장음표시 사용
121쪽
Fatendum est aliquam in his verbis inesse asperitatem. Quotidie In
oculos incurrunt huius tertiae classis religiosi, quos, tantum abest uehule inordinationi obnoxios esse animadvertam, ut plane aliter mihi comparati videantur. Sed ita sibi illos essinxit animo D. Abbas, Mad ea, quae modo innuimus addit, notabile abs dummo contingere ex eo. quod is quopiam Monasterio lateratorum numerus major sit quamaliorum parum aui nibit is doctrina exercitatorum e nam fi ibi ex ordinario usu, ct eonstitutis moribus ratio iaυendi transigaIur eum exemplis es, in istunt, necessariaesint. me satis tarium suppetat hominibus ad incandum uno eodemque Iem re rerm Iaribus obserυationibus aestudiis )s equitur, ut in tali Communitate sine disii L υmendum H, ut ibi cessent exercisia , ct regularia opera praetermittavim. Relaratio obrepet in disciplinae locum, cujus femor ingere deberet; pietas ex Iabit; ita ut consentaneum Hritati fue in dicere, ascientia, oestudiorum prosecutiore baec Dcommoda atque bas relaxationes ortum tabui se .
Ita profecto extrema imponitur manus tabulae, in qua recti ordinis perturbatio, quam id genus distinctiones inducere valent, vivacissimis coloribus exprimitur: neque is ego sum, qui abnuam oportere omnino tanti mali causam E medio tollere, siquidem constet illud alia ter vitari non posse. Sed quaero an non idem penitus eventurum sit in casu, quem approbat D. Abbas: nempe quod illi, quibur a Deo peculiares aliquae doles S ingemi facultates collatae μοι. qui De cineras eximiis quia husdam dispositi ibus aneteressere videntur , pqssum juxta diuinae procidentiae
cursum a communibus exerci iis , tacesta manuali Iabore immcines reddi, ut
ad certa studia incumbant. Quod si horum numerus praepolleat, ac reliqui hisce botibus di immunitatibus destituti, pauci sint; j1m disciplina regularis illico concidet, pietasque ex eo Coenobio, in quo id
contigerit, omnino exulabiti unica vero tantae ruinae causa fuerit prosecutio studiorum.
Reponet procul dubio, id numquam eventurum, si servetur m dus & ratio a se indicata; nempe si exiguus valde sit illorum numerus, quibus haec privilegia concedantur: Nolle se, ubi quis a natura ingenio excellenti praeditus est, continuo illum ad peculiares scientias exis colendas dirigi, neque Monachos ad studia aptos, omnes indisserem ter debere illis animum adiungere. ob nihil aliud saepe talibus ingenii saeuitatibus divinitus fuisse donatos, nisi ut iisdem abrenunciem, ut
eas pedibus proterant, o pro offendiculo babeant atque obice Persectionis, ad quam contendere debrat, draique ut eas sicuti fortunae bosa Deo sponte sacrimcevi. Uno verbo baud tutum esse dioere absolute , regulares Uros pro υarns aptitudiηibus ad studia esse Meandos p ct nisi lac axioma magna cum disereris. ne S prudotia ad maxim deducatur, in maximam perniciem facile ruisuros.
