장음표시 사용
541쪽
hanc veritatem perspiciendam nouae sententia opportunitas, vel etiam necessitas iuxta autorem.
Nodus de Christi libertate, . eius impeccabilitatem. II. Praemittendum itaque est Christi Domini voluntatem humanam fuisse physice impeccabilem. Christus enim non modo peccatum non habuit,nec iuuentus cst dolus in ore eius, sed ne peccare quidem potuit , cum ob exquisitam directionem cuius uis peccati exclusiuam, humanitati suae a Verbo sustentante debitam , tum ratione sanctificationis substantialis, qua eadem humanitas Deitatis ungubne delibuta fragrabar. Quod fusius persequi, alterius est instituti, Vt neque huius loci est expende
physicae impeccabilitatis Christo tribuendae, comprehendendam esse exclusionem potestatis cadendi in quemcunque perfectionis defectum. Sic constituta Christi impeccabilitate statuenda pariter est ut certa, Christi libertas. Non enim haec duo dissonare censenda sunt, vel esse insociabilia. Numquid ait D. Augustinus l. de praedcst. SS. c. i.
metuendum vit,ne accedente aetate homo issebbero piccaret arbitri ' An ideo in illi non tibi ra voluntata erata ac non tanto magis erat, quanto magis peccato seruire non
poterat Ex Christi merito, libertas eius redditur indubitata Meritum enim, ut initio primae partis huius opellae r misimus est frutex libertatis. Cum ergo de Christi pro nobis merito liqueat, certa quin
542쪽
que debet esse eius libertas. III. Hinc ergo grauissima, & nunquam satis enodata dissicultas oritur, circa Christi libertatem ad non agendum quod de praecepto affirmativo mandabatur Ad quam materiam me restringo, quia non potest esse controuersia de materia praecepto negativo substrata. Nam circa eam, Christus non habe bat paratum concursum diuinum inde nec libere agere, nec mereri circa eam potuit, seclusis actibus talis impotentiae approbatiuis, quos nunc non attendimus, intenti in solos actus directe attingenica
materiam negativis illis praeceptis prohibitam. At circa actus praecepto affrinatiuo indictos habuit Christus concursum paratum,in libertatem ac merendi facultatem. Vnde existit grauissima illa distacultas quam dicebam. Nam siChristus circa eam materiam liber erat, ut ex eo pater, quod circa eam merebaturi quomodo non poterat ea exercenda abstinere λ Atqui abstinendo violasset praeceptum assidimatiuum proprie dictum. Ergo vel abstinere non poterat, atque ad c ὀ liber non erat vel si abstinere
poterat, obnoxius peccato erat, poteratque eos Ordere contra quam ter physica eius impeccabilitas, quae proinde iuxta vulgarem libertatis notionem, omnino videtui cum libertate colliduchristus veris praeceptι a malivis, etiam desubitione mortis, obstrictus.
543쪽
tiuunt cui Christus subiacebat, quodque exequendo libere agebat ἐκ merebatur, fuisse praeceptum proprie dictum, negatur ab aliquibus de praecepto
mortem subeundi, in cuius tamen perpussione voluntaria, constitutum praesertim fuisse Clitisti metitatum est extra controuersiam Nazianzenus certe orat. 2. sub medium, ait Patrem accepisse quidem Christi sanguinem, non tamen postulasse ut illum funderet. Nec minus perspicue tale praeceptum in ficiatur S.Chrysostomus homil. q. 68. ω8η. iii
Ioan whomil. s. in ad Philipp. Basili. l. de Spir. sanctoe 8.TheophylactuckEuthymius Ioan.ls. expressissime S. Anselmus l. de meditat. redempt.gener. hu- an .c. . de l. l. cur Deus homo c. 9. Ex reccntioribus
Ribera in c. io Ioan ad illud , hoc mandatum accepi Nec putant hi autorcsse urgeri vocibus pracepti, auto sentia, quibus Scriptura plerumque titur agens de crucis subitione mortis perpessione per Christum inui saepe in Scripturis, quae Deus accidere permittit, habentur tanquam subeunda ex diuino praecepto. Quo pacto David a Semei appetitus,dixit, Deum Semei praecepisse, ut ipsum conuitiis proscinderet. Nimirum ingenijs docilibus, Meo placere satagentibus,diuina permissio tenet locum pre- cepti. Et ita praeceptum de morte subcunda Chri sto impositum, intellexit Clem. Alex. .strom. Simi. literque executio sic late dicti praecepti, recte nominari potuit obedientia Praeterquam quod secluso
praecepto proprie dicto, potuit esse in Christo obedientia perfectissima , qualis interuenire censetur
544쪽
CARisTI LIBERTAS ABSQUE NOVA SENTENT irabsque praecepto, cum quis praeuenit mandatum, α solo nutu accedente, priusquam praeceptum interponatur, obtemperata IV. Non licet tamen hac ratione difficultatem propositam elidere vel eludere, de declinare Certum quippe est, Christum, quod ad difficultatem propositam satis est, veris aliquibus praeceptis dilegibus subiacuisse. Id enim saltem de naturalibus praeceptis est indubitatum quia cum natura Christi humana non possit sibi esse regula, necessario dirigi
