장음표시 사용
31쪽
No, solum propositiones inuraediat revelata a Deo , sed etiam illis mulae
revelatae sunt mediate, deducuntur ex revela tisi creditis , sunt propria
principia nostr Theologiae. Primum patet ex hoc quod diximus antea , per princiama Olmae intelligi inas veritates qvie assumuntur ad aliquid Theologich prohan. dum sed omnes conciusiones Theologicae probantur per praemissias revelatas, creditas: Ergo tales vertistes, quin Deo immediate revelatae sunt, censeri debent primcipia Theologiae. Probatur Minor, quia ratio cur Conclusio Theolietica, pia: de se est inevidens . vistinguatur a conclusionibus aliarum scientiarum naturalium , quae antevidentes, est , quia conesusio Theologica deducitur ex praemissis, quarum una autem est de fide ac proinde inevidens, utpote revelata divinitus : Ergo conclusiones Theologicae probantiar per praemissas revelatas. Hoc confirmat Apostolus, dum a. ad Timoti, dicit, vini seri ρα - --is inspiratium trigem esse μάσων - , ---n, ad corripiodam, ad erudiendum in justitia Illa autem scientia quae docet , guit, corripitre instruit non ei alia quam Theologia nostra Ergo nostrae Theolos principia sunt propositiones creditae dc revelata: nil sic omnes communiter cum Scoro ad . 3. Prolonia est. I. Laterati es , t Dist. r. q. micis f. ad aliad. Hoc autem intelligendum est sonim de Theologia nostra, quae dicitur Theologia viatorum snon deTheolom Beatimini domi quia Theologia Beatoriim consiliit in cognitione veritatum divinarum , quae videntur per lumen gloriae creatum , abeolo a Dei consistit incognitione sui ipsius per lumen increatum, ubi Theologia nostra nihil aliud
est , qu .il cogniti veritatum divinarum quae nobis revelatae sunt.
Quanti, ad secundum, evidenter etiam patebit, si prinioletur, quod propositio uni alat revelata scilla quae se aliter desin se reuesata est, qualis est naec, mises ιι se Propositio vero revelata tanti, mediates sit ea quae licet in se non fuerit revelata sequitur tamen necessario ex illa quae immediat revelata est, ut cum diciatur, emes visibilis talis est revelata mediates, quia infertur necessario ex alia quae revelata est, Si enim Deus est homo, seqititur ipsin etsi visibilem. Quod ergo propositio mediath revelata sit principium Theologicum , seu praemissa ex qua deduci
potest conclusio Theologica , pater ex hoc , quod sicut conclusio scientifica potest esse praemisi ulterioris conclusionis scientificae, sic conclusio Theologica, seu propositio ex revelatis deducta p,st assiimi ad inferendam ulteriorem conclusionem Theologicam , ut patet in seque irii tui Qu. ndo enim dicitur , Ch Fas et homo , ergo
risim est intimi illa consequentia, quae deducitur ex principio immediate revelat , qvie est propositis naediate revelata , potin x principium ulteruuis istius cons quentiae , Ergo Christus fisiensitivas, qtiae etiam est conciusto Theologi ea. Nam si aliquid faceret talem conclusionem ei se cientificam, impediret quominus esset Theologiis, esset evidentia ipsius. quod dici nequie, quia haec propositio Des spe timremanet semper inevidens , quando-quidem fundatur in alia , quod Christus sit homo, quae inevidens est, utpoth revelata divinitus ec nullatenus cognolcibilis, nisi per que lationem. Ista ratiocinatio confirmari potest ex Aristoteles, Si enim dicat . Topic. cap. i. non salam illa quae sant primo vera , sed etiam illa quc e per iqua primo vera suae cognitionis princ tum sumpserunt, interscientiaraim principia connumeriuidaema pari, non solum primo revelata, sed etiam eaqvie perprimore increduasin censeri debent inter Theologiae principia.
objicies. Simeologiae principia sint propositiones reuesatae Mereditae, Theologia
non est in beatis, nec ruit in Christo, nec in Deo reperitur, nec remanet in illo qui in aliquam haeresim incidit. Res p. objectionem istam, quanti ad primas sui partes, non contradicere nostrae conclusioni; non loquimur enimde Theologia in se, prout eompetit Deo re beatis, sed loquimur de Theologia nostra, quae est in viatoribus, & hanc dicimus habere pro suis principiis propositiones revelatas, nec esse revera in Deo, nec in beatis nec in Christo, qui ab instanti suae unionis beatus extitit. Quantum verotham partem, qua diuitur ex conclusione nostra sequi, Theologiam non amylios esse imminruram in illo, qui in aliquam haeresim lapsu est; nosteretheo ivismiani clibenter concedit Quaest. . Prologi Conclus x. Num in probans Theologiam πεpropriEque dictam non esse in illo qui caret fide Catholica , quod nos ultro comue rus , addentes , quod si in aliquo Doctore fideli de intur habitu, fidei per aliquam haeresim superadditam illico destruetur Τheologia verh&propri Esumpta Sicut enim destructo habitu principiorum alicujus scientiae non potest subsistere tali3
32쪽
scientia, quoniam non potest perfect cognoscit sciri conclusio, nisi sciantur meo gnoscantur praemissae', quae sunt principia illius, sic destructa fide infusa , quae est harbitias principiorum Theologiae, non poterit remanere Theologia. Quando noster Guiblielmus Herinc contra hoc dicit si 'st. 3. Preos min. s. g. 'Gabitatu quod Theologia sit scientia studio, labore successivHacquisita , quae tota simul destrui
nequit, quantum ad omnes conclusiones , subveniente aliquo errore pertinaci, sed
ranti ii quantum ad conclusiones huic errori oppositas, hoc est abselini nemindum quia sicut Fides pia totalis deme inora destruitur per Vmmii unimodε diraesta,
se, Theologia proprie sumpta demeritori deperditur per accessum unius erroris eum pertinacia quia tundamentum scientiae est nabitus principiorum, quo destructo
destrisitur scientia fundamentum autem Theologiae est ipsa fides, quaeinclinat intinlectum ut consentia veritatibus molaris, seque ipsa siue desinina destruitur m liter Theologia. Quando ergo celeberrimus aliquis Theologus, omniis Christiariae migionis credens mysteria, instigante diabolo, inhaereum labitur,dcti me, vanomationem Christi, non tantsim amittitTheologiam, quanto ad conclauones deveritates quae sequuntur
ex illo articulo, quales sunt N.ul vltas Christi, Passio ejus, Gratia quam meruit, institutio Sacramentorum,di similes, sed etiam amittit perfectam Theologiam, quanti uti ad alios articulos vepotε, quantum ad existentiam Dei, quantum ad unitatem Essentiae
