Carmina

381쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ ἔκρυψεν εν τῶ πρηονι παρα το Κορυφάσιον εἰς το σπήλαιον εισελάσας αντικρυς 'Iταλίας καὶ Σικελίας, αυθις ἀφίκετο πρbς τον Βάττον ἀλλάξας εαυτον καὶ πειρώμενος, εἰ αυτω συμμένειν ἐῶ τοῖς Ορκίοις ἐθελει. διδους δε μισθον χλαῖναν ἐπυνθάνετο παρ' αυτου, εἰ μη κλοπιμαίας βους εγνω παρελαθείσας. ὁ δε Βάττος ελαβε την χλαμύδα καὶ ἐμήνυσε πιρὶ των βοων. 'Eρμης δε χαλεπήνας, οτι διχόμυθος ην, ἐρράπισεν αυτιντη ἐάβδω καὶ μετεβαλεν εις πέτρον. -ὶ αυτον Ουκ ἐκλείπει κρύος

Schol. Lavi'. Apoll. Rhod. Arg. A 1289 p. 381, 21 Κ ) Ηρόδωρος δέ φησι μη συμπεπλευκέναι τοῖς 'Αργοναύταις) αυτόν τον Ἐρακλέα)τε καί τινας αλλους. Ησίοδος ἐν τω Κηυκος γάμω ἐκβάντα φησιν αυτον εφ' sδατος ζήτησιν της Μαγνησίας περὶ τὰς ἀπὸ της ἀφέσεως αυτου 'Aφετὰς καλουμένας ἀπολειφθηναι

ἐπὶ δαῖτας Ιασιν αυτις O. Schneidor i. c. 51 adn. 1 χλαμύδαJ χλαῖναν Berkelius l. c., χλανίδα Muncker in ed. a. 1675 ἐρράπισενJ ἐράπισεν cod. ἐκλείπειJ ἐκτρίβει vel ἐκλείχει elambit') Martini ed. p. XCVI, ἐκκόπτει Thiel ibidem παρ' ὁδευόντωνJ Bast Epis . crit. sup. Anton. Lib. Parth. Aristaen. . παροδευόντων cod. , υπο τῶν παροδευόντων Oder de Anton. Liber. 1886 σκοπιαὶJ O. Schneiaer l. c. 51 adn. 2, σκοπιὰ cod. 154 περὶJ Keil l. c., παρὰ cod. LRur. 145 cf. driasius Anal. ad Paroein. 52 sq. 'HσίοδοςJ Schneide in Paroemion. Gr. I 37 adn., 'Hράκλειτος Zenobius, ὁ Βακχυλίδης cod. Athous 15 iatriamquct testimonium in archetypo scriptum migae Arbitratur Cmsius i. c. 53) ῖενται J ἴασιν Zenobius V 46

382쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

φυγάς, Ωλ' ἱππικός. καὶ ὁ Ησίοδος ουτως ἀκηκοεν ἰδὼν - Κηυξ' ἀντὶ του ἱππικός

αλλ' ἐμοὶ δ ει ὰρχαῖα εἶναι - τρίποδας τὰς τραπεζας φησί Pollux VI 83 ησαν δε τινες προται τράπεζαι καὶ δευτεραι καὶ τρίται καὶ τρίποδες μέν, ἐφ' ὼν εκειντο, καὶ εστι τουνομα παρ' Ἐσιόδωκαὶ ἐν Πλμησσεsσιν Ἀριστοφάνους

Aυτὰρ ἐπεὶ δαιτος μὲν είσης εξ ερον εντο,μητερα μητρος αγοντο αυαλεην τε καὶ ωταλεην ἐπὶ σφετέροισι τέκεσσι τεθνάμεναι 5Ρlutarchus Mor. 730s IV p. 342, 9 B. καθάπερ ουν το π0ρτην Γλην ἐξ ης ἀνηφθη, μητέρα καὶ πατέρ' ουσαν, ησθιεν, ὼς ὁ τον Κηυκος γάμον εἰς τα 'Hσιόδου παρεμβαλὼν εἴρηκεν Incert. auctor περὶ τρόπων Rhet. Q TH 776 V. ΙΙΙ 224 Sp.)αἴνιγμά ἐστι φράσις διάνοιαν ἀποκεκρυμμένην καὶ συνθετον πειρωμενη ποιεῖν, ὼς τα παρ' Ἐσιόδω περὶ της κυλικος λεγόμενα . . . 'αὐτὰρ - εντo' ' καὶ ου μητέρα - οπταλέην', ἐπει δοκεῖ προτα μεν ξηραίνεσθαι, εἶτα ὀπτασθαι ' ἐπὶ σφετέροισι τέκεσσι, τοῖς ἐαυτου τεκνοις, λέγει δετοῖς ἐξ ενός, το δε τεθνάναι, καθ' ὁ δοκεῖ ἐκ της sλης ἐκκεκόφθαι 156 es I 432 ἱππηλάτα Φοῖνιξ 158, 1 A 46s αυτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητυος ἐξ ἔρον ἔντο Λ 468 δαι τις ἐίσης 156 μυξJ Belcher in schol. , κηρυξ cod. 158 de Damento es Beris Poet. lyr. Gr.' III 667 sq. Op. V 746, 59;752. 3 Nauch MGrR. IH 272 IV 391; Hesiodea osse negavit Sitti Wien. St. XII 60 sq. 1 om. Par. 3 Bar. δαιτις μὲν ἐίσηςJ Bergic Poet. l3T. Gr.' III 667. δ' αυτοὶ μὲν κνίσσης libri δαιτις μὲν τεθείσης Par. 4 ap. Spengel), δαιτος μενοεικέος Nauch l. c. III 273 3 αὐαλέηνJ ὰζαλέην cod. Bar. τεJaddidit Bergh l. c. III 668 4 ἐπὶ σφετέροισι τέκεσσιJ Nauch l. c. m 273, ἐφ' ἐτέροισι τεκέεσσι τέκεσι Bar.) libri, ἐπὶ σφετέροις τεκέεσσι Bergh l. c. ΙΠ668 5 τεθναμεναιJ Bergh l. c. m 668, τεθνάναι uaditum περὶJ editor Cantabr. Rp. IValgium, παρὰ codd. καὶJ οIον Par. ἐξ ἐνδςJ vir doctus in Liu. Centralbi. 1878 c. 1643, ξένοις libri, ξυλοις o litor Cantabr. ἐκκεκόφθαιJ Bar , ἐκκόφθαι unus e Paris., εἰλῆφθαι volgo

383쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

οἶσθα, οτι καὶ ὁ Σαλμωνευς εδωαν ὐσὰρ τούτων τοῖς θεοις δίκην, ὁτιανθρωπος ων ἐπεχείρει Ζευς εἶναι; το δε ἐκ των Ἐσιόδου λεγόμενονυπερ των ὀνομασάντων εαυτούς τοῖς των θεῖν ονόεμσιν, Ἐρας τε καὶ Λιός, εἰ μηπω καὶ νυν ἀκηκοας, εχω σοι συγγνῖναι de Ceyce et Alcyona, Salmonet sorore notiir cf. Sthol. Ven. ΑΗοin. Ι 562 Κηυξ ὁ Φωσφόρου τοs ἀστερος, γήμας Ἀλκυόνην του Aαλου, μέγα φρονήσας ἐφ' εαυτω θεος ἐβούλετο νομίζεσθαι' διόπερ η τεγαιατη δια παντὸς ἐκάλει Λία αυτὸν κἀκεῖνος φαν την γυναῖκci. Ζευς δε ἀγανακτήσας μετέβαλεν αυτους εις ἔρνεα χωρις ἀλληλων βιουντα v. Apollodomis I 7, 4, 1

Θαομά μ' εχει κατὰ θυμήν, ἐρινεοῦος 3σσον ὀλυνθωνουτος εχει μικρύς περ ἐών ' εἴποις ὰν ἀριθμίν; μυριοι εἰσιν ἀριθμήν, ἀτὰρ μετρον γε μέδιμνος εις δὲ περισσευει, τον ἐπενθεμεν os κε δυναιο.δες φάτο ' καί σφιν ἀριθμος ἐτήτυμος εχετο μετρου ' bκαὶ τότε δὴ Κάλχαντα τελος θανάτοιο κάλυψεν Sirabo XIV p. 642 λέγεται δὲ ὁ Κάλχας ὁ μάντις μετ' 'Aμφιλόχου του Ἀμφιαράου κατὰ τὴν ἐκ Ποίας ἐπάνοδον πεζν δευρο ἀφικεσθαι,