debuit interuentu legis diuinae naturalis, mandantis v. g. Deum colere, matrem honorare, 'uiusmodi alia. Idque non negat Bartholomaeus Medina p.q. 7.artic.l ut male ei tribuit Bened Iustinian in c. 2. ad Philipp. v. 8. n. 3. Tantum enim inficiatus est
Medina Christum subiacuisse legi Mosaic , contra quam censuit Ioannes Media'.i de satisect nixus quibusdam scripturis, qui facile de subiectione voluntaria accipi possunt. At subiacuisse Christum pro
ceptis naturalibus, d lagi stern , nec negauit Bartholomqus Medina, nec negare potuit imo Christum non fuisse a materna potestare exemplum,prς- terquam in iis quae Patris erant, assirmat Salaeta in
opere de concepi. c. 3 o. in c. 8. Prouerbn .i 2 pro se referens Maldonatum,& reiiciens contra sentientem Toletum m c. 2. Lucae, annot. 8 . Nec sane subiectio erga parentes, quicquam importat ingenuitati contrarium, sed potius pietatem cum filiatione
Pr ceptum denique mortem subcundi, fuisse v
545쪽
His argumentis, existimat aduersarius, probari manifeste, non modo determinationem illam virtualem esse commentitiam, sed etiam quamuis admitti posset,non posse Deum ad illam attendere, ut agnos atquando nam stibi sit cum voluntate creata concurrendum quandoquidem ut volitio creata sit libera, necesse est, eam priusquam formaliter ponatur,adhuc concipi suspensam, S talem ut possit poni non poni quicquid anteceda quod posita de terminatione virtuali tametsi praeuia dici non potest. Firmatur contra veritas praedis determinat nis
XXXVII. Respondeo , dimissis sentibus illis
aut rhamnis verborum aculeatorum, qua muliebre est intorquere vel regerere, doctrinam qua virtualis
determinatio asseritur per seipsam apparere satis credibilem;nec latum esse tolerabilem, sed omnino admitti debere;non denique nimia subtilitate laborare, sed e mediocribus ingensis patere eius veritatemri soliditatem posse. Nam quae tanta ingeni obtusio erit, imo percipiat, causam ad plura indifferente no prius posse causare unum quid quam indifferetia eius tollatur, ipsa causa determinetur Quamdiu enim
in determinata maneret,nihil determinate faceret. EDgo causam liberam,cum sit ad plures effectus indifferens,necesse est determinari, priusquam ullum eoru
producat. Atqui primus actus elicitus, quem passim.
546쪽
CONCvRsvs De I,vERAE LIBERT. NON OBEST. O9cii in Scoto vocamus det emat nationem formalem,
est erus quidam effectus voluntatis liberae , ut per se notum est. Igitur prius natura qui in producatur, necesse est voluntatem liberam determinari ad illum causandum. Ea autem determinatio cauis ad producendam primam determinationen formalem, cum sit de complemento causa teneάtque se ex parte eius,
ita, absque illa non intelligatur plene potens ad causandum, non potest dici esse ipsam et determinatio formalis quae per causam iam determinatam pro 'ducitur Ergo est aliquid anterius Nempe ipsam et causa libera, quae cum nunc posset vim suam activam applicate ad alium actum oppositum quemaque eli lcere poterat,aut aeque ab utroque cessaretipsam et determinat se nunc, id est ultro se applicat , ad potius causandum illum suum omnium primum flectunn, ad quem mox iure priuillasio causae liberae, eadem licet manens immutata desinet esse determinata Mapplicata. Et haec est illa determinatio quam virtua
Iem appellamus,ut a formali secernatur. Vix porro puto esse necesse, quae contra vetitalcm
huius determinationis ab aduersatio sunt obie 'a, multis depellere sunt enim ijs locis quae superius signaui , copiose discussa , nec noui quicquam proferri video quod alicuius sit momenti, aut quod fere determinationem illam virtualem legitime conceptam impetat. Aduersarius enim de ea virtuali determinatione philosophatur, ut de aliis uibusvis formis no liberis,&vide adtu quodas si meritis dimetiti capace per se ac scolsima deicet
547쪽
sio PAR II. AP v IV. nainatione formali. Similiterque censet eam determinationem virtualem terminare causationem aliquam seorsima volitione Censet praeterea, rma lem determinationem posse inhiberi diuinitus,posita iam determinatione virtuali quam etiam negat, respectu actuum supernaturalium, debere vegetari per auxitum gratiae indebitum,ac naturam superans. Ad haec, totum libertatis exercitium putat contineri ea determinatione virtuali, eamque numerat inter prae requisita ad libertatis negotiationem , cum quibus, ut libertas perstet, debet posse componi non actio. Tandem causam liberam, ea virtuali determinatione per ipsamine posita , censet necessitate deuinciri, nec ultra gaudere libertate. At haec omnia falsa sunt. nec nisi adulterinam determinationis vir tualis notionem, efformatam ab aduersisti pro dui, ut liquebit legentiquae citatis locis tradidi. Itaque non est necesse,hanc fere alterius tractationis paren
thesim, longiore in his discutiendis excursione producere ulterius.
