장음표시 사용
151쪽
histis is Morasterio illius, civet non babet y Sanctus Honoratus singulos qui sese offerebant, velut ulnis effusis patentibusque brachiis excipi, bat; ita ut omnes Christum quaerentes ad eum confugere viderentur, quemadmodum Sanctus Hilarius in ejus elogio testatur. Sed ins, per nulla tunc regio extitit, quin Episcopos de numero Alumnorum eius concupierit sibi praesidere, juxta S. Caesarii testimonium . Tale igitur fuit Monasterium Lerinense, quod omnium Galliae Coenobiorum exemplar fuit & prototypum. Cum autem studia in ipso vel a
propriae sun dationis tempore, nem ye circa annum 4 . floruerint, atque ibi celeberrimi doctores inventi sint erudiendis Monachis destin, ti, in dubium non est vertendum, quin & reliqua ejusdem vestigia tonuerint.
eruntur argumenta desumpta ex magno Hustrium Scripto. rum numero , qui in Monasteriis floruerunt. NAturaliter insitum est homini civi, ut suae iura patriae tueatur, Rqua ortum duxit; subjecto, ut sui principis commodis & utilia talibus studeat; religiosis, ut sui ordinis praerogativas afferat. Nemo est qui sic agentes damnet, atque adeo non probet, dummodo hanc agendi rationem veritas moderetur, &amor sui ipsius, qui optima corrumpit, certos fines transilire non cogat. Ab hujusmodi errore longissime abest D. Abbas: non sollim enim generatim ordini Monastico, & speciatim ordini S. Benedicti, cujus ipse membrum est, indebitas
praerogativas non tribuit; verum etiam eas subtrahit, quas nemota. elenus in controversiam vocavit.
Sunt autem hae praerogativae; quod S. Benedicti ordo insignem adique utilem operam Ecclesiae& Regnis s*pimme navavit: isod literasre doctrinam multorum faeculorum intervallo sustinuit, sive gymna. rum & Academiarum praesidio, sive antiquorum Codicum transcriptione&cura: Quod denique innumeri magni viri, atque illustres Scriptores eum celeberrimum reddiderunt. Neminem reperias in amtiquitate mediocriter versatum, qui hunc ab illo honorem abjudicare conatus sit, utut in ordinem Monasticum parum Propensus visus fuerit; atque adeo ipi haeretici in hoc cynsensere. Nihilominus auctor Responsionis, nescio qua ratione permotus, yalam aperteque profitetur se omnibus hisce praerogativis adversari, quae omnimoda aequitate niti videbantur: & perinde quasi non esset Monastici ordinis filius, eum ab hoc honore deiicere tentat, quem externi
lubenter ei attribuunt. Fortasse putat, Monachorum sta tum omnem glo riam, omne decus non a praerogativis hujus saeculi, quarum penitus .
oblivisci debet, sed a caelestibus i spiritualibus mutuari. Sed ut rem, sic Diuitiaco by Coou
152쪽
sese habere permittamus, nihil impedit quominus pariter injuriose facere putemus eum, qui hujus saeculi praerogativas in controversiam vocat. aut illi subtrahit, quam qui ciete ites & spirituales dubias αdisceptabiles reddit; di ne ipse Quidem D. Abbas, non minus ac alii, suae Abbatiae privilegia & bona dimittere voluerit. Porro nihil nostro ordini antiquius umquam fuit iis privilegiis, quae in Respontione oppugnari cernimus, ita acriter vehementerque, ut aliud nihil in ea pari cum ardore & ltudio urgeatur. Haec agendi ratio in homine praetertim hujus professionis re dignitatis aliquanto insolens & nova vide
Singula igitur haec eapita alia ex aliis discutienda sunt, & a postremo incipiendum, quod est de inclytis viris &de Scriptoribus ordinis, quos Responsonis auctor ad nihilum serme redigit, aut subtrahendo celebriores, aut reliquos exhibendo modo tamquam supra communem conditionem evectos, modo ut regularum infractores. modo
denique ut ineptos & ridiculos. Si in animum induxeris illustrium Monachorum numero aggregare S. Basilium, S. Joannem Chrysostomum, S. Gregorium Na Zian Zenum. S. Hieronymum, S. Gregorium Magnum; Monachos fuisse Iiquido negabit. Si connumeres S. Epiphanium, S. Ephrem, S. Isidorum Pelusiotam . S. Nilum . Cassianum, S. Fulgentium, S. Theodorum Studitam, S. Bernarduin &c. continuo audias, hos viros fuisse extraordinaria vocatione discretos, dia proprii status finibus nutu Providentiae eductos. Frustra ex scientia Lupi Servati . Trithemii, atque aliorum hujusmodi aliquod capi bimus emolumentum ; hi enim citra suae professionis dignitatem si Maribus studiis operam dedere. Scripta malfridi Strabonis, Nothdiri, Salomonis, Ruthardi, Hubaldi, di consimilium aliorum, aliud nihil sunt quam inutiles nugae; ct nemo nescit nostra quoque memoria AD.
