장음표시 사용
171쪽
p. 599. Igitur Agapetus Papa sibi jus vindicavit exigendi a rege Galliae Clolario, in patrali sceleris expiationem, aliquid temporale.
. Mauricius imperator legem ediderat, qua militibus prohibebat ne monasticam vitam inirent. Cumque legem hane sancto Gregorio misisset, ab ipso publicandam, respondit sanctus Praesul: u Ego quidem, iussioni subjectus, eamdem legem per diversas terrarum partes transmilli feci; et quia lex ipsa Omnipotenti Dei, minime concordat, ecce per SuggeStionis meae paginam serenissimis dominis nuntiavi. n Lib. II. epist. 62. - Apud Labbe, i. I, col. 1154, edit. Parisiis. Ex isto agendi modo, inseri Bossu et sanctum Gregorium Magnum nullam sibi vindicasse in directam in temporalia poteStalem.
172쪽
P12S 0Γ1RIA. M Contrarium inferre debuisset. Notet autem lector absonum ejus ratiocinium. Dicit praevaricalorem suturum fuisse Gregorium, legem istam iniquam transmittendo, si potuisset illam
auctori late sua Pontificia abrogare; cum ergo non eam abrogaverit, sed transmiserit, putavit nullum sibi jus competere in leges, quantumvis iniquas, imperatoris Defensio, t. I, parte II; t. VI alias II , c. viiij. Sed, quaeω, nisi legem tran mittendo eam abrogaverit quoad partem quae legi Dei repugnabat, nonne praevaricalor manifeste suit, etiam in hypothesi quod nulla Sedi Apostolicae competat in directa potestas in
rem temporalem regum' Non enim ulli unquam licebit alicui legi iniquae cooperari, eam transmittendo et promulgando. Unde Bossuet, ut suum systema defenderet, sanctum Greg rium fecit gravissimi peccati reum. Ex allegato facto sic e contra recte arguitur: Lex tria Statuebat, nempe : primo, ne viri publicis administrationibus impliciti ad officia ecclesiastica reciperentur; quam legis partem S. Gregorius laudavit. Seeundo, ne iisdem vitam monasticam amplecti liceret; quam partem moderavit S. Gregorius, excipiendo casum quo monasteria sibi onus susciperent pro talibus quoad debila et reddendas administrationes satisfaciendi. Tertio, ne militiae adscripti possent unquam militiam relinquere et vitam monasticam profiteri; quam tertiam partem utpote iniquam reiecit S. Gregorius. Legem nempe Metropolitanis transmittendo, simul eos monuit, dictos milites in monasteriis recipi debere : Non est eorum conversio renuenda lapud Labbe, t. V, col. 1295, edit. Parisiis . Et quod ita legem correxi Sset, ipsu inmet imperatorem Maurilium praemonuit his verbis : u et quia lex ipsa 0mnipotenti Deo minime concordat, ecce per suggestionis meae paginam serenissimis dominis nuntiavi. v Sane qui declarat aliquam legem omnipotenti Deo non concordare, hoc ipso de glarat legem illam non esse servandam resticipiendamve, Sed prorsus rejiciendam. Factum istud, quod legem Mauricii imperatoris S. Gregorius auctoritate a M
173쪽
118 TRACTATOS DE PAPA.lolica correxerit. indubitatum habuit Ilinc marias Remensis Episcopus. De hoc quippe Mauricii decreto sic asserit: u quod religiosi imperatores, et Sanctus Gregorius Magnus, auctori- late apostolica et generali Episcoporum consensu, ecclesiastico vigore, ac reipublicae chri Slianae cohibente religione, destruxerunt; velut in ejus epistolis ad Maurilium imperatorem et ad plurimos Episcopos Ostenditur. η Η incinarus, t. XII, epist. 5.ὶ Quod etiam pro certo prorSUS ac explorato habuit Thomas sinus : κ uinc liquido constat, inquit, re Grego rium irritasse legem Mauritii, quanquam verbis et specie lenus ab obsequio imperatoriis praeceptis praestando non recesserit. v Vetus et nova disciplina, parte I, l. III, cap. LXI, n. 15. Ergo S. Gregorius sibi jus vindicavit impera loris legem abrogandi ; ergo ei aliquam polesialem in rem temporalem Soci ει talum civilium. - objietes : Ipse Pontifex se dicit imperatoris jussioni subjectum. - Respondeo: In eadem epistola dicit imperatori : κ In hac suggestione, neque ut episc0puS, neque ut Se vus jure reipublicae, sed jure privato loquor. v Ergo citata verba non evincunt, S. Gregorium ScSe qualenus Papam, agnovisse imperatoriis praeceptis subjectum; sed is loquendi modus modestiae tribuendus est; prout quando vel sceminas vocat dominas suas. De quo Petrus de Marca, vir in hac re Gallicanis non suspectus : si Sane Apostolicae sedis principatus ad eam servitutem dimilli non potest, ut jussioni principis subjectus dicatur