Eamdem ad amussim responsionem daturus ego sum D. Abbati grave absurdum superius proponenti. Sententia, quae in modo allatis veris bis continetur, omnino eadem est ac illa, quam ipse multis locisastruere conatus sum atque opticare, quamque D. Abbas disertius ac melius explanavit . ut dissicultati satis faciam , quam ipse proposuit , ejus explicatione ac doctrina utentem patietur me, certo scio. Nam
122쪽
revera virorum ad studia aptorum exiguus valde ProVentus est, ac vix ex centum unus reperietur aptus, &cui suppetant omnes necessariae dispositiones. Ita prorsus comparatum est ac solemne in S. Mauri Comgregatione, ubi ex trium millium Monachorum numero triginta ad 1uminum deliguntur a Superioribus, ut extraordinaria capescant studia, quamquam adsint alii studii capaces . Hic mihi sermo tantummodo est de illis, qui rem literariam publice adiuvant, secus habitis Magistris& Concionatoribus, atque aliis, quorum munera appellari quoque possunt aliquatenus extraordinaria. De duplici horum genere postea latius agemus. Sed haec erunt satis quatenus pertinet ad studia
1implicium Monachorum. Nonnulla jam dicamus de studiis Presby
In tractatu de studiis Monasticis probare contenderam, scientiam Monachorum quatenus in Clerum asciti sunt, ampliorem esse debere, quam reliquorum; atque hujas sententiae confirmandae causa, d, cti S pii nostri ordinis Scriptoris, qui duodecimo floruit saeculo, Poethonis nomine, cujus opus in Bibl iotheca Patrum meruit collocari, testimonium protuleram. Hic Auctor, ardentissimo Zelo flagrans asse. rendae Ecclesiasticae disciplinae, pronunciat, solitariam vitam agentes viros prout Clericos re Sacerdotes . non minus teneri regularum ad Clericatum pertinentium, quae canonibus& Ecclesiae jussionibus comprehenduntur, doctrinam haurire, quam regulae Monasticae, quam professi sunt, cum Deo sese in religioso coetu dicarent. D. Abbas haud inficiatur, Monacris qui Clerosum adscripti, Iruiori e Disione indigere, quam illi quι eodem gradu ac ordine minime censemur: sed Τμemendam, ait, ne boc obtentu genus aptiuumis ab iis exigatur ipsorum instituto im υeniens. Nullum dubium esse, quis requisitam capacitatem tabuerint, quoties Sacrarum Scripturarum intelligentia subtiliora prae eaeteris fratribus prinditi fuerint, ει quandocumque Religionis principio, d ebri ιanae morum asciplinae dictata, perspecta babuerint, ita in latas ct spatiosos cias non praeferam anguillis oe ar ' is, quas Pesus Cissus exemplo ct Derbo nobis monstravit, ac per Sanctorum Do torum Praecepta in eorum botabis, admonuionibtis, S Iraditibus ad mores spectantibus nos docuit. od ad Concilia attinet, quorum lectionem Monachis presbyteris necessariam esse dixi, putat banc prominionem defredi non posse; neque bactenus quemquam Juisse, cui in mentem senerit bae obligaIione monachos aura. re, vique ad Ecclesiasticorum Canorum studium compellere sub adeo grata someritone, nempe aet metuendum fit ne in multam incurrant a Deo Sacerdotibus scietiariam sibi necessariam comparare negligentibus intematam. Huic obligallam mvno
quam ad ictosfulselaicos sui ego censeo one Ecclesiasticos quidem, quo quam bis popularum institutio commissa sis. Meam ratiocinationem exa iuudine desitui; ae S. Gregorium a me citatum de eultu oe reisu tia, non de lactione ac flu-Diuitigod by Corale
123쪽
ae studio primorum quatuor Conciliorum Oecumenicorum sequutum fuisse. De isque μηaebor proprie dictis ct essentialibus osciis atque obligatioribus sistis esse de υinctos, quae nimium alioqui ignoram ac ηe eum: cur id injuriose in omnes Monachos nullo delectu habito dictum torquetur λ γω omninois pestiυum esse noυas illis atque imagicatione oectar obligationes superad
Ut innotescat, quid de hac responsione sentiendum nobis sit, tria
in illa distinguenda sunt, lectio canonum, praxis eorum quae Cano. nibus continentur, & poena cui obnoxi sunt qui eorum notitiam&executionem negligunt. Evidens est primo, exerceri non posse quod ignoratur, atque discendum esse antea vel ex lectione, vel ex voce. O tum pariter est a. quoties Ecclesia aliquid decernit circa fideles, sive Clericos, sive Monachos, sive laicos, propositum illi esse, ut ad executionem illos, proindeque ad notitiam decretorum comparandam obliget. 3 qui de ossiciis hominis christiani recte judicare norunt. n gare non pone mihi videntur, certae poenae obnoxios esse illos, quio ligationum libi ab Ecclesia injunctarum notitiam capere negligunt.
