장음표시 사용
241쪽
eato primar o: ergo supposito eo lata est spe. Eies suppostionis simplieis, non vero suppos. ionis personalis . Habatin manον Quia prima rium voeis eommunis signis ea tum est natura communis; signiseata vero eius seeundaria sunt omnia istius naturae eommunis inferiora: atqui per suppositionem eo putatam vox eommunis supponitur pro sola natura communi; non au tem pro singulis naturae inferioribus i ver h. gr. vox communis tomo per suppositionem copulatam supponitur pro solo homine communi,
non vero pro singulis hominibus singulatibus sngillatim sumptis γ Ergo per suppositionem
copulatam supponitur pro solo suo significato primario, non autem pro secun/ariis e Probat ν minae : Qina , uti in Logica dicam, natu .ra eommunis nihil est aliud, quam omnἰa sin. gularia simul sumptae verb. grat. natura humatia, vel homo eommunis nihil est aliud , qu .m omnes homines singulares simul sumpti: adeoque tune vox homo supponit ut pro homine communi , quando supponitur pto omnibus hominibus singulatibus simul sumptis , de pro nullo seorsim sumpto . Atqui per supposito. rem eo putatam vox supponitur pro suis Omnibus in serioribus simul sumptis , dc pro nullo seorsim sumptor etgo per suppositionem eopinlatam supponitur pro sola natura communi , non vero pro naturae inferioribus. χχ. Et eonfirmΛιιν : Quia suppositiones dis Ingui debent vel penes signifieata , pro qui . bus supponunt , vel penes modum seniseata enumerandi δ non enim fingi eum iandamen. to potest aliud ptinet pium suppositionis distin. ni. um , ae specifieativum . Atqui suppositio
simpleti & suppositio copulata supponunt . .eem pro e sdem tignificatis eo/em modo enu metandis : ergo illae supposationes non distiis runt. Probatur in nor: Quia in hae propositio. ne . Noma est spee es , voti fiam. aeeipitur sim.plieiter; in hae vero , Omnes homiris sunt IV.nIti , vox bomines aeeipitur eo pulatim . Atqui utrobique aecipitur pro eisdem fgnificatis eo. dem modo enumerandis: aeeipitur enim utrobique pro omnibus suis inserioribus enumeran. dis eopulatim . Ergo suppositio simplex , di suppositio copulata supponunt vorem pro eisdem sani fieatis eodem modo enumerandis . Quossvo ου homines ita aeeipiatur in propositione s eunda, elatum est . nee ullus negabit. Quod ita voes lamo etiam ace; piatur in propositioneptima, est aequὸ elatum: Quia vox homo aeei. pit ut ibi pro homine eommuni e atqui homoeommuni, nihil est in re aliud , quam omnes homines singulares simul sumpti: tit dieam in Logiea . Ergo vox iamo supponitur ibi pro omnibus suis inferiori s smul sumptis copulatim enumerandis.
23. His tamen non obstantibus , dieo sum positionem eo putatam non este speeiem suppositionis simplieis, sed personalis; adeoque bene assignat; quatuor speetes suppositionis personalis eommunis. Pro solutione tamen argumen. ti jam facti, aduerte uno verbo: Quid sit natura eommunis , quam dicunt voeis communis
esse signifieatum primarium, & quomodo illa
distat 1 singulatibus , seu in seriolibus , quae sunt signifieata seeundaria. Natura emia e m
munis s saltem ut mihi visum ess) nihil est
aliud , quam omnia Inferiora simul sumpta. quatenus eo ne ipiuntur di s gnifieantur stie dis fetentiis suis distinctivis; verti grati natura humana eommunis nihil est aliud, quam omnes homines sngulares smul sumpti , quatenus 1 nobis eoneipiunt ut , ae signifieantur sine Petreitate, paulaitate, Ioanne itate, aliisque diseserentiis naturam humanam snan latirantibus& individuantibus . Natura animalis in eo m-muni nihil est aliud , quam omnia animalia singularia simul sumpta , quatenus eonei fumi ut & fgnifieantur sine Petreitate , Bueephale it ater sine rationalitate, irrationalitate. xliisque differentiis naturam animalis specifieantibus, vel indi .iguantibus. Natura ergo commuis dis est quidem omnia singularia simul sumpta . non tamen nudὰ seeundsim se ; sed e neeptas de differentiis eontrahentibus i singularia enim simul sumpta, ae eum suis contractivis , ac distinctivis dimientiis conrepta non sunt natura communis , sed naturae eommunis inferiora, ae subitet bilia: neque se sunt voeis eommunis sani fieatum primarium, sed riniscita seeundaria . Quo posito
munes per suppositionem eopulatam supponi pro natura communi , ae suo sgnifieato pii. mario, de dieo illas aeeipi pro naturae inferioribus , ae suis signifieatis seeundatiis: adeoque suppositionem copulatam nullatenus esse speciem suppositionis simplieis, sed veram speeiem suppositionis personalis . RHis es a Quia voeeseommunes per suppositionem eo latam non supponuntur pro suis inferioribus a suis singu- Iatitatibus abstractis, sed pro illis eoncretis cum suis singularitatibus: atqui in seriora simul sumpta , eum stis singularitatibus ecinereta & eo
cera , non sunt natura eommunis per voeem
communem primati4 signifieata; sed sunt naturae eommunis subiteibilia per vocem eommuis nem seeundarid fgnifieata : ergo voces eommunes 1 suppositione eopulata non supponun. t ut pro suo signifieato primario , neque pro natura communi : sed pro suis sanifieatis secundariis , ae pro naturae communis inserioli
bus .as. Ad confirmationem fassa es m M : Suppositiones quippe non solum distinguuntur aes eifieantur penes duo minet pia ibi agducta; sed oportet adgere tertium e videlicti diversum
supponendi modum. Concedo ergo vores communes a suppositione simpliei & eopulata surponi pro eisdem fgnifieatis eodem modo enumerandis; Aleo tamen suppositiones esse divet. ias, ae speeie distinctas, Quia lieet supponant pro eisdem signi seatis , non tamen supponunt pro eisdem significatis eodem modo eonceptis. Nam suppositio smplex supponit pro illis . quatenus concipiuntur sne disserentiis suis distincti, is , & quatenus sunt . Is communis signifieatum primarium t at vero suppostri e putata supponit pro illis, quatenus conelpiun
242쪽
tui simul eum suis se gularitatibus, di quatensis sunt inelaeommunis fgnifieata seeundaria. Hae ergo duas suppostiones non eoincidunt, sed sunt
Da sanesi sua di is da . 16. Upposito haee et Iam di versa voeabula , o diuersosque titulos habet. Voeatur dioim suppositio dis unctiva, suppositio particula. tis, suppositio determinata . disiunctio dce. m. finiri solet tae modo: Est usurpatio voeis eom. munis pro suis inseriotibus, seu denominatis di. suncti E enumerandis per eonjunctionem di sunctivam gisiuncti. E sumptam. Vella grat. eum diea, Homo est anus, aliquis boma es animia, ere. tam subjecta, quam praedicata aeeipiuntur partieulariter: aeeipiuntur quippe pio suis inseri. oribus distincti ψὰ enumerandis hoe modo, Pe. trus est albus, vel Ioannes est albus, uel Phillypus est albus, cte. Homo est hoe album , vel homo est illud album , vel istud album , dce. Uo.em quippe aecipiuntur pro suis inferioribus ita e.
mumerandis , quomodo verisiratur propositio: atqui istae praefatae propositiones veri Mantur, utri. usque extremὲ inseriora enumerando disiunctiv/i ergo utrumque earum extremum aecipitur.di-sunctive.
tractiva pro sngulis generum, de pro generibus sngulorum, seut datur eopulativa λ Sive an o. res eommunes aeeipi possint disiunctive pio solis sngulis generum , & pio solis generibus sngu. lorum, simi ita aeeipi possisne eopulatiuὸ ρ Et quidem, quod aeeipi possi nt pro singulis generum , planum est, ae in eonsesso apud omnes.