Ocbos immiri, qui nec admodum graciora, nec religιosiora, nec sanctiora per--,, g
tractant. Denique laudatissimorum Scriptorum Catalogus ad nihilum recidet. Id vero in hoc articulo expendemus, reliqua capita, quae mindo innuimus, in progressu disputaturi. I.
S. Bames C Uostomus, quemcitat, ex albo Monaeborum expungendus est, aeque ac S. Gregorius Naeianzems,-S. Basilius ς quibus velim addas S. Hieronymum. De S. Gregorio Magno utrum fuerit Monachus. ambigi m est.
Ita sane pars haud exigua uno eodemque tempore nobis eripitur; sed age videamus, num id juste&cum ratione fiat. Ac primo quidem haud scio, an D. Abbas auctores habeat potiores D. Thoma, qui in sua Apologia advers Gulielmum de Sancto Λmo- Vis
re, rem ponit tamquam certam oc exploratam , quod S. Gregorius Q φρον Nazianzenus, S. Basilius. S. Joannes Chrysostomus, S. Hieronymus, '
153쪽
ni, ante S. Thomam, extra omnem dubitationis aleam id esse asserue rat: Ais Hamm, Augustimm, nec mare Hieroumum nrili du-b: bimis est Maracbor fuisse. Si certiora & potiora duobus hisce Scriptori-
... bius monumenta suppetant D. Abbati, ex quibus judicium fere possi-mra, ea quaeso in medium proserat. t i 2. Magnum eondus accedit ad probandum, S. Ioannem Chrysosto. mum professioni Monasticae nomen dedisse, quod quadriennio vixerit cum Solitariis Eremi Antiochiae, posteaque in quoddam specus se a diderit, ubi duos adhuc annos transegit, ad imitationem vetervm Mois' nachorum, qui postquam in vita communi & Coenobilica sese exeriscuerant, insolitudinem secedebant anachoretarum ritu victuri. Pro aliquo etiam praejudicio valet ejus egregia Apologia pro statu Mona. stico adversus illos conscripta atque edita, qui inique ac importune de hoe statu loquebantur; cui adiiciendus est liber, in quo eumdem statum cum regia dignitate consere. Sed Socrates & Sommentis de eius Monastica professione adeo aper te meminerunt, ut a nullo in dubium verti posse credamus, modori scriptores isti attenta cogitatione legantur. is Socrates enim ait, eum ... ' is relicta judiciaria protessione, cui se daturus erat, quieti potius seis tradidisse, & vitae tranquillioris institutum imitatione Evagrii aminis plexum suisse. Mutato habitu & incessu animum lectioni sacrarumis literariim intendisse, irremissam Ecelesiarum curam gerentem. Pe is suasisse autem Theodoro & Maximo condiscipulis olim suis, ut idem is vitae genus tenuis ac frugalis amplecterentur, e quibus Theodorusis postea Mopsvestiae Civitatis Ciliciae factus est Episcopus, Maximusia vero Seleuciae Isauriae. Tum itaque isti pergit Socrates) Monast, is eam disciplinam πι ἀσκη γκα addidicerunt sub Carterio re Diodo. is doro, qui tum Monasteriis Antiochiae praeerant. c ἀσκη- εια . Quandoquidem vero certum est ex eodem Auctore re ex aliis pluribus Ecclesialcis monumentis, Evagrium S. Gregorii Nazianrani discupulum, Theodorum, & Maximum Monacbos vere fuisse; une ulla ratione dixeris, S. Joannem Chryso num minime talem extitisse. Sommenus eamdem rem cum Socrate, licet aliis verbis. enarrat e re presse atque evidenter, dum ais: is Quum autem causas in foro dictuis rus, idque vitae genus amplexurus speraretur, sacros versare libros,
