장음표시 사용
211쪽
quae statim subiicis. Mis, s UTILE judicaverit, M s
e dimis Episcopatus, ubi bactenus non fuerunt. Potest eos,
qui sunt, alios deprimere, alios sublimare, prout RATIO Hi dictaverit, ita ux de Episcopis errare Ambiepiscopos diceat, re e converso , si NECESSE visum fueris cte. Neque a militer I vo Carnorensis epist. 238. ad Pascha Iem II. Nec in hoc resistimur, quin possit Sedes solica paroeliarum amplitudinem minorare, μι brevitatem dia
Diare, si UTILITAS populi Dei exigat, o nullum in.
de Ichima conringat 3 Quod B ardus tradidit de plenitudine Pontificiae potestatis .circa assignatas Episcopis dioecesis , non minus dicendum de eadem potestate quoad limitandum vel moderandum usum facultatum Episcopalium , in quibus Episcopi Apostolicae auctoritati subordinati hu runt , si iusta de causa in aedifieationem & bonum Ecclesiae expediat . Certe confitetur Febronius : De imstitutione ex certis praerogativis Sedium Patriarcialium dubitari n quis, quin ejusmodi fedium m jurium eis altria butorum mytitutio pro bono Ecclesiae mutari, ampliari , -ι etiam res, inei possi. Neque dicat haec posse fi in i , quia eum Patriarchalium Sedium institutio ex iure Eccisastico originem ducat ; ipsarum praerogatime ac facultate iuri quoque ecclesaifico subiiciuntur. Licet enta Episcoporum institutio sit iuris divini, nonne sicut ipsorum dioeceses , ita & usus facultatum Episcopalium, a Christo isequaquam eonstitutus, Pontificiae potes .iri subordinatus filii λ Nonne idem Fehronius ait: Extraordinaris quodam quas de Iu-
νionis jure ae titulo PLURA IUSTE fuscipiebant supra.
mi Pomifices, nimirum urgente NECESSITATE , a nsuadente manissis Ecclesie UTILITATE .' confirmatque Thomassini testimonio, quo sermo est non tam de Metro politarum , quam de Episcoporum facultatibus, quorum munia Summi Pontifices tunc demum suppleant , cum earitas ut Aet , cum necessias cogit . Id extraordinario cuidam uri tribuit Febronius, eo quod causa supplendi ex. gr. ob negligentiam Episcoporum , vel alio quovis nomine sit extraordinaria ; jus tamen in hoc Pontificiae auctoritatis ordinarium debet agnosci , quatenus Episcopales iacultates quoad usum & exercitium eidem auctoritati jure ordinario A a subor-De potestat. moderindiae limitanditieultates Episcopse .
Num harepotestas in Papa sit tu ris ordinat
212쪽
subordinatae sunt ordinatione divina, & ordinario iure primatus, ad quem ex ossicio pertinet necessitati ae .utilitati Ecclesiae providere. caui;biab; - - Non dinent quidem Pontifices , ut antea monui , bemla in usu passim ac temere Episcoporum facultates & iura quavis de μ μ causa diminuere, limitare, sibive attribuere; id enim in publicum damnum & magnam Ecclesiarum perturbati nem deflecteret. At si causa justa occurrat, qua utile vesnecessarium bono publico judicent, aliquid tale essicere, sibive nonnulla reservare; quis id Pontificiae supremae potestati negaue auserit Τ Eccleuae certe Minim, & naturalis ordo postulant ne primati totius Ecclesiae Ilaec potestas in Noi ilis ipsas Episcoporum facultates negetur. Cum enim si in Episcopi R ' cum suis iacultatibus instituti suerint a Christo in bonum Ecclcsae, nou vero Ecclesia in Episcoporum; hi utilitati vel necessitati Ecclesiae ita debent studere , in non inique serant, si ex utilitate vel necessitate ejusdem Ecclesiae aliquot facultatum suarum restrictionem, moderationem , aut reservationem suprema potestas faciendam censuerit . Tridentina quidem cecumenica synodus huic supremae potestati
refer. iione Vindica it reservationem graViorum criminum , a quibus
p viurum Episcopi primaevo ordinario iure poterant absolvere ; nec quisquam catholicus potest iniustam in hoc invalionem criminari , quin generali quoque concilio ignorantiam atque iniustitiam impingat. Esto haec reservatio occasonem sumin pserit ex Episcoporum quorumdam delatione ad Apostolicam Sedem, ut peccantes hoc Daeno coercerent . Haec ipsa vero non exigua particularium reservationum utilitas, quae sensim ad statuendam generalem quorumdam graViorum criminum reservationem adduxit, nonne in magnam Ecclesiae
utilitatem ac bonum .edirὸ Quis ergo hunc quasi non se-aendum potestatis abusum venditet atque suggillet λ
Augustini lib. I. in Crest. e.