Quaestio ergo solummodo est: Λn possint disun.cti ve aeeipi pro solis genetibus sngulorum Ali.
qui negant, aliqui affrmant. Ego subseribo as firmantibus. Eι proba: Quia hae praedieationes, omne an m I nu is area Noe , aliquod anima non futi n Mea Noe, sunt veri eontradictoriae; ut est manifestum: atqui vox animia in prima pio. positione universali assirmativa aeeipitur pro generibus sngulorum enumerandis eo lative; uti in eonfesto est apud omnes: ergo in se seeundaraitieulati negativa aeeipitur pro eisdem enumerandit dis uncti uel adeoque datur suppositio di. sunctiva pro solis singularis generibus, non mi. iis quam dentur eopulativa . Probatis eanseq. Quia in propositionibus contradictoriis subiee. tum in utraque eontradictoria accipi debet pro e.
isdem planὸ inferioribus 1 in universali quidem pro illis enumerandis eopulati τὸ , in parti lativer4 pto illis enumerandis disiuncti ἡ . Atqui in
praefata tum eodita/ictoriarum universali vox an . mesaeeipitur pro solis genetibus singulorum e numerandis eo putati τὰ: ergo in partim lati aeeipi debet pro solis eiciem enumerandis Misiuncti-vὸ. Et ratis a priori esse Quia, ut supradixi, suppositio nihil est aliud, quam prelatio vocis Christ. Lupi opera Tom. XII.
l eum intentione sgni seandi eius fgniseatar adol oque suppostio disiunctiva nihil est aliud , quami prolatio ν is communis eum intentione si gnaseandi signifieata ejus seeundaria dis uncti. ve enumeranda. Λtqui potest quis proferre vocem communem eum intentione sgniseangi sola eius genera singulorurer formati enim a quo piam loquente talem intentionem , quid uetat 'l Ergo dari potest suppostio dis unctiva pro solis
28. Obii ies: Ut iam sese dictum est, subimctum propositionis affrmativae supponitur pro ii. lis suis infitioribus , quibus quadrat, eoqu/ mo. do enumerandis. quo illis quadrat fgnifieatum praedirati formater atqui in hae praedieatione,Al quod a lues suu in area Noe . signifieatum formale predieati quadrat non solis singulorum generibus , sed omnibus inferioribus subjecti di sunctive enumerandis, tam singulis generum. quam generibus singulorum: ergo subiectum eis jus non supponit ut pro solis sngulorum genetibus disiunctive enumerandis. Probaιών minor riuuia ut fgnifieatum formale praeditati quadret omnibus omnino inferioribus, tam eommunibus, quam singulatibus, subiecti disiunctivὸ enumerandis , satis est , si quadret vel uni eorum seor sim aedivism sumpto : In astrenativis eam δε ιιι unum adimpleri. Atqui in praefata propositionesgnifieatum praegieati sormale. videt ieet e. xistentia in area Noe, quadrat multis subjecti inserioribus seorsim ae divisim sumptis: ergo quadrat omnibus omnino gis unctive enumerandis.
29. Resp. negando misvorem universati re fana
stam. Quia , ut supta disp. 1φ ὰ xi, regula haee
est saepe ae ordinari/ vera, non tamen semper omnino i claudi ea re enim potest, ae quandoque et audieat: elaudieare, inquam, potest non tam
tum ge facto, sed etiam citeri tamen rarius de Iure. Ista enim tam ampla ae e utensa subiecti suppositio limitati ae eontrahi potest per intentionem loquentis r Qua loquens velit suae propo sit ion is subiectum non applieari ad fgnifieanda omnia omnino sua inferiora, sed sola ejus gendira sngulorum. Hoe, inquam, seri potes non solum illegitimὰ ex ordinata loquentis phantasia, sed etiam quandoqu8 legitim8 set kata tota Iutis ima; si videlieet ex qualitate praedieati , vel alia loeutionis ei reum stantia quivis audiens istam loquentis intentionem ae limitationem sitis possit intelligere.
I x usurpatio α is pro suis denomina tis vel inferioribus disiunctim per conjun ctionem
gis unctivam disiunctim sumptam enumerandis. Uerb. grat eum dim , Ali Is equus requis IMad equuandum , vestem habere ad quem E se patum , Mnas hema est animal. Istae voees , a. quas , Episcopatum, animal, aecipiuntur disun.ctim a aeeipiuntur quippe pro suis inferioribus, disiunctim enumerandis . Dum namque di.
243쪽
. mssem Aabere H quem D sapatum, sensus non est, quod vellem hahere Coloniensem, vel quod vellem habere Inersem , vel quod vellem habe. re pater densem , Ece. sed quod vellem habete alIquem, vel hune, vel illum, vel istum: non quaerendo aliquem determina se in individuo , sed solummodo η age ae in eonfuso. Et hine hae sup. positio voratur eonfusar Quia videlieri vcieem noti supponit pro aliquo suo inferiori determi. to, sed pro Omnibus vag/ ae eon uia sumptis. 3I. Ea quilas amniga a parere quod hae quatuor suppositionis personalis communis speetes inter se distinguantur ae speei sirentur non penes fgnifieata , pro quibus vocem communem supponunt; sed pen s modum enumerandi signifieata, pro quibus v em supponunt a Rarsa est euris a Quia cimnes hae quatuor suppositiones vocem eommunem supponunt prci e sdem plani fignifieatis; digerso tamen modo enu. merandis r ut hactenus dichim de ostensum est . Ergo hae suppositiones non possunt distingui aes ei fieari pinnes signifieata , sed penes modum enumerandi significata. pro quibus vocem eom. munem supponunt . Pater conseq. Quia speei p. rum speeifieatio desumi debet, non penes id , in quo conveniunt , sed pen/s id, in quo diseon. vemunt r atqui hae quatuor suppositionum species eonveniunt planε in signifieatis, pro quibus supponunt, Ac diston veniunt in modo enume. randi illae ergo earum speeifieatio desumi de.
bet , non penes signi stata, sed penes modum
gr. Dixi saepius , harum subiectum esse νωeem communem r est, inquam, omnis de s la vox eommunis subjectum omnium harum quatuor suppositionum r liue sit universalis , s .es neu latis , id nihil refert; dummodo sit eommu .nis, id satis est. Itaque omnes ta quatuor suppositiones habent loeum in voee Deus , non mi onus, quam in voce animal. bomo , aliaue simili voce universali. V. g. In hae propositione, De. vis o sapiens , aeeipitur copulati τὰ . In hae, Da. tia est ne ruatus. aeeipitur gisiuncti. e. In hae, Deas est ιν nua, Deus est nimias, aeeipitur eo. pulatim . In hae, Medialis, ae Redemptas tene. ris tamant debias 4s Deus , Meipitur disiunctim. Hoe tamen adserta ex Λrim; nensi diversis in lo. Ha, ptaesertim Λ i. δρ 4 quis'. I. Quod voei Deus non possunt piae figi signum amnis vel aliquis; neque direre lieitum es , Omnis Deus es sapiens, ahquis Deus es incarnatas ἰ sed dieendum est i
I. Etiam pro hae suppostione nullas assigno
tegulas . nisi hane unicam generalem et Quoties eumque subiectum propostionis affirmativae aeei. pitur copulative, tune ejus praedieatum aut pitur disiunctim. v. g. in his, Roma est animal, Mala bomo es albus, praedicata aeeipiuntur eon. suae. Ratio es clara : Quia supponi eoo susἡ est supponi pro omnibus suis insertat; a disiunctim enumerandis: atqui praegieatum universalis assit. mationis semper aeeipii ut pro suis insolatibus disiunctim enumerandis r ergo semper supponi
tureonnia. Prob. a. stula tune praed ea tum assit reatum aeeipitur pro suis inferioribus disiunctim enumerandis, quando nullum eius inserius seorsim ae divisim sumptum potest assi ari de subjecto, sed solum omnia smul sumpta consuia 18 enumerata: atqui hoe eontingit in omni praedirato universalis affrmationis i ergo Om. ne illu3 praegieatum supponitur pro omnibus suis inseristibus dis unctim enumerandis.