divinae, quantum ad Trinitatem Personarum; quia tales veritates non cognoscitve Theologus, nisi illas cognoscat ut revelatasvi creditas, illas non cognoicit ut revelatas de creditas, nisi habeatndem insulam, qu. e inclinat ad credendum indivisibiliter omnia revelata: Ergo eo instanti quo aliquis, alias perfect Theologus, praeceps ruit in haeresim, eo instanti tota ejus Theologia moraliter, demeritorie destruitur. Quando vero dicit Herinc x Theologiam acquiri luccessivE,, sic non possie deperda omnino per unicam
Heresim antecedens verum est de Theologo si pis proficilitate deducendi conclusiones ex articulis fidei sive sne rediti fide humana, sive clivina taliumvero est, si Theolo
sis sumatur pro habitu deducendi conclusiones ex articulis Fidei revelatis desereditis Fiade divina, quia quantis ad illam partem, idest quantum ad fidem quae est habitus Irincipiorum Theologiae, Theologia non acquiritur studio dc labore sed insinditur. sto autem vitimo modo debet spectari Theologi , ut propri Theologia dicatur quia per Theologum intelligitur, ille qui cognoscit conclusiones Theologicas & illae conclusiones non suntTheologicae quae ninseruntur saltem ex una premisiareolatiale credita divina fide. - Dicent forsan adversarii, si Med amatur, qu bd quaelibet haeresis totam Theologiai cie struit, quia per quamcumque haeresim absolute deperditur fides , id maxim hcontinget, quia trabitus fidei non distin uicin ab habitu Theolosiae, Sed istud falsum est Ergo dc illud. Resp. negando sequelam majoris fatemur enim esse duos habitus
distinctos juxta ipsum mei Augustinum qui Lib. 4 de Trinit. Cap. r. loquens de Theologi , dicit, Hac cientia non poErat prius pianm, quamvis posteant ipsa 'de plurimam. Huic ε aliis passim consonat noster Doctoris .i p. a . Num Is Et ratio suffragatur, lim quia fides est habitus principiorum Tseologiae&habitus principiorum distinguitur ascientia cujus est habitus: lim quia ex sua natura fides est supernaturalis &in fusa , at vero Theologia est naturalis, acquisita formaliter , sueernaturalis vero
tantiim extrinsech, ediximus Quaest. i. hujus Prologici ruminaria fides nititur inun diate divinae revelationi uc Theolagia nititur discuri ex revelatis inmMia habitus fit ei est certior habitu Theologiae , quia actus illius est certior acti istius. Non ergo confundimus ob assertionem nostram Theologiam cum Fide, sed ideo diximus errorem quemlibet pertinacem tollere Theologiam quia tollit fidem inius am, Me qua Theol xia verεωoroprie iam pia subsistere non potest. Dices, experientiam docere, quod a Mologus aplus in haeresimaequE prompsi assentiatur articulis idei, quos in dubium non revocavit ac antea, quod a nde procederenequit, nisi ouod Theologia remanserit in illo vi articulus ille unus quem negat, duntaxat metit sublatus. Resp. Hoc ideo fieri, quia utitur fide hin ni ad credendum illos articulos, quos ante haeresim credebat fide divina Clim enim aliquis Catholicus iterat plures actus fidei v. g. circa In,
carnationem Christi, mortem ejus, producirur ex illis actinus, licet surimaturalibus, trabitus aliquis naturalis 3: humanus stabitus enim sepematuralis jam insessu est, nee
potest acquiri qui remanet in illo homines, diim autem in haeresim labitur, negat mortem Christi, non dissicilia, assentitur Incarnationi, quam meas sed hoc procedit
rantlim ex habitu fidei humanaetitio ise,non eo billiu fidei immo, qui depeta .
33쪽
Ex conclusionem Theologicam intelligimus illain quae deducitur ex praemissis, quarum quaelibet est de fides, vel saltem una illarum , ut quando dicitur, Cibri guest beat tu, sed Laias Deum videt; 'τε Chr fumam videt: ibi conclusio infertur ex dua hus propositionibus de fide sic etiam quamlo dicitur, est homo, sed homo esse irim , ergo C stas esse sit, , ibi conclusio deducitur ex una praemissa de fide
ex alia cognita naturaliter : utraque tamen vocatur Theologica Ec distinguitura scientifica propter inevidentiam, quia infertur ex una saltem praemissi revesa ac in evidenti, at vero conciusio scientifica deducitur ex duabus prael Irissis evidcnter cognitis Cum ergo in praecedenti quaestione loquuti fuermus e principiis Theologicis, quae lunt propositiones revelat ei creditae mediath, immediath, ex quibus conclueones Theologicae deducuntur, nunc habendus est sermo de conesusionibus ipsis , dc videndum, an sint de fide. Sed quia in prior quaestione disseruimus tantiim de principiis communibus Theologiae , hic id dendum est, quod theolo ita, licut Saliae discipli me, pollear quibusdam primis principiis ad quae reducuntur caetera. Quaenam aurem illa sint, noninilui discriminisTheologiae secund despectatae asserendum est, prove com- petie Deo&Beatis,& viatori triis. Quantum enim ad Theologiam in se spectatam, mum eius principium ad quod alia res bivuntur, lioc prinia obtinet, Deus esssas ratio. hinsentiae,stu, ni iis, Deiotis. Sic noster Smi s. arist. a. milionia. I. Nams . mis Doctore Sub,ιli in iis a .maaes unica ad septima principale. Quod si videatur Scotus constituero primum Theologiae principium non tantum in hoc, Deus est, sed etiam in isto, Demesivmui m- , loquitur de primo princiario materialiter sumpto, volens, Dem. Deo es, in mimo, esse unum tanti im principium materialiter, propteridentitatem realem unitatis &Trinitatis eum Essentia rationem tamen primi principii formaliter sumpti constituit praecisci pro- .positione ista, Deus est inantum ad Theologini viatorum, primum principium iuius sumsitur ab omnibus istud a Misimαι- a Deo vereri in quia propriai pro- ocima principia Theologiae sunt veritates fidei, quae omnes resolvuntur in divina revelationis veritate in Quod si aliqui dicant, veritatem hujus principii pendere ab alia, quod Deus sit verax omniscius,&quδd existat, sicque illud principium non est e princi- .pium primu Resp. Talia non cognosci proprio lumine Theologiae nostrae,sed per lumen Aletaphisicae , vel Theologiae beatorum, aut Dei &nihil prohibet quin veritas primi. principii pendeat . verit ue ili tul a , modo non cognoscantur plo prict lumine scientiae hujus, licet cognoscantur lumine superioris scientiae, ut paret in scientiis subordinatis, quartim principia probantur per principia scientiarum iubalternantium. Moadogii ergo nostr . incipit in principio altilato, Omne reviatum a Deo vera est taphysica&Theologia Dei& Beatorum transeunt usque ad ista, ea est veraci minae,a - σο musicis Deus est. His postis, quae necessaria videbantur ad actiorem eum
cavi memet uestionis praecedentis,adpropositam istam quaestionem redeumdum est.