enim Episcopi propter nos fumus,
sed propter eos, quibtis verbiamo sacramenttim Dominicum mi ni ramus: ae per hoc, tit eomm
sine famulo gubernandorum sese necessitas tulerit, ita etei esse , vel non ese debemus, qtita nora propter nos , sed propter alios 2bmus.
213쪽
CO TRA opus Ius Tim FEBRONII CAP. IV. I 87s Duae exceptiones, ovibus Tridentinum illud decretum extenuare nisus est Febronius , inanissitnae sunt . Ait primo hanc Pontificiam facultatem , quae ex quorumdam Episcoporum delatione ortum habuit, cum ad generale reservationis decretum se se extendit, vim sumpsisse ex eorumdem Episcoporum consensu, perinde ac si illi proprium ius in Pontificem transtulerint. Num quorumdam Epist porum observantia , qua initio particulares casus Apostolicae Sedi detulerunt, probare potest consensum omnium , qui
de tali potestate abs se abdicanda ne cogitarunt quidem Num qui initio detulerunt eos casus ad eamdem sedem , potestatem, quae illi non competeret, eidem quasi iuri suo renuntiantes tribuisse dicendi sunt λ Num S. Petrus , qui omnia solvere & ligare poterat ex institutione ipsius Christi, non potuisset in illis casibus absolvere nisi hanc potestatem sibi Episcopi concessissent λ Num minor eli Roma norum Pontificum auctoritas , in quos idem Petri primatus ac iurisdictio transivit ὶ Nonne ipsum Tridentinum Concilium totum reservandi ius non in delationem Epist porum, sed in sipremam potestatem sibi Summo Pontifici in Ecclesia universa traditam expresse, retulit λ Ait secundo hanc potestatem a Tridentinis Patribus derivatam ex Pseud Isidoriano illo principio , quo Papa tradebatur Ordinarius ordinariorum. Ita generale prestantissimum concilium ex Pseudo- Isidori collectio- , ac ignorantia veri juris deceptum traducit, idque posse corrigi in alio conci- Iio comminiscitur. Sed haec & alia similia ab eodem a dacius didia ex praejudicio falsi systematis de collectione Isidoriana, quod expendetur capite sequenti , nemo mirabitur, qui praejudiciorum vim probe cognoscat. Certe principium , quo Papa ordinarius ordinariorum dicitur, si non verbis, factis antiquiorum quoque saecularum , in quibus Papae iurisiictionem ordinariam primarus propriam in alienis dioecesibus exercue mi, eomprobatum censeo ex dictis
6 Privilegia exemptionis generalia a iurisdictione Episcoporum ea sere de causa regularibus indulta fuerunt , ut iidem regulares ab Episcopis, qui ipsos identidem turbabant gravabantque , subducti, regularum suarum studio &Observantiae quietius ac tutius vacarent: quod sane utilita A a a Iem
214쪽
I8S VINDICI IE AUCTORITATIs PONTIFICIAE
tem quamdam, atque necessitatem, bonumque Ecclesiae aediis, ficationi prospiciens praesert. Nari subinde abusus quorum Moos dicem iam regulatium, qui Episcoporum auctoritari obstabant , plebiumque scandalo erant, eorumque abusuum causa que
lae contra hujusmodi exemptiones a Sanctis quoque viris ad Sedem Apostolicam delatae; non quod hac in re suprema eiusdem sedis auctoritas pet se vocaretur in, dubium, , irritaque crederentur ea. exemptionis privilegiae; sed quod ex abusibus male utentium ipsis privilegiis, s 2 in non expedire videretur ram facile ea privilegia largiri, quae si . non
ex natura exemption iv per se , certe ex praeve utentium
moribus in destiue ionem vergebant. Nemo ambiget quin abusus male utentium corrigendi sint; eisque, qui ab exemptis proveniunt, Tridentina Synodus remedio saltem 'delegationis Apostolicae Episcopis impertitae ita providit, ut ne tamen Pontificiae auctoritati quicquam detraheret. Quod si Febronius, qui hoc delegationis remedium ae Tridentino