De quibusdam aliis motam sensui tribus copulam praericationis respicientibus.
r. a Μpliatio physiea ste realis est alim. ius rei e2tensio ad Meupandum ma I IL solem loeum. Sie dicimur amplia.
re vestem . ampliare aulam , . cc.
Ampliatio Logiea, de qua hie nobis agendum est, est extensio vocis adsignifieanda pluta Mabseata , quam anteas gnifieabat. Η e diuiditur in ampliationem temporum , & ampliationem suppostolum. Ampliatio suppositotum est ex tonso uocis ad signifieanda plura inferiora , vel denomina M. quam antea fgniseabat r v. g. si primo 4 leam , Duo Lisiae, sol docta, de postea dicam, Omnes εο vis sat dis . in seeunda propositione amplio voeem la- ampliation suppostolumi quia a lanistatione duorum inseriorum extendo illam ad signifieatlanem omni um omnitio inferiorum suorum. Ampliatio tem porum est extenso seu usurpatio uocis ad fghi ean/um signifieatum suum existete pici pluribus temporum disserentiis, quam exigat prideipaliseopula propostionis . v. g. in hae propostione.
Numa es astines, vox homo ampliatui ampliatione temporum: usurpatur enim non tantum ad
signifieandum hominem : qui in tempore praesenti, ut exigit priueipalis copula ptopositionis . sed etiam ad signifieandum hominem omnem, qui fuit tempore praeterito , qui erit temporrisu tuto, de qui essa potest in tempore possibili esaeitque proposito hune sensum 1 Homo, quies , qui fuit, qui etit, qui eme potest , est animal. Et de hae ampliatione ad tempora hiet loquemur: illa enim intelligitur . dum de ampliatione Logἰea loquimur sine addito. 2. Inter duas autem haste ampliationes sunt quaedam diserimina . Pol tim es : Quod ampliatio temporum locum habeat in solis enuntiationibus; at vero ampliatio suppostolum tam in
orationibus nomen unciativis , quam in e un- elativis laeum habet . primis pari es clarorinia ampliatio temporum est extensio seu M.
surpatio voeis ad fgni Man/um significatum suum exissese pro pluribus temporum dissetentiis ,
244쪽
t; Is, quam exigat prinei palis eopula proposcio-opula propositionis: atquἰ neque hae prolationes .
nisi a fleoque ampliatio temporum loeum habet neque hae intentiones distinguuntur realiter i erisinssilis orationibus eopula eonstantibus. Λtqui go etiam ampliatio & suppositio voeis personalis solae enuneiat Iones sunt orationes copula con- realiter non distinguuntur. Quod non dissErant stantes: ergo ampliatio temporum habere potest prolationes , est elarum: Quia prolatio voeia idem loeum in solis enunciationibus. Clara quo ι os est , quod productio voeis; adeoque dili ingui. a/ιὸν post Quia ampliatio suppostolum est tur penes disiunctionem meis: de pet consequens extenso seu usurpatio voeis ad signi seanda plura sieut est eadem vox ampliata, & personaliter ae- Aenominata seu inferiora , quam antea signi sea- eepta; sie etiam est eadem piolatio voeis amplia. bati atqui haree2tensio fieri potest in quavis o tae ae personaliter aeeeptae. Quod neque istae in. ratione: non in solae nuneiatione: ergo amplia. tentiones dissetant, esiam es claram : Quia po tio suppostorum habere potest loeum in quavis test loquens eadem volitione, eodemque actu oratione. Prolaιών minis : Quia seut quando di- velle signi seare signifieata seeundatia voeis a se eo , Ut, ae homo es doctus, o omnis homo est prolatae , ae simul eorum existentiam pro plut distis, in propositione seelida amplio vorem Minos bus temporum 3.sserentiis, quam exigat eopinam pliatione suppositorum i se eadem ampliatio. la propositionis. ne illam amplio, quando dieo, Uurque som. do. s. Pro intelligenda ampliat Ionis divisione,ctus, o amnis homa doctas. novisse oportet: Quod Summulistae quinque assi- . ADeνam discrimen .s: Quod suppositorum gnent temporum disserentias: tres reales , di du- ampliatio est vera speetes acteptionis misonalis; as artificiales. Reales sunt tempus praesens, prae- at vero ampliatio temporum est suppositio quae 'teritum, & suturum; artiseiales veto sunt posedam diversa s non quidem in re, sed in modo si, s bile S. imaginarium. Hae duo tempora voean. gnifieandi de eoncipiendi ab aeeeptione simpli. t ut tempora artiset alia , quia res in illis realiter, ei, materiali, de pet sonali. Pνhma pars patet: ae verε non existunt, sed inventa solummodo Quia supposito personalis est usurpatio voeis pro sunt ab Artis Summulistieae Prosessoribus ad emsuis in setioribus seu Aenominatis 1 adeoque omne plicandos multos eonceptus, quos de rebus sor. illud,quod est usurpatio& usurpatio voeis pro suis mamus , qui per sola tempora realia non possunt inferioribus aut denominatis , est speetes quae, latis commese explieari. Tempus possibile v dam suppositionis personalis. Atqui ampliatio eatur illud, in quo existunt res, quae neque sunt, suppostolum est usurpatio voeis pro suis inferio 'neque fuerunt, neque erunt, tamen esiae possunt.1ibus vel denominatis: etgo est speetes supposi. V. g. tempus,in quo existit alter mundus. Tem. tionis personalis. Altera pins etiam pater: Quia pus imaginatium voeatur illud, In quo exi si suppositio materialis supponit vocem pro seipsa ; tunt res, quae nee sunt, nec fuerunt, nee et unt, simplex supponit illam pro selo suci signifieato nec esse possunt, possunt tamen sngi & eooeipi. ptimatio: personalis vero illam supponit pio si- V. g. tempus, in quo existit chymeta. Hoe po. Ἀgniseatis suis seeundatiis. Ast ueto ampliatio listo. Λmpliatio ordinari8 assignatur quintuplex:
temporum supponit voeem ad fgnificanda tem. videlicet ampliatio ad tempus praesens dc prFieri pora, quibus signifieatum eius existit r ergo am- tum: ad praesensti suturum : ad praesens, prae-pliatio haee est quaedam suppositio vocis da versa teritum, & suturum: ad praesens , praetera tuni, ab illis tribus. fututum, ae possibile: di ad praesens , praeteri 4. Est, inquam, suppositio quaedam giversa tum, suturum, possibile, ae imaginabile . ab istis tribus , noti quidem realiter, sed solo 6. QAidam hic agglomerant magnum regula. eon notato, & tatione; seu in solo modo eone i- rum numerum. Sed nescio eui fidi i nam apiendi , , significandi. Ampliatio quippe tem - tempore, quo ego in stholis vetior, tutiquam meum identifieat ut quandoque suppostioni ma. de illis in exercitio scholast leo mentio Λ.m s teriali. quandoque simplici, quandoque perso-0ti audivi. Taceo ergo de ea lamum sisto . Est nati: quandoque copulative , quandoquἡ di sun. tamen una regula scitu de explieatu digna, quam ctive, cte. pro diversa Meurrentia materiae . quandoque in scholasti exeteitio nominari Ampliatio enim temporum habere potest loeum contingit. Regula es Mee r Subiectum eujustum. In omnitas tribus suppositionum generibus: vox que propostionis necessariae ampliatur ad qua- enim extendi & usurpari potest , non solum ad tuor temporum differentias, presens, praeteri seniseandum suum Mnifieatum primatium se 'tum, fututum dc possibile. Ita ampliantur suis eurigatium , sed etiam ad signiseandam seipsam hiecta harum pio postionum , Nomo est animia, eesistere pro pluribus temporum differentiis,s homo est νι uis . Faeiuntque hune sensum a. m.