CONc Lusio Theologica hoc sensu accepta, non est de fide, sive inseratur ex una
pr.rnulsa de fide alter i naturalis r cognita , si v inferatur Ex tr .ique de fili er
Quia licet possit esse de fide in quantum est revelata immediat vel mediate, si tamen convictetur ve concluso inquisitim deducitur ex praemissis, vi naturalis discursus minc non est amplisis de fide. Hoc patet primo pro conclusione deduct a ex una praemissa de fide,& alia naturali lumine nota quae de fide non est, quia scilicet com luso sequitiis debiliorem partem , sicque conclusio quae infertur ex duabus praemissis, quam una non est de fide, non erit etia in de fide Patet etiam pro conchasionesequente ex duabus praemissis creditis&revelatis,quia quando quis assentitur conci huicilli Them
heticae, ut conclusio Theolos inest,tunc illi non assentitur ob motivum fidei; S propter. Hationemdivinam, sed quia innititur discursi naturali, quem scit esse cerrum, sotalis assimas non est ex fide, nec proinde conclusio Theologica, alia , de fide erit. Hoc colligitur ex Scoto Qu.est . Prolin. Quaest laterat. F. tr- at scientia cerus cnim in suo Prologo habet tres quaestiones princiseles, quam terris umque minus
34쪽
principales sui ciciat erales continet. Motus ima uam citatus dicit iis sum reprimere.
- securi L idest, causativum conclusionis , quae equitur ex discurii: Si ergo dis orsus si cauditivus conclusionis, talis erit conclusio, qualis discursiis, sed distursi, fi liaturaliter,i ejus rectitudo naturaliter cognoscitur ergo concluso quaelibet ilroinde eonelusio heologica sic sumpta, erit naturalis, wacinsus ejus non est assen us fit let, sed procedit Theologia. Ham eonclusionem a plurimis gravioribus scholasticis propugnatam impmiane Vasquea ad i. p. Disp. 1. Cap. 3. Num . . Ma solo Lib. L. Post Cap. 3. Quaest a. ad
confirmationem septimi argumenti principalis,&inter alios Vega Lib. 3. in Cotu . Trid. Ca 3 dicens, multas veritates centem de fide, quae tamen non sunt revelarae imm diath sed habentur tantummodo per discursum Theologicum , utpoth, quod Deus sit imi a te mali incorporeus, quia spiritus est quod Deus sit animal muta est ho mo , quod Filius distinguatur realiter a Patre, quia ab illo procedit Ergo conclusio
Theologica est de fide. Resp. Tales propositiones posse spectari duplici modo i Primo, ut propositiones contenta in aliis quae iunt immediat. revelatae rutunc dicuntur revelatae inedia , in contento scilicet, 3 ut talas non sunt con lusiones Theologicae,
nec illis praebetur asst nisu propter cliniae xlonem illarum cum aliis , sed Dr ponti niue ut sunt quid unum cum revelatis sic ex motivo revelationis, illis adnibetur comissus suntque de fide secundo modo spectari possunt tales propositiones tamquam
deduistae ex revelatis mediante discursu, adeo ut discursusin bonitas consequentiae sint motivum cur intellectus illis assentiatur,4 tunc sunt conclusiones Theologicae,
quae ad fidem non spectant. Dices: Quando dicitur, quod Christus sit animal , quia est homo, utraque propositio est de fide, quoniam ista est revelata immediath,4 illa mediath, attamen illa infertur ex ista, quod scilicet Christus sit animati quia est ho n od ergo conclusio Theologica est de fide Re p. in hoc casu, talem ratiocinationem non esse propriε illationem conclusionis, sed esse tantam explicationem qua explica rivetificatur unum esse aliud , non probatur enim Deci, . quid Christit, se animal, quia est homo dest probatur quod nomo&animal uniam desivi in sint, tunc ex solo motivo fidei, re non vi discursus, creditur quis Clarii bH lit homo de vi-mal simul. Dira, Utaliqua propositio sit de fide, sussicit quod sit vera , obstura, de necessaria. Talis autem est conclusio Theologica i ergo Res p. non ussicere eam esse veram , sed adeo vera elli debet , ut illi non possit subesse falsum , cujusmodi non esto inclusio Theologica, quoniam nostro discursui potest subesse falsitas istimenta non satis adaequare inteli amus principia revelata , non infallibiliter discurrimus ex ipsis. Dites, definitione, saltem Conciliorum Genetiuium censenturesse de fide, attamen non
definiunt nisi per disturtii in Theologicua a ex propositionibus immediath revelatis. Resp. Definitiones Conciliorum non esse de fide quia seducuntur ex revelatis per discursum,
sed id ὁ sintde fide, quia Concilia definiunt tales propositiones esse credentas,itunc non sunt conclusiones discurs sis, sed sunt definitiones propriae, de quibus QS aeritur , an propositiones illae definita ab Ecclesia sint de fide ad hanc quaestio nem Molina attendens, Ecclesiam non habere potestatem iaciendi aliquid de fide, quod antea ad fidem non pertinebat, quia illi non fiunt novae revelationes, respondet ad . p. q. I. a. a. Disp. r.&Disp. x. ad i. Definitiones Ecclesia non esse de fide sed tantilim intra latitudinem eertitudinis Theologica esse certiores definitionibus privatis
Theologorum, desilacertas ob specialem assinentiam spiritos uncti, ve illis non possiesibin. falsum. Contrarium tamen asstendum est, conclusionem scilicet quamlibet
ab Ecelesia definitam esse te fisse, qui a Ecclesia, quae est in fallibilis, habet aut lioritarem nobis proponendi quae sunt divinitus revelata&declarandi talia esse deside, licet antea hoc dei titulo missi,nt, nullus enim dubitat, quin ea quae in sacra Scriptum continentur sint de fide, non essent autem de fide nisi Ecclesia determinasset Scriptiiram eme canonicam, Ic Ecclesia fecit ut de fide essent. Quod autem fecit respectu Scriptu- ore, facere potest circa alias veritates, quae non continentur explicitHin Scriptura.
Quando ergo adversarii prim dicunt Ecclesiam non posse condere articulos fidei: iden non posse facere nova fidei nostrae capita, nec facere aliquid de fide quod ante nullomodo pertinuerit ad fidem i potest tamen facere quod aliquid sit de fide expliora di credatur sub propria de distincta ratione a quolibet fideli, quod antea non credebatur, nisi ut contentum implicitE in saeia seriptura, vel inTraditione. Nam quando aliquid definivit Ecclesia , talis definitio est certa , vel ex vi discursus naturalis, vel ex immediata revelatione non primum, quia lumini naturali falsum subesse potestim totali defini in Ecclesiae pendeta revelatione, seque est de fide.
35쪽
Mula dicimi secundo novas melatio in mon fieri Patrium Conciliovim, dum desinta, aliquid, sed desinitiones fieri ab illis mediantediscutiti, hoc falsam est, quia
licet Patres legitime congregati in Spiritu Sancto ratiocinentur inter se , non de fi
' niunt tamen veritates credendas vi discursus naturalis, Theologici , cui potest subeta fusum , sed virtute lununis divini dictantis acclesiae aliquid esse credendum,
unde dicitur communiter , P semes utrim sandis est nobis. Discursus ergo , quem admittunt Patres in Conciliis , est solum conditio, quam hisce temporibus oradinari,praerequirit Deus ad revelationem immediamin. Si enim quando Deus reve lat aliquid privato homini , vult ut ille apponat aliquam deliberationem, prudentem considerationem me ireti corde appareat cit. credem , Ecclesiast. 39. quod prohibet Ioannes i. Epist. Cap. 4 dicens , mi esse omni spiritui credendamn sed probam 4- ω, - α ex μηρυ, quanto magis Deus praerequiret accuratam exantinati Minti exactam disceptationem propositionum, quando vult exesare aliquid quod ad universam ecclesiam speetiit mecattentio ergo privati hominis, nec disceptatio Patrum sunt causa assenssis, alias non crederetur fide divina, ε errarent Doctores, dum
inmisita ita fidei non esse discursivum, licet aliquando praesupponar discuritan
tanquam conditionem requisitam ex parte solitis prouulantis,quae deci evirnonrevelare ordinari , nisi post eiulinodi examine. Quando dicunt tertio advertarii, privilegium fuisse speciale canonicorum Scriptorum quod conderent articulos fidei, & cssent, ut habetur Ps. cui mus siris v loci erscribentis , idest Spiritiis sancti immediati illos moventis sine ulla inquisitione. qua utitur Ecclesia dum definit suas conclutiones more Theologico , quod indicat istas veritates non esse de fides, sicut erant illies negatur 'nsequentia, quia licet priamini scriptores canonici pro privilegiis speciali haduerint potestatem condendi praeacipua fidei nostra capita line ullo discursu desulla praevia deliberatione, quia paucissimi adhuc erant numero , hoc non impedit tamen, quin semper habuerit Ecclcsia sperialem assistentiam Spiritos siancti ipsam dirigentis, impedientis, G possit ipsa aliqui ifalsum pro vero definire i sicque semper potuit declarare aliquid esse de .se vel non, piae luppositi tamen ordinarie deliberatione matura Patrum&Theologorum tui uendeles consensum facilius praebeant talibus determinationibus , iii ut haeretici
actu fortitis se subjicere illorum judicio , dum vident tam operosa perquisitiones in illo nisi adhibitas Cavendum tamen semper est, ne quis dicat, Ecclesiae definiti
ne disserre a canonicis scriptioni hus, quod illae fundentur in discursu Theologico dc istae in immediata revelatione , quandoquidem omn ab immediata revelatione d 3endent. Ex his ergo omnibus concludendimi est, conclusionem Theologicam, ut e em non esse de ficies ut definitam vero ab Ecclesia, de fide essedi reponi inter Theo
logiae principia, ipsique deberi assenium per habitum ridet,dc non solum per habitumheologiae, ut olimsina praecitatus.
Quodnam si sibjectum Theologia.
NO, loquimur de subjecto Inissionis, cui inbaeret Theologia, cujusmodi est intellectus , sed de seriecto Attributionis, ad quod referrentur omnia de quitari
Theol ou disserit in quod confiinditur cum objecto Chi cistum cretoin subjectum scientia cuplex est , nimirum materialei formale , per analogia in scilicet ad materiam 3 fomum, uae constituim compositum Physicum cita quδd, sicuti materia est indisserens ad plures formas recipiendas, plura composita constituenda, dc forma ipsam materiam determinat ad unum compositum , sic objectum materiale indis serenter consideratur a pluribus scientiis, mobjectit to male determinat materiale ad certam scientiam constituendam. Objectum formale dividitur vulgo in objectum . mi, seu terminativum, domis ectum quo, seu motivum. Objectum se ales ocis terminativum est totum conflatum ex Objecto materiali, formali sirnui, ut v. g. corpus sanabile respectu Medicinae r objectum vero formales o , sic motivum, seum riuia, e quia, nihil est aliud, quam ratio conditio sine qua intellectus non cognosceret obsectum formale quod , sic lux movet ad percipiendunt colorem, praemisse ad cognoscendas conclusiones , lumen gloriae ad Deus intuendum ac lumen
36쪽
DEM est objectum materiale de aulaeqirarum tu, emeblogiae. Quod sit objectum
materiale patet, quia Deus nedum resipicitur a Theologi , sed etiam a Meta phrsica, quae Deum considerat sub rationibus communibus, inurum V ens est, venilinitus est,&vt habet alia praedicata, quae possunt cognosci naturaliter , licet illum non respici:it ut Deus est in sub praedicatis propriis ad divinitatem pertinentibus, quae non-nili periuriu' gloriae attinguntur a beatisd per lumen fidei a viatoribus. Quid au tem Deus sit objectiam adaequatum nostrae Theologice probatur facilescontra D. Bona
uentium quaest. i. Pri l. asserentem Christum esse illius objectium Primo, quia quaeli bet scis titia denominatur ab objecto primario, Theologia vero nihil aliud est quam se
mode Deo, ut dicit Ail pullinus ergra Deus cst oriectum illiu Hi aequatum Secundo
quia illud debet et se obsectum adaequatum Theologiae in via, quod erit Objectum adaequatum Theologiae in patria, quia fidei succedit viso Mnune videmus per speculum Ecin alnieniat quod aliquando sumus visuri facie ad faciem in patria sed runco ectum adaequatum clarae visionis erit Deus ipse dicente Pt illa ilia . Satiabor cum apparareristorianis: ergo objectu In ut equatum Theologiae nostrae est ipsemet Deus, licet diveri, lumine cognoscatur Tertio, quia idem es objectum fidelis Theologia ex Scoto Quaest. 3. Pro Quaest. 2. Later. ss. Ex dictis patet responsio; Ed fidei objectum est Deus, quoniam illindeles dicuntur qui in Deum credunt: Ergo erit etiam objectum Theolo jae. Quarto, quia illud est objectum adaequarum alicusus scientiae ad quod reducuntur omnia quae tractanturin illa; sta ad Deum reserimm omnia quae tractant i heologia ergo Minor patet cuilibet intuenti singula de quibus Theologia discurrit quae speetaneve ad Deum absolute spectatum , vel ad Personarum trinitatem , vel ad res ctus quos habet ad creaturas , ut est Creator, Conservator, Redemptor, sanctificator, retributor , .finis ultimus, quae omnia denotant ipsum Deum esse oli jectum adaequatum Theologiae nostrae. Qu9 si aliqui Scotistae , tramis in , dicant iplii messe quidem objectum illius primarium , sed non adaequatum hoc ideo dicunt, quia ipsum Deum omnes Theologicae veritates non respiciunt directes, quodnos ultro fatemur, sed hoc non est necessarium, quia Scotus ipse Quaest Prologis . Is in fine non dubitat dicere Deum esse objectum totale Theologiar, o quod omnes veritates Theologicae saltem indirecin illum respiciunt.Imo ipseniet Smising Qtiaest. 1. Proc imitamcl. 1. Numero 1. fatetur Deum esseadaequatum Theologiae iub)cctum, partim directum, partim in directum in pro hoc affert verba Doctoris. o Es, Theologia probat Deum esse ergo Deus non est ejus objectum, quoniam nulla scientia probat sium objectum, sed illud supponita re p. Geologiam non probare evisunt iam Dei ex propriis suis principiis, immo illum praesipponit a sed probat tantum CX. liel is, nempe ex principiis Metaphysicae, non quidem per se quasi hoc necessarium sit Theologo, , per accidens, quando agendum venit cum Atheis. Dices a Peccata de quibus agit Theologia non posse reduci ad Deum. Rι λ. Non reduci ad Deum tamquam illa committentem, sed quantum ad prohibentem illa, punientem in aliquando permittentem, ut de malis eliciat bona. Dices 3 ex Arist Afet. h. text. Ia. Obseditarn debet esse aliquod uniueriale, M .mster cap. s. debet habere partes principia dc passiones, quae dici non poMnt de Dio. Reop. ad n mn, non requiti uniue salitatem in
objecto stientiarum naturalium, nisi ex impe fectione singularii in , ouae sunt contingentia dc de singularibus scientia haberi non potest, hoc autem non reperitur in Deo. qui licet silens lingulare, non minus tamenestens sa Enecesserium,i sic potesttae objectum scientiae , quateniri ratione uir nec ei statis aequi pollet universali. Resspondes Aminter ad secundam, Quod imperiectionis lit in obrecto, ipsum liabere partes sit echia
vas in quas possit dividi, de quibus loquitur Aristoteles, quod enim natura multiplicari possit quando communicatur, hoc dicit imperfestionem , nimirum limitatio nem de potentialitatem , unde natura diuina , ut pote perfectissima , communicatur sine multiplicatione i sicque nil mirum est , i Ubsectum heologiae non habeat partes subjectivas. Qiuod si Scotus lirco praecirato uinc autem Udo et, quem secuti sent Aureola QMGlius eum Henrico i , E antea dicit persenas
esse quasi partes in quas mentia diuiditur, quia illis est communis&de illis praedicaturi indicat Doctor hoc valde impropri Edici, cum ementia in illis non numeretur, nec sit communis per multiplicationem, sed peridentitatem Resp. ad tertia , quod si ad objectum passiones ex gantur ex Philosopho,dici potest quod attributa Dei sint veluti passio. nes Essentiae diuinae quod non improbat Scotus, mod5 non dicatur, Eliantiam diuinam
haberepotentiali rem ad illa. At, sto d. δεαε ead prat m, quod si es jectum Lat
37쪽
ilabere principia, Deus habeat etiam sua non quidem emndi, sicuti nec necem in se. quod estolamum Metaphysicae, babet, sed cognoscendi, quoniami elatio est primorium cognostendi verit te deo ecto Theolietico.
