장음표시 사용
611쪽
5 CATE cHIs MI modo disserentesci ad Deum enim proprie dicimus: Niserere uobis, Andi nos ad sanctum ira pro nobis. Quanquam licet etiam alia quadam
ratione petere a sanctis ipsis, ut nostri misereantur, uti enim maxime misericordes itaque Precari poMumus eos , ut conditionis vostrae miseria permoti, sua nos apud Deum gratia ac deprecatione juvent. me nota diligenter. Quo Ioeo illud maxime cavendum est omnibus, ne quod Dei proprium est, cuiquam prae terea trihuant, imo vero, cum ad imaginem sancti alicuius quis dominicam orationem pronuntiat, ita tum sentiat se ab illo petere, ut secum oret, sibique postulet ea quae Dominicae orationis sormula continentur, et sui denique sit interpres et deprecator ad Deum; nam eos hoc fungi ossicio docuit sanctus Joannes Apostolus in
Apocalypsi i . DE BAEPARATION ADHIBENDA.
Eset in divinis litteris: et Ante orationem prin
par antinam tuam, et noli esse quasi homo, qui tentat Deum. Tentat enim Deum is, qui cum bene orat, male agit et cum loquatur cum Deo a precibus animus ejus aberrat. Bonae orationis amaratuS.I. Quare crim taut intersit, quo quisque animo Duo Preces iaciat, tradent parochi vias precationis piis avditoribus. Primus humilitas. Primus igitur gradus ad orationem erit, verε humilis ac demissus animus, scelerum quoque
612쪽
CON cILII TRIDENT PAR s. IV. 57r recognitiori quibus sceleribus intelligat, qui ad Deum accedit, se non modo dignum non esse, qui quidquam impetret a Deo; sed qui ne in ejus quidem conspectum veniat oraturus. Hujus praeparationis saepissime mentionem faciunt divinae litterae, quae et illud loquuntur i Respexit in Orationem humilium, et uota sprevit preces eorum. Item a Gratio humiliantis se nubes penetrahit. Sed occurrent pastoribus eruditis loci innumerabiles , qui in eam sententiam Ouveniant: quamobrem plurium non necessaria commemoratione supersedemus. Tantum vero , quae alias attigimus , ne in hac quidem parte, quia sunt apposita ad hanc orationem, duo illa exempla praetermittemus. 3 Publicanus est ille notissimus rui longe consistens, oculos humo tollere non auebat est etiam 4 mulier illa peccatrix, quae dolore commota, lacrymis pedes Christi Domitii perfudit uterque quantum asserat orationi pondus humilitas christiana, declaravit.
Sequitur angor quidam in recordatione deli: torum, vel saltem aliquis doloris sensus ob eam causam, quod dolore non possimus quorum utrumque , vel certe alterum, nisi a poenitente adhibeatur , venia impetrari non potest. Tertius, istinentia a scieris. Sed quia sunt quaedam scelera, quae maxime obstant quominus inprecatione Deus postulationi nostrae concedat, ut caedes et illata visci manus abstinendae sunt ab hac crudelitate et violentia, de quo facinore sic Isaiae ore loquitur Deus 45 Cum extenderitis manus vestras, avertam oculos meos a vobisci et cum multiplicaveritis orationem, non exaudiam et manus enim vestrae sanguine
613쪽
5 2 CATE cΗIs MI Quartus , fugienda ira. Fugienda est ira ac dissidium, quae magnopere etiam irrupediunt ne preces audiantur de quibus est illud Apostolici i Volo viros orare tu omui loco, levantes puras manus sine ira et disceptatione.
Quintus , injuriarum obliseio. Videndum est praeterea , ne nos implacabiles euiquam praebeamus in injuriari naui sic Meti Deum prccibus adducere non poterimus ut nobis ignoscat. a Cum enim stabitis, inquit ipse adorAudum , dimittite, si quid habetisci et 3 si noudimiseritis hominibus, nec Pater vester dimittet
vobis peceat VeStra. Sextus, mera misericordiae.
Cavendum quoqtie est ne duri simus et inbu-mani egentibus : nam in ejusmodi homines illud dictum est: έ Qui obturat aurem suam ad es morem pauperis, et ipse clamabit, et uo exaudietur.