περιτυχὼν δ' εαυτου κρείττονι μάντει κατὰ την Κλάρον, Μόψω τω Μαν-τους της Tειρεσίου θυγατρός, διὰ λύπην ἀποθανεῖν. Ησίοδος μεν ουνουτω πως διασκευάζει τον μυθον ' προτεῖναι γάρ τι τοιοsτο τω Μόψωτον Κάλχαντα 'θαυμώ - αριθμόν; τον δ' ἀποκρίνασθαι ' μύριοι κάλυφεν 160, 1 κ 326 θαπιμά μ' ἔχει 6 Π 602 τέλος θανάτοιο κάχwΦεν'

159 ad Meycis nuptias' iure referunt Robori et V ilamo ing Hem. X I 418 sq. B. III.

384쪽

ὁ Μόψος περὶ μαντικης ηρισε Κάλχαντι. καὶ Κάλχαντος ἀνακρίναντος ἐρινεοs ἔστώσης 'πόσα εχει; ' τos δε εἰπόντος' μύρια καὶ μέτρω μέδιμνον και 'ν περισσόν' καταπλησας Wamer, traditum καταστησας) Κάλχας μυριάδα εἶρε και μέδιμνον και 'ν πλεονάζον κατὰ την του Μόψου πρόρρησιν. Μόψος δὲ συις οὐσης ἐπιτόκου ηρώτα Κάλχαντα, πόσους χοίρους κατὰ γαστρος ἐχει, το 0 δὲ εἰπόντος oκτώ μειδιάσας ὁ Μόψος ἐφη Κάλχας της ἀκριβosς μαντείας απεναντίας διάκειται, ἐγὼ δ' 'Aπόλλωνος και Μαντοῖς παῖς υπάρχων της ἀκριβοsς μαντείας την ὀξυδορκίαν πάντως πλουτο, καὶ ουχ ὼς ὁ Κάλχας ὀκτώ, ὀλλ' ἐννέα κατὰ γαστρὁς και τούτους ἄρρενας ὀλους εχειν μαντεύομαι και αύριον ἀνυπερθέτως ἐνεκτη ἄρα τεχθησεσθαι . τούτων γουν γενομένων Κάλχας ἀθυμησας ἀπέθανε καὶ ἐτάφη ἐν Nοτίω

Zευ πάτερ, εἴθε μοι ῆσσον εχειν αἰονα βίοιο δεφελλες δουναι καὶ ι σα φρεσὶ μηδεα ἴδμεν θνητοῖς ἀνθρώποις ' νυν δ' Ουδέ με τυτθον ἔτισας,

μακρύν γέ μ' εθηκας εχειν αἰονα βίοιο επτά τ ἐπὶ ζώειν γενεὰς μερόπων ἀνθρώπων οΤgstgos in Lycophr. 682 II 736 M.) πέμπελονJ τον ἐπέργηρων . . νυν δὲ τον Πιρεσίαν λέγει, ἐπειδη φασιν αυτιν επτὰ γενεὰς σαι' ἄλλοι δε ἐννέα ' απι γὰρ Κάδμου ην και κατωτέρω Ἐτεοκλέους

161, 1 η 331 Zευ πάτερ, αἴθ' ' 3 cf. A 339 θνητῶν ἰνθρωπων A 354 νυν δ' Ουδέ με τυτθον ἔτισεν ' 5 A 250 δέο μὲν γενεαὶ μερόπων

ἀνθρωπων

385쪽

Οἴην μὲν μοῖραν δεκα μοιρεων τερπεται ἀνήρ,τὰς δεκα δ' εμπίπλησι γυνη τέρπουσα νοημα altera Τiresiae responsi recensio: γυνη)εννέα μεν μοίρας, δεκάτην δε τε τέρπεται ἀνήρ Schol. Αnibros. Hom. κ 494 ΙΙ 475, 12 D.) φασὶν ῶς δράκοντας

δυο εν Κι θαιρῖνι μιγνυμενους ιδων Πιρεσίας) ἀνεω την θηλειαν-ὶ οὐτως μεταβεβληται εις γυναικα, και πάλιν τον ἄρρενα και ἀπελαβετην ιδίαν φυσιν. τosτον Ζευς και 'α κριτὴν ειλοντο, τίς μῆλλον ηδεται τ9 συνουσία, το ἄρρεν η το ὁ δὲ εἶπεν οἰην - νόημα'. διόπερ η ειεν ' Ηρα οργισθεῖσα επήρωσεν, ὁ δε Ζευς την μαντείαν δωρειται