- & secundum Ecclesisticas sanctiones philosophari statuit. Et Phi-- losophiae hujus doctores eos habuit, qui tunc temporis celebritun
is Monasteriorum , Nφη - - . , rectores erant , Carteis
is rium. &Chodorum; re in eadem sancta disciplina socios nactus est si Theodorum & M inmm. id luculentius afferri potest ad pro. bandum, hunc Sanctum Doctorem vitaeasteticae institutum prosessum fuisse pQuod attinet ad S. Basilium, ipse mei in Epistola ad Eustathium M., hastenum narrat, secum totam ferme juventutem humanarum sciemus is is tiarum studio impendisset, postea easdem fastidivisita, & ad admi- is randam veritatis Evangelii lucem respexisse; quod cum legisset.
154쪽
- commotum se fuisse verbis Iesu Christi viam ad perse mem mon.
is strantis in omnium rerum abdicatione: tunc optasse invenire aliquem is fratrem , qui hoc vitae institutum elegerat, ut se illi sociaret. Et is eum multos invenisset hujusmodi in Alexandria, multos etiam per, , reliquam AEgyptum, & alios in Palaestina ac Mesopotamia, vidis. A se denique nonnullos etiam in patria. Ad illorum itaque imitati nem humile indumentum, crassam vestem, cingulum, & de corio is impolito calceamenta se sumpsisse. Et quamvis multi dogmata eo. is rum calumniarentur, assirmarentque ipsos non rectas de Deo habe. is re opiniones, se postea praesentem orthodoxe de fide illos sentireia deprehendisse. Exinde vero Monasterium virorum aedificavit in vicinia alterius puellarum . in quo ejus soror Macrina Praefectae ossicio fungebatur. In eo porro S. Basilius circiter sexenium magna cum amsteritate vixit. Ex prima ejus Epiliola cognosci potest vitae ratio quae in illo Monasterio custodiebatur: & in Epistola quoque decimanona Sωνα illam eleganter descriptam habes. Socrates ait, illum, unaque S.Gre. gorium Nazianzenum vitam solitariam elegisse , θναν. Λd Episcopatum assumptus aliud extruxit Monasterium proepe Caesaream. Monachos vero semper in comitatu habebat. Quid quod ipse fuit Monachorum in Ponto Pater: Socrates autem &Somismenus testantur eum omnia in illa Provincia Monasteria landasse. Λωctor ipse fuit quoque Regularum quae inibi servabantur; re sua denuque Monasteria rexit ut Superior, teste Sancto Gregorici Nazia m
nO , μιν ἐκει- φροντι-εμε οπινα- . Ecce igitur tibi Sanctus Basilius, si et .
omnia relinquens , ac vestem mutans ad Monachorum exemplum,
qui plura erigit Monasteria, quibus ipse praeest atque Regulam consti. ' 'tuit; qui multos annos cum suis Monachis una vivit; & ad Episcopatum evectus prope suam Ecclesiam Monasterium erigi jubet, ut Moenachos secum jugiter habeat. Profecto validiora argumenta afferri non possunt, ut S. Basilius Monachos fuisse probetur. S. Gregorius Naaeianzenus, qui in eremum pariter secesserat, ubi vitam solitariam agebat, ab amico Basilio permotus in Ponti solitudiis nem se contulit, ut se illi sociaret. Uterque ibi plane angelicam vitam
ducebat. - Ibi cum amico gaudebat de concordia animorumque coim si M'.
