptorem habuisse Robertum Pullum,
quem vita pariter et scientia commendauerint. Vitam eius eκ script riuus Anglicis strictim congessit C AvEus, ex qua discimus, virum hunc et inter suos et inter exteros ob eruditionem praeclarissimum , flagrante
in Anglia ciuili bello , ut strepitus militares Musis inimicos fugeret, in
Galliam se contulisse, et in academia Parisiensi bonarum literarum studio diu gnauiter incubuisse , hac vero occasione in S. Bernardi amicitiam deis uenisse, qui eum laudatum, retinere diutius in Gallia conatus sit in patriam vero redeuntem Exoniam appulisse, indeque Oxonium peruenissa, et in hac Musarum sede , obsoletum Scripturae S. et theologiae studium reuocasse, et theologiam per quinquennium praelegisse. Tandem ob imgentem ingenii et eruditionis famam ab Innocentio II Romam euocatum et anno cIo XLIV a Coelestino II, eius successore, purpuratorum ecclesiae Romanae albo adscriptum fuisse , multis vero priuilegiis a pontifice obtentis academiam Oxoniensem auxisse, a Lucio II autem cancellarii Ecclesiae Romanae honore auctum esse. Valde se commendarunt eius
S mentiarum Libri VIII cum Petro Pictaviensi editi , eo quod rationubus potius et Scriptura dictis, quam patrum, in decidendis quaestioni
e. m. p. 3 6. liter. Scr. eceses p. sta.
780쪽
O AE PERIOD. II. PARS II. LIB. II. CAP. III. SECT. II.
hus, utitur testimoniis, neglectisque subtilitatibus metaphysicis nugisque dialecticis, grauiora et solidiora consectatur De scriptis eius reliquis videndi script res historiae literariae Angliae. f. X. GILBERTI PORRETANI nomen valde m morabile est in hiiloria Gallicanae Ecclesiae seculi XII, ob peculiaria, quihus a recepta Ecelestiae doctrina deviasse visus est dogmata, unde passim
eius res a scriptoribus attinguntur, qui vel annales huius aetatis eccles sticos, vel literarios condiderunt L Cum autem inter summos quoque Scholasticos philosophos connumerari meruerit, in historia quoque Soholasticae philosophiae omittendus haud est. Eius res praeter TI THE-Miv M a ct ΙΙENRICvM GANDA v ENSEM y , qui eum inter scriptores ccclcsiasticos retulerunt, suse tetigit OTTO FRisINGENSIS , qui omnino audiendus est, cum testis sit coactaneus, et praesens eo tempore in Gallia suerit. Et huius quidem fidei nonnulli detrahunt, tum ob G A v v RI D v M vitae Bernardi scriptorem, qui alia longe et inesti ra, quam Otto, de Gilberto narrat, tum ob obseruationem RADE v I c 1 in sine chronici siue continuatione gestorum Friderici monentis: Ottonem hunc codicem manibus suis oferre praeceptuse, euinque luera
tis ac religios; viris tradidisse, ut si quid pro leuientia in ri Iri Gi Lberti. Pt patet in prioribu I, dixisse visus esci, qu'd quempiam possit offendere, ad ipsorum arbitrium corrigeretur, seque carriricae fidei assertorem iuxta S. Romanae, immo et univer sis esci sine regulam professum esse. Ait nihil haec obstare omnia, quominus fidem Ottoni
dandam esse, res Gilberti narranti statuamus, quilibet videt. Gaulaidus enim fidem ipse decoxit, dum ita Bernardum impense laudat, ut hunc nulla in re peccasse contendat; quod mirandum quidem non est, cum notarius Bernardi suerit, adeoque magistro addictissimum se praehum rit, rationem vero satis validam exhibet, cur Frisingenti hac in re post- Dpnendus sit. Verba Radevici autem de opiscopo nihil aliud voltant, quam 1e nec Gilberti nouitatibus satiere, nec, quae in eius excusationem dixerit, aliter velle intelligi, quam ut integro se animo adhaesisse doctrinae Romanae Ecclesiae mani sertum sit: id quod ad histori eae narrationis fidem non Pertinet. Vt taceamus, apertum esse, idco tantuin summum virum talia praecepisse, ut inuidiae ct obtrectationi, quae ex praestito causae Gilbe ti patrocinio, accusataque Bernardi aeerbitate oriri posset, se suumque librum subduceret. Erat autem Gilbertus Pictauicnsis ex Aquitania Galliae prouincia, qui ab ipsa, ut ait FRisi NGEN sis in , adolesccntia usque ad ulti
mam senectutem, in diuersis Galliae locis philosophiae studium excolue