Se timus , Verbia r rimenda. Quid dicemus de superbia quae quantoperε Deum offendat . testis est illa vox i5 Deus superbis resistit, humilibus autem dat gratiam.
Octasetis . Derbum Dei audiendiam.
Quid de eontemptione divinorum oraculorum rin quam exstat illud Salomonis 46 Qui declinat
aure suas ne audiat legem. oratio eius erit Ss crabilis. Nota. Quo tamen loco non excluditur deprecatio factae injuriaeci non aedis, non iracundiae, non illiberalitatis in pauperes, non superbiae, non despicientiae divinae orationis , non denique reliquorum scelerum, si ignosceudi venia elatur.
614쪽
CON cILII TRIDENT. An IV. 5 3 nus, si ducia habenda. Est vero ad hanc quoque praepurationem animi sides necessaria : quae si desit, neque de summi Patris omnipotentia, neque de illius misericordia, utide tame orantis fiducia oritur, hahetur cognitiori quemadmodum docuit ipse Christus Do-ininus: a omnia, inquit, quaecumque petieritis in oratione, credentes, accipietis. De hujusmodi silescribit sanctus Augustinus ' de verbis Domini:
Si fides deficit, oratio periit. Caput igitur est ad rite orandum , quod jum dictum est, ut fide firmiae fixi simus quod Apostolus ex contrario ostendit: et Quomodo invocabunt in quem non crediderunt Itaque credamus oportet, ut et orare possimus , et ne nos fides ipsa deficiat, qua salutariter oramus Fides enim est, quae preces undit: Ireces aciunt, ut omni dubitatione sublata, sta-,ilis ac firma sit fides Iu hanc sententiam l)sanctus hortabatur gnatius eos qui ad Deum adirent oraturi: Noli dii bio esse animo in oratione: beatus est, qui non dubitaverit. Quare ad imDetrandum quod velimus a Deo maximum poncius affert sides et certa spes impetrandi, quod monet sanctus Jacobus et 3 Postulet in fides, nihil hae
Unde fiducia excitanda. II. Multa sunt, quibus vos confidere oportet in hoc ossicio precationis. Primo. Est ipsa Dei in nos persecta voluntas, aca nignitas, cum jubet nos se patrem appellare, utrius uos esse filios intelligamus. Secundo. Est prope infinitus numerus eorum qui Deum
615쪽
Est summus ille deprecator, qui nobis semper praesto est, Christus Dominus, de quo sic est apud S. Joannem : 1 Si quis peccaverit, advocatum habemus apud Patrem Iesum Christum ustuiri, et ipse est propitiatio pro peccatis nostrisci item Paulus apostolus, a Christus Jesus, qui mortuus est mno qui et resurrexit, qui est od dexteram Dei, qui etiam ivterpellat pro nobis item ad Timotheumri 3 Unus enim Deus, unus et mediator Dei, et hominum , homo Christus Iesus: tum ad Hebraeos A Unde de huit per invia fratribus assimilari, ut misericors fieret et fidelis Pontifex ad De viti. Quare etsi nos indigni sumus qui inpetreinus , anni optimi dignitate interpretis ac deprecatori Jesu Christi spurare , et
magnopi r confidere de hemus, nobis omnia, quae per illum rite petierimus, concessurum Deum. Quarἰo. Deniquo nostrae auctor est precationis Spiritus Sanctus, quo duce preces nostras audire necesse
est. 5 Accepimus enim Spiritum adoptionis filiorum Dei in quo clamamus, Abba Pater , qui quidem Spiritus infirmitatem, qui inscitiam nos iram adjuvat in hoc orandi munere, imo veroiuquit, ipse postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibuS. Quintd Quod si qui titubant interdum nec se satis esse firmos in fide sentiunt , tau tu illa voce Apostolorum 46 Dominu adauge nobis fidem et caeci illius Adjuva incredulitatem meam.
