장음표시 사용
551쪽
hanc veritatem perspiciendam nouae sententia opportunitas, vel etiam necessitas iuxta autorem.
Nodus de Christi libertatis, ob eius impeccabilitatem. II. Praemittendum itaque est Christi Domini voluntatem humanam fuisse physice impeccabilem. Christus enim non modo peccatum non habuit,nec iuuentus cst dolus in ore eius, sed ne peccare quidem potuit , cum ob exquisiitam directionem cuius uis peccati exclusiuam, humanitati suae a Verbo sistentante debitam , tum ratione sanctificationis substantialis, qua eadem humanitas Deitatis ungui. ne delibuta fragrabar. Quod fusius persequi, alterius est instituti. Vt neque huius loci est expende
r , Vesene autor l. I. c. 33. 4. contendat,nomine
physicae impeccabilitatis Christo tribuendae, comprehendendam esse exclusionem potestatis cadendi in quemcunque perfectionis defee um. Sic constituta Christi impeccabilitate, statuenda pariter est ut certa, Christi libertas. Non enim haec duo dissonare censenda sunt, vel esse insociabilia. Numquid ait D. Augustinus l. de praedest. SS. c. is
metuendum uti,ne accedente aetate homo in libero piccaret arbitri ' An ideo insita non lib. ra voluntas erat Paenon tanto magis erat, quanto magis peccato seruire non
poterat Ex Christi inclito, libertas eius redditur indubitata Meritum enim, ut initio prima partis hu- his opellae r misimus , est frutex libertatis. Cum ergo de Christi pro nobis merito liqueat, certa quo-
552쪽
que debet esse eius libertas. III. Hinc ergo grauissima, & nunquam satis enodata dissicultas oritur, circa Clarist libertatena ad non agendum quod de praecepto offrinatiuo mandabatur Ad quam materiam me restringo, quia noti
potest esse controuersia de materia praecepto negativo substrata. Nam circa eam, Christus non habe bat paratum concursum diuinum unde nec libere agere, nec mereri circa eam potuit, seclusiis actibus talis impotentiae approbatiuis , quos nunc non attendimus, intenti in solos actus directe attingenica materiam negativis illis praeceptis prohibitam. At circa actus praecepto affrinatiuo dictos habuit Christus concursum paratum,in libertatem ac merendi facultatem. Vnde existit grauissima illa d Eacultas quam dicebam. Nam siChristus circa eam materiam liber erat, ut ex eo pater, quod circa eam merebaturi quomodo non poterat ea exercenda abstinere Atqui abstinendo violasset praeceptum asst, matiuum proprie diistum. Ergo vel abstinere non poterat, atque ad c ὀ liber non erat vel si abstinere
poterat, obnoxius peccato erat, poteratque Osordere contra quam fert physica eius impeccabilitas, quae proinde iuxta vulgarem libertatis notionem, omnino videtur cum libertate colliduchristus veru praeceptis a malivis, etiam desubitione
Quod assumpsivi supposui, praeceptum affrm Tt iij
553쪽
CARIsTI LIBERTAS ABSQUE NOVA SENTENT. birabsque praecepto , cum quis praeuenit mandatum, Msolo nutu accedente, priusquam praeceptum interponatur, obtemperat. IV. Non licet tamen hac ratione dissicultatem propositam elidere vel eludere, desinare Ce
tum quippe est, Christum, quod ad difficultatem propositam satis est, veris aliquibus praeceptis de legibus subiacuisse. Id enim saltem de naturalibus praeceptis est indubitatum quia cum natura Christi humana non possit sibi esse regula necessari dirigi
debuit interuentu legis diuinae naturalis, mandantis v. g. Deum colere, matrem honorare, 'uiusmodi alia. Idque non negat Bartholomaeus Medin s. p.q. 7.artic. I. ut male ei tribuit Bened Iustinian in c. 2. ad Philip p. v. 8. n. 3. Tantum enim inficiatus est Medina Christum subiacuisse legi Mosaic , contra quam censuit Ioannes Medina'.i. de fatifact nixus
quibusdam scripturis, qui facile de subiectione vo: luntaria accipi possunt. At subiacuisse Christum prΦceptis naturalibus, lagi tern , nec negauit Bartholom qu Medina, nec negare potuit imo Christum non fuisse a materna potestare exemplum,prς- terquam in iis quae Patris erant, assirmat Salara in opere de concepi. c. o. in c. 8. Prouerb.n .i 2 pro se referens Maldonatum,& reiiciens contra sentientem Toletum m c. 2. Lucae, annot. 8 . Nec sane subiectio erga parentes, quicquam importat ingenuitati contrarium, sed potius pietatem cum filiatione
Pr ceptum denique mortem subeundi, fuisse v
554쪽
1i PAR II. Apur . rum praeceptum positiuum Christo impositum.
communior est Patrum sententia, quam Iustinia. v. illo . n. 3.fusius confirmat,ac accurate Toletus in c. io .loan annota4. Imo S. Anselmus qui prcceptum hoc positiuum inficiari videtur dissicultatem relinquit plane integram cum non obscure tradat loco allegato, c. 8. 4. Christum ex praecepti charitatis naturali obligatione,ad tantam nostram spiritualem mise iam vitae sua temporalis,tametsi pretiosissimae. dispendio reparandam astrictum fuisse mortem pro nobis suscipere, quod id sciret esse unicum medium ad subleuationem extremae necessitatis qua omnes laborabamus. Et quanquam verisimile est utrumq; praeceptum hic concurrisse, tamen ad rem praesentem satis est interuenisse praeceptum positiuum, ocquidem verum de propri dictum, quale insinuant plurimae scripturae,in quale importari videtur per obedientiam, quidicitur in eius executione intem
Quod si verum praeceptum fuit, non potuit de stitui vi ad culpam obligante, & se habere ad modum legis pure poenalis, ut de quarundam religio
3 deleg c. . a quibusdam, de praecepto quod e tendimus pronunciatum est. Sed non recte. Nam oc est dicere, non fuisse verum praeceptum , sed tantiim monitionem,aut directionem, vel certe 5 uentionem de subeunda poena si hoc aut illud admissum fuerit subeunda inquam, non per modum
poenae proprie dictae, quae supponeret culpam
555쪽
CHRIs Tu LIBER, ABSQUE NOVA SENTENT . sis
obligationem ad eam, sed per medium incommodi ita ut quamuis de subeundo tali incommodo
possit dari vera lex verumque praeceptum, non tasne de exequendo opere ob cuius praetermissionem irrogatur tale incommodum. Cum ergo toties scripturae, moriendi praeceptum Christo impositum, S eius obedientiam celebrent, seu stra fingitur hoc praeceptum simile fuiste legibus pure poenalibus, quae vere non sum leges. Praeterquam quod violationi huius legis, nulla alicuius incommodi γrogatio respondisset, distincta a morte de qua lex serebatur. At in legibus pure poenalibus,tale aliquod ii commodum dillinctum a legis materia est assignandum, ut fert ipsa vox legop.rnalis. Duplex nodi propositi implixitas.
