Athenaei Naucratitae Deipnosophistarum libri quindecim

341쪽

his non solum dum viverent, soliti inna sua in eonvivianilla procligere; eL morientes pecuniam amicis resi re querent perdesulani τοδες κοπωνειοι , quae laestiatoria is quaedam eram. Haec fuere Graecorum ingenia cuius aere clara testimonia in testamentis veteriit philosophon riam, quae recitat Laertius Diogenes. Quare aliter P mlybi verba non debuerant accipi. Δειλινὸν . videlicet v βρωμἀ, est claus pomeridiantis, sive merendae nam et..is res interpretannir , τὸ μεταξυ δειπνου καὶ - στου. Itiis V abant Thebani κοινωνισταὶ suas illas epulas; velim..pter diei tempus, quo soliti convenire ex sodalitii i aestituto vel minuen4ae rei invidiae, quis esset aliquidae levius δειλινὸν .aan ves prandium vel coena Sic si is die solent frugiperdae homines extraordinarias epulasis suas appellare miremias: quae tamen coenae sunt quammtumvis dapsiles4 lautae. Cum autem moriturientes Theombani tanto studio ornandorum coenoneorum ducerem ntur; non mirum est, oenisse quod scritat Polybius, uassantita merendas haberent i ab tacta legatas plures numeronis Milo menses, quam dira fient in mense Simile ex paseas te quod narrat Strabo de Tarentinis, plures illis suisson in anno festos dies, quam essent ipsius anni sies. α -- Μira vero doctissimorum sit virorum , in edendis veterum auctorum scriptis, ne ligentia inaun an superc-llum susque deque habentium iudicium multumque mctorrum, ii, unde ductae essent novationes ab illis in . ductae, enent requisituri. Nam quum δεῖπνα hoc non δειλινἀ, in editione en QBas texeretur, mar nec illius lectionis mentionem ullam serit casau,nus in Animadversionilbus, nec unde suum illud δειλινα arripuisset, dignatus est docere lectorein Noster miliam vetus codex A. non δειλινἀ, sed EIΗNA milliber quod poterat perinde vel ex δειπνα corruptum videri, ex quo etiam Valesius detortam stripturam 'νπλἀ existimaverat, quam apud Polybiunt codex Petretamus habebat vel ex δειελα, plurali nominis δειελον, quod pro merendau stirpavit Callimachus, teste Schosasta Mineri, ad Odyssis 399. diseriam si quaeris, scripturan δειλινα expitoma Athenaei acceperat Casauhoniis eamdem qui- aieni scripturam perspicue noster codex Epu extabet.

342쪽

lao και , riti aptam ad sensum, quam ad fulciendum versim necessariam, opportiine inseritis Romus in Excerpti pag. 663. In fine eiusdem versus, oro e sit olim κατα-tio verbi non essemin expressi est sed nil aliud debuissio voluisseque videtur librarius.. - 1.in Thessas plurimum omiasis, ait: Κράτης φησὶν έν. Ἐπεὶ τριπάχη Θετταλικῶς τετμημένα. . I g ἔπη τριπἡχη ut, s uti data Ha Non id istu hinc posse colitigi Pio voluit probare Athenaeus r. sed scire licet, Crateterra, cum in loqueretur, allusisseis ad frusta carnium, quae incidi solii a Thessalis Ideo

addit Athenaeus, vice iungens interpretis, Tουτο δ' εἶ - . πεν, ῶς των Θεφαλων μεγαλα κρέα τεμνόντων. Alioquin poterat dici scripsisse poetam Κρέα τριπηχη sed murum est quod clixi Laosiae Rararis memini Pollux . libro nono, s seel. 6a. ubi ex hac mula vetium a n fert, ut doceat ἡμιεκτον- octo obolos antidem va- vluisse. lini versiculum ira concipe 'Rκέεκτόν ιστι--

Nostriam, vulDtam scripturam 'Επεὶ tenet codex A. In Epis omissum est ipsum illud primiti ve siculi verbum. Caeterum gulositatem Thessalorum notavit etiam Platonicus Socrates in Critone de isdemque consentis test Dipiali testimonium, supra adlama , Π. 47. In ERMIPPI, ex areis. vers. a. quiantis' legere-dria in editis interpretatus est DALECAMPIUs quasi μοιρωνves μερῶνeium portionum S μώων perspiciae nobis. d a nas A. In Mis deest id testimonium. In eodem es verba sic disina ut desiderabat metrica ratio Θετταλικὴν τε, Ddedit idem inlex A.