quam evigat principalis copula propositionis. mo , qui est, qui fuit, qui erit , de qui est Hine ampliatio, quae si in suppositione materi. potest, est animal, est risibilis . miti juti ali, smpliei, vel personali r sive potius ampli- es: Quia subiectum euiuscumque praedirationisatio, quae est in voee materialiter, simplieiter , Laismativae ampliatur ad omnia ista tempora, vel personaliter areepta, identi fieatur supposi- pro quibus illi eonvenit sani ficitum latrea lationi materiali csmpliei, vel personali . Rario est: praedicati : atqui in proposticine quavis neres Quia suppositio personalis est prolatio voeis simul saria fgnificatum sormale praedieati eonvenit eum intentione signifieandi signifieata eius se. subjecto pro quatuor illis temporibus d ergo suis
evngatia ; ampliatio veto voeis pet sonaliter ae-0bjectum ejus ampliatur ad quatuor issa tempora eeptae est prolatio vocis simul eum intentione s- Mare clara es inultigenιι areminas i minis pνoba
gnificandi signifieata eius seeundatia existere in ιuν : Quia signiscatum formale praedirati , pluribus temporum disserentiis, quam exigat co 'quod eonvenit semper , dc ubique, quodqu/ctis. Lum opera Tom. XII. ' X a sum
245쪽
nunquam potest non eonvenite, eonvenit subje.cto suo in omnibus illis quatuor temporibu r atis
qui signifieatum formale praedicati neeestitii eon. venit semper & ubique, neque potest subiecto suo
non conveniter ergo eon/enit in omnibus illis quatuor temporibus. Proba in m ηον : Quia significatum formale pta dicati a subjecto plane inseparabile . planἡque identifraium nunquam potest subjecto non eonvenire: atqui sani fleatum so male praui eati neee Tatii est subjecto suo realiter identis ea tu mi ut dieam insta . Ergo nunquam potest suo subjecto non eonvenite .
De Distractora, ct s ara Logica . . Istractici moralis seu Ethlea est avet. sio mentis ab opere agendo, cui do heret attendere, & eonverito eius ad opus e aut rem quandam impertinentem : se etiam Distractio Logi ea est a veisci voeis a tempore eo. puli debito, de conversio ejus ad tempus im. pertinens, & fgniseatione copulae alienum. Est, inquam, nihil aliud, quam ultirpatio voeis ad fgnifieandum fgnifieatum suum ex stere pro alio tempore , quam importetur peteo iam propositionis principalem. V. g. eum
m. omata ista subjecta distrahuntur, habent. que distractionem i usurpantur enim ibi ad s. ghiseandum aliquod fgniseatum alterius tem. potis , quam sit pranei palis eo pula propositio. nis . Usurpantur quippe ad ligni Mandum s. guiseatum temporis praeteriti, eum copula pro postionis si temporis praesentis. Nam ista Q.
hiecta muros, caecur, mretatis non sgniscant e. os, mutos, aut mortuos temporis pratantis,
sed temporis praeteritii faciuntque hune se n. sum. Homines, qui fuerunt mortui , surdi, muti. erit, modo vivunt, audiunt, videnti loquuntur. Dividiturque ἡistractio in distrae. ionem 1 tempore praesenti, a tempore praeterito, de . tempore suturo.
8. Status Logieus nihil est aliud , quam
usurpatio voeis ad signifieandum fgnifieitum suum existere pro tempore per prinei palem eo tam importato . Undὰ status est qualiquid medium inter distroctionem ae ampliationem : nam ampliatio signifieationem subjρ si ultra seniseationem eopulae extendit , d a.
strictio subjecti signifieationem a signifieatiove copulae avertit, & distrahit; at , ero status Logieus signifieationem subiecti, ad signi sea.
tionem e puta eoarctat de assigit. V. g. in hae propostione, Petrus es alius, vox Prios h: het statum: aeeipitur enim pro Petro temporis praesentis juxta exigentiam copulae propolati nis. Faeitque hune sensum: Petrus, qui modo est, est albus. Dividitur status sevi diu tactio , in statum pro tempore praesenti . pro
tempore praeterito, ae in statum pro tempote fututo . Formare eorum exempla ae definitio.
s. Pletaque illa, quae dixi de ampliatione,
locum etiam habent in satu, &g stractione. Itaque satus de disract o sunt vere voeum suppolitiones. Moria es: Quia suppositio est appliea. tio voeis ad signiscindum: atqui distractio de status sunt applieatio A postio voeis in contetitu orationis ad fgnifieandum : sunt quippe
postici voeis in orationis eontextu ad signit eandum signis ea tum suum misere pro tem te ad fgnifieationem copulae aceommodo vel disremmogo. Ergo sunt vera meis supposito
la suo praeeisci eoneeptu neque sunt suppositio materialis , neque smplex , neque personalis: ast in te identifieantur quandoque suppositio namater;ali, quandoque simpliei, quandoque per sonali ; v. g. in hae propositione, Caeci videar. distractio vocis e et ideati Matur eum eiusdem vocis supposti ne personasi . vitia es : Quia suppostio personalis est prolatio votas eum inistentione sgnificandi ejus fgnificata secundati a distactio veta est prolatio ejusdem . is eum intentione sgnificandi saniueata eius secunda. tia exissere pro alio tempore . quam exigat propostionis copula i atqui hae duae prolatio. i nes, idem hae duae intentiones sibi mutuo iden.tiseantur r ut AEM AR I. Ergo vocis ἁ ima.ctici de voeis Misonalis suppositio sibi mutuo, i real ter identi seantur . Eodem modo loquenos dum est de aliis suppositionum generibus ad
distractionem, ae etiam ad satum comparat I. I . Ex quibus omnibus patet, e ut supta ins titulo huius disp. dixerim, ampliationem. st - tum , ae distractionem esse uoeum suppositio.
nes respicientes propositionis eo lam. Ratio,
inquam , hujus es t Quia omnis dependens' respicit illud, a quo Aspendet,atqui ampli tio , satus , & distractio dependent 1 eopulat propostionis r ergo respieiunt ecipulam propo sitionis, adeoque fuat suppostiones respieieni tes copulam propositionis. Pra sis mure: Quial dependete ab aliquo est non posse esse sine livit quo e atqui status, distractio, dc ampliatio e Gl se non possunt fine copula propositionis ; ut sintis patet ex eorum desciitionibus e ergo etiam dependent copula propositionis. In quo dii 4iunt ab omni alia voeis suppostione : Nam omnia suppositionis genera, Oaenesque ejus speetes, item appellatio de determinatio, esse . de fieri possunt sine copula extra propositionem; ut patet eonsderanti. De his omnibus vide plura apud Laurentium Gyssene.
De aliis iocum s Arbitionibus coriam
HM sunt appellatici & determinatio.
Quibus diutita de Iongias inhaerendum
est, quam statui distractioni , dc a pliationi inhaesum R; t. Sunt enim haemae sordinariae, magisque scitu neeessaria: eum ex earum cognitione pendeat solutio multarum
gi multatum, dc Philosophi earum , dc Theol gi earum . Quod vero hae copulam non respiciant,
246쪽
ambulis modo versor. Appellatio ergo Logiea definiti solet hoe modo: Est applieatio signifi.
eati formalis unius vocis supra signi seatum a l. terius. Sive in eo ne retor Λppellare est signis. ea tum formale unius voeis applieare supra signi. fieatum alterius. Unde appellatio est duplex: Acti .a videliret di passiva. Αcti. a tenet se ex parte voeis appellantis ; nihilque est aliud, quam activa applieatici de potatio , qua una vox ignis tum suum sotmale ponit & applicat is,pra signis eatum v eis alterius . Sive in conere
ro , vocem appellare nihil est aliud , quamuram v em ponere & applieate sgnifieatum suum formale supra signiseatum v is alterius . Appellatici passiva tenet se ex parte voeia appel. lata ; nihilque est aliu/, quam pallio seu reemptio, qua una vox supra fgni statum suum te. Upit. ae quasi patitur sgnifieatum formale al. terius . Sive in eonereto , Unam v em ab alia appellati nihil est aliud , quam unam v eem supra fgniciatum suum reei pete. & quas pati sani seatum formale alterius vocis . v. g. eum di eo, Homo es doctus, in vocie doctus est appellatio activa; in voce vero ιama est appel. latici pastiva a sve vox doctus appellat vocem 1ama . dc vox rima appellatur . voee doctus Quia viget ieet voκ λαι ponit & applieat suum imale sgo ἱέeatum, uidelicet docti inam, suis pia signifieatum voeis Mino, videliret supra na. turam humanam; laetique propositio hune sen,
sum: Homo est habens dot rinam sibi appliea.
tum aeremus hocis r Non addendo supra fient ea. um formale istierius meis . Quia Id nullatenus ἁebet addi r nee enim ad appellationem requi. itur , ut una vox ponat s gni statum suum lat.
male supra fgnifieatum formale alterius; dum. modo ponat supra alterius voeis fgni sieatum sue formalo, sive mairtiale, id parum refert: uti patebit ex direndis. Immo aliqui volunt ad appellationem in genere ne quidem requiri, ut una vox ponat signifieatum formale suum supra signifieatum alterius voeis e sed solummodo, ut illud ponat .el supra aliam voeem, vel supra s. gniseatum alterius vocis . Adeoque die uni des. nitionem lima me datam non esse aequatam, neque eonvertibilem. Ea malam foe mori. Poetest dati appellatio, quae non si applieatio sgni fieati sol malis unius voeis supra signifieatum alterius v ἱs ergo illa desnitio non est eonverti. bilis eum suo definito. Pνοιο ν antecedens : Quiacses. Lops opera Tom.XII.
in hae propositione, samo es uomea . vel Ams es dis iuba , fit .era appellatici r ihl enim vox n men ponit suum formale signifieatum supra aliud. Atqui non ponit ibi suum formale signifieatum supra aliud alterius voeis significatum i sed supra aliam vorem ergo potest dari vera appellatio, quae non comprehendatur ista nostra definitione; quaeque non sit postio signifieati formalis unius voeis supra fgnifieatum alterius voeis: adeoque appellatio sumpta in genere , ut adaequale &eonvertibilitet des niatur , definiri debet hoe modo i Est positio signiseati sotmalis unius v eis supra aliud. Ius: Vel supra aliam vocem . uel supra aliu/ alterius meis significatum . Pea batuν mis, a Quia praediratum propostionis semper ponit signifieatum suum so ale supra illud . pro quo supponitur sub ectum: atqui in praefata propositione vox subjecta homo non se ponitur pro suo signi seato; sed pro seipsa r ergo
etiam vox praedicata nomen suum formale sgnis. eatum ponit. non supra signiseatum voeis somo. sed supra ipsam voeem homo. Argumentum hoe non est eontemnena
dum: estica x enim est: neque video, quid illi eum sundamento possit respondera. Probo itaque hane definitionem. appellatis snsenrie op sis fita ait Dematis saeus vocis supν ahad . Per hau intelligendo uel aliud seniseatum , vel aliam vocem . Neque diei potest , quod appel. satio essentialiter se postici signifieati supra si .gnificatum . Hoe, inquam , ex eapite fingitur ,
non vero cum ratione dieitur : Quia oportet
philosophari de appellatione , si e ut philosopha.
mur de pt iratione: Omnis enim praedicatio, saltem assirmativa , est vera appellatio. Atqui
praedicatio non debet esse posito seni Mati supta signifieatum; sed solummodo positio signiseati supra aliu4: videlieet vel supra fgnifieatum vel
supra vorem . nam, uti omnibus notum est . praegieationum hiecta supponuntur quandoque formaliter, quandoque materialiter: Ergo eodem
modo philosophandum est de appellatione .
Gad fates requissis is tace appetiante, offvoce appellata.
. T T Ine appellat o Logiea non potest seri
I A in uniea voee, sed neeessario requirit
voces plurese quarum una voeatur vox appellans. alia vocatur vox appellata. Vox appellans est
illa quae ponit suum scirmale signifieaium supta
aliam v em , vel supra alterius v is signifiea..tum . Vox appellata est illa quae recipit supra se . uel supra suum signifieatum . significatum alimrius voeis. Vox appellata nullas requirit rarias
qualitates , sed esse potest signifieativa . nonsgnifieativa . abstracta , concreta , dic. Et ν tu est Hara : Quia vox appellata est illa, quae supra se , vel supra suum signifieatum ieeipit signifieatum formale alterius voeis atqui id pati potest omnis omnino v κ: tamncin significativa , quam fgnifieativae ut saei. te patebit consideranti, de exempla inducere volenti . Ergo omnis omnino vox potest appeti
247쪽
rἱ, dc esse vox appellata : adeoque vox appet, Ialal nullas requirit cerias qualitates. 5. Attamen, si vox appellata suetit fgnis.cat va , ae in citationis contextu seni fieativὰ polita , debet esse subsantiva , vel eeti ἡ lub. stantivam: itaque voees adjectivae adiective sunt,riae non possunt appellati, neque esse voces a p. pellatae . Ita Seoius a I s. Ιχ. quaest. I. Ubi dicit inter duo adiectiva addita sibi mutuo neu . trum determinate aliud, sed ambo determinate aliquod tettium substantivum . Ubi per d. . rominare Seotus intelligIt appallare : multi enim
antiqui Philosophi de Theologi inter determi.
Darionem, de appellationem non distinxerunt,
sicut distinguimus modo, sed illa inter se eo n-
fuderunt, ae pro eisdem habuerunt. Raia o melium est i Quia voeem aliquam significativam appellati est illam seniseatum formale alterius
voeis reeipere supra significatum suum r atqui si, cui unum aecidens nequit in se ieeipere aliud ae. eidens , se etiam unum adiectivum nequit supra suum signi iratum ieeipere signi statum a l. terius adiectiva : ergo unum adj ctivum nequit appellati ab alio . neque esse vox appellata: adstoque vox appellata, quando est signifieati va . di signifieative sumpta , debet esse substan. tiua , vel certe substantivata. Motus hane ra. tionem proponit hoe modor Appellari est vo eis appellant Is dependentiam terminate : atqui unum adjectivum nequit terminate dependentiam alterius, sed omnis dependentia adject; vitet minari debet ad aliquod substantivum: ergo vox appellata non potest esse adiectiva, sea ι Mdebet substantiva. Probatuν minae a Quia omne depen/ens non potest terminati ad aliud eadem dependentia dependens ; sed neeinario te
minati debet ad aliquod sua dependentia inde. pendens atqui guo adjectiva dependent eadem
dependentia r ergo unum non potest termina.
re dependentiam alterius; sed utriusque depen-ἡentia terminati debet ad aliquod substantiuum , quod est ista dependentia independens.
6. In voce appellante eommuniter requirunt
has qualitates. Ut si vox fgnitiativa eonere. ta . Potest esse tam substantiva, quam adiecti. va r ut patebit in exemplis infra addurendis .
Non potest esse abs racta ; sed plane neeessalici
est eoncreta. Ralla es: Quia vox appellans es,lla, quae suum se ale ligni seatum ponit su-pia aliud : ageoque vox appellans debet esse
uo et habens fgnifieatum; fle quidem fgnifieatum formale . Atqui vox habens signifieatum est vo 2 signifieatiua ; de vox habens signis ea.
tum formale est vox conereta e sista quippe conereta vox habet signi seatum sormale Ac ma. teriale. Ergo vox appellans debet esse vox si. gmileailva eone reta . Sed hoe mihi non placet : Iam enim dixi , omnem praeg Ieationem
esse appellationem , omnemque voeem praedi. eatam , sive si eo nereia , sive abstracta, enevocem appellantem: adeoque loquendo eonia.
7. Dico: Voeem appellantem posse esse tam abstractam , quam eoneretam: verb grat. In his praedi eationibus. Austri es calor, Aumanitas espationissas , m. Ista praedieata abstracta sunti voces appellantes . Ratio est a m Ia ἱn definui tione voeis appellantis , dc appellationis noti oportet superstitiosum esse, neque per sgnifica. tum formale intelligere signifieatum formalapiae eis Tmὸ sumptum a sed intelligere oportet is gnificatum vocis mineipale. Ut definitio saetae hune sensum Vov apellans est illa , euius prineipale signiseatum ponitur supra aliud iadeoque omnis vox habens signiscitum principale poni bile supra aliud esse potest vox appel-Jans. Atqui voces abstractae habent fignificii, prine palia poni bilia supra aliud: uti patet itiptasatis praeditatis. Ergo possunt esse voces ampellantes . Probatis Λον : Quia sntifieatum
poni bile supta aliud est signifieatum assiimab, te de alior etenim quid aliud latetὸ Atqui urue es abstractae habent signifieata plineipalia assidimabilia de aliquoi uti est in comperto. Ergo habent seni stata minet palia poni bilia supra
aliud . Ergo appe lare valent . ae esse voces appellantes. 3. Praetexea dica r Voeem appellantem nongebere esse signi seativam, sed posse esse non, signifieativam ; v. g. in hae propositione , me
Οου non sgnifieativa , est vox appellans. Adeo.
que appellatio altiva in voce sbi subjecta nullas omnino requirit qualitates . aut dispostiones.sed habere potest Ioeum in quacumque, & quali eumque voee. Raris es : Quia , ut jundixi, vox appellans solummodo eis. debet vox M. bens prineipale senis ratum poni bile supra aliud : atqui vox ειμι, aliaeque similes voees non signifieativae habent signi seatum pri ne ipale
poni bile supra aliud r ergo pol unt esse voces appellantes. Probatuν minis: Quia vox εIιβνι. omnisque omnino alia vox fgnifieativa de non- significati Va signifieat suum supetitis, suamquaspeeiema atqui speetes vOeis est quid in oratio nis contextu poni bile supra aliud: ergo etiam voces non .sgnifieativae habent significatum plinis
ei pale poni bile supra aliud. Vide quae di2i dvis.
9. Ex quibus amnisus patet: Quidnam in rast appellatio , tam passiva , quam activa; Aequomogo inier se distinguantur . Appellaticianim est vera speeIes suppositonis: appellatici quidem activa est supposito et is appellantis zpamua uero est suppositio quaedam voeis appellatae . Ratio est r Quia suppositio est picitatio.oeis eum intentione sgnificandi r atqui utra. que appellatio est prolatio voeis appellantis de appellatae eum intentione signifieandi ergo
utraque appellatici est vera suppositio. Palea mi
κον : Quia appellatio acti Wa nihil est aliud,
quam prolatio vocis appellantis eum intenti
ha fgnifieandi silnifieatum eius Rrmale inexistere alimi alteri; appellatio vero panisa nihil est aliud , quam prolatici voeis appel latae eum
intentione sgnifieandi, quod ipsi , vel ipsius lisiani seato laeti istat fgnifieatum larmale uoetallappellantis a ergo utraque haee appellatio ni. his est aliud, quam voeis prolatio, de signis.
eandi intentio . Pater antecedeur: Zaia appellatio activa est propositio silnifieaei formalis lunius vocis supra aliud; appellatio Meti pini uaest
248쪽
pra se, vel supra suum signifieatum 1 atqui haee nihil sunt, nee esse possunt aliud, quam pro latio duarum ineum eum intentione signifiean. di, quod signifieatum formale unius inexistat alteri voei, vel alterius voeis signifieator per ῆuam enim intentionem dicitur una vox signi. seatum suum formale supra aliam ponere , &alia signifieatum formale alterius supra se reci pete . Ergo , cte. Adeoque appellatio , tam activa, quam passi νa, est Wera vocis suae suppositici.
ita res Ria adhue supersunt dubiola . Pr . I nium es t Quomodo appellatio acti, va de passa vadistinga antur λ see uadum es e Anappellatio sit suppositio personalis , simplex , vel materialis ρ Testium est : Quomodo sese habeant appellatio de proppositio . seu praedi eat 1 ad prιmtim dica : Hasea appellationes in aliquo sui tealiter distingui , in aliquo realiter identifrari. Appellatio quippe, ut iam dixi,
dieit duo: vi/el ieet vocum appellantis de appellatae prolationem, eum quadam signifieandi intentioner in prolatione realiter distinguuntur; in intentione uero signifieandi realiter identis. eantur. Eatia es cura: Quia appellatio passiva importat prolationem voeis appellaiat s appellatio vero activa importat prolationem vocis
appellantis: atqui, seut vox appellans & vox appellata gi flatum realiter , ita quoque dissa.
Tunt earum prolatἰones: ergo ex parte prolatio
nis hae duae appellationes gigerunt realiter. I eatiam ratio alterius es elara: Quia appellatio activa dieit intentionem seni scindi, quod signi fi
catum flat male voeis appellantis inexistat τel
voei appellatae , vel signifieato eius : appellatici veto passisa dieit intentionem signifiean ἁ i , quod voei appellatae , vel eius signifieatoideui stat signi seatum formale voeis appΘllantis ratqui hae duae intentiones non alitet digerunt, quam via Colonia Mogunt iam , dc via Moguntia Coloniam i ergo hae due appellationes in ista intentione non distinguuntur , nil reali. ter identi seantur. ii. Ad seeundum respondeo eo mogo, quo
respongi disp. a . de Ampliatione, Statu fle Di. se factione . Diea estgo : Quod sub eoneeptu Ap. pellatio neque sit suppositio smplex , neque material s, neque personalis; sed est quaedam suppostio a tribus illis diseriar ut planum est
examinanti sngularum definitiones . At vero so. quendci prout res sese habet a parte rei, appel. latio aliquando est suppositio smplex , aliquando personalis, aliquando materialis: v. g. cum di eo , Noma es animal . tam appellatio acti Wavoeis animal, quam passiva vocis hamo, est su p.
positio personalis. Cum dim, Mimi est M ἄν , utraque appellatio est suppositio materialis . Cum veto flieo , Nams es species , appellatior, T .a subiecti est suppositio simplex ; appella.
io vetis activa praeditati est suppostio persona. lis. Cum vero dἱia, mma es uamea, appella. tio passiva subiecti est suppostio materialis; at vero appellatio activa piaedieati est suppostio
personalis. Quae omnia elata di manifesta sunt ex dictis tum hae , tum disp. praeced. a. Λά tistiti-d eo: Quod appellatio eompa. tati possit vel eum praedicatione in genere , vel cum praedieatione assirmativa , vel cum praedi. ratione negativa. Cum praedieatione a mimat, va habet se ut magis communis: nam quidem omnis affrmatio es appellatio, non tamen Eeontra omnis appellatici est assimatior appella. tiones quippe fieri possunt non solum in pri. dieationibus . sed etiam in Orationibus nonis enuntiativis; v. g. cum dico, Homo algas. M. mo dactur, arim I ν tionati , in istis orationibus semper est appellatio vocis posterioris supra prio rem . Cum praedicatione negativa habet se uetepugnans : Nam , ut mihi videtur, appella. tio fieti nequit in praegiratione negativa r In predieatione, inquam , negativa nequit prindieatum appellare supra subjectum. Raria est
Quia appellatio est applieatio signifieati s
malis unius voeis supra fgnifieatum alterius eis : adeoque tune praedicatum appellat supra subjectum , quando signi seatum formalept dieati applicatur , de ponitur supra signifieatum subiecti. Atqui in praedicatione negativa fgnifieatum formale praedieati non ponitur, neque applicitur supra signifieatum subiecti .
sed tollitur, ae removetur ab eo: ergo in prindieatione negativa praedieatum nequit appellare supra sub ectum. Deinde: Unam vocem supra aliam appellare est unam uoeem signIseate suum formale significatum in existere vel alteri voei. .el fgnificato alterius voeis r atqui in praedi. eatione negativa praediratum non signifieat suum
sotmale signifieatum in exissete subiecto ; sed seniseat illud abesse. S remotum esse 1 subis.cto : ergo in pradieatione negativa praediea. tum nequit appellare supra subjectum. II. Dieo, Praedicatam ne ada appellara stipia Abjectum di quia in praedi eatione negativa inter
v es ejus3em extremi una potest appellate suis pra aliam; v. g. eum dico, Petras non es Amaribas , vox albus appellat supra vocem lama. item eum dieci, Equus Mn est alma laniae . vel Anis I rarissate non est equar, vox rarioniae appellat supra vocem an a I. Cum ergo dieo,
quod in praedieatione negativa nequeat fieri appellatio , nee una vox . appellate supra aliam a intelligi d. t hoe sensu: in praedieatione n gati a dati non potest appellatio praeflieati su.
pta subjectum. Appellatici vero comparata eum praesteatione in communi, est exeedens de exiseessa r multae quippe appellationes non suntl pt dieationes; & ἡ eontra multae praedieationes , t omnes videlicer negativae . non sunt appella. iones. Ex quo habes , quod omne praedira.l ium praedi eationis amrmativae sit vox appel. i lans ; omne vero ejus subjectum sit vox λpraedieato suo appellata. Ig. Hue usque de appellation;s essent Ia. Di. visones eius fingi possent vatiar uniea est nciis
bis neeessaria , de in stholis valde ordinatia . sine eujus persecta cognitione ne Theologiam
249쪽
ine hoeg, nisi in multis pro post ion ibus Divinam
Trinitatem, ae Inearnationem eo neernentibus
turpissime errare des/eres . D Us es haret Di. viditur appellatio in materialem dc formalem. Appellatio materialia est applieatio signifieati formalia unius voeis supra fgniseatum materiale alterius voeis; verti grat. eum dire, Albam es diare, vox dusto appellat supra vocem auum appellatione materiali e quἰa vox Aleo suum lat. male signifieatum ponit & applieat, ae Inexi stet a signifieat lacti, quod est signifieatum m a. teriale voeis auum. Appellatici sotmalis est a plieatio signifieati sormalis unius Woeis supta signis ea tum formale alterius; v. gr. eum dico,aνistoteles Dii magnas philosopbus, vox magnus
appellat supra voeem Philisse us appellatione formali r quia suum sol le signifieaium ponit, applicat, ae ineui stete sgnifieat fgn i se aio sommali voeis stilosophus , videlieet philosophiae; facitque hune sensum : Aristoteles habuit m a. gnam philosophiam . In intellectu harum a p.
pellationum latet magna pars subtilitatis philoso. phica . Sed, ut locum habeant, vox appellatas non autem appellans in esse debet conereta , habens signifieatum Atmale eum materiali.
Rutilis quaedam pro dignos enda appellatione δεν.
eonereta praedieatione euentiali, vel necessaria plaedi eatur de alia voee concreta , tune praedi eatum appellat supra subiectum appellatione formali simul de materiali; v. g. in hiseeptaedieationibus , Moma es animal, hama est νψε δει , cte. est formalis , simul de maletialis appeliat Io praedieati supta subiectum . Quod sat appel. alio materialis, probatur: Quia tune si appel. latio materialis praegieati supra subiectum , quan ἡo signifieatam so ale praedirati affirmatur, ecsmiseatur inexistere sgnifieato materiali subis. Oii atqui in pingieationibus eo netetorum essen. tialibus s; niseatum sormale praedi eati inexistit,ae inexi stete sgnifieatur, di assimatur materiali signi seato subjectii ergo in talibus praediratio. nibus fit appellatio materialis praeditati supra su biectum. Minor evidens est inductione exemplorum allatorum , aliorumque smilium. Ma.
γον veνὸ probarin r Quia appellatio est applicatio seu positio sgnifieati lamatis voeis appellantis
supra signifieatum voeis appellatae r adeoque tune
prae/ieatum appellat supra subiectum appellatio, ne materiali, quando signis ea tum Armale praedi. eati applieatur, ae ponitur supra significatum ma teriale subiecti. Atqui ponere seu applieate signis. eatum formale praedicati supra signis eatum mate. tiale subiecti nihil est aliud ,quam a Timare ausi gnificate . quod signifieatum formale praedi eati quadret de inta Istat signifieato materiali subimet: etenim quid latet aliud λ Ergo toties fit appellatio materiai Is praedi eati supra subiectum. quoties fgnificatum formale praedicati affirma. t ut , de signifieatur inexistere significato materiali subjecti. 16. Quod in talibus praedicationibus quoquesti formalis appellatio pratilleati supta subi .ctum, etiam molotti ν: Quia tune si appellatiosormalis , quando signifieatum formale unius vocis fgnificitur quadiare de inexistere signifieato formali alterius voeis: atqui in omni piae, diratione necessatia significatum sormale praeditati quadrat, ae inexistit, ae quadrare dc ine. 2istere sgnifieatur de affirmatut fgnificato foris mali subjecti ι ergo in tali praedi eatione praediis ea tum appellat supra subjectum appellatione loris mali. M is jam probata es ; munis verὸ potes
νι eloris per inductionem ; v g. cum dico . mma est an mia, vel fama est ri itis, anima litas 3c tiis
sibilitas, quae sunt signifieata formalia praediea.
ti. inetii sunt, ae inexistere a mimantur, non
tantum humanitatis supposto, quod est fgnifieatum materiale vocis hemo; sed etiam huma.
nitati , quae est significatum formale r de peteonsequens in ista propositione assirmatur non solummodo , quod homo habeat animalitatem di risibilitatem sibi in existentem i sed et Jam quod humanitas habeat illas . Eigo in istis, aliisque smilibus propositionibus signifieaium formale praedi eati ineuillit, ae inexi stete issit. matur non solum materiali, sed etiam so itis gnificato subiecti.
I . DIus : Vox appellans debet posse assidimati de praedieari de ligni seato voeis appellatae, supra quod appellat: atqui in dicta propositio. ne . Mino es animal, vox an mal non potest a mimati de praedieati de sgniseato formali vo-
eit somae nee enim dicere possumus. Humani.
ras est animI. Ergo in ista, aliisque smilibus propositionibus non si formalis appellatio Daedis eati supta subiectum. Pater m M: Quia appel. late est fgnifieate di assismate seni fieatum lat. male unJus Woeis inexistere sgnifieato alterius: ergo vox appellans Aebet posse praedieati Jc apfirmati de s gnifieato vocis appellatae , supra quod appellat . Resp. neganda maiorem 1 Η qui/em ordinatiὸ de saepe fit ; non tamen est netessarium . ad probationem nego eo eq. Quia . ut probatio ipsa assium it, appellare non est v, em appellantem simpliciter assimare de s ab seato voeis appellatae , supra quod appellat sed est solum formale signifieatum voeis apis pellantis , sive est vocem appellantem Deu nodum solum suum seni Matum sormale amrma. re ga signi sexto vocis appellatae . supra quod appellatr ergo sieet saepὰ possit, non tamen debet vox appellans semper posse praegirati Ae seniseato vocis appellatae, supra quod appellat .
per possunt a firmati de illis subiectis , de quibus assimati possunt sola earum seniseata lat. milia e ut elatum est, de insta pluribus dieam.
Atqui ad appellationem non requir tur, ut tota vox appellans seeundum utrumque suum fgnifieatum , neque ut seeundum fgnifieatum suum
materiale; sed solummodo ut seeundum san; fieatum suum formale affimetur de sgo Iseato
250쪽
Woeis appellatae, supra quod appellata ergo non requiritur, ut vox appellans de isto vocis appel. latae sanifesto Mimati pollit. Est ergo haee re.
gula universalissime vera nullam patiens exee
tum Meldentale in iratione a identali pedidi. eatur de suo subjecto etiam eoneretim expressis, verb. grati quando dieimus , Homo es albas . sama est osseas, δε- ais I , eurrit . oeci praedicatum appellat supra subiectum .ppellatione mate. tiali deformali simul. Quod appellet appellatici. ne materiali, probaraν. Quia tune est appellatio materialis, quando sgnis ea tum sormale voeis appellanii inexistit, ae inexistere atam a tui designifestur materiali sagni seato voeli appella. tm di atqui in istis propositionibus signifieatum sormale praedieati inexistit, se in istere εὐ- matur materiali sgnificato subiecti: eum enim dieo, Nomo ea auas , albedo formaliter sgn, seata per voeem albus inexistit , ae Inexi stetesgniseat ut de assiimatur supposito humano , tameti aliter sgnifieato per voeem homo. Ergo in ista, aliisque similibus praedieationibus fit ma. terialis appellatici praedieati supta suum subie. n 9. Quod quoque sat appellatio formalis,atiam probo: Quia tune praedi ea tum appellat supra subjectum appellatione formali. quando si. gnifieatum formale praedieati inevistit, se indixistere unifieatur sgnifieato formali subiectio latqui in histe nostris praegieationibus hoe strergo fit lamatis appellatio praedieati supra suis
Uectam . Pstolarin mia, di Quia in hae v. gr. praediratione, Homo es anus, subiecti Arma sesgnifieatum est humanitas , signifieatum vero formale praedieati est albedor atqui albedo infixistit . ae inexistere a mimatur , non lati humanitatis supposito ; sed etiam ipsi humanita. ti : ergo in ista predi eatione signifieaium sor. male predieati inexistit, ae inexistere assi a-iue larmati signi seato subiecti . Potet minis eQuia illud, quod inexistit parti essentiali hu .manitatis, hoe inmistit humanitati: atqui al. hodo inexistit materiae primae , quae est pars essentialis humanitatis r ergo inmissit huma. nitati.
L . ejusdem supposti, sed diversi sub.
te. ἰ Drmae eoneretim expressae de sese mutuo praedieantur , tune appellatio est solum trutilo
materialis, non vero formalis; ver h. grat. au
ditio de visio sunt Drma eiusdem suppositi humani et diveis tamen subjecti : nam ut vult Communis opinio , ge qua dieam in libris de anima auditio est in tympano auris p viso vero est in tunita leti sotmi oeuli . Similitet viso de intellectici sunt formae eiusdem suppo sti humani ; diverss tamen subjecti : Si ergo has, aliasque s miles sermas eooetetim rapti, mas . & se de sese mutuo piradices , ae di-
eas , Aviduus es hirina , virius est istelligens .er . ne ira solam appellationem materialem prindieati supra sibi ctum. Quod fiat ibi appella
tio materialis, est tiaram: Quia tune praediea. tum appellat mattrialiter supra suum subjectum, quando signἰseaium ejus sormale in existit, aei nexistere assit matur materiali sgniseato su
tecti , atqui in istis propositionibus hoe strnam visio, quae est fgnifieatum istmale prae, die ti hidem, inexistere signifieatur supposio humano, quod est fgniseatum materialesu, jecti a. eas. Ergo in istis, aliisque similibus Haedieationibus praedieatum appellat materialiter supra subjectum.
maliter , es aeqιὰ clarum : Quia tune praedicatum appellat Almaliter supra suum subjectum, qua nodo sqnifieatum formale praeditati inexistit, aei nexissete assirmatur sgniseato Dimali subjecti: atqui in hisee propositionibus id nequaquam fit : ergo non fit appellatici format s a praedi-eato supra subiectum . probaruν mino. r Quia verti grat. In hae praedicatione, Virias es ιηι eugeas, signifieatum formale subjecti est viso: sormale vero sgniseatum predieati est intellectio: atqui intellectio non inexistit visioni, neque illi in exissete amrmatur, aut assi ari potest : neque dieete possumus, Visi es intelligens. Ergo in ista , aliisque similibus pr dieationi. bus signi se tum sormale praedieati non inexis it, neque inexistere assirmatur signifieato formali subiecti: agooque non fit appellatio formalis. 22. Rutila quar a esse pvies Lee : Quando
plures ejusdem suppositi . ejusdemque subiecti
sermae eoneretim expressae de sese mutuo praedi- eantur, ordinarie est appellatio materialis smulti formalis; vetb grat. albedo, de dulcodo, item anima de forma eaenis, item albedo & quantitas sunt set mae ejusdem supposui, eiusdemque subiectii Nam albedo dc dulcido in lacte. anima de lalma earnis in homine , quantitas dealbedo in pariete, dcci sunt subjectatae non solum in eodem supposito, sed etiam in eadem
suppositi parte : in eadem , inquam , parte materiae . si itaque hasee λrmas coneretim exprimas . ae de sese mutuo praedices , ae diras ,
antim es diare, animatam est earneum , ear eam est anιmatam , assam es quantum, quantum es
suam , era. Omnia ista pratilleata appellant supra tua subjecta appellatione materiali, & sor. mali simul . Quog appellent appellatione maa tetuli. est planum de elarum a probarique δε- eile potest applieando argumentum jam factum
23. Quod vero appellent appellatione larma.
li , hoe . s. De Iabor es. Negant omnes uno Orer Ego tamen semper putavi certum de elarum. Probatur eua: Quia tune praedi eatum Q. pra suum subjectum appellat formaliter, quando sgniseatum eius sormale quadrat, aequa
diate sgnifieatur se ali signifieato subiecti rat qui hoe totum fit in istis propositonibus rergo fit appellatio sermalis . Probotur minor
Quia in istis praedirationibus fgniseatum sor. male praedieati est dulcido, de anima fgn, fieatum veto formale subiecti est albedo de lar,