His positis affero, non solum licitum esse Monachis scire regulas sibi ab Ecclesia circa ipsorum statum, & si Clero adscripti sint, circa ipsis
rumordinem praescriptas, verum etiam illos teneri eadem scire. in si his regulis erudiri tenentur, earum quoque textum legere aut lectum audire debent. Ecquis vero ipsis has regulas leget. nisi ipsi met legant pPorro legendi & percipiendi hujusmodi Eccle iusticas sanctiones omcium ab obligatione perficiendi quae jubentur pendet; ista vero lectio.
nis&usus duo ossicia ita inter te conjuncta sunt, ut dividi non possint. Docet id eruditus auctor supra relatus in suo tertio libro expresissis verbis. Nam monasticus ordo sic Regulae suae termisis contextos esse debet.
ut etiam qualiser eum oporteat sacris obed e Canonibus non ignorat. Deinceps
vero simplicium Monachorum discretione facta ab illis, qui Clerici quoque sunt , asserit istos S regulae suae obedientiam, oe sacris Canonibus reserentiam subiectioms exbibere debere. Non sussicit ergo regulari presb tero, ut Concilia & Ecelesiae Canones veneretur; neque suo ille sati facit ossicio mo coris fectu, nisi lectionem & exercitium subjectionis adhibeat; denique dicendum non est, ad 1 Nos Doctores singulorum notiotiam perimere . Cujustam speciei sit isthaec obligatio, impresentiarum quaerere nolo, offendisse contentus ad rem nostram, saltem lectionem& notitiam Canonum, qui Monachorum & clericorum ossicia contianent, solitariis interdici non posse, quandoquidem se illis subiicere .& obtemperare debent. Poenam vero a Deo Sacerdoti hus ignorantibus intentatam, non dico imminere omnibus& singulis Canones non legentibus, sed generatim illis qui suarum obligationum atque ossici
rum scientiam omittunt sibi comparare; quarum caeteroquin aliquam partem continent Ecclesiastici Canones.stra is. Quaeritur an S. Benedictus, ct 1 excenti post illum Manaehi, ae Superi est si, viserint olim quod in πιlvs corii rutum fuerat. Quae autem ratio P
stulat carunt ut putemus illos viris Ecclesiasticis eruditiores esse in hac
124쪽
notitia debuisse; maxime quum Ecclesiasticorum studium Gllum aliud
fuerit, me quoque satente, quam Sacrarum literarum.
Nullus dubito quin S. Benedictus iussiones & decreta Ecclesiae ad
ejus institutum pertinentia exacte noverit. Rus aevo Dionysius Exi. guus Conciliorum collectionem de graeco in latinum versam edidit. Cassiodorus suos Religiosos, ut ea legant, hortatur: ne rideamini sinquiens ) tam salutares Ecclesiasticas regulas eu abdiser ignorare. En autem
obligationis non obscura significatio. Quid impedit quominus S. M. nedictus hujusmodi lectioni vacaverit; quaeve ratio suppetit de hac re
Fateor iterum, olim unicum ferme studium , cui Ecclesiastici viri operam darent, in Sacra Scriptura constitisse: at tunc temporis pauca aut nulla extabant Concilia, aut saltem nondum in vulgare idioma versa suerant. Quod si alicubi sine ulla restrictione dixi, tunc Ecclesiasticos Gerae PQisae unice studuisse; innuebam tempora S. Basilii, quiabus nulla alia fere volumina extabant praeter Scripturarum Codices,& Superiorum Patrum in hos Commentaria. Verum ubi sententiam meam explicavi relate ad tempora, quae paulo post S. Basilium sequuta sunt, olim unicumfere Geloiasticum studium, Sacrae Paginae, Patrum,s Comitiorum fuisse, assirmavi. Porro quemadmodum Processu temporum Ecclesiasticae obligationes auctae sunt, subnascentibus passim EO clesiae decretis circa eorum institutum & vivendi normam; ita vicissim eorum studium ac scientiam excrevisse , ac latius patuisse constat.
Propterea ergo dupliciter quod erat propositum edisserui, ut isiversitatis temporum ratio haberetur. Non erat vero cur Auctor Responsonis, verborum meorum alteram Partem toties refricaret, alteram penitus reticeret.