M iunctione statrum eorum , qui ab hoc sapienti directore dii essiete. nantur. Ibi una ad virtutis certamen contendebant, & ad eam in. ' ri citationem, quam scriptis legibus ac regulis si irmarunt. Ibi post vigiis has, post Psalmodiam. acuudium, diurnas operum vices & Iab is res agitabant, ligna comportantes, & lapidicinas eXercentes, ar. M bores conserentes, ct irrigantes. Sed nihil asperius genere vitae it.
lius Monasterii . quod idem Sanctus Pater describit Epistola octa.
va, quae tota legi meretur , ubi ait se cum Basilio collaborasse incomponendis Coenotatarum S Solitariorum Constitutionibus , κν
scripsit jure mihi dixisse videtur , quod Monaetius esse potius eligeris quam mmdanus . Quo Socratis sententia confirmatur, qui ait , hunc
155쪽
hunc & Sanctum Basilium solitariam vitam amplexos suisse.
n. M. Sanctum Hieron mum Monactam extis isse negat D. Abbas .
De Monachatu S. Hieronymi aperto ipsius mei Sancti Doctoris testi. monio certi sumus. Nam quod Paulos, Antonios, Hilariones in suorum Praeceptorum loco agnoscit; quod Eremum petit, ut aegritudine & la. crymis propria peccata luat; quod abdicatis omnibus vitae commodita- tibus in Monasterio vitam agit cum fratribus: satis mihi haec indicio este videntur, eum vere Monachum se isse. Novi equidem, Erasmi quae fuerit sententia de Monachismo illius temporis,.quem ab hodiernodi L ferre putavit; sed id hoc loco non agitur. Saltem fatetur Erasmus, S. Hieronymum eo ritu Monachum fuisse, quo caeteri illius aetatis Sol,larii. Quod Bethleemi in Monasterio vixerit, ipse-met saepius assirmat: Nobis iis Monasterio bospitalitas cordi est, ait libr. g. contra Rufinum. In prologo vero septimi libri in Ezechielem: Monasterii solitudinem hospitum frequentia commutamus. Denique Epitiola 98. ad Sanctum Augustinum. Saviqi fratres qui nobiscum in Monasterio Domino servire festin i, oppido tes Iutant. Sed quid multa e idem ipse pluribus in locis Monachum se nuncupat, quemadmodum in Epistola 6 r. ad Pati linum Antiochiae Episcopum, qui se invitum ordinaverat presbyterum; in qua leguntur haec verba: Si sic presb tervm tribuis ut MON ACHUM nobis non auferas, tu viderii de iudicio tuo; sin autem sub nomine Dresisterii tollas mibi propur quod seculum dereliqui, ego babeo quoa Iemper ba te nullum aispendium in ordium ii e pa sus es . Denique in Epistola 62. ad Theophilum Patriarcham Alexandrinum scribit, se ab adolescentia in Monasterii clausum cellulis, magis esse voluisse aliquid quam videri. Ubi adeo clara & certa occurru. t tellimonia, plane non intelligo qui dici possit, S. Hieronymum nunquam Monachum fuisse.
ει At Deus adbibere eum voluit, ut suae magnitudine doctrinae Ecclesiam illi straret atque erudiret: S animadverrendum est, fullse eum studiis accuratissia me exereitatum antequam saeculo se abdicaret, legendae vero Sacrae Scripturae in Erema dumtaxat incubuisse.