Sed tum maxime et fide et spe vigenteS, omnia a Deo optata consequemur, cuin ad ipsius a. 7 co Rom. 8. 5. O Luc. r. V armis ui
616쪽
CON cILII Tn IDENT. An IV. 5 5 Dei legem ac voluntatem, omnem mentem , C-tionem et orationem nostram conformabimus si Si manseritis enim , inquit, in me, et verba mea in vobis manserint, quodcumque volueritis, petetis, et se vobisci quanquam ad hanc impetrandi ab eo omnia facultatem , in primis nece saria est, ut antea diximus, oblivio injuriarum et benevolenti ac henefica voluntas in proximos.
QUAE RATIO IN ORANDO REQUIRITUB.
CAPu VIII. Oratio nisi recte fiat, non Prodest. r. IAXIM autem refert, quomodo sacris prolu thus utamur : nam etsi precatio bonum est salutare; tamen nisi rect odilibeatur , minime prodest quod enim petimus, Saepe non S-Sequimur, ut sanctus inquit Jacobus, et ob eam Causam, quia male petimus. Ergo docebunt parochi fidelem populum, quae sit optima ratio bene petendi, et privatim ac publice orandi, quae praecepta christianae orationis tradita sunt ex Christi Domini disciplina. Orandum est in s iritu et Meritate. II. Est igitur 3horandum in spiritu et veritate, nam coelestis Pater tales quaerit, qui adorent eum in spiritu et veritate. De do ratione Pandi in viritu et critate , si de Crrillum Alea andv. Per
Quis orat in spiritu et eritate. III. Orat autem eo modo, qui intimum , aesagrans animi studium adhibet, a qua spirituali Precandi ratione vocalem non excludimusci verumtamen principatum jure trihuendum ducimus illi, quae a vellementi altimo proficiscitur , obse-
617쪽
5 6 CATECHIs MI crationi quam Deus, cui patent occultae hominum cogitatibne , audit , etiamsi non ore prose
Exemylum. Audivit Annae i ejus, quae fuit mater Samuelis, intimus preces do qua illud legimus sientem orasse, et tantum labia moventem. Aliud. Oravit hoc modo David inquit enim: et Tibi dixit cor meum, exquisivit te facies mea. Huiusmodi exempla in divinis libris passim egentibus
Oratio ocalis utilis et necessaria. IV. Habet autem vocalis oratio propriam utilitatem et necessitatem risam incendit animi ludium, et religionem orationis iustaminat et quod ad Probam scripsit sanctus Augustinus fioc modo, Cay. 8 . , Nonnunquam verbis et aliis signis ad augendum desiderium sanetum, nos ipsi acriuSexcitamus. Cogimur interdum vehementi animi cupiditate et pietate , verbis Terro Setitentiam: nam exultante animo laetitia , par etiam est, linguam exsultare set vere decet nos cumulatum illud sacrificium sacer c animae, et corpori , quem Apostolorum orandi morem suisse , ex Actis et cx Apostolo multis locis cognoscimus.
oratio rioata et publica. V. Sed quoniam duplex precandi ratio est, privata et publica , privatae oratiouis pronuntiatione utimur , ut intimum studium et pietatem adjuvet in publica . quae ad incitandam fidelis populi religionem iustituta est, certis statiSque temporibus linguae officio supersederi nullo modo
618쪽
CON cILII RIDENT PAR IV. 5 νOrare viritu proprium Christianorum. VI. Hanc vero spiritu orandi consuetudinem propriam christianorum hominum . infideles mi- nime colunt, de quibus ita licet christum Dominum loqueutem audireri r Orantes nolite multum loqui, sicut ethnici suciunt putant enim, quod in multiloquio suo exaudiantur : nolite ergo assimilari eis cicit enim Pater vester quid opus sit vobis, antequam petatis eum. Quid per loquacitatem in oratione Prohibeatur. VII. Cum autem prohibeat loquacitalem, longa tamen preces , quae a vehementi ac diuturno animi studio proficiscantur, tantum abest ut rejiciat, ut etiam suo exemplo nos ad eam rationem cohortetur qui et non modo noctes in precationuconsumpsit, sed 3 ter eumdem Sermonem repetiit. Tantum igitur statuendum est inani verborum sono minime exorari Deum. mde Aug. Dist. Ia I.