Caeterum hoc Sacrae Paginae studium institui consueverat, ut de origene superius ostendimus, post absoluta humaniorum literarum , Rhe. toricae, Philosophiae, ac Theologiae studia. Si ergo D. Abbas Ecclesiasticorum & Monachorum prisci illius aevi studium S. Scripturae ter. minis claudere velit, has saltem, ut ita dicam, proaemia Ies scientias illis non deneget. Imo etiam, quandoquidem plures Conciliorum C nones postea editi sunt, qui ad utrosque pertinent, horum lectionem nequaquam ipsis interdicat; praesertim quum eadem lectio a Conciliis ruoque & Episcopis praecipiatur. Ut hocce studium planius illis rederetur, collectiones Canonum crebro ab Episcopis factae sunt quate- tenus ad Clericos reseruntur; quemadmodum de Herardo constat Turonenti Archiepiscopo, noni saeculi Scriptore, qui in sua Praefatione
haec habet: Quoniam auctoritas Sacra Canonum nulli Sacerdotum Canones
ignorsre permittit e . Si id nulli Presbytero permissum est, abst ut credamus, Solitanos Presbyteratu insignitos ab hac obligatione immunes esse. Illud certe non capio. quo pacto sustineri possit, hanc illis lectionem non esse concessam. Nequaquam ita visum est Concilio Lomdinenti anni I 168., quo jubentur cap. m. Superiores Monasteriorum, ut praeter Regulam, Constitutiones quoque Summorum Pontificum
125쪽
ad statum Monasticum pertinentes. & praesertim illas, quae in Colle.
ctione Gregorii IX. sub titulo de Regulari 1 comprehenduntur, trans scribere faciant; atque earum lectionem publice fieri edicit in Capitulo bis in anno, nempe ineunte Adventu , & Quadragesima . Salmuriense Concilium anni I 23 g. idem paulo antea constituerat. Non repetam hic quae dixi jam dereliquis scientiis, de Philosophia .& Theologia, quas Reverendissimi Praetules adeo necessarias esse judicant omnibus Regularibus Presbyteris, ut neminem iacile ad Presbyteratum hodie promoveant, qui Theologiae non studuerit. Concilium Tridentinum indicit Episcopis, ne Regulares ad Ordines assumant δε- ne diligenti examine; & generatim vult ordinandos Presbyteros ad populum docendum ea, quae scire omnibus necessiarium est ad salutem, &administranda Sacramenta idoneos probari. Lanspergius Chartu siensis pius auctor, in quadam Epistola ad sui
ordinis novicium Godesridum nomine, enumeratis atque indicatis quibusdam asceticis libris, quos legendos esse admonet, iubiungit, oportere ut antequam ad Sacerdotalem gradum ascendat , legat Gabrielem Biel in Missae Canonem; ad haec S. Bernardi opera, speculum Histori Ie Vincentii Bellovacensis, in quo Sanctorum exempla reseruntur; "idie in lectione versetur alicujus Summae , v. g. Silvestri, aut S. Thomae; ad hoc ut dii scultates, quae ipsi Occurrere possun t circa Coi sessiones, circa divinas Preces, censuras & Irregularitates s quae Monachum non ignorare oportet enodare sciat.
Hujus argumenti egregiam Epistolam legere est, quam S. August, nus Valerio scripsit Episcopo suo, postquam ab illo Sacerdotii ordinem AERI si receperat. In ea magnus hic vir quodammodo ingemiscit , quod sibi ' non suppetant omnes illae crgnitiones, quas ad tam sublime ministerium rite obeundum necessarias esse putabat; S dari sibi tempus &otium petit ab Episcopo, ut se ad illas adipiscendas praeparet meditatione ac studio Sacrarum Scripturarum. Denique ut uno verbo omnia absolvam, ex iis, quae de S. Fulgen- P t. r. iii vita in meo Tractatu retuli perspicud intelligitur , lectionem hoc est studium Monachorum & Clericorum in ejus Monasterio fuisse communem, communis la tio. Praeterea tunc temporis Clericos instrui consuevisse Ecclesiasticis regulis intra Coenobia, ut tellatur Gregorius Turonensis, loquens de Principe Meroveo, qui ad Monasterium S.Cala- si ductus suit, ut ibi Ecclesiasticis regulis instrueretur. Quod a D. Abbate opponitur circa S. Fulgentii institutum; nimirum fuisse illum sandiitate praeuitum virum a Deo mendae Deritati fidei destinatum pe mgtilare autem tae exemplam esse, ex quo non resultat regula; ex se concidit, nec refelli meretur, adeo tritum est &excommuni loco desumptum. Aliquid enim singulare esse desinit, cum passim ad omnes eX- tenditur : quod ii sexcentis exemplis atque historiis, studiorum αscientiae usus intra Monasteria asseratur, licet singula exempla Particularia fuit, haud tamen minus ponderis S certitudinis in se habetiinductio: hujus etenim argumentorum generis illud proprium est,
