장음표시 사용
601쪽
sciciaria, perspicue falsa est Solius enim intellectus praetici est, definire aut determinare , vel per modum prudentiae, vel per modum artis, quorum neutrum cadit in praescientiam, quaeis notitia speculativa. Eiusdem furfuris est posterior ratio, quam hoc
modo format autor omnia quae habent conuenietiam adinvicem, ita comparantur, ut vel unum sit
causa alterius, vel ambo cx eadem causa progerminent. Atqui omnis scientia infert assimilationem scientis de scit Ergo cum scitum futurum non sit causa diuina praenotionis, nec detur communis causa a qua ambo prodeant falcia dum est ,diuinam prae notionem esse causam existentiae rei futurae ad quam terminatur Maior huius argumenti falsa est. Non enim si duo homines sunt similes, consequens est , ut vel eorum unus alterum genuerit, vel ambo ab eodem sint progeniti. Quare perperam plane aduersarius, statuit scientiam diuinae visionis, esita causam existentiae futurorum.
Ab simplex inte isentia Dei esca a Fntiae rerum. VII. Eque absurde num .im ait, scientiam illam diuinam quam vocant simplicis intelligentiae esse
causam essentiae rerum creatarum, eo ductus argu mento, quod essentia creaturae sit verbum quod sani finitum, iuxta illud Lucae a non erit imposibile apud Deum omne merbum Necesse autem sit, verbum
quodcunque finitum dependere a verbo consu stantiali&infinito, ut sit verbum verbi .exigua.
602쪽
s66 PAR II CAP v VIII. expressio diuini illus verbi per quod sunt omnia.
Verum autor nunquam probabit necessitatem italam dependentiae a Uerbo diuino,quam verbo cre, to nondum existentiae luce potienti Engit. Nam essentie rerum, ut superius ex D.Thoma dixi comsenti sintque omnes ad unum Theologi ac Philosophia sunt in dependentes ita ut quamuis quandiu essentiae duntaxat sunt, Mero possibilitatis statu continentur, respiciant transcendentaliter diuinam omnipotentia per quiessici possunt & educi in existetiae lucem: tamen quandiu in eo statu delitescunt, a nullo prorsus de pedeant de facto, ac ne a Deo quidem; quia tantum habent non repugnantiam essendi, quae ratione prior est omnipotentia Dei prout causante,&aliquid a se dependens statuente. Nec verum est, rerum essentias definiri aut determinari per diuinam scientiam. Neque enim bos , aliam potuit essentiam habere, quam habeat reipsa neque aliter intelligi aut concipi, etiam a Deo potuit, quam sub eo essentiae suae obiectivo conceptu quem nunc
habet alioqui non effet bos, sed aliud quippiam
V ID. Perspicuum ergo videtur, nihil ex iis quae
Theologo rata esse debent quoad fundamentum diuinae praenotionis, eliisve comparationem ad obiecta futura in quae fertur, postulare praesidium nouae doctrinae de natura libertatis sed retenta antiqua liberto tis notioli per indifferentiam activam , aeque
defendi ac explicari posses si quid vero autori de buina scientia asserere placet, quod cum vulgata: ab
603쪽
NIL PRAEIC. ET IMMUT CUM NOVA LlBERΤ. 16 omnibus ante eum recepta libertatis notione non
cohaereat, viderit ipse quam solide id labiliat, aliter
quam abiectione communium notionum. Nobis enim communes nominum notiones retinere fixum est, quia non ignoramus de quibus scriptum sitas. Hilario sub initi u libri secundi de Trinit. Audientes fallunt, dum naturas nominibus adimunt, quia nomina non posent auferre naturis quae talia adeant mentem, iam supra annotaui. Sed bonum est iterare, ne leue existimetur, quod non frequenter repetitur, iuxti Augustini monitum. Nihil nouae libertati, cum constantia decretorum Dei.
Tandem quod in sua noua de libertate doctrina, eiusve principijs,aliquod esse praesidium tuendae immutabilitati diuinorum decretorum affirmat autor, non video quo iure dicatur. Eis sane diu ma decreta plane immutabilia ex quo semel lata sunt,extra controuersiam est. Neque enim, ut est S. Ambrosius L de Noeri arca cogitat Deus sicut homines, ut aliqua ei noua Accedassententia. Et in eundem sensum S. Gregor. 6. mor. c. 8 accipit illud Iobi,0se solus est , nemo potesta uertere cogitationes eius. Nimirum quia IF me xa iudicia mutari nequaquam ps nt. Nihil tamen prorsus occurrit, ratione cuius dici
possit,non modo nouam sententiam quod est perspicuum, sed etiam quaecunque ei conneXa apud autorem, ut prae definitionem mouentem, ex ea derivatam temporalem voluntatis creatae praedeterminationem, quae cum noua libertatis notione cohaerere dicuntur, non cum antiqua opportuna aut ne Cccc
604쪽
cessaria esse, ad tuendam, vel corii mode exponemdam diuinorum decrctorum semel latorum immurabilitatem. Nam seclusa noua notione libertatis per amplitudinem dc eminentiam , de seclusi quoque omni praedefinitioneri praedeterminatione diuina, facile dicam, idcirco decretum diuinum, semel la tum, esse immutabile, quod res absolute futura, ex suppositione quod sic praeuideatur . non possit non esse qualis praeuidetur. At si Deus inter decretum
suum aeternum semel latum, tempus quo res futura est, mutaret decretum, res illa pro eodem temporis puncto futura esset, vi decreti anterioris,&it futura praeuideretur ante subrogationem secundi decreti quo in locum prioris substituto, res pro eodem puncto praeuideretur non futura quae est apertac tradictio. Igitur transitus ille Dei ab uno decreto ad alterum oppositum est impossibilis. Quae hic necessitas, vel opportunitas, nouae delibertate sciri entiae ad tuendam vel explicandam diuinorum decretorum semel latorum constantiam δε immutabilitatem omnimodam
SPectatos se aliquado certates Pancratio, prodit Philo lib. quod omnis probus liber, alterum ob
sedentem p num calcibus, Misique ii contin-d ntem adviIIoriam Aandem lassum, incoronatum e Eadio discedere alterum carnosum, neruosum, musculosum refectu γι iritu ver athlitico, tanquam saxeumferreumve nihil plagis cedere, olaquepatientias perare aduersarium ae ad extremum adipisci mict
605쪽
riam. Hoc ille inqvibvsuis proborum pro vero aut honesto certaminibus,rique usu venire, animaduertit. Quortum liarci Nempe ventum est ad initi certaminis metam. Quod si iudice Philone pugnat Deliciter, qui exultante aduersario fortiter durat, patientia constantiam tenet concussam, non erit aequo Lectoridis scite, facta nostrae huius&aduersarii scriptionis contentione, statuere ter foelicius
pugna sit, Hrave ex parte stet victoria. Et fuit tamen pro ea re certamen, quam, Ut idem Philo assirmat, gentes omnes bellis continuis tueri, honestum iustumque duxerunt Cuius obiectu Cen-
uriones, Tribuni m Imperatores ipsi , nullam ab ni sicaciorem cohortationem in praelθι illud plus satis ad incendendos milites valere rati, ESTE VIRI, BEDTAS GITVR. Vt in tanti profecto boni suscepta de sensione , vel aliqua patientiae finium transgressio, exoratura aequi arbitri dissimulantiam iuste videretur; quod, S. Gregorius excussum cum ferro manubrium, ut est in Regum historia mystice interpretatus, scite tradidit. Non igitur in ea quatia dedi compressione, vehementisvi quantum nuda verba fortiter impacta valuerunt, potentis ac validae impressionis in antiqua doctrinam de libertate, illam Petri Blesensis clausulam qua aduersarium duritis habitum compellans, epistolam si obsignat, huic metae necessariam vel
opportunam hasteo: Coxipulmentum tibii. Sivero coloch ti assapiat exhortatio minus blanda .farinam parientiae fideuotionis Elisaevi apponat. Illud potius in
606쪽
1 o PAR II. AP v V III. hoc digressit quod tota dimicatione connisus sindi, contestari aduersarium volo, ct in charitate non ficta commonere, per anticipatum sapientum omniustia sum; per schol intueris praeiudicia perdoctrinae sanae incolumitatem inde pendentem , perio num Ecclesiae quod in eo vertitur; ut abiccta post hac consectatione vocum exoticarum, rotunde ac simpliciter res exponens, ab ijs auertatur, de quibus i. de carne Christi cap. 4. Tertullianus expostulat, quod nec nomina in luce proprietatum suarum conseruerit,ut mysticus audire rebus protritis insolito, e borum inuolucro obuoluendis non affectet ut nouitatibus quas placendi cupido, stuporatae glorietamor, suadet quaerere, parcitum posthac, temperatum velit. Galli perantiqui sancti aeque ac doctrina praestantis, prudens incommonitorio monitum, paucis haec omnia complexum quia huc per belle cadisici appositissimum est, meum esto. Nolo pro auro aut impudenterplumbum aut fraudulenter aramentasV-
ponas i nolo aurit ectem,sid naturam planeto Timothae',
ὀ Saeerdos. Doctor si te diuinum munus idoneum ecerit, ingenio exercitatione , doctrina, esto stiritalis tabem naculi Bebeleel, pretiosas diuini dogmatisgemmas excute Deliter coapta adorna apicnter, addice splιndorem, gratiam, venustatem. Intelligatur te exponere illis stritis quod antea obscurius credcbatur Per te posteritas intellectum gratuletur, quod ante vetustas non intellectum venerabatur. Eadem tamen quae didicisti ita doce ut CUM DICAS NOCE , O N DICAS N OVA.