V. Itaque dissicultas proposita non potest declinari inficiatione veroru aliquor praeceptorum ad culpi obligantium quibus Christus subiacuerit. Quo constituto, dissicultas illa potest ex duplici capite urgeri, sicut Christi impeccabilitas ex duplici capite orituri
nempe vel ex unione hypostatica, vel ex visione beatifica. Sed primum caput, non est adeo explicatu dissicile. Quia non obstante unione hypostatica, attentoque praesenti modo quo Deus ad extra se habuit erga humanam Christi voluntatem, facile intelligi potest, quomodo Christus libere impleuerit
praeceptum impositum. Potuit namque Chiistus eius adimpletione abstinere, spectato eo proceden-
556쪽
di modo quem Deus de facto cum eius voluntate humana tenuit; non adigens eam, sed tantum sollicitans per auxilia congrua,quia prςsciebatur eis coim sensura, maritura praecepto abque adactione T
li quippe motioni diuina resisti potest , ideoque quantum est ex isto capite salua fuit Christi libertas,
timulque illaesa mansit impeccabilitas, quatenus Deus si praevidisset voluntatem Christi fuisse notionibus congruis restituram, interposuisset manum robustam, quae adegisset parere praecepto,in declinare peccatum. Quod est dicere, Christum hoc locapite spectato, fuisse liberum non tamen futurum fuisse liberum, si Deus per scientiam mediam praenouisset, esse in non fuisse secuturum absque motione ineluctabili libertatem pessundante, eam- ue interposuisset: vicertissime secisset, ad auerte am a Christo culpam. Alterum ergo difficultatis caput, acrius pungit. Nam beatus amat Deum super omnia, desquidem
necessario, ac ex suppositione antecedente volunt
tem beati. Cum illa autem dilectione stiper omnia, uniuersum voluntatis affectum exsugente, eamque prorsus abripiente incompossibilis est violatio praecepti assi rarativi de quo agimus. Quomodo ergolabeipotest, obseruationem eius esse liberam meriatoriam Id enim circa primum caput inde expediebamus, quod non obstante unione hypostatica, a tantoque modo quem Deus reipsa cum Christo semuauit, Christus non adigebaturi ruare praeceptum,
tantumque proponebatur adigendus, nisi praeui-
557쪽
sus fuisset consensurus motioni congruae repudiabbli. Vnde eo tantum capite spectato, quamuis Christus bene ageret indefectibiliter, tamen libere implebat praeceptum.& solo illo modo spectato quem
de facto Deus cum cotenuit, non autem eo quem
tenuisset, si praeuisus fuisset non obediturus, potuisset legi non obsequi. At spectato hoc secundis capite ea responsio praecludituri quia obseruatio
praecepta, est necessario coniuncta cum amore Dei super omnia, consequente visionem ita ut non minus necessario sequatur ad amorem illum Dei obse uatio diuini cuiuiuis praecepti, quam ad ficacem finis intentionem, sequatur electio mediorum qu sunt ad manum. Quomodo ergo Christus, in aded
necessaria praecepti affirmatiui obseruationes, libernii 3 Uviclesias sane apud valdensem l. i. doctr. c. 23.n. 9.abiecit hastam, professus Christum esse passum necessitate, non libertate. Iudicium de anteriorum enodationum reiectione per aduersarium. VI. Hic aduersarius contra priscam libertatis notionem conclamat Vix enim, ac ne vix quidem .iuxta eam constare posse putat, quomodo Christus site liber circa materias propositas, cum tamen certum sit fuisse circa eas liberum. Idque ex magno Dyoniasio pro more copiose ac profunde confirmat l. 2. c. s.
Propositis ergo capite illo 33 libri primi, varijsmodis iam olim propositis enodandi hanc dissiculta-
558쪽
s: PAR II. CAP v V. tem .supposita prisca notione libertatis in nullo conquiescit, quelius quis idum in hac controuersia ius iis sudet rima suas colitationes C r inuentiones defendere , potius quam emendare is sese tutari aditer eontra sentientes, mirum quam multa, inutilia σά vero aliena , a multis pro erantur. Cuiusnodi in primis esὰ ait, quod aliqui dicunt, substantiam oporum Christo praeceptorum fuisse ei necessariam circumstantias tamen eo quὀd praeceptum in eas non caderet, liberas remansi Ise. Nec aliter statuit, de eo
quod alii dicunt liberum fuisse Christum, quia actu restexo approbauit actus quos non poterat non prPstare sic apud se statilens: Etiam si possem Patris praeceptum praetergredi vellem tamen illud seruare, idque nunc fixum habeo. Eodem loco habet, quod diiunt alij, Christum fuisse liberum, quia in primo
momento quo innotuit illi voluntas Patris, non iubens, sed mere proponens aeterna de hominum redemptiosae consilia,vltrdi volens acceptauit quod
poterat rem gere Tadem omnium maxime subialinat postremum modum quo aliquos sos refert, assiserentes Christum fuisse libertam, quia varii numero actus interni quibus acceptari poterant Patria mandata, potcstati Christi permittebantur ita ut
quamuis uno aliquo corum non posset non acceptare iussa Patris, poluerit tamen vel hac terna actione, vel alia numero dumtaxat distincta, id pro stare. Quas aut ornum. 6. aites ineptias, o longa declamatione eas exagitat.