Per eandem praesenti l cultatibatis eri,
XXXVIII. Supposita autem veritate determinationis virtualis,classis uniuersa argumentorum aduersarij, quatenus in rem praesentem adhibetur, ad unum scopulum naufragabit,si dicamus, Deum non videre determinationem virtualem voluntatis, formali eiusdem determinationi praeuiam, nisi iunctari
548쪽
CONCvRsvs DEI, VERAE LIBERT NON OBEsT. Ilcon notata determinatione formali, secutura in posteriori naturae; quippe ad quam voluntas sic sumpta, idest prout actuagens, dicit ordinem essentialem sicum qua essentialiter&im praeci stibiliter connectitur, solo naturae ordine interiacente. Nolim tamen interiectum illum imagineris, quasi morulam aliquam intra temporale momentum congeminatam, in qua voluntas sit ultimo completa oc determinata antecedenter, nec dum tamen sit primus eius effectus atque adeo in qua, licet causa eo usque deducta, primus effectus inhiberi possit ac denique in qua libertas de meritum exerceantur , seorsim ab astu secundo qui prim diu profunditur in posterioli naturae. Haec omnia ablego ad Deum fabulinum. Supponunt enim ludicram instantium naturae imaginationem, quae plerisque in multis imponit, ut benEnotarunt mamin i. d. 2.littera F, Rada'. de ordine naturae in diuinis ad sinem, Manetolis informalitatibus D. Thomae c. 7. 5 Sirectus in formalit Scoti,artic. 2. principali, . partiali,ex Mayronio in i Est ergo interiectus ille, non nisi dependentiae& causalitatis. Quod aliter dicitur, eam prioritatem esse tantum prioritatem a quo, non in quo seu esse
praesuppositionem hum ad hoc, quamuis nunquam sit simpliciter loquendo, quod prius dicitur, quin Lmulsit quod posterius appellatur.
Deus ergo prospiciens actionem a voluntate exorituram, si se sola ut nutus eius ferret, posset agere, aut quod eodem recidit perspiciens op rationem ex voluntate secuturam, si per ipsum Deum & co Tit
549쪽
operationena eius non stet, eo ipso perspicit virtualem voluntatis determinationem. Introspicit enim perfectissime creatam voluntatem ac eius genium.
Vnde videt quid ipsa in his illisve circunstantijs esset
suopte nutu determinate operatura, si posset se sola agere, aut sit ipse nolit ei deesse. Quare conditionibus illis positis, quia videt voluntatis genium ac natiuum impetum ferre, ut silc operetur, eo plo videt determinationem voluntatis virtualem ad talemachum,&ad eum cum voluntate coeffciendum se
applicat. Ex quo perspicue sequitur, hunc postremum dicendi modum plane recidere in primu mi fecundum superid expensos nec aliud esse diccre, Deum vi agnoscat esse sibi nunc, non ante, vel postea concurrendum, spectare virtualem voluntatis determinationem; ac diceres, Deum vi agnoscat quandonam impendere concursum suum debeat, spectare quid nunc voluntas faceret, si se sola posset agere, aut si per ipsum Deum non stet, velitque ipse
Permitto nunc lectori iudicium, de gratiarum actione quam Sequanus Theologus Numini habe-dam indicebat, pro tandem detecta falsitate receptis sim principi quo necessitas diuini concussus adactus liberosa firmatur. Statuat aequus Lector Oustitisne indicenda sit cumulata de plena gratiarum actio Numini, quod liquere plane videatur , vere Isaiam accidentem Deo, humillime praeter coetera professum esse, Omnia rea nostra operatus es in nobis
550쪽
Christi libertatὸm i ara licet fac nouae de Ibertate entent , aquDenebricosam c inexpeditam perfla re Lux et abunde lusa prisca notione
Invet v s capitis tricesimi tertij. i. bri primi,apud autorem, sic habet. Eademsententia, de libertate per amplitudinem eminentiam ror- maliter explicanda, reiecta veteri notione libertatis per indifferentiam ad utrumlibet, inde confirmatur, quod iuxta Llam ibertas Christi IES V euidentissime exponitur,crdifficilliates in aliorumsintentia cne insuperabilis, nullo negotio dissumintur Eximium plane nouae huius doctrina decussi per eam euidentissime discussa caligine quanta omnium hactenus Theologorum ingenia obtexit, fas est euidentissime tam sublimem veritatem conspicari, dissicultates iuxta priscam libertatis notionem prope insuperabiles, ita complanantur ut non appareant. Sed ut constet quanto iure ista dicantur, operaepretium est quaedam breuiter ad ipsius dissicultatis nodum percipiendum annotare. Tum quomodo eum dissoluat autor, subiiciemus siexcutiemus Sesciuomodo reuera dissoluendus sit, attingemus. Unde apparebit, quanta sit ad Titia