eique obedientiam exhibeat. Quare vel hinc patet, alio titulo quam summi Pontificatus, publicandae legis curam suscepi Sse Gregorium. Nullis enim praeceptis, iterum dico, vel denegationibus submitti potest summae illius auctoritalis et dignitatis apex. v In prologomenis ad opus de Concordia in fit Bossu et mordicus propugnat subjectionem Papae, quatenus tulis, imperatoriae auctoritati. Pro quo adducit alios textus S. Gregorii, modestiae pariter tribuendos, et non prout sonant rigide intelligendos. De quibus lexlibus sic Bianchi: si Certes, on nesaurait altrihuer a d 'autres causes qu'a une exageration de
174쪽
pkRS QUARTA. respectceque dit S. Gregoire, que Dieuavait misto utes cho sesentre les mains de Maurice, et tui avait donnsi l empire non- seu lement fur les solictis, mais encore fur les Ponti ses dominari eum non solum militibus, sed etiam Sacerdotibus concessit . De me me qu it y a exagsiration dans cet a uire de Iameme leti re, quo Dieu avait donne h Maurice pou voir sur tot les homines super omnes homines , puisqu'il est bien certainque te polivoli' de cet empereur ne s'etenda it pus msime sur Iadixi eme partio dii genre humain; et dans cet a uire encore, que Maurice etait son seimeur avant uisime qu'il te fiat de totistes au tres homines lex illo jam tempore dominus meus suisti, quando adhuc dominus omnium non eras . 0r, de meme quece sera it satre d draisonner saint Gregoire que de conclure deces paSSageS que, sui vantia penssie de ce Pape, Distu avait accordsi a Maurice la fouvera inetsi fur totas tes hommes, et que Maurice avait ele te soli verain de Gregoire avant meme qu'illat devenu em pereur, Ι'auleur que nous combations do it eS-suyer te imorne reproche, quand ii insere du passage cite que, dans la penseu de saint Gregoire, Dieu avait donne une Sou- vera inelu melle a l'em pereur fur le Ponti se Roma in , commeΡonlise, et fur tous les Exeques ou lous les Pro tres. η Bianchi, dela Puissanee eeeles. , traduction de l'abbe Pellier, t. II,
2. Hospitium quoddam Augustoduni landaverant regina Brunichil dis et nepos ejus rex Theodoricus, quod et postula- Verant a Romano Pontifice exemptione aliisque privilegiis muniri. Id praestitit sanctus Gregorius Magnus, anno 602. Atque in constitutione hunc in finem edita, et ad Senatorem, dicti hospitii abbatem, directa, hisce verbis sanctus Pontifex utitur. Ree igitur omnia quae hujus praecepti deerelique nostri
pagina continet... in perpetuum servanda decernimus. Si quis vero regum, Sacerdotum, judicum, personarumque saecularium, hanc eonstitutioni8 nostrae paginam agnoscens contra eam venire
175쪽
divino judicio Mistere de perpetrata iniquitate cognoscat. ΕpISt., t. XIII, ep. viii, edit. Migne, p. 1265. in Simul autem ad reginam Brunichildem scripsit sanctus Gregorius : Haec eadem constitutio gestis est publicis inserenda, quatenus sicut in nostris, thrquoque in regalibus seriniis teneatur floco cit. p. 1261 . Sane siauthenticum sit documenium istud, evincit sanctum Gregorium in Ilegum temporalia sibi polesialem aliquam vindicasse, prout patet verbis, potestatis honorisque sui dignitate careas. uidem a scriptoribus Gallicani systematis propugnatoribus in dubium vocata fuit dicti documenti authenticitas. Sed certam probarunt alii eruditi. Imo, etiamsi S. Gregorio erronee amixum fuisset, adhuc vim haberet, ob antiqui talem Suam ad probandam de qua agimus generalem perSURSionem.
Ita tenendum, si dictus Pontifex Romam Italiamque a Leonis Isaurici obedientia substraxerit, eique tributa in posterum ab Italis solvi prohibuerit. Atqui hoe peregisse sanctum Gregorium II, omnino certum evincitur sequentibus testimoniis :1' Testimonium saneti Theophanis. - Fuit is, non tantum insignis historicus Graecus, et sancto Gregorio II sere s3nchronus, sed ab Ecclesia in sanctorum album adscriptus, ut videre est in Menelogio Graecorum, ad diem 12 martii. necnon apud Heinschenium, in actis sanetorum ejusdem diei. Fuit insuper insignis fidei consessor, cum ob suum in defendendis Sacris imaginibus relum, persecutiones pertulerit plurimas, et in exilio diem supremum clauserit. Sic porro tantae auctoritatis scriptor laetum de quo agimus refert, in sua
Chronographia seditio regia, Parisiis 1655, p. 558ὶ : Me anno
176쪽
. PARS QUARTA. 151 irreligiosus imperator Leo de proscribendis et deponendis sanctis et venerandis imoginibus primum tractatum habere coepit. Comperto ejus proposito, Gregorius Papa Romae, tributa Italiae et Romae inhibuit τοῖς σορτυς Ιταλίας καὶ ὐεκωλυσεὶ, Scriptuprius ad ipsum Leonem epistola dogmatica, qua monebat non oportere regem circa sidem statuere, nec antiqua Ecelesiae dogmata a sanctis patribus sancita innovando convellere. Pagina 542, sic pergit S. Theophanes: In antiqua autem Roma Gregorius, omnino sanctus et apostolicus vir, et Petri, qui corypheus rat, cou-
is substrarit et Romam et Italiam et omnem Occidentem a pol,lica et eeetratustiea subjeetione Leonis, et ab ipsius imperio. 0ς
Tandem pagina 345, sic habet: Gregoriua autem sanctuS pra SuIRomae, sicut jam disi, anastasium una eum libellis ejus abjudicarit απικηρυξεψ, cum jam redarguisset Leonem per epistolas tanquam irreligiosum; et Romam cum omni Italia ab ipsius im
2' Testimonium Cedreui, historici Graeci, qui scripsit anno circiter V 25. - Coepit impius Leo de evertendis sacris imaginibus Sermonem facere. duo eognito Gregorius Papa Romae tributa Italiae et Romae prohibuit. Cedreni historiarum compendium, editio regia, Parisiis 1647, p. 455. In veteri autem Roma Gregorius apostolitus vir, et Petri qui Corypheus est con-
Sessor . . . Sanctus ille vir a Leone ob ejus impietatem deserit, et cum Franeis illo foedere, tribula denegavit, et gnaStasium ac Socios anathematiturit. Imperatorem autem multis epistolis, quae a multis lectae sunt, manifesto redarguit. Ibid. , p. 456. 5' Testimonium Zonarae, historici Graeci, qui obiit ante medium saeculum duodecimum. - me de causa Gregorius quitum Romae reteris ecclesiam gubernabat, repudiata Societate praegidis novae Romae, nec non illorum qui eum sequebantur, illo3 uua
177쪽
152 TRACTATUS DE PAPI. eum imperatore synodi eo anathemate obstrinaeit; et vectigalia quae ad id usque tempus inde pendebantur inhibuit αροετοὶ, leto eum Franeis foedere, unde illi oecupandae Romae occasionem habuerunt. Zonarae Annales, editio regia, Parisiis, 1687, 104 et 105. 4' Testimonium Glyeae, historici Graeci. - Eo tempore Gregorius Papa Romae seribit ad regem Leonem de imaginibus. Sed eum AEthiopem album facere non posset, reetigalia Italiae et Romae pendi prohibuit εκ ολυσε τελε σθαι , et totam illam regionem ab hoc imperio a pulsit. Glycte Annales, edit. Venetiis, 1729, p. 217. in 5' Testimonium auctoris historiae miseellae. - Octavo Saeculo scripsit Paulus diaconus historiam miseellam, quam postea continuavit Landulphus Sagax, quamque reperies in collectione Bibliotheea marim a Patrum, Lugduni edita. In ea sic legere est libro XXI: Anno nono imperii sui, eoepit impius imperator Leo contra sanetas et venerabiles iniussines fuera e verbum. 0uod eum didicisset Gregorius Papa Romanus, tributa Romae urbis prohibuit et Italiae. M ima Bibliotheea Patrum, Lugduni, 1677, t. XIII, lol. 507, h. Sane Gregorius sanetissimus praeSul Romanu3, quemadmodum praediai, Anastasium una eum libellis abjecit, Leonem per epistolas tanquam impie agentem redarguer et Romam eum tota Italia ab illius imperio recedere faciens. Ibid. sol. 508, col. 1. 6' Testimonium Anastasii Bibliotheearii, qui floruit nono saeculo. - Paulus vero eaearchus, imperatoris jussione Pontillam ωnabatur inter ieere, eoque eo quod in censum in provincia ponere praepediebat ... Respieiens ergo pius vir profanam principis
juβsionem, jam contra imperatorem quasi contra hostem Se ammavit, renuens haeresim ejus, scribens ubique carere se christianos. Anast. , de Vilis Pontificum Rom. , p. 69, edit. regia, Parisiis, l649. 7' Testimonium undecim aliorum. - Εos citat Bian hi straduction de l'abbe Pellier, tome I, p. 456, Paris, 1857 in hunc modum : si due Gregoire ΙΙ ait relire a Leon l'Isaurien, a cauSede son impietsi, i empire de Rome et de I Italie, ainst que Ie
178쪽
Vita Gregorii IIJ, et Iean Nauclerus sin Chronograph. , V. 2. generat. 5ὶ, et 0nuphre Panuinio sin adnotationibus ad Platinam . in Vita Constantini h, et Papire Masson Annal. Franc., 1. I, in Clo loreo III , et Charies Sigonio de regno Italiae, ad annum 728l, et Cilberi Genebrord l, IlI, Chron olog., ad annum 750 et ii aut res celebres e riva ins qui orit compossileurs OuVrages avant les cardinaux Baronius, Bellarmin et Duperrori. Parini ces veriva ins, on ne petit certa inement re-
8' Tandem ne alia testimonia congeramuS, as Serem VS quoad sactum istud prorsus consentire omnes omnino latinos historicos, tum antiquos, tum recentiores. 9' Primus ejusmodi factum negare ausus est LaunoJUS; ille scilicet scriptor paradoxis celebris, lexluum S J Stemati Suo non cohaerentium salsis calor, et cujus scripta Romae damnata, generalem apud coaevos catholicos indignationem commoverunt. LaunoTium seculi sunt Εllias supin, Natalis Alexanderet Bossuet. Quam inanibus ratiunculis, palam secit Blanchi,
li Omine omi des nouueautes, a ossi, non pas seu lement metire
179쪽
Launoy a ele sui vi d Ellies Dupin, de Noel Alexandro et de
droit. Iis accumulent liors de propos tes temoigna ges despa pes prsicedenis et les textes des Peres qui, selon leur prὐ- letilion, demontrent que i 'Εglise n 'a aucun pou voir fur letemporei des Elais; et de ce que Grego ire II n 'a pas eu, aleur avis, te pouvoir de relirer les tribuis ti Leon l' Isaurienet de solistra ire a sa tyrannie Rome et i 'Italie, iis concluentqu'il ne i 'a pas sali, et que t 'histoire des tribuis empsiches et de Ι'ltalie solistrat te a l 'obris sance du mechant empereur est controuvee. Mais it n'est pas, je pense, un homine de jugement sain, a qui la sat blesse de ce rai Sonnement ne Saute auxyeux. Si l'argument ut ait legitime, ii s'ensutura it qu'on pourra it nier tuus les salts, quelque attestes qu' iis lassent par tespreuves les plus irrecta Sistes, par cela Seut qu'on ne pourrait pas pro uver la consor inito de ces satis avec le droit. En supposant qu'on dut ad molire leur principe, te plus qu'on puten conclum sera it que S. Grsigoire II commit une injustice en privant des tribuis ilem pereur Leon, et qu'en celte ci constance ii si mal; mais on ne peut nullement en conglurequ'il ne lyait pas sali. Ces auleurs voratent tres-bi en que deblamor S. Gregoiro II comme iis blament S. Grego ire VII, c'eutete s' exposer a l 'indignation des callioliques. Iis ne trouxalent pas sur te pontificat de Gregoire II, comme sur celui de Gregoire III, diversite d opinion, ni par consequent des jugements et des hommes doni iis piissent se servir potir jeler du dis- credit fur te saint Pontila. Ιis invalent que Gregoire II a Meunanimement lousi et regarde commo un grand sat ni par lous
180쪽
sori peu de poser en principe te pollit qui etait precissi menten question et qu' iis avalent a pro uver. Nous, au contraire, de ce lait connu avec certitude, que Gregoire II, Pontila d une grande sa iniete et d'un grand saxoir, au dire meme de nos adversatres, ota a l 'impie Lsion et les tribuis et la solaverat-netsi fur l 'Italie, nous avons droit de conclure que ce Ponti se avait te pou voir d 'agir ainsi, et que la prsilendue tradition, aumoren de laquelle on ueut prolaver que l'Εgli se n'a pas cepou Voir, est une pure Chimere . . .
a Secondement. Se rapprochant un peu plus de la question, iis objecient les lettres de Grdgoire II a Leon. Le sat ni Pape ysormule la distinetion enlre Ι'ol et du sacerdoce et celui dei'empire : it dit qu'il n'appartient pas au pouvoir pontificalde psinetrer dans les palais des rois et de disposer des digni thsroTales : siuemadmodum pontifer introspieiendi in palatia non habet potestatem, ae dignitates regias deserendi, sic neque imperator, etc. Epist. II Greg. II ad Leonem imp.) ; deces texies iis concluent que si Grδgoire ΙΙ avait prive Lsion des tribulset de la fouvera inete de Ι'Italie, it aurait agi contrairement a
Son propre sentiment et a ses aveux, et se sera it immisce dans une assai re sur Iaquelle it consessa it lui-meme qu'il n avait aucun droil. Mais celle conclusion ne decoule enaucune saςonde leurs premisses. Que te Pape, comine Pape, n' ait pas lepouvoir de conserer ou d 'oler direetement li quelqu'un la dignite rorale et les pringi pautes terrestreS; que, da HS ce caS,il ne tui appartienne potnt de psinetrer dans les palais, si est-a-dire de disposer des magistratu res et des digni les mon-daines, attendu qu'i I n 'a aucun droit de seigneurie sur tesrois de la terre, d 'aecord; mais it ne s 'ensuit pas qu'il nepuisse oler les dignites et les principaulsis terrestres indi-