appositum aperte damnare ac reprehendere. non ausus , nec
ex abusibus exemptorum ius Apostolicum in ipsis exemptionibus concedendis absolute negare potuit ; ob aliquos inmen, qui adhuc supersunt abusus, & abutentium vitio sere inevitabiles sunt, ad omnes abusus tollendos memor tam delegationem insufficientem iudicans, exemptiones ipsas omnino tollendas significavit ; velim consideret , num id absolute tentare in aedificationem Ecclesiae esset cessurum, de quo I enda quae asserentur capite sexto .. Nunc ali quot generalia principia praemittenda , quae aliis atquin aliis Pontificiae potestatis usibus vindicandis inserviant. 7 De suprema Pontificum poteitate in limitandis ve1 moderandis Episcoporum facultatibus , quando id in. Eccle-.siae bonum judicent expedire , ex constitutis. dubitari non posse videtur. Quodsi ex subsequentibus abusibus detegatur eiusmodi limitationes ab illic factas non cessisse in aedificationem, sed. in destructionem ; duplaec quaestio distinguenda est, num hac in hypothesi eaedem limitationes licitae , Vel
illicitae suerint, an vero etiam irritae .. Cum Summi P-tificea a Vide illa Bernardi l. 3. De pMess. . EGI. cap. 3. . , a.
M Consid. c. 4. quae descripsi nym, Aia
215쪽
CONTRA OPUs Ius T NI FEBRONII CAP. IV. r8ytifices ea suprema potestate in eas limitationes sanxerunt , id iusta. de causa, quae in bonum & aedificationem cederet, secerunt semper, vel secisse praesumendi sunt, ne de supremi hierarchae gestis, quae vel irr dubioe in partem meli xem sunt accipienda, in seriores, temere iudicent. In singulis quidem Pontificiis Emitationibus , sivit & ire dispensa tionibus, aliqua sere semper iusta occurrit ratio , ex qua bonum publicum & aedificatio Ecclesiae deduci potest. Praeiudicia x ab sus, qui subinde deteguntur , ex aliorum culinpa proveniunt j idemque Febronius, qui pro sua in Pontia
fices observantia istis vitiosam causam non audet appm Abiitium gere, a suum originem veh in Curiales, vel in alios abu- olim unde
tentes potestate, ves eoneessionibus Apostolicis reiicere λω et o Multi sane dispensationum aliarumque gratiarum. ata sus , qui scandalum generant, obreption , via subreptioni petentium stini adscribendi; multi etiam conniventium Praelatorum testimoniis, a sancta Sede ante concessionem requisitis , quibus fidendum eensuit pia mater Ecclasiae. Nora modicum ab illis timendum, qui aeta quodam, at non secundum scientiam coneepto se abripi sinunt, ut superioribus erimini vertant iacta , quorum causam i orant , Vi tiosaque praesumant j quae potius bona & licita censenda sunt. Afferam hoc loco opportune S. Gregorii textum e Fibro quinto Μoralium in Iob c. s. n. 2 . ubi hanc cen stram, qua dispensationum abusus ob causae ignorationem notantur, suo quoque aevo non raram, his verbis perstringit: saepe enim , quia intelligi non valent , . deterioribus
displicem ves facta υA dicta meliorum e sed eo ab eis non
emere reprehendenda sunt, quoi omisendi veracitra nequa
quam ρ fun3. Saepe aliquid a majoribus dispensatorie et
νur, quod a mingribus error puratur. Saepe multa a sera
bas dicuntur , quae infirmi ideo dijuscant, quia ignoraur. Timeat multo magis quicumque Febronii criminationibus
praeoccupatus in Summis. Pontificibus accuset veluti abusus non serendos ea, quae iuxta hodiernam discisinam ex Justa causa concedere licuit , eo, quod' istorum causans seu rationem ignoret , cum abusus, si qui exinde consequun- ur Vel .Obtinent, non ex Apostolica potestate, sed ex Jutentium malitia prodeant.
216쪽
I9O VINDICIAE AUCTORITATIs PONTIFICIAE
Tx abutibus . 8 Quod si quidam abusus ex aliqua ipsorum Pontifi-ςum culpa, quae nulla rarione possit excissari , aliquando luinde provenirent s quod tamen praesertim de superiore, cujus xationes ignotae, ab inferiori non est temere judicandum ); non idcirco ex abusibus esset neganda potestas, quae aliunde certa est; &, ut initio monuimus, in origine ad divinum ius immutabile pertinet nec ex abusibus fit irrita ;multo autem minus ex abusibus esset neganda , si abusus non ex ipsius Pontificis , seJ ex aliorum culpa profecti in malum converterent quod in bonum fuit institutum . Potestas si quidem iurisdictionis in aedificationem, Sc non in. destructionem tradita, etsi ex recto, usu in aedificationem, ex abusu autem undecumque proveniat ) cedat in destru Nesiue. . ,. ctionem ipsa tamen per se absolute concessa dicenda est
potestatri ut ne ex abusibus irrita fiat, nec actus ex ea manantes ,
i ' L: ex ipsa culpa abutentium illiciti, nulli per se & irriti ha-
ωm r im bendi sint. Id ab ipso Febronici ceterisque adversariis concedendum est, quippe qui ceriam Episcoporum potestatem non nerabunt, nec actus ex ea profectos ssi lex irritans non impediat i affirmabunt irritos, quamvis & ipsi Episcopi. proprio vel alieno vitio sua potestate abuti queant. Summis potestatibus saeculi ceria quoque potestas est; nec tamen ex abusibus eadem porestas vocatur in dubium , nec actus consequentes irriti per se habentur , ne malo, quod
ex ipsis abusibus provenit, s 3 ὶ addantur alia publica damna, quae tape ex actibus irritis in innocentium quoque detrimentum redirem. Ii quidem, qui quocumque ex capite cooperantur abusui, illicite agunt: at non omnes actus, qui fiunt illicite, sunt etiam irriti; unde vulgatum illud, μι Hae de eausa ubi etiam lex irritans adest , uti in beneficiis per simoniam acquisitis collatio irrita declaratur , Ecclesia non vψt generatim irritam ministrationem Sacramentorum matrimonii vel poenitentiae, suae a parocho sim niaco ministrantur ; ac proi de hoe ea su titulo, quem P cant coloratum, Ecclesia supplere , vel potius legem irritantem his in circvinstantiis restringere creditur , ne irriatationis poena nocentibus decreta , indoxiis & bona fide agentibus uoceat.
217쪽
CONTA OPUs IUsTINI FEARONII CAP. IV. Ist Imha facta tenent, quae feri prohibentur. Illi abusus, quos ex limitatione seu restriesione facultatum Episcopis competentium Febronius ingerit, dc quandoque etiam exaggerat, movere solent plurimos , Sc me quoque non leviter movere non ibo inficias . Qui omnibus ejusmodi abusibus remedium quaerit, laudandus. At si remedium collocet in neganda vel impugnanda legitima atque certa potestate, perperam & iniuste . agit 9 Considerandum hoc loco illud Ioannis Barthelii testimonium, quod Febronius recitat cap. 9. II. num. 3. Donec erunt homines , m unt vitia , peccata, erunt 'tu Fabuses , superstitiones, immoderatus potesaris auctori imris titur legitimae. abusus: quos non potestati per se , sed abutentium vitio tribuit. Si ob hoste abusus neganda esset potestas utut legitima ; quis non videat negandam esse potestatem tum Pontificiam, tum Episcopalem, tum ordinariam, tum delegatam, quae ex hominum sive fragilitate sive malitia multis insciuntur abusibus 8 Dicat id, si potest Febronius; & non illicitos tantum , verum etiam irritos omnes actus per abusum elicitos assirmet. Si autem id dicere Sc assirmare non potest nec audet; desinat ergo contra abusus ita declamare, ut potestatem supremam negare videatur . Cum loco. laudato ex eodem Barthelio monet omnes abusus non pota simul auferri, sed sensim esse tol. Iendos ; proculdubio non censet omnia decreta , quibus limitatae, aut ad Sedem Apostolicam revocatae fuerunt Episcoporum facultates, irrita esse , nec irritos ad his omnes exinde per abusum profectos, quos ad impediendum publiis tum damnum statim simul emendare oportciet. Media quidem Iuggerit, quibus haec resormatio pedetentim prudenti oeconomia obtineatur. At num haec remedia in reclificati
nem, an potius in destructionem conspirent, suo loco in. serius expendetur. Satis mihi nunc est, si suprema & μει Pontificia potestas ex hactenus dictis ita explicata ac vindicata sit, ut nihil ex objectis a Febronio abusibus de,
218쪽
gya VI DICI R. AUCTORITATIS PONTIFICrae
De supposititiis Pseudo-Isklori decretalibus .
ex quibus Febronius supremae & plenae auctoritati Apostolicae nimium multum detrahit, quaestiones tres propositae & solutae.1 - m' UIC supremae ac plenae Romanorum Pontifi- cum potestati non minus detrahit Febr m niue, cum eam, quam nunc iidem Pontifices exercent , supposititiis Pseud Isidori de-eretalibus innixam , partumque ex tam spuriis Mntibus ius salsum & commentimum declarat. Adeo enim hodiernum Pontificum jus omni genuino stabilique sundamento nudatum praeseri, ut impositaris eguerit , . quibus tantummodo potuerit ἡnduci & propagari. Hac porro in hypothesi eosdem Pontifices, spurio falsoque eiusnodi iure excluis , ad normam antiquorum canonum, in quibus sincerum de vorum jus situm est, eri revocandos contendit. Hoc Febrois nianum systema Pontificiae auctoritati , ac primatus iurisdictioni iniuriosum, licet ex praemissis satis confutatum Videri possit, tamen ut magis magisque consuletur, de Pse do-Isidori decretalibus nonnulla ex proposito hic arbitror discutienda, quae omnem sucum abstergant. Decretales epistolas, quas Pseud Isidorus priscis sanctissimis Pontificibus cmxit,. falsas esse, & ex ipsis, falsitate nondum detecta , multa capitula in posteriores collectiones cauonum irrepsisse, & cum vulgo haberentur sincerae , multum fidei obtinuisse negari non potest . Nunc ob retundendum , quod
pseudo is eXinde Contra Apostolicam auctoritatem obtrudit Febr doro confi- niuis, tria de iisdem decretalibus quaerenda . I. Num in
219쪽
CONTRA Opus IusTINI FEBRONII CAP. V. I93gratiam Roman rum Pontificum ob ipsorum potestatem augendam fuerint confictae. II. Num ea , quae pro eadem potestate in iisdem decretalibus traduntur , novi quidpiam induxerint, quod anterioribus temporibus non fuerit audiis rum, vel usu receptum. III. Num si quid ex p: dimia illarum auctoritate facilius propagatum usuque receptum obtinuit, ius falsum constituat, quod antiquo juri derogare non posset, ita ut ad ius antiquorum canonum sit redeunis