Τgetetus in Lycoplir. 683 II p. 738 M.) περὶ δε του Λῶς καὶ Ηρας περὶ Πιρεσίου ἔνεκα τῆς λάγνου κρίσεως και ὁ τῆς Μελαμποδίας ποιητης, ῶς απι ros Πιρεσίου, φησίν ' 'oιην - νόημα'Schol. Marc. Lycophr. 683 p. 133, 21 Κ.) λέγεται τον Λία τη ΗΘ ἐρίσαι, φάσκοντα τὰς θηλείας μῶλλον ηπερ τους ἄνδρας ηδεσθαι τy πολλοσυνουσία, καὶ χρήσασθαι τω Tειρεσία κριτη διὰ τὰς δυο αὐτου μορφάς

ἄρρενας, τὰς δε λοιπὰς ἐννέα τὰς γυναῖκας Aς ὁ τῆς Μελαμποδως ποιητής εννέα μεν μοίρας ' δεκάτην δέ τε τερπεται ἀνήρ -δέκα- νόημα'l ὀργισθεῖσα δὲ ἡ Ἐρα ἐτυφλωσεν αυτόν' ὁ δὲ Ζευς ἐχαρίσατο αυτω μαντικὴν και πολυχρόνιον ζωήν

Apollodoriis III 6, 7, 4 p. 127, 13 K.) Ησίοδος δέ φησιν ὁτι

θεασάμενος Πιρεσίας) περὶ Κυλλήνην ἴφεις συνουσιάζοντας και τούτους τρώσας ἐγένετο ἐξ ἀνδρος γυνή, πάλιν δὲ τοὐς αυτούς ἔφεις πιρατηρήσας συνουσιάζοντας εγένετο ἀνήρ. διόπερ Ἐρα και Ζεύς ἀμφισβητοsντες πότερον τὰς γυναῖκας δε τοὐς ἄνδρας δεδεσθαι μῶλλον ἐν ταῖς συνουσ&ις

162 Tiresiae responsi recensio prior invenitur in schol. Ambros. Hom. ΤZeteta supposita in Apollodoro , alteram Moaoscunt Apollodorias Phlemn Schol. Marc. Iaycophr., utramque, ut videtur, Eustatisius rec. I 1 μοῖρανὶ μοίρην Apollodori codd. l. supposito EoιρεωνJueinelce Anal. crit. ad Athen. 21, μοιρῶν testes 2 τὰς δέκα δ J schol. Hom. Τgetetes, τὰς di δέκ' Apollodori codd. νόη ιαl νοήματα Apollodori codd. ΤZelano cod. Vit. 3rec. II δέ τεJ μοῖραν in schol. Marc. Lycophr. additum delevit C. Schenklin ed. meae y Ρ. 205Schol. Marc. I. Ophr.: ῶς ὁ - νόημοὶ quae verba volgo scholion claudunt, transposuit C. Scheni l in ed. mea 205 f τὰς - νόημα'J ex altera recensione irrepsit

386쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

συμβαίνοι, τοsτον ἀνέκριναν. ὁ δε δέκα μυ-ρῖν περὶ τας συνουσίας ουσων τὴν μεν μίαν ανδρας ηδεσθαι, τὰς δὲ ἐννέα γυναῖκας. οθεν φαμεν αυτον ἐτυφλωσε, Ζευς δε την μαντικὴν αυτω εδωκεν. ἴτο υπὸ Πιρεσίου λεχθεν προς A. και Ηραν' 'o ην - νόημ'JPhlegon Mirab. c. IV p. 73 sq. Κ. ἴστορεῖ δὲ κώι Ησίοδος καὶ Λικαίαρχης καὶ Κλεαρχος καὶ Καλλίμαχος καὶ αλλοι τινες περὶ Πιρεσίου τάδε. Tειρεσίαν τον μέρους ἐν 'Αρκαδία ΓανδραJ ὁντα ἐν τω ὁρει τω ἐν Κυλλήνη ὁφεις ἰδόντα οχεύοντας τρῖσαι τον περον και παρὰ χρῆμα μεταβαλεῖν τὴν ιδέαν ' γενεσθαι γὰρ ἐξ ἀνδρὸς γυναῖκα καὶ μιχθῆναι ἀνδρί. του δὲ Ἀπόλλωνος αυτω χρήσαντος, ῶς εὰν τηρήσας ον ἡοντας ὁμοίως τρώση τον ενα εσται οἷος ἐν, παραφυλάξαντα τον Πιρεσίαν ποιησαι τὰ ψαι του θεos ρηθέντα και osτως ἀνακομίσασθαι τὴν ἀρχαίαν φύσιν. Λιις δε ἐρίσαντος ' Ηρα καὶ φαμένου ἐν ταῖς συνουσίαις πλεονεκτεῖν τὴν γυναι- τοs ἀνδρὸς τη των ἀφροδισίων ηδονη και τῆς Ἐρας φασκουσης τὰ ἐναντία, δόξαι αυτοῖς μεταπεμψαμένοις ἐρέσθαι τον Πιρεσίαν διὰ τι των τρόπων ἀμφοτέρων πεπειρασθαι. τὸν δε ἐρωτώμενον ἀποφήνασθαι, διότι μοιρον ουσῖν δε- τὸν ἄνδρα τέρπεσθαι τὴν μίαν, τὴν δε γυναῖκα τὰς εννέα. τὴν δὲ 'Nραν ὀργισθεῖσαν κατανυζαι αυτουτους ὀφθαλμοὐς καὶ ποιῆσαι τυφλόν, τὸν δὲ Λία δωρήσασθαι αυτω τὴν μαντικὴν καὶ βιοsν ἐπὶ γενεὰς επτά cf. Eustathius Hom. 1665, 42 φέρεται δε περι αυτου Πιρεσίου)μυθικὸς λόγος, οτι δράκοντας ἐν Κιθαιρονι μιγνυμένους ἰδὼν και τὴν

θήλειαν ἀνελὼν μετέπεσεν εις γυναῖκα. εἶτα συγκατενεγκων μετὰ καιρὸν και τὸν ἄρρενα τὴν οἰκείαν φυσιν ἀπέλαβε, τουτον Ζευς και Ηρα διαφερόμενοι κριτὴν εῖλοντο οἷα πεπειραμένον εκατέρας φύσεως, εἰ ἄρα

μαλλον τὁ ἄρρεν δε τὸ ἐνεργουντα γέγηθεν. ὁ δ' ἐγνωμάτευσέ πως εμμέτρως, ῶς εἴπερ εκ δέκα μοιράων εἴη τὰ τῆς τερπωλῆς τὰς εννέα ἐμπίπλησι γυνὴ τέρπουσα νόημα'. ἐφ' ω Ἐρα μεν ὀργισθεῖσα ἐκτυφλοῖαυτόν, Ζευς δε δωρεῖται τὴν μαντικήν

Hδυ . . . ἐστ ἐν δαιτὶ καὶ εἰλαπίνη τεθαλυίητερπεσθαι μυθοισιν, ἐπὴν δαιτ ος κορέσωνται

163, 1 cf. K 217 ἐν δαίτησι κὰὶ εἰλαπίνησι 1 415 εἰλαπίνη τεθαλεύη Apollodorias: ὰνέκρινανJ Homo in ed. an. 1803), ἀνέκρινον libri δέκα

. . . τὴν μὲν μίαν . . . τὰς δε ἐννέαJ Barth, δεκαεννέα . . . τὰς μὲν ἐννέα . . . τὰς

Hercher, της . . . ημνης eod. 163 cmn sequenti fragmento cohaegisse arbitratus est Buuinam Lexit.

387쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ Athenaeus II p. 40 f I 94, 22 K.) ηδὐ - κορέσωνται' Ndίοδος εν Μελαμποδία φησίν

-υ δὲ καὶ το πυθεσθαι, οσα θνητοῖσιν ενειμαν ἀθάνατοι, δειλον τε καὶ εσθλον τέκμαρ εναργες Clemens Alex. Stroni. VI 2, 26 III 147 Iλ) Nσίοδός τε επὶτos Μελάμποδος ποιεῖ ηδυ - ἐναργές κα ὶ τα εξης παρὰ Μουσαίου λαβὼν τοs ποιητos κατὰ λεξιν