Co Ne Lusio Ecu NDA.OBiEcetu forinale q- Theologiae nostrae est Deus, non sub ratione aliquam liculari Vesus, aut Trini,aut Incarnati, aut Reparatoris, aut Finis ultimi, stit sibratione Deitatis. Primo, quia nobilissimae doctrinae lebet assignari nobilissimum ol ije Gum. 6. Metaph. text. a. I de Ammator. I. Vnde, quia neologia et Omnium do-Moarii nobilissima, debet illi es' inimus tamquam objectum sub ratione Deit iis, quae est fons, radix omnium proprietatum ierfectionum . quae in illo reperiuntur. Secundo quia congruentius videtur, quod perfectiones&respectus, quos dicit Deus ad extra, reducantu Delta tena , clut ad radicem ex qua oriuntur, quam
Deitas ipsa reseratur ad aliquam perrectionem particularem. Tertio , quia illud ovo Theologia distinguitur ab auis diruiplinis, quae Deum considerant, debet esse illius objectum formale, sed in hoc distinguitur Mcta physica a Theologia, qti id illa intue
tur Deum sub ratione primae causae, entis infiniti, ectinis ultimi; ista vero Deum constaderet sib ratione Deiratisi ergo Deus sub ista ratione ut Deus est, est objectum fornu te M. Theologiae nostraemii ut is, quia Deus est objectum Theolo triae sub ea ratione qua continet omnes veritates Theologicas illas autem continet sub ratione Deitatis, sive emaci sit de veritatibus necessariis, sive de contingentibus Ratio enim cur Deusest
Vnus, Trinus, Infinitus, Immensus, est ipsa Deitas, qua cognit . quilibet beatinio test haec omnia ab luta cognoscere, sicut dc ea quae pertinent ad personas Qub Deus
etiam sit Creator, Redemptor, Glori licta tor, Pilus ultimus Dinnium, S liabeat alias relationes ad extra, haec non alia ratione illi competunt, nisi ratione Deitatis, quae non
sildmestratio existentiae tum omnitim, sed etiam inratio cognitionis eorrum sive bieveniat per lumen fidei aut per gloriae. objicies , hanc conclusionem esse contra mentem Scoti , qui concedit quidem um sib ratione Deitatis esse objectum Theologiae in seri Theologiae Deia Beati rorum non veris Tlacologiae nothiae cujus objectum probat elle ens inlinitum, quia ut inquit , Quaest Prolos. S. I. a. Laterati β. ad primam a.rstionem, primum subjectumi lentiae non potest esse quid ignotum, quoniam res ignota scientiam terminare nonpotest, Deus autem, ut ipsemet Doctor prosequitur non est nobis notus sub ratione Deit tis sed subratione intinitatis quae est perfectissima ratio quae hoc in statu possit a nobis cognoscit Inde ibidem concludit De iura esse primum Theologiae nostrae subjectum,non sub ratione Deitatis, sed sub ratione Entis Infiniti Rest quod Scotus non velit Deum
abalutestae primum seriectum Theologiae nostrae, sub ratione infinitatis sed olequb sit primum si eistum nobis notum sub illo conceptu Unde cum magis vrgeant adversarii ac instent, quod Deus fissi ratione Deitatis non sit primum Theolostiae nothrae
- contiam omnes veritates. twn dare evidentiam si s cognosteretur. Unde expreLNe ibidem subdit, ut notat noster Smising Quaest. 1. Prooemii Num. 33. ι ese sub ec marine. ae strae auod est primam salestam TLeolrii in se. Ad id autem quod stertur. otum non ue esse subjectum scientiae, hoc verum est, si sit omnino ignotum, quod dici non potest de Deo respectu nostri, qui ipsum cognoscimus, non quidditativE, licuinc physici cognoscunt substantiam,nec nominem, nec animam, de quibus tamen habentiςientiam , sed benE a posteriori cabstractish, imo ver fidem, quae ad Theologiam nostram supponitur S per quam Deum cos noscimus h e obscua. Obiicies. Scientia debet adaequare obiectum, illud attingere quantum cognosci potest, quod Theologiae nostrae adscribi nequie , quae finita est Deitas vero infinita. Rest qu/d non requiratur proportio Arithmetici, qua linea bipedalis est aequalis alteri
bipedali alias Theologiae beatoriim objectum non esset Deus, qui infinite cognosci porcst sed iussicit proportio eo nutrica, quae consistit in hoc quod Deus cognoscatur in quantum attingi cognitione potest ex principiis potentiae cognoscentis, .g.ex principiis revelatisrespectu viatorum, Me lumine gloriae respectu beatorum. Dices, Deus non praedicatur de omnibus quae tractanturin Theologia, v. g. de Angelis, de homine, degra
ri. similibus o noli praedicatur in recto, concedo quia nec est Angelus, nec homo,
nec gratia in obliquo ne*o, quiaest author hominis, Angeli, gratiae H caeterorum, quae simini: sejus vel rationes hc modi ad ipsum conducentes, vel occasio suae pro-;ω, ride pec iis dictum inalibi Dices,s. Miuventutiun Christum constititere
38쪽
ia ectum heologiae ergo falsum est, quod Deus, ve Deus, sitis eistum illius, benEautem ut incarnatus. Negat Scorus D. Bonaventuram, diceris, quod hae propositones non esitae anteologicae Pater minae, vinim san re edi Ἀ- -- , πιιὸν
creat cum tuo, Spintus sinus mssa est temporanter in Apostolos, quia Christum non res. piciunt. Sic etiam quando dicitur, Deus est Eternus, Immentus, Omnipotens, tales
adhuc propositiones non essent Theotieticae Deinde dici posset quod Christus esses prior Patre, quia objectum adaequatumri inmiti inconceptEsquilissio vives
particulari contento sub communi.