Docritarum reces reficit Deus. VIII. Nec viro ex animo orant hypocritae, a
quorum consuetudine nos deterret Christus Domitius in hanc sententiam Cum oratis , non eritis sicut hypocritae, qui amant in synagogis et in angulis platearum stantes orare, ut videantur ab homimbus Amen dico 'obis , receperunt mer
Quid sit intra cubiculum orare. IX. Tu autem cum oraveris, intra in cubiculum tuum , et clauso ostio oraiatrem tuum in ab-Mouditori et Pater tuus, qui videt in abscondito, xeddet tilii Cubiculum , quod hoc loco dicitur, ad cor hominis referri potest quod non satis est ingredi, sed praetere occludi oportet, ne quid
irrumpat, vel influat in animas extrinsecus, quisco a. i. . ia. O mari a6 44
619쪽
5 8 CATE c HISMI precationis integritas violari possit tum enim coelestis Pater qui omnium mentes et occultas cogitationes maxim perspicit, orantis postulationi concedit. orandum est assidue. X. Requirit praeterea oratio assiduitatem, quae quantam vim habeat judicis illius exemplo . Dei Filius osteudit, i qui cum nec timeret Deum nec hominea revereretur, victus assiduitate aediligentia viduae, eius postulationi concessit itaque assidue Deo preces faciendae sunt. Nota Nec imitandi illi, qui semel, aut iterum orantes nisi quod petunt, impetrarint, in oratione defatigantur nulla enim hujus officii iussitudo esse debet, quod nos Christi Domini, et Apostoli docet auctoritas quod si interdum voluntas in eo defecerit, precibus a Deo petamus Perseverandi vim.
orandus est Pater coelestis per Christum. XI. Vult etiam Dei Filius orationem nostram ad Patrem suo nomine pervenireri quae ejus merito, et gratia deprecatoris id pondus assequitur, ut is coelesti atre audiaturri est enim ejus illa vox apud sanctum Joannemri et inmen, amendico vobis, si quid petieritis atrem in nomitie meo, dabit vobis; us modo non petistis quidquam in nomine meo : Petite et accipietis, ut gauditim vestrum sit plenum; et iterum , Quodcumque petieritis atrem in nomine meo,
hoc faciam. Ferrenter Orandum.
X. . Imitemur ardens sanctorum hominum studium , quod in orando adhibeant. Gratiarum autem actionem cum precatione jungamus, APOS-tolorum exemplo, qui hanc consuetudinem perci arue a a. o D in a. az. S ad i4. 4.
620쪽
CON cILII RIDENT. Ans IV. 57spetuo servaverimi, quemadmodum apud Apostolum licet videre i . Ut oratio sit sicax et adde jejunium. XIII. Ieiunium per et eleemosynam uxor tionem adhibeamus. Jejunium quidem certe
maxime est cum oratione sociatum : nam qui cibo et potu sunt onusti, horum mens oppressa est sic
ut neque Deum iutueri, neque quid sibi velit oratio cogitare possint. Vide ficio umre August. in Psal. et in ine et lib. de presuid justitia res . I7. item S. Leonis sermo de jeyunio se timimensis Petr Ckσmst serm. 3. Bern 'in sent. sententi II.
Eleemosinna orationi adjungenda. XIV. Sequitur eleemosyna, quae magnam, et ipsa cum oratione societatem hanet Quis enim cui iacultas sit benigne faciendi ei qui aliena misericordia vivat, nec opituletur proximo et fratri Suo, se charitate praeditum dicere audeat aut quo ore is, qui expers si charitatis mei auxilium implorabit nisi cum peccati veniam precatur, simul et a Deo suppliciter postulat cheritatem. Tria adseresus, catum XV. Quar divinitus iactum est , ut salutia minum triplici hoc remedio subveniretur cum enim peccando vel offendamus Deum, vel proximos violemus, vel nos ipsos laedamus, sacris precibus placatum reddimus Deum, eleemosyna r dimimus hominum osseusiones, jejuni proprias vitae sordes eluimus et quanquam singula prosint ad omulum scelerum genera, tamen proprie