ταυτα δὲ κἀπανικὰ α , Thessali propria suae dialecti

343쪽

p. 4i R. 1 LIB. . CAP. XIII. 33

d, yιαια Θετταλοὶ γοερ τας ἐκπίνας καπάνας ξλεγον. Nouis distincta & verea sunt perperam Familiare Grammati-iscis verbum olii hoc sensu Aristophanis versum espian mens Hesychius Kα πανικώτερα , inquir, ἀπὸ τωφάτνhutnχορταστικώτερα. 13 ὲν δὲ ἀντὶ του μειζονα καπάνας γοι, ξιαῖ. ita vulho scripta erant , quasi initium terili versusi Aristophanis. Sed ramdum vesan Osaubotius in Animadv. suo arDitratu tacite intitaris, dum corrigere Voluit, o ,ipit. ain Thessalica vox η κἀ νάνἀ, respondens coii muni ἁπηνη, penultiniam longam facere denuit quod e iam csseraeia ent Xenarchi versus, qui continuo drinde citrantur. Quare versu a Casaiiii iis eri voce ταδ' sic concepto, non constat trietrica ratio. Nec vero magis constabatis tio versiit, qualis editus legebatur, in hunc modum:

καὶ τοι Θετταλικῶν μὲν πολυ καανανικώτερα.

Itaque aut καὶ particula extra versunt fuit ponenda; auod rios eum BRUNCKIo in Fragna Aristoph. pag. 26 Lω-cimus aut intuendus erat' atticillus, ut duo clamici versus sic connecterentur: Tι πρὲς τὶ Λυδῶν δεῖπνα καὶ τὸ Θετταλῶν,

καὶ Θετταλικων μὲν πολυ καπαιέκώτερα.

Quod nescio an melius. Sed Epitomae auctor totum istum locum sic eo innavit 'Aριστο ἁmς δὲ σὰ Λυδων δελπνανας ἀποινα ἔλσγον. Inde sua innisu Eustathius in Coin-ment ad Iliad. R. pag. 799. l. s. e In E Ancs ex Seditata os et Ε ἰλυμπ pro P 'OA. metri caussa strabendum fuisse adparet. Eodein versimportunam voculam 'Drect ignorat reis. A. in Epit totum testimonium abest.

344쪽

1 38 ANIMADU IN ATHENAEUM p. 438.

πω pane sumur quoniam do polyphagis hic sermo inta gulo Din vorarim nunc ad fugiari progredi nob visus erat auctor.' Alioqui videri potuit HacATAEν Αουγ- nynos appellasse a phasos, ad Graecoruni sisterentiam, nuui errant uteturimum magophagi sicut Poeni,in quo ndam Romani, pultiphasi. Sed prior ruerpretatio nonn solum instituto sermoni convenientior; Verrum etiam ad x Droxime sequentia prope necessaria: διοι ταυτα καὶ 'AM.n τὸν Βόκχοριν. Quare διοι ταυταλ uia in opus edacin rex sobrius non aliter notabilis, qinis cocles iiiter c--σ1cos Boechon ille est Aegypti rex, de quo.Diodorus SMnculus libro primo. M CASAUBONUS. -- Eadem mc-τAE vecta de aegyptus, isse repetuntiir, eodem hoc libro X pag. 447. Ibi pro eo quod hic scribitur alcππὸν, in eam leni sententiam et is ur- vel ra se habes: , ut hic καταλέοντας tabe ins. A. nam in D. hic desunt mea- verba sic καταλε εὐσι -lexnIS uterque Et hic iidem in ars A. duae verisi panes κοιταλε- ντἀ spatio nonnullo interiecto virenitae sunt: ruo casia magis, amn consulto factum videtur sed in occasionem cepere posteriores, ut ἀταλε-ινοντας hic scriberent ALEXIs ille, cuius laudatur liber u DAυταρκειοις, non est conticus eoῆin Atticus, sed quae FABIu-

in fuit sententia, in Bibl. r. T. I. pag. 39. intelligendus fortasse ierit Samin ille Alexis, cuius malo Samiama sita laudat. Nostera vide in s o. d. & lv. 37a. f. Bocchoriris, Aegypti regis, meminit Diodoriis

Sicut lib. I. cap. s. ita s. quem του σοφοῖ elogio orisnat. Βόκχοριν , per o breve in penultima, ut apua Di dbrum in mitur, sic apud Nostrum cuni itis scribit cod.A. Caeterum ex h. I. corrigendum videri Phararchum in Iside Osiride, ubi rex Bακχορις- pater eius Tανατις vocarur, monuit PALΜERIUS, Tercitat pag. 13. At non dissimulandum, pati ea Bocchoridis qui apud Nostrum Νεόχαβις nominatur, apti l Diodorum I. s. De*ἀχρὼ aut D ἀχεο vocari. Quoriini nominum auodnam e marit, aut vero propius, nobis non licet definire. Λυκων ο ασεν ἐν τῆ περὶ Πυοαγόρου. Hic vi lenae

veriis libri riuus, quem exhibent d. Nam quod in in M. A. περὶ Πν ἀγοριεο, haud dubie vitiosum est.