126쪽
ut omnem vim & auctoritatem a multis particularibus eventis mu
Hactenus loquuti de peculiaribus simplicium Monachorum, & e rum qui Presbyteratus ordine censentur, studiis, convenienter ex penis demus jam, in quo sita sit Superiorum scientia. Hujusce necessitatem scientiae demonstravi I. ex muneribus, quibus Superiores defungi tenentur , docendi scilicet, hortandi. acriter obiurgandi, ac tandem suos Religiosos dirigendi, ne diaboli, mundi & carnis fraudibus capiantur, Ocne in devia deflectant, in erroris laqueum jam jam ruituti, nisi Superiorum admonitionibus . sapientibusque consiliis jugiter deis
Secundo quam egerent scientia Abbates priscis etiam temporibus, liquido ostendi ex eo, quod saepe Conciliis adesse, sententiam suam ferre, ac denique subscribere tenerentur; atque etiam ex Dignitatibus ac muneribus Generalium Vicariorum, & Poenitentiariorum, quae aliqui ex illis inceleberrimis Ecclesiis sustinuerunt.
Quoad primum, arbitratur D. Λbbas; Praeposivos regulares Monacta. p. 1.ΘL. rum necessariis dotibus praeditos futuros ad hoc ut cum fructuosenedictione gregem sibi commissum regant. si Sanctarum Scripturarum ita periti S intelligrates
fuerint, m documentis m utroque faedere, o praesenim in mis contentis uir a
posite valeant; si ea, quae saηcti υiri de eorum instituto scripsere, nowrint; si pias morum institutiores, quae is operibus Patrum ac Dulcirum Ecclesiae io nitiηtur , exacte perlegerim; si denique elocurionis donum, sine quo omnes ilia m. tiliae inutiles forent, Dabuerint.
Mihi persuadere non possum, has cognitiones latius patere, quam illas, quas D. Abbas privatis Monachis indulget, si elocutionis donum eracipias, sine quo omnes alias notitias fore inutiles confitetur. Sed cum hoc elocutionis donum rarissimum sit, nisi si literarum itudium naturali facultati subveniat: quid de Praesule hujus studii experte fiet, utut cogniti nes, de quibus modo dicebamus, possideat λ Evidens est igitur, Se lonem unum ex primis historicis Cistertii jure laudasse Abbatem sui ordinis, quod praeter intelligentiam Sacrarum Scripturarum, in liberalibus artibus susscienter edoctus esset; & quamquam Serto non idem babu ris cum S. Bernardo propositum, nee iudicium par, ut ait D. Abbas; satis tamen ad exacte exprimendum verborum S. Bernardi sensum acutus& perspicax fuit: de eodem enim Abbate Cisterciensi scribit Sanctus
hic Doctor, quod ei non desuerit literatura con ruens; quae verba nihil Βεν M. aliud significant, quam liberalia studia, ut reciissime interpretatus est ep. 3co. Serto. Agemus articulo ro. de scientia Dogmatum, quam DominuSΛbbas Regularisus Praelatis, & Superioribus indulgere cunctatur . Quod ad secundum scientiae Abbatum argumentum attinet, 1Mos p. .ersolim Abbores, qui in Conciliis praeseses se exbibuerint, Auctor Respon sionis Volumen est. Ο min, Diuitigod by Corale
127쪽
minime dissentit; sed nulla, ut istis lateressent obligationesusse adactos; Imo
se fuisse comparatum ut numquam interesse deberent. Multos quidem aloneilia se contulisse invitos; sed nullum inde confici posse mome tum ad probandam eorum scientiae necessitatem, ex triginta enim aut quadragista Abbatibus, qui Conciliis inrefuerum, ad quater decies mille resia
quos fui je , qui in obscuritate ct sidentio solitudinis delitescebant . Denique si aliqui Abbates, aut simplices Monachi Sanctorum illorum Convenis
tuum pars aliquando fuere, id non tam proprer eorum eruciisionem , quam propter reuerentiam pietatis eorum conligisse.