Quidquid vero scit de refutatione anteriorum diu
559쪽
cendi modorum ab autore adhibita, qu quanti sit; poterit ex dicendis constares, postremus modus discendi quem retulit, iure ab eo iussi xus fuisset, si ali- euius reuera esset. Et quamuis inuenisse cum dicendi modum videri possit Gamachaeus, tamen victunque sonent verba sensus eius longe alius fuit in ab autore, qui Gamachaeum agnoicit Magistrum, longὰ alio sensu accipitur. Coniectura ergo est , aut oretii vi haberet quomodo vim dicendi tuam fiundercr quod fecit noc loco copiose, grauillimis Doctor bus, interque eos Sancto Thomae, cujus plane est is modus dicendi, aisnxisse ineptias iuni enim Christi libertatem exponunt per potestatem ad variosae tus internos, non adeὀIneptiunt, ut agant depotestate adactus numero tantum si crentes , quae
vere ab autore dicitur evanida, ου ingloria prae letilio, nussius omnino ponderis, nussius laudi, sed agunt de potestate ad varios actus internos,substantialiter distinctos in genere moris, v. g. de Volitione moriem di ex motivo iustitiae, vel ex mortuo charitatis aut obedientiae. Quae est illa ipsa via spe diendi hanc dissicultatem, quam iiiij t S.I homa 3.p.' 8. artic . ad s. cum dixit, Christum fuisse Iiberum, quia, luntas eius licet esset determinata ad bonum, tamen non erat determinata ad hoc vel illud bonum. Ita inon fuit quod aduersatius in responsionem praedi ctam tantopere excandesteret. De ali silerisque pationibus inidoneis eandem difficultatem elidendi. quas autor missas fecit', tametsi non minus essent
probabiles quam qua adduxit, non est quod pro
560쪽
nunciem quia hic non tam de hac difficultate omnibusque modis eam euacuandi disputanaus, quam possitne duntaxat legitim exhauriri, eo modo quem iuxta noua delibertate sententia autor iniuiti adati aduersari ri nouam Geuatis notionem.
VIL Ait igitur c ilta s. n. . seqq. Christi bbertatem frustra quaeri in indiaerentia ad agendum&non agendum, siue in indifferentia ad multa sed in eo potius, quod voluntas adhaereat uni in mestis.
fini inquam ultimo in mediis ivndi oritur sublim tas de dominatio respectu huiusmodi mediorum, quibus voluntas non alligatur nisi prout finis ordo deposcit. Ex quo fit, ut quo maior de firmior est adhaesio adfinem, siue ad Deum, eo perfectior it libertas Atqui Christus perfectissime inhaesit Deo a quo nulla vi avelli potuit, fuit clue ita a creaturis solutus, ut illis absolute ac secundum se non inhaereret, sed Deo in illis, siue iuxta Dei ordinationem ieneplacitum, quae est indifferentia erga eas seruato ordine finis. Fuit igitur liberrimus, etiamsi absoluta agendia non agendi indifferentia destitueretur posita diuina ordinatione de sic vel sic agendo, V. g. de morte subcunda. Quamuis enim semota diuina ordinatione posset mortem defugere,tamen ea supposita, oportuit illum mori. Neque tamen temerata inde est eius liberta , quia quavis necessitas quae proficiscitur ex subiectione ad inferiora, libertate excludat; at no necessitas qui oritur ex subiectione 5 a