345쪽

μ 4 , IN LIB. X. CAP. XIII. 9

ptorib. istor Philos num. 33. lib. I. c. I n. s. In Muclio loco ne auctor quidem, nedum titulus Eri, notitinaturi Sed qui supra apud Nostruar u. 47. a. pra eunte, em Epitoma Λύκος vulgo nominatur, si istum locum uni hoc contuleris, non dubitabis Ivώκω ita iptum oportitisse, intellitenduntque euaulem Lyeontinia sim, cuius librum De pythagora lucra Nostro laud

ligue hoc dictum videri poterat ut aiul auri scires, utriam Mem Goxenus , non Muine Pythagoram an maris, an nem Menaeus verum esse id, quod Ari xen rix , abstiniust a simaris Pythagoram deque ex Il. 46eatri pax Q. a. ubi idem argumentum tetigerat auctor noster, adparet uti at in partem accipiendum sit 1dmaod hic legitur. Sed dubitationein prataidita .rtiua, VIII. o. perspicue tradens, scri Use Aristoxeniam, anima

menis, lib. I. sect. f., lib. VIII. a. Consi Fabricii Bibl. Graec T. H. a. 67o.'Ηνικα Πυθαγόρης ε . Vide Riuerelius Noras in

Porphyrii mitam in agorae , p. a. -γόριες , ut est apud Mart. VIII. a. su ita apud ostrum, non naἀγόρας, dedere antia nostri misti. In reliquis distichi ver a Manος δὲ Κουρώς. Sic recte edd. Sed Μαινιος δὲ Κουρέων uterque noster codex nastus in ms. D. vero super ali/ιος inter lineas eadem manu scriptrummἀλιος. Perram. iactum vnleas, in in scribenssis Romanorum noministus non erriis verint Graeci neque ea librariorum semper culpa est, sed saepenumero ipsorum auctorum. Fortasse eluinem auoctoris, e quo haec prosere Athenaeus, error est, quod Σαμνιτῶ ves ut Graeci sere sci ibere consueverunt Σαυνιτων orauisset de avo errore Petri VI o-RIus monuit, Variar Lect A. o. Vide Ciceronem de Senect c. 6. aliosque Muciatos Fremulemio, in suppleui.

346쪽

δμν. Auctor silemio prateteriit Epitomator codo A. vero consentit cum edit. Cuius auctoris quuit is quam allini reperiatur mentio, videndum censuerat IONAIus, ut

Sciripi. H. Philos lib. IV. num 34. - Με-inus L. ptum oporauerit. Sed nec Megae uanis De Viris Ili stribus ullusi commemorariis legitur.

Ἀλλ' -πε του τοι δέωντ' ἔχειν. Νon est principium b Cum ad sententiam deesse aliquid videri potest nisi ad versum erae complericlum deest nonnihil. GROTIus, cuius versionem Latinam ex Exce m. pag. 392. Grii in nostris subi linus, verssimis sentenum Griae ex coniectura in hunc modum supplevit: teras vero etiani haud immerito, ut nobis quinii vis debatur, cum Calaula coniectare, ab initio versus praetermissum esse aliquiti, quod unum senarii pellea cum prima syllaba pessis simundi effecisset, ad orationem Mterius personae pertinuissiti, constructionem autem nariis ratem verborum hic adpositorum in hunc inodum esse coiiscipiendam 'Aλλ' ἔγωγε ἀισῶ τὰ περι- του ἔχειν τὶ δέοντα. Quae continuo sequitia ecloga ex ALOIDIs Mentiritu, eam idem rorius in ace iis suis positu, pag. 39 In proxima ex eiusdem LaxInrs coalumnis ecloga , primum versum ita a eperat Dale inpius, quasi esset, Ω ἡδυ παν τὸ μ γον - περγέμον. Quem sequens GROTIUS, ipsum illum unum versi iunxi Excerptis suis adposuit, pag. 387. latine se Niciminit Recte vero monuerat CasΛυBONUS 3 Ita verae, &-i tingue: Q an suave est omm a discre nune nequense ra a dum riso onum Meo, reque manu sed suameturn me habem Fario rumia ciboriani copia ventriculo oppo-nnu ston achum au λαγαρὸς quidem est, at non inanis: n id vocat ἔχειν δέως σαυτῶ Timotheus mox, inuenγένεσιιι. α -- Sic ille. Et editam scripturam ,περγμειω recte tenent nisin. post imi vocem item recte