Ut huic materiae satis gravi lux affulgeat, tria nobis expendenda sunt. Primum, utrum Abbates Conventibus Episcoporum olim interesse tenerentur. Alterum, verum ne sit, adeo exiguum fuisse nummium illorum, qui iisdem interfuerunt, uti D. Abbas persuadere conatur. Tertium, an ad Concilia sanctitatis potius reverentia. quam eruditionis nomine vocati fuerint. Singula articulo proxime sequenti discutiemus.
Prosecutis ejusdem argumenti, M. de olidatisne ct jure --batum interveniendi Conciliis: ct de nonnullis aliis eorum Iuribus disseritur.
Sola consuetudo cniuspiam Iuris firmare valet auctoritatem, Praesertim quoties publica majestate innixa deprehenditur. Post Concilium Calcedonente, cui plures Archimandritae& Monachi intersu
runt, & contra Eutichem sententiam dixerunt, admodum pauca Celebrata sunt Concilia. ad quae iidem vocati non fuerint. Tenebantur etiam praesentes se sistere Conventibus, quos Episcopi in sua Diomen singulis annis agebant. Primum Aurelianense Concilium canone I9. edicit ut hoc fiat, postquam ab Episcopo Synodi indictio prodierit. aecepta incaIione. Concilium vero Antisiodorense initum anno s 8. tagnat tempus conventus, atque absolute ait: Kalendis Novembris omxes Abbases ad Concilium comeniant oec. Hujusmodi obligatio in ordine R mano adnotatur, in quo Abbates, dum eorum benedictio celebratur, Synodo se interlaturos promittunt. Concilium Vaurente anni 1368. constituit, ut si aliquo impedimento teneantur, mittant ad Synodum Procuratores . Sed hujus obligationis luculentissimum argumentum sunt poenae quibus subjacebant inobedientes . Gualterius Archiepiscopus Senonensis decimo saeculo , in suis Constitutionibus Abbates de
ingressu Ecclesiae interdicit. Innocentius III. Archiepiscopo Rossanem si, quod Abbates ad Synodum venire recusarent conquerenti, ex aequo.
respondens, copiam illi facit eosdem compellendi. Et ne putaretur id exigi Disiligod by Gooste
128쪽
exigi dumtaxat ut ab Episcopo monitiones reciperent, secundum Concilium Lemovicense anni IoII. protestatur, vocari illOSmη Det arguam irer sed iis de rebus Ecclesiasticis moderandis consultum praebeam. In hoc sita est operae collatio, quam juxta hoc Concilium Episcopus ab nis viris doctrina claris expectat ad regimen Ecclesiae suae, testaticans, eos pro meritis, coronae, quae se maneret, Participes futuros: quatenus ipse spirituales υiri, dum mila per diversas multorum curas desperso opem ferant ausu&eυandum onus, in retributione coronae mecum participentur. Nihilominus
eum Abbates Cistercienses significarent Innocentio IV. harum Congregationum obtentu cogi se de propria solitudine crebrius exire; inlisebuit idem Pontifex, ne ad Synodos vocarentur, nisi tractaretur materia fidei; pro fide dumtaxat. Non me fugit, aliquos illorum solitos se excusare , sive modeltiae caula, uti laesitatum a S. Bernardo, qui ne Conciliis T centi α Σωnonensi interesset summa ope nisus est; sive ob alias causas, ob quas petebant dispensationem: Sed saltem quatenus mectat ad Synodos , quae singulis annis in qualibet Dioecesi agebantur, satis aperte tele proedit huiusmodi obligatio. . ... -
Ouod si haud pari districtione ad Concilia Generalia atque nationalia proficisci tenebantur, consuetudo tamen, quae legis aut juris Iocum in his rebus obtinet, omnino quoad hoc evidens est ac certa, lam im de a Concilio Calcedonensi. Invise Codices, in quibus Concilia cum subscriptionibus exarata sunt; continuo deprehendes Abbatum nomina. qui illis adfuere re subscripsere. Tres es viginti Archimam dritae damnatorium calculum contra Eutichem dederunt in oncilio
Constantinopolitano sub Flaviano . Idem iactum a pluribus altis in Concilio ibidem inito sub Anatolio. Ouod si S. Auxentius Calcedonensi recusavit adesse, id eo contigit, quod putaret hunc conventum Concilio Ephesino adversari: sed postea venire compulsus, eum diuis emer S accurate hujus Concilii acta lassi let, eidem lubens subscripsit, quod nihil offenderit Concilii Ephesimi definitionibus contrarium, non
oportere, inquiens, ex ignorantia calumniarι banc Δγω m Calcedone nissem . Haec notio facti, quod de S. Auxentio proditum est, valde ab illa discrepat, quam exhibet D. Abbas . . Deposito in eadem Synodo Dioscoro Alexandriae Patriarcha, cum urgerentur subscriptiones Episcoporum AEgypti, qui numero duodecim aderant, nec non & Archimandritarum ac Monachorum eiusdem Patriarchatus , utrique ante electionem novi Patriarchae subicritrere noluerunt, nempe ut pro recepto apud illos more ex jussu Patriarchae subscriberent: quod sub cautione admissum fuit, ut narrat Liberatus . Hoc de Arcbinianuritis Monachis aliquibus similiter excu1 Iibus in concilio ordinatum cli, ut dilationem acciperem . .
Universi Archimandritae sormulae fidei Iustimam Imperatoris, uti semet in Epistola ad Epiphanium Constantinopolis Episcopum teliatur, subscripsere, sequenter san iorum Putrum Iradisi um . .
Idem Imperator in quadam ex suis Epistolis palam facit, id moris
129쪽
sua aetate fuisse, ut dum ordinabantur Episcopi aut Hegumeni Mon,
steriorum, veterum & recentiorum Haereticorum condemnationem
subscribendo ratam habere cogerentur; seque scripssse & injunxissis
reliquis Patriarchis, ut Dogmatum Origenis damnationem impotarum adderent. I Uerim autem ve aliter ordinentur miscopi aut Monasteriori ni g timent, nisi prius cum aliis omnibus baereticis, qui ae more in libellis analia maiietantur, idest Sabellio, Ario, Sc. analbematirent. Denique errorum.
quae in scriptis Origenis reperiebantur e Xcerpta a Monachis Palaestinae consecta suerunt, iidemque a Pelagio S. Sed is legato, & postea ab Imperatore damnatorium calculum in hos errores petierunt. Mennas
Constantinopolis Patriarcha ex Imperatoris jussu illos damnavit, atque ejus sententia, cui supradicti Monachi subscripsere, ad Vi ilium Pontificem atque alios Patriarchas missa fuit; haec est autem illa sententia cum anathematismis, cui omneS recens ordinati, tum Episcopi , tum hegumeni subscribere tenebantur, ut modo diximus. En . nisi fallor, luculenta demonstratio, e X qua Patet, quantam rebus Eocles se ejus aevi Monachi operam & sollicitudinem conserte soliti su rint. His addas Conflamini Pogonati ad Papam Agathonem preces, nempe ut quatuor Monachi ex lingulis quatuor Constantinopolitanis Idonasteriis ad sextum Generale Concilium adversus Monothelitas co ctum mitterentur; uti liquet ex Epitiola ejusdem Imperatoris, quae in Dcnte hujus Concilii legitur. Hic non repetam quae in Tractatu de studiis dixi circa sextum&s p tinnim Generalia Concilia. & circa plures Monachos Conciliis pret 1 entes nomine suorum Epi oporum; ut ii, verbi gratia, de quibus meminit S. Athanasius in Epistola ad Antiochenos: Aderam is ali uti Monacbi EpiIcopi Apolliηaris, ad hoc ipsum missi. Sexcenta prostant exempla, quae huc faciunt. in Conciliis Gallicanis, Hispaniens bus, &A, glicis, ubi eodem tempore ubique sere Abbatum subscriptiones rem. ries. Videantur Concilia , Remense sub Eugenio III. Lateranente, Lugdunense, Pisanum, Coni tantiense, Basileense, & Tridentinum: obvia erunt ubique Abbatum, & Procur torum pro absent ibus nomina . I mo& aliquae Abbatissae Pluribus Angliae Conciliis adfuisse, M
subscripsisse inveniuntur. Certus sum, stomyes nil merari possent, quicumque sacris hisce Comventibus praesentes se exhibuere, & subscripsere, pro quadraginta , quos numerat auctor Responsionis, multa millia invenirentur. Uerum praeterquam quod talis enumeratio nimis esset allatura mole iliae, inviatilis quoque est atque impossibilis: quippe ex his Conciliis plura sunt.
quorum subscriptiones ad nos usque minime pervenerunt. Cohibere me tamen non possum, quin memorem Concilium Remense sub Glixto II., in quo Abbates supra ducentos consedere. Neque minor B tasse eorum numerus adsuit in alio ejusdem Civitatis Concilio sub Eu genio III. In Lateranensi sub Iunocentio III. plus quam octingenti Atabates ac Priores numerati sunt; Epitiola vero encyclica pro indicti ne hujus Concilii illis aeque ac Epitcopis inscripta reperitur. Maguti Aeoru
130쪽
eorum numerus interivit & subscripsit Conciliis Lugdunentibus , se,
eundo & tertio , Viennensi, & Pisano anni 14Oo. in quo Λbbates nostri ordinis ad minus octo & sexaninta sessionem habuerunt. Haud aliis ter sese res habuit in Constantienu, Florentino, Bauleensi,&Triden. tino. Vide P. Thomassinum ParrH. Discipi. Eccl. l. 3. cap. II. num. 2. Si quaeratur autem, quaenam causa initio Abbates S Solitarios ad Concilia suaserit appellari; mihi quidem nullum dubium est, quin eo. rum sanctitatis habita suerit quadantenus ratio; sed ausim quoque asis firmare, gradus quem in Ecclesia tenebant nihilo minorem rationem veteres habuisse; & sententiae eorum, cujus magna apud Fideles erat auctoritas, multum tribuisse. Neque vero si scientia caruissent, in ea existimatione prosecto fuissent. Sed hic non repetam quae de secundo Lemovicens Concilio superius attuli. Petim ne tibi dari eorum eruditionis indicia λ Libellum sapientissime scriptum satis est legas, quem Monachi ad versus Nestorium Imperatori obtulerunt, in quo omnes Patres citantur. Deducendumne est mistu ab erronea opinione Imperator λ Continuo Patres Ephesini Concilii ad rom. a. S. Dalmatium Abbatem Constantinopolim litteras mittunt, atque eum s. rogant ut Imperatorem adeat, qui a fautoribus Joannis Λntiocheni
deceptus fuerat. At quare in AEgypti solitudinibus hujusce Concilii Acta publicantur λ Nonne ut ibi, quae in eo conventu fuerant gesta
innotescant Lecta sunt baee in Ecclesia Monaeborum in desertis degentium. φηcit. Profecto viri imperiti nihil in his Actis, in quibus tam anceps &su tilis quaestio disceptabatur, capere potuissent. Quid magis praeclarum
eo, quod legimus in vita S. Euthymii Λbbatis 1 uper Concilio Calce. donens Duo Episcopi ejus discipuli, Joannes Iamncte, &Stephanus Saracenorum sormulae fidei, quae edita suerat, nequaquam ausi sunt subscribere, antequam de Sancti Archimandritae Euthymii sententia certiores fierent. Itaque eum cito conveniunt, qui lecto conse. stim decreto, illud regulis Writatis exacte costgruere deprehendit; ejusque
approbatione vulgata, non illi duo tantum Episcopi, sed omnes illius solitudinis Monachi ejus exemplum laetanter secuti, Sanctum Calcedonense Concilium amplexi sunt, quod approbarunt quoque S. Symeon Stylita. S. Sabbas, &S. Theodosius Λbbates. Concilium Romanum contra Acacium sub Papa Felice congrega. tum, dum Archimandritas Constantinopolis & Bithyniae tali honore prosequitur, ut ad illos Epistolam scribat, hoc illos praeconio celebrat.
M quod praeter verae in Deum pietatis constantiam quam tenebant, di. ' ''
is scernendi justos ab impiis, Fideles ab infidelibus, Catholicos ab hae. M reticis, dono divini s piritus haberent industriam ; & revera ipsi
is tunc serme soli erant in ea Civitate fidei assertores& defensores. ,, Proinde , o si tibii esset quod eos in causa fidei lateret, quod satent ut in hac Epistola Romani Concilii Patres, Opportunum tamen credide. runt ad illos scribere, & quae in Concilio acta fuerant memorare.
Haud aliter se gesserat S. Λ tbanasius erga Solitarios AEgypti, ad quos