dum & abusus sit, quidquid posterius quocumque nomine
invectum Teceptumque, ab antiquorum canonum constitutis
Num decretales, antiquis Pontificibus a Pseud Udoro attributae , in gratiam Romanorum Praesulum ob augendam eorum potesatem fu
et De Pseud Isidori cialectione prolixam dissertati nem digessimus insertam parti rertiae fusioris Tractatus de
antiquis collectianibus o collectoribus canonum , quem immo tertio nostrae Venetae editionis operum S. Leonis praemisimus. Vide pag. ccxv. Non est opus cuncta ibidem diis Ba repetere. At in rem p sentem , in gratiam eorum , qui ea editione carent, suffciet ea totidem verbis transcribere, quae ibidem leguntur s. pag. C T. num. IO. ubi
primae propositae quaestioni credimus satisfecisse. ,, Quo spiritu, quo consilio Pseudo-Isidorus tot docuis,, menta confinxerit, omittendum non est . Non desunt , is qui eum amplificandae vel defendendae auctoritatis Ro- manorum Pontificum studio ductum ad ea trocudendari excitatum fuisse arbitrantur. At falluntur manifeste. Li. cet enim in iis Apostolicae Sedis amplitudo & auctori is tas pluribus commendetur non tamen hic impostoriam scopus fuit, nec eadem Sedes, cujus privilegia & iuxB b is quam
220쪽
seud Issa dori eonsiliu quodnam uit .
Ig4 VINDICIAE AUCTORITATIs PONTIFICIAE is ouamplurimis sinceris & vetustis documentis nitunturis illis apocryphis indigebat, ut Cardinalis Baronius ad
se annum 863. num. 8. notavit. Pseudo-Isidori autem conis
vi solium longe aliud fuisse ex ipsa collectionis praefatione se satis dignoscitur. Postquam enim indicavit documenta , ,, quae suae collectioni erant inserenda , hanc eorum colli-- gendorum rationem subiicit: Quatenus GHesiasis ordianis disciplina in unum a nobis coacta atque digesta , πSancti Praesulas praernis instituantur regulis , obedientes Ecclesiae misi i vel populi spiritualibus Embuantur aexemplis, non malorum hominum pravitatibus decipiantur .
Mulii enim pravitate cupiditate depressi, ACCUSAM TES SACERD&TES OPPRESSERUNT Et multisse prosequitur in eos acriter invehens , qui Episcopos a ,, cusare audent, ut se per illos excusent, ves eorum bonisse ditentur: ac plura ejusmodi iudiciorum incommoda res se rens, illud urget, non posse cogi Episcopos ad dicen- ,, dam causam, si suerint accitiari, & rebus suis expolia. 6, aut gradu dejecti, & a sede pulsi, nisi prius fuerint ,, restituti: additque nonnulla de accusatoribus & accus M tionibus reiiciendis: quibus omnibus palam significat, se ,, ea potissimum mente collectionem consecisse, ut Epist ,, pis, qui accusabantur, prospiceret. M a Id quidem in apocryphis , quae conflavit, doc mentis multo clarius .elucet. Eamdem enim semper de aecusatis Episcopis curam ac sollicitudinem praesert: cum- ,, que Apostolicae Sedis auctoritatem praedicar, eo semperis omnia refert, ut Episcopi accusationibus impetiti , &is condemnati , si se gravatos sentiant , ad illam cons ,, piant, quae Synodorum sententias retractare, &, si i ,, sum putaverit , irritas reddere potest. Idem quoque conis silium maxime perspicitur in Capitulis Hadriano tribu- ,, tis, quae ex apocryphis praesertim epistolis decerpta , ap ,, cryphorum docimentorum veluti compendium & cominis pilatio vocari queunt. Pleraque enim illorum capitul ,, rum eo spectant, ut ne Episcopi accusari a quibuslibet D possint; nec, si accusentur , accusatoribus facile deseratur , is sed ex multis causis tum accusatores repellere , tum iu- ,, dices liceat recusare; ut synodorum retractentur judicla, , , di alia ejusdem generis in apocryphis similiter ingesta ,D ex Dis eo by oost e