347쪽

p. is INLIB. X. CAP. XIV. 34

ritatem provocmius, accensenta n Non enim Poetas

nilunium vetora Comici, sed eium ludi locique misensa omnis generis scriptores. Qui opportune monuis dem ir doctissimus Fin alvetii HasIT ars ,- - Α--xumsis nobilitaniis saepius hoc iis inclainlinium vim Ac vadens quid in a sumno viro torio in Excerpti cso . inductum etiam omimari alimen mesani Mis ianianis ii stilicet adscribi oletur apiae ipsum in meum nostriam Ili II pag. 33 f in io a. faceta qua dant ecloga de vina in versi senariis comprehensia Sed comena potiam Maesit in omnis reliqua orat a liquitas: quod Maservationem nostram , cum illita locum reactaremus, praeterimit perqiram est verisimile, eclogam illain ad alium quemlam Commim, a fortasse ad eumdem Alexa re, cuius sunt hi versus M Pubi nunc agesumus, esse reserendam miti Mimisiter atque hocli co, ioci caussa, ad celeberrimimedici auctoritatem pro vocasset de qua certius micare valeremus, si opus Atii nae illa parte integritin superesstre. Ita priumni illius eci gae, uix fot ac tali minis conce sinam inuri eramus: Ἀ-- Μνε σιδών, τὴν νον τοin rustafive, Φησὶν δὲ Ιηνιεσέθεος 6 e. Sed Epitoniae quidem auctor hoc laeo, in quo nunc verianriar, pariter a ue illic, verba ista m=σέρεος γἀρηρ-ι, pira Athenae vernis, non

Alexis acceperat: nam, tamquam testimonium a sim

sinuat inom Insolita vero vidim pote, illa linuenia

348쪽

λῶς λάγουσι, quod est apud Aelianum. Sed eamoenita Hionem, καλῶς ωένεσθαι, in eadem narratione possit et . iam Plutarcinas, vir me lib. I. in ipso initio. in Pra ceptis .e tuenda Sanitate, re Tom Ii. d. Francos. o. ' - ανδρος μ. Sic ans. A. Epitoniator autem ista in hunc inoduni phiaein refingere και Πλάτωνι Oe Et 'Υii su recte dedis etiam ans. AE pro quo perperiunmi is habent ecl. Ven. s. r. 4. sed ' a eL Bac Cas. 2.τῶν γνωριμων τινός. In Hesione tenui vocabulum, quovis Dalmaimpius erat, a risia an quo n. Rectius vexo fortasse fuerat , Matius erre, a iam lorari pso m. Suidas: Tν-μο φοιτηται. Hesychius: Tνωριμι μαται. Conser Indicem Graecitatis in Epictetum, Areian. Et sic utique reddendum fuit id vocab paulo post pag. 43o. d. Mox rim, quum omissiim esseta pronomen emonuit MAUROsus B Pusillus ereor interpretibus frau- ωtsi fuit in hac pulehelminia sententia: ἄλλον γὰρ μάν πω. Scirtis, τω πληοοι τῶν παροιοεμνών, ἔν-4ι. γ νολυς τε πλ. δ.ι -- Qua emendatione nihil certi . Eodem iidem ei rore vetus codex A. tenetur in fui vae o tota ista iηm deest.

nominis pariun f silis, parum in rati, muli a

349쪽

τῶν nempe κἀσπος αὐτῶν. Sed quoniam facile sul AtDtelligebarii hoc pronomen, pri tum haud bie id quodlaedit Epitoma, ιυπον et , μαντει πιο αυτὸν ψειν, sisse renisam adferre u . me istud quium spernen si it Q. ὲν κοτυλιαιον. Nihi per h-stiferabant in scriptura ,4δ-ῖον ἡ κοτυλ-is , eluae ex chrior e Basrecepti eratri Osati, timas sed Aberii illa BEDRori. editoris Basleensis, Maerulationi P auius manu iam siri: correctum Me in evenapis quo utor Venerae essitio nis, quod ipsius olim fuerat. In ed. - η κοτυλιαέ, legitur, plane ut in s. A. Id vero haud dithae ex ὲν κου

라틴어 텍스트