δευτερω Μελαμποδίας συν τω π σκυπτον λέγει 'τω - ἄνακτι 2 undo Elistathius Hom. 900, 17 συντελεῖ δὲ εἰς την γραφην του ὁπφιν και το σκυπφον 3 κεῖται παρὰ Mνακρέοντι, ῶς φησιν Ἀθήναιος, ετι δὲ και το 'πλησας - ἄνακτι', o κεῖσθαι λέγει ἐν τη καθ' Ἐσίοδον Μελαμποδία 1dem Hom. 1775, 18 . . . Nσίοδος ἐν Μελαμποδία . . . μετὰ τOs π σκυπφον' φησίν, οἷον πλήσας - ἄνακτι

Καὶ τότε Μάντης μὲν δεσμ ον βοις αἴνυτο χερσίν, μικλος δ' επὶ νοτ επεμαίετο. τω δ' ἐπ' ὁπισθεν σκυπφον εχων ετε ρη, ἐτέρη δὲ σκηπτρον ἀείρας ἐστειχεν Φυλακος καὶ ἐνὶ δμώεσσιν εειπεν Athenaeus XI p. 498 b ΙΙΙ 98, 10 Κ.) καὶ πάλιν καὶ τότε -

Paris. Laur.); hδυ μέν ἐστ Peppin ulter Rh. Mus. XI. 626 qui e Bui tananni sententia fragm. 163 et 164 in unum coniungui; ηδιστον δ' Metaehe Horan. I 327, qui ham. 163 post 161 collocatum fuisse ratus est τεθαλυίyJ τε

388쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

Μελαμποδίας την ἐν Ευβοία χαλκίδα καλλιγυναικα εἶπεν Eustatinius Hom. 875, 52 . . . κατ' 'Aχαιίδα πουλυβότειραν η καλλιγυναικα, ο δη καὶ Ησίοδος το αβολη Xαλκίδι ἐπέθετο

Strabo XIV p. 676 Ἀσίοδος δ' ἐν Σόλοις ἡπo Ἀπόλλωνος ἀναιρεθηναι τον Ἀμφίλοχόν φησιν

Μάντις δ' os νυ τις ἐστιν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων,5ς τις ὰν εἰδείη Ζηνος νοον αἰγιόχοιο Clemens Alox. Suom. V 14, 129 ΙΗ 109 D.) ὰλλα και Ησίοδος δι' ὼν γράφει συνάδει τοῖς προειρημένοις μάντις - αἰγιόχοιο'undΘ sua Eusebius Praep. evang. XIII 13, 57 II 219, 20 D.)

M νυν μοι τὰ εκαστα μετὰ φρεσὶ πευκαλίμησιφράζεσθαι ' προτον μεν, ὁτ ὰν δύμον εἰσαφίκηαι, ἐρδεμεν ἱερὰ καλὰ θεοῖς αἰειγενέτησιν

169, 1 σ 136 ἐστὶν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων ' 2 ta 160 dιις νόον αἰγιόχοιο 170, 1 Θ 366 ἐνὶ φρεσὶ πευκαλίμησι' 2 cs. Τ 336 μη .. δόμον Σιδος εἰσαφίκηαι 3 cf. . 1 707 ἔρδομεν ἱρὰ θεοῖς Γ 296 θεοῖς αἰειγενέτησιν 169 Solon Fr. 16 Η.-Cr. πάντη δ' ἰθανάτων ὰφανης νόος da θρώποισιν Pind. Fr. 61. 3 B.-Schr.' os γὰρ ἔσθ' ὁπως τὰ θεῶν βουλευματ' ἐρευνάσει βροτέα φρενέ170, 1 sq. Maxam. 227 sq. φρεσὶ πευκαλίμησι l φράζεσθαι' 2 sq. cf. Pind. Ρ 1. VI 19 συ τοι σχέθων νυν ἐπιδέξια χειρος ὀρθὰν l αγεις ἐφη συναν, t τά ποτ' ἐν Osρεσι φαντὶ μεγαλοσθενη l Φιλύρας υιον ὀρφανιζομένω lΠηλεῖδα παραινεῖν ' ρα λιστα μὲν Κρονίδαν, i βαρυόπαν στεροπctν κεραυνῶν τε πρυτανιν, θεῶν σεβεσθαι 168 cf. Fram. 160 16s suspectum Suilio IVien. St. XII 59 sq. 1 os νέ τιςJ scripsi Wien. St. V 202, οὐδείς Clemens 170, 1 μοιJ cod. Paris. 2403, τοι Vat. Β τὰ ΔασταJ Butiniann in Boechissi e l. V 1. 389 adn. τάδ' ρκαστα libri μετὰJ ἐνὶ Nauck MGrR. IV 392 sq. πευκαλίμησιJ cod. Paris. 2403, πευκαλίμοισιν Gotting. 2 3τ'ῖν - εἰσαφίκηαιJ Marchscheiret l. c. 370, οταν εἰς σον δόμον ὰφίκηαι cod. Paris. 2403, οταν εἰς σον δόμον εἰσαφίκηαι cod. GOuing., οτ' εἰς δόμον εἰσαφίκηαι Boecis in ed. schol. l. c. 3 ἐρώμενJ scripsi Wien. St. V 202, ἔρδειν vel ἔρδειν libri αἰειγενέτησινJ αἰειγενέτοισιν Paris. 2403