607쪽
NOSTRAE ET ADUERSA-xi ScriptioniS.
constet bona fide actum a nobis
cum aduersario, nihilque ab eo aduersus veterem delibertate doctri
nam propositum esse opere niuem se, cui a nobis satisfactum susscienter non fuerit ; quia alio ordine quam ipse intuerit, mersati in hac tractatione sumus proferendum hoc loco duximus Illabum capitum tractationis aduersarii, Agnatis adsingula locis
tractationis nostra, quibus confutatio vel ex pensio noua doctrina continetur Esse enim hoc candidi animi argumentum . Eupathius uia cherrime tradit, initio distulationis de en=frimytho. Deparergis tamen autoris, solliciati non fuimus. Cuiusmodisunt qua autor l. r. toto c. 3. distulat contrasententiam qua admittit actus indifferentes in indiuiduo. tqua de relationibus extrinsecus aduenientibus agitantur l. i. c. 21. qua multis capitibus libri secundi excutiuntur, quid, nde, si bi, Cc iij
608쪽
quare, 'ex qua ideas malum. In hac alia pleraque ad rem propositam nullo moris e tantia excurrere, tantum It tibergrandesceret, conssium non fuit.
Praefatio, qua aut ora veterem sentelatiam proscindit, damnat nouitatis ac peregrinitati Nos prolog. 2. GT parte i. c. . ad nem. Libera Caput I. Notio libertatis noua peramplitudinem.
Caput III Noua libertatis quidditas, radix probatur ex Scripturis. Caput I V. Idem p rQbatur ex Patribus. Caput V. Idem probatur ex Philosophis. Caput V I. Idem ex Scholasticis. O d haec quatuor capita restondemm p. i. capite 8. Caput VII. dc VIII. Idem probatur rationibus.
Caput IX. X. de XI. Dari libertatem circa finem.
Caput XII. Cuiusmodi sit indifferentia libertatis.
Caput XIII. Parergon de adhibus indisserentibus in indiuiduo. Autor fuere damnat qui eos admittunt Euanro iure, dixi iussorali dict. . Caput XIV. An liberum sit quod movet seipsu.
609쪽
Caput XV. Praeludia ad resolutiones de diuina
praedeterminatione. Nos p. a. c. E.
Capst XVI. Deum nos determinare ad speciem
Caput XVII. Deum nos determinare ad exercitium. No p. a. c. s.
Caput XVIII. XIX. XX. XXI XXII De
praedeterminatIonibus. Nos p. a. cap. l. Φ3.
Caput X XIII impugnatio scientiae mediae.
Caput XXIV. Corollaria. Nos p. i. e. s. 2 p. 2. c. I. Caput XXV Alia corollaria.
Caput XXVI. Obiectiones quod Deus sic au.
Caput XXVII.Ad obiectiones quod ruat libertas.
Caput XXVIII. XXIX. XXX. Ad alius obi
. aput XXXI. Peccandi potentiam non esse partem libertatis.
610쪽
Caput X X XII. Applicatio variatum libertatis
descriptionum. Nos p. i. cra O.
Caput X X XIII. De libertate Christi.
Caput XXXIV.&XXXU Synopsis libertatis
Caput XXXVI. Cur noua libertas iaceat, prisca
Caput I. II. III. De Eb rtate Dei ad intra.
Caput IV. V. I. VII. VIII De libertate Dei ad
Caput IX. De libertate Christi.
Caput X. A XI. De libertate Dei iuxta D.Thoma
Caput VII.& XIII. Mysteria de descensu libertatis a Deo ad creaturas. Nos p. r. c. I L.
Caput XIV. De subiectione libertatis radice.
Caput X V. Devarijs libertatis creatae gradibus,