Corio Lusio ERT 1 QB E C in formale quo , seu propter od seu motius Theologiae nostrae est Deus ratione veracitatis in attestando dc revelando I dest. Divitia veracitas,quam tDeus hi revelando, qui reddituriticaponiendacii objectumest motioni nos e Theologiae , quatenus illa veracitas applicatur per discursum Theologicunt. Si enim praeberemus assensum alicui propositioni, quia a Deo revelata est, talis assensus procederet ex habitu fides simpliciter, duin autem illi assentimur, quatenus deducitur per discursum Theologicum ex propositione aliqua revelata a Deo lii in me veraci, huius modi alle tuus procedit ab habitu Theologis , sicque objectum motivum Theologiae nostrae est veracitas Dei in attestando, applicata perdiscursum Theologicum. Probatur hae conclusio ex eo quod Theologia beatorum , Theologia nostra Fides habeant idem oriectum Amale quod , ne nape Deum se ratione deitatis debent ergo distingui per objectum quo seu per objectum motivum non distinguuntur autem penta illud, nisi in quantum Theologia beatorum fertur in Deum clare viscin, si s que concisiones inserto ita evidentercognito, unde tales conclusionessint evidentes Fidesve rh fertur in Deuna obseur cognitum propositionibus de illo factis o di sine ullo dii cursia, sed immediath propter solam veracitatem Dei revelantis Theol si denique nostra medium tenens inter fidem, Theologiam beatorum versetur ciriaca Deum obscure cognitum per revolationem , assentiendo propositionibus quae de .illo formantur, non quatenus immediath revelatae sunt, sed quatenus deducuntur per
discursum Theologicum ex revelatis meo sumis ocinii seque diuina Veracitas est objectum iis, seu Mi in Theologia nostrae. illustras potest hae veritas exemplo hujus propositionis, Deus est infinitam, quae
aliter&aliter apprehenditur a Beato , a Fideli, a Theologo. Ideo enim beatus cois oscit talem propositionem esse veram, quia videt hanc sequi ab illa Desus, quam cognoscit clare ocevidenter la Deo, unde objectum. Theologiae beatorum ei lumen gloriae . quo ipsi noventur ad cognoscendas veritates divinas Ideo etiam fidelis Cognoicit eamdem veritatem, quia ipsa revelata est immediate, sicque liuiten fidei est motivum talis cognitionis. Theologus denique ideo apprehendit talein veritatem, I sis initis, quia illam deducit ex isto principio immeaiat revelato, Deus , cum scilicet scit Deum revelantem esse veracem, sicque patet, veracitatem divinam applic tam per discursum Theologicum esse objectum quo monv et Theologiae nostrae, quae
non alii ratione dici posse certior disciplinis naturalibus, nisi quia disciplinae natiuales ibis rationis livnine nitantur, Theologia vero revelatione divini, quae longh est certior. Objicies. Veracitas Dei in attestando resolvitur in Deitatem , nam iacis Deus est verax, quia est summ sapiensi innis bonus, qui nec falli nec fallere potest, ideo autem sapiens c bonus, quia Deus est i ergo praeter Deitatem , quam in conclusi
ne praecedenti assignavimus , tamquam objectum formale terminativum Theologi ae nostrae, non debemus ulterius assignare ipsius veracitatem, tamquam objectum formale
motivum eiusdem. Resp. Deitatem revera esse objectum in quod resviritur in si, Theologicus , sed esse tantiim objectum motivum ultimum eius veracitas autem illius in attestando est objectum motivum proximum, de quo hic loquimur. Dixi, Veracitas in testando,, non veritas in essendo, quia quod Deus tu verus Deus, vel substantia vera, hoc non me movet, ut assentia illius restimonio, sed quod sit in testando verax, seliique Metallere possit , sicut v. g. nullo movetur ad credendum mitti', quia est verus homo , sed quia est in sermone verax Dices. Praemissae movent ad assentiendum conclutioni Theologicae ergo sunt objectum motivum illius,in non revel tis Mo. Primum, seu veritatem priemissarum, aut connexionem medii cum extremis, este revera motivum ad assentiendum conchisicini Theoloencae . proximum sciliacet i sed ipsa revelatio praemissae obscurae , quae ei caula conclusionis , est mortuum
39쪽
no est anima 3 Erg. Hi in ann t non sum cit quod bene disponatur medium cuni praetrussis invii rece lame,sed reciuiritur quod certum sit per revelationem Christum esse ui ominem vi quis fateatur, vi huius discurius Theologici ipsum esse animal. Nothminus recte meo iudicio responderi posset ad dissicultatem propositam , quod revela aiora praemisse non sint duo motiva, sed adaequatum motivum est ipsa sola revelatio,
iuris,li E sumpta, sed applicata pei discuriin Theologicum. Ita quod talis appli- tu se intam conditio sine qua intellectus non a uiretur conclusori Theologicae. ut conclusio Theologica est.
NON potest haec quaestio brevi sermone nec paucis verbis accuratam obtineresciis lationem , tum quia distinguenda est multiplex Theologia, relin quia videndum est,m cibi modis scientia soleat usurpari, lim denique quia congruum est ut assignemus quales fuerint Theologorum opiniones hac dere. Quantum ad primum , alia cst Theologia in se, alia Theologia Dei, alia Beatorum, Lalia est Nostra Theologia ita se est Theologia sumpta pro cognitione Dei Miseriam divinanim prout abstrahi aibbjecto quocumque, idest, non determinando an se in in se diuino, vel in intellectu Beatorum, vel in intellectu creato Theologia Dei est eadem cognitio ut in Deo est Theologia Beatorum est eadem ut in Beatis existens ac Viatorun i est illa quae in nobis residet. Theologia sic constarata, vel in se, vel in si ectis in quibus est, subdia
viditur diuione objecti in Theologiam Necessariorum S in Theologiam Contingentium, quarum illa versatur circa materiam necessariam, ut pote cum Theologus consud in Deum Vnum, Trinum, Omnipotentem, Patrem generantem, Patrem dc Filium spirantes haec autem circa materiam contingentem , ut cum intuetur Deum crea tem , praedestinantem, reprobantem, Patrem qui mittit Filium, Filium carnem bum
nam assumentem, spirituminctum qui descendis sipe Apostolos in tempore, similia. Quanti, ad secundum, repetendum est ex Philosephi , scientiam biseriam sumi,
minurum pro cognitione vera, quo sensi Aristoteles s. Et hic Cap. 4 dicit , scientiam esse eam, qMamma in ηδε vel, ηδε dam veram , d hoc sensu turpata cientia competit cuilibet Theologiae, sivε in se, sivein Deo, sive in beatis, sive in viatoribus. Secundo sumitur strictes pro pii eo moclo quo eam definit Philolophiis . Poster.
esse, erilam pos ut res se at ter habeat, oviscere arbitranetur: αrunc Motus Histiret. Quaest Taurali docet, Theologiam Dei, nostram non esse scientiam. nec proinde Theologiam in se bene autem Theologiam beatorum de necessariis, nota vero de continsentibus. Hoc clare patebit , si attendatur ex hac definitione colligi,
uatuor condiciones esse requisitas ad scientiam strictEi proprie sumptam , quibus istinguitur ab illi. Immo debet eo era de certa sine talacia, dubitatione, do
distinguitur ab Errorei opinione Secundh, debet esse de objecto necessari , quo distinguitur a Prudentia arte, quae sunt de rebus particularibus, contingentibus demutabilibus Tertio desint oriri per rationes evidentes intellectui, unde licernitur a Fide divina , quae procedit per revellationem obscuram. Quari , illa cognitio debet erui per dii cursum sillogisticum ex caulis evidentibus , cui scientia diltinguitur ab
Intelligentia, qua mina principia, non per discursim, sed sit appictensone intelu
tinos, percipiuntur. Qvimiam denique ad tertium, diversi diversim Eopinantur, maximescirca Theoclogiam nostram de necessiariis Unam quantum ad lae Ologiam de contiligentibus, ita quocumque intellectu sit, sive in Reo, sive in beatis, sive in nobis, non potest proprie vocari scientia prout Aristotelesprotratus scientiam,sirpat quia Scotus negat ipsimi
csse proprid scientiam quas tiro ηum. Io ct in m. m. quandoquia ei scientia nedui debet esse certavi necessaria , sed insuper debet esse evidens, quod dici nequit de Theologia viatorum, quae evidentiam non habet, cum pro principiis suis habeat articulo ςdei, alias veritates revelatas, quae obscurae lunt. Ali vero, ut Henricus Gandavensis, D. Thomas, alij apud Aureolum,& Franciscus de Marchia contendunt illam esse proprie scientiam , quolibet ipsbrum explicante suo modo evidentiam
Suam habet Theologia viatoriun Henricus Qvqtlib. o. Quin a a cos triplex sit
40쪽
men dari, scilicet Gloriae, Fidei, & Viae, vult conclusiones Theologicas esse quidem in se obscuras, sed evidentes reddi per aliquod lumen medium inter lumen gloriae Ecfidei, imperfectius illo, isto persectius , quod Theologis eruditissimis, longo via exercitatis divinitiis infunditur. Supponit ille Gandavensis, quod contendens ad Theologicam cientiam pervenire , primo Credere debeat, Isaiae . S non crassideritι non interseii , deinde adminiculo scientiarum naturalium .discursus naturalis debet conari attingere persectilis cognitionem terminoriun ex quibus uticuli fidei constant. quam penetrentur a simplicibus fidelibus, de tunc posita illa dispositione insi ditur
eiusmodi lumen medium, ii propositiones de fide videnter ognoscuntur hoc concludit, quod ratione resis evidentiae Theologia viatorum debeat vocari scientia. D. Thomas i. p. q. r. an. a. eum Alberto in sum tract. i. contendit, evidentiam competere Theologiae viatorum , non itidem ut est in viatoribus , quia et iis principia simi obscura, sed quatenus talia principia resolvuntur in principia Theologiae beatorum cui sub duratur quae principia evidentia sunt. Alij apud nostrum Aureo luna quaest. r. Prol. art. t. volunt. neologiam nostram esse evidentem , non evidentia objecti de principiorum, quae obscura sunt nec etiam evidentia consequentis, quod adhuc obscurum ci , sicut praemissae , sed evidentia consequentiae , in quant ut quili Det Theologus evidenter cognoscit conclusionem Theologicam mea inferri ex praemissis. Tandem Franciseus de Marchia apud Gregorium quaest. 1. Prologi existimat, eologiam viatorum esse evissentem , prout sua principia resolvuntur in haec duo prima principia: Qudqvid Deus revelavit est veri steria quae nobis edenda προ- -rrevia sint, quorum primum innotescit per Metaphylacam naturaliter dictantem primam veritatem non possie falli aut fallere, secundum vero authoritate miraculorum, quae In credendorum confirmationem facta sunt. Haec omnia penitus esse improbabilia
Prebunt ex selutione objectio inin conclusione quam.
TH E ara a Dei non est proprie scientiata prout illam definit Aristotes i. Post
cap. 1 qui a licet sit cognitio certa&evidens res necessariae ut plurissim, nona men habetur per discursum illogisti cum hoc tamen non impedit, quin nomen ecratio scientia in se praecise conssideratae ipsi competat, nullo habito respectu ad Aristotclem, quia scilice luatio unius propositionis ex alia non est de intrinseca ratione scientiae, sed desideratur tantum ob imperfectionem intellectus creati . qui citi non possit vesco obtutu omnia intelligere S attiripere simul causiam di effectum, cogitur discurr re rae transire a cognitione praemissariun ad cognitionem conclusonis, inferendo minus notrum ex notiori propter connexionen necesuriam quam percipitinter utrumque C m ergo intellectus divinus omnia veseo obtutu intelligat, ει cuncta videae clarissime, non potest transite ab una notione ad aliam, nee procedere a magis noto ad minus notum, clim in a nudam es apertis ora lis eius , ideo ut cognitio eius siζstientifica rac Theologia ipsius dicatur proeli scientia, non indiset discursa, qui
tantum requiritur ex parte intellectus imperfecti in non ex parte scientiae Hoc conforme videtur Doctori nostroq g. r. Proloσ.nam. as ubi Sicat, Theologia Dei vere ' μώμωρα μου - εὐηιάα ad tres priores conditiones ad perfflam cientiam de nilas, non veri quanti ad quartam . in prim .i enim particula videtur disserere depe laeta scientia in se considerata, ad quam tres primae tantiim conditiones requiruntur,ec in secunda loquitur de scientia prout definitur ab Aristotele, oui ad illam requirit suartam conditionem, nempe discursium, quia scilicet non cosmicebar perfectione intellectos D. qui omnia simul concipit, de non indiget discutiu. Objicies, Theologiam Dei includere discursum rere erit etiam sicientia, prout ipsa definitur ab Aristotele Probatur antecedens, quia Deus cognoscit res ut sunt etactus vero sitne per causas, proprietates per essentias ergo cognoscit effectum per ca iam, proprietatem per naturam , in quo consistit ratio discursiis. Resip. Deum Ognoscere omnia ut sunt , sed unico actu , non vero pluribus , quorum unus sit causa cognitionis alterius unde ει oscit quulem effectus esse per causias, non tamen O gnoscit essectum per causam, seque in illo non est discurrus. Nam ad perfectum discursum requiritur, ut unum per aliud, cpost aliud, saltem instanti naturae, cognoscanar, dicente Scoto quaest. 3. num. 17. ποάγηcipiam disicursus t natu titer prIus
m σψμμ Gras uitiis, ras novis alimos; Deus vero omnia limolicissimo actu co- scit, ne alternos habet conceptus, quibus modo unum, modo aliud videat, p
t. s. e. sustinus lib. is de Triniti cap. i . et non est in illo discursus Nas