389쪽

ΗΣΙΟΔΟΥ

' νεα τοι ζώει γενεὰς λακερυζα κορώνη ἀνδρον γηράντων ' ελαφος δε τε τετρακύρωνος

τρεῖς δ' ἐλάφους ὁ κύραξ γηράσκετια αυτὰρ ὁ φοῖνιξ

εννέα μεν κύρακας, δέκα φοίνικας δε τοι ημεῖς Νυμφαι ἐυπλύκαμοι, κοοραι Λιbς αἰγιύχοιο 51-5 Plutarchus Mor. p. 415 c III 83, 8 B.) ὁ δ' Ἐσίοδος okται καὶ περιόδοις τισὶ χρόνων γίγνεσθαι τοῖς δαίμοσι τὰς τελευτάς λέγει γὰρ

171, 5 μ 132 Λυμφαι ἐυπλόκαμοι ' Z 420 μμφαι ὀρεστιάδες, κουραι Βιδς αἰγιόχοιο 171, 1-5 Auson. Εd. XVIII de aetat. anina. Hesiod. 1-8 ter binos deciesque novem Ruper eaea in an=ios i iustu senescentum quos ivmplet vita viror in. l hos novies superat vivendo garruIa cornis i et quater egreditur cornicassae utilia cervus. t alipedern cerarum ter tάnca corvire et illuni l niti ltiplicat novies Phoenis reparimilis ades. t quenι nos persetuo decies praeverrenius aevo lNymphae hamadmades, qiιarurn lo=si inia vita est 1 Aristoph. Av. 609 οὐκ οἶσθ' oτι πέντ' ὰνδρῶν γενεὰς ζώει λακέρυζα κορώνη; Arat. 1022 ἐννεάγηρα κορώνη Ovid. Met. VII 274 novean cornicis gae iιla passae 2 cf. Xenophan. Eleg. Fr. 9 D. ἀνδρις γηρέντος ' Oppian. Cyn. II 291 sq. γειαυτ' ἔλαφος δηρον χρόνον, ατρεκέως δὲ l ἀνθρώπων γενεη μιν ἐφημισε τετρακόρωνον Baiar. 46, 8 ἔλαφος δὲ λιμω κοὐ νόσω κατεσκληκει, i μή πω κορώνην δευτέρην ἀναπλησας, i εἰ φίλους Ουκ ἔσχε, κἄν γεγηράκει γ 71 ad Chironis piaecepta haec a Naide, Chironis UXore, prolata rettulit Bergit Gr. Livi. 1008 adn. 101; Astronomicis adnumeramia esse alii censueriant Baruiglemy. Meinoir. de ΓΑcad. des Inscript. XL 506 et C. Sche in Ausonii e l. prooem. XXXVIII adn. 33) 1 τοι J Plutarchus, τε Philoponiis, μὲν Interpr. Verit. Schol. V eron. Vergili, γὰρ schol. Aristoph. schol. Hom. Ven. B et Το mi. Etymologica Τgetetes ζώεύJ ζῶσιν codices Ven. B et Tovini. scholior. Hom. ζώει γενεὰς ζώει Philoponus schol. Von. Mastoph. γενεὰς λακέρυζαJ γενε .... κέρυζα servarit TZetZRe cod 2 γηράντωνJ El. ma g. v. γηράς, cf. Bergit ΖΩΙΑ v. 1841 c. 85 et quae dixi Wien. St. V 203, γηρώντων Proclus Elymoloica, l. altero TZelaes, senescentiιm Ausonius, φθινόντων Philoponus; ηβῶντων Plutarchus Interpr. Verg. schol. Veron. Verg. ἔλαφοςJ periit in Τgelgae cod. τεJ om. Philoponi codd. Ei. Par. 4 μὲνJ C. G. Mulier de cyclo Graec. epic. 145, τους Plutarchias Interpr. Verg. δέκα - ημεῖςJ scripsi Uien. St. V 203 sq., δέκα δ' ημεῖς τους φοίνικας Plutarchus Interpr. Verg.

390쪽

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

ἐν τῶ της μῖδος προσώπω καὶ τον χρόνον αἰνιττόμενος ἐννεα αἰγιόχοιο Interpret. Verol. Buc. VH 30 ΙΙ 307 L.) Honterus simino Ἐρ-siodus') ita: ἐννέα - αἰγιόχοιο'Plinius Nat. hist. VII 48, 15 3 Hesiodus qui prinιus alimm de hoc

prodidit fabulose, ut reor, 3nulta de hinni num aevo restrens cornici novem nostras attribuit aetates, quadruplum eius cervis, id triplicatum corvis et reliqua fabulosιus in phoenue ac Nymphis 1-3 Ioannes Philoponus de opis. Inuitili VI 2 p. 231 R. καὶ γαρὰδάμας καὶ λίθων πολλοὶ των τιμωμένων μάλιστα παρ' ημιν των ανθρωπίνων σωμάτων εἰσὶ πολυχρονιώτεροί τε καὶ δυσπαθέστεροι ' ἐννέα

- ὁ κόραξ' 1. 2 Schol. Vsron. Vor . Buc. III 30 p. 75, 3 Κ.) vivacis cerviet Homeri s immo 'Hesiodus') ua: ἐννέα - τετρακόρωνος Εt. Inag. et Gud. Εt. Ρar. v. ἀγροτέρας Anecd. Ρar. IV 60 Cr.)V. ἀγροτέρας ἐλάφους . . . διὰ το πολυχρόνιον του ζώου, ῶς ὁ χρησμος δηλοῖ πολυχρόνιον το ζωον, ὼς χρησμός φησιν Εt. Gml , ῶς μύσιππός φησιν Εt. Par.) ἐννέα - τετρακόρωνος Τgstges Schol. Exeg. Ilitui. p. 149, 26 Η. φησὶ Ησίοδος) περὶ

κορωνῖν' ἐννέα - τετρακόρωνος

Proeliis in Plato Mnap. II 13, 26 Κr. θαυμάζομεν διὰ τί το μεν ζη μίαν ημέραν .. το δε ἐννέα γενεὰς ἀνδρῖν γηρώντων' . . 1 Schol. Aristoph. Av. 609 κακως καὶ τοsτο παρὰ το Ἐσιόδειον παίζει ἐννέα - κορώνη

Schol. Τo vnt. Hom. ad 101 V 132, 4 M.) γενεὰ σημειοῖ . . . λγ ετη ανθρώπου ἐννεα - γενεάς' cf. Ρlutarchus Mor. p. 989 a IH 91, 15 B.) την δὲ Πηνελόπης σωφροσύνην μυρίαι κορῶναι κρώζουσαι γέλωτα θήσονται και καταφρονήσουσιν, ὼν ἔκάστη, αν ἀποθάνν ὁ ἄρρην, ουκ ολίγον χρόνον ἀλλ' εννέα χηρεώει γενεὰς ανθρώπων Achilles Tatius Γ 4 βι ν γὰρ αυτὁν λέγουσιν υπὲρ την Ἐσιόδου κορώνην 2 Εt. mag. V. γηράς . . η γενικη γηράντος Aς ἱστάντος' οἷον 'γηράντων ἀνδρῖν' Aristophanes hist. antis. epit. ΙΙ 492 L. Stupplena. Aristot. Ι 1,

128, 3) ζη δὲ ἡ ἔλαφος ετη πλεῖστα. ἔστι δε μυθευόμενον, ὼς

ἔλαφος τετρακόρωνος', των εἰκy καὶ Aς ετυχε πιστευομένων