Quid vero illi indicaverat, se a Deo ad Ecclesiam illustrandam dirigi , nisi ipsa vis ingenii quod ab eo acceperat ad id praestandum idonei
Angelica reetelatione id illi innotuisse compertum nobis non est . Uocationis ad studium indicia nemo ab eo postulavit, ipse nulla umquam exhibuit. Ecclesia, Pontifices, universi Christi fideles quod in eo exi.
mium deprehenderant Doctorem . quem insormare numquam sibi Proposuerant, vehementer laetabantur . Eidem 1 pu nulla alia uu-diorum meta suerat propolita. quam scire aliquid, line ullo scientiam
Ialam praeseserendi conii lio, quemadmodum in Epistola ad Theophi.
um paulo ante citata testatur: Mogis esse voluerim aliquia quam Uriri. Fac eum studiis accuratissime suisse exercitatum antequam in eremum secederet. At haec fuerant studia humanarum literarum, &Philos, phiae; Sacrae vero Scripturae non item.
Cum aliqua saltem veri specie dici nequit, legendis dumtaxat divinis Godicibus eum fuisse in solitudine occupatum quippe .novimusiae
156쪽
ideo impetitum quod prophanos Auctores lectitaret, sui defensionem scripto suscepisse, ut patet ex Epistola ad Magnum Romae oratorem . Denique constat, nullum genus fuisse lectionum, cui operam non dederit, & omnes Scriptores qui ante se scripserunt, teste S. Augustino, ab eo fuisse perlectos. De S. Gregorio aliquam res patitur discultatem, ait D. Abbas, ct ad me. Q.
Id vero est nodum in scirpo quaerere. Satis est legas ejus laomiliam 12. & caput I 8. quarti dialogorum libri, ubi ait se cum esset Monachus vidisse quemdam Maximum, Probi filium, de quo ibi pergit l, qui: quem ipse iam MONACHUS Monacbivnυidi. Post adeo clarum &apertum testimonium alia referre nihil attinet. Non possum tamen quin auctoritatem Bonifacii IV. subjungam, in quodam Romano Concilio sex poli S. Gregorii obitum annos habito, ajentis, Apostolieaes dis compar Gregorius, Monastico babitu pollens. Numquid porro sequitur, subdit D. Λbbas, tit S. Gregorius doctiis evase--ηo.
Id vero maxime sequitur, nisi quis in animum inducat, eum consecutum suisse scientiam Scripturarum , & Ecclesiasticam doctrinam , qua ante Pontificatum abundabat, inter urbanae Praefecturae negotia potius quam in Claustrorum silentio. Quod adeo parum verisimile est. ut donec apertis&minime dubiis argumentis comprobetur, nulli umquam persuaderi possit.
Solitariis magnorum virorum exemplo utentibus ut suis studiis m. trocinentur, occurrit Responsionis Auctor alia ratione , quae in hoc sita est, quod illi viri supra communem hominum conditionem fuerint evecti, seu quod eorum studium intra fines Sanctae Scripturae clauderetur; aut denique, ubi ab exemplorum gravitate & auctoritate mlnus se reprimi putat, fidenter ait, hos homines a Regulis descivisse, re ad studia a suo instituto aliena animum adjecisse. Primo horum capitum fietus asserit, Sanctum Epiphanium virum
extitisse plane mirabilem, oesupra communem conditionem eis tum; ex cuius
inductione nibit sequitur. Idem ait de S. Ephraem, de S. Isidoro Damia- i , 'tens, de S. Nilo vetere, de Cassiano, de S. Fulgentio, de S. Theodo. 'ro Studita, de S Bemardo&c. Exceptiones sunt diae, quae nou impedium, quominus subsistant Regulae. Ita sane: exceptiones istae atque aliae innumerae hujusmodi ostendunt, non omnes Solitarios doctrina pariter excelluisse, neque omnes pari cum istis ingenio prςditos fuisse; at neutiquam probant, eos din evasisse aliorum studiorum praesidio praeter ea quae ceteris quoque erant Permissa. Regulas jam expendimus alibi, quarum nulla studiorum usum Monachis interdicit, quaedam etiam studia praescribunt aut permittunt'.
157쪽
tione utpote lavi β '. o se libus, ne sic postmodum extra uertissent prospicςxς st*x eriuationem Superiorum ius ordine i amem in E i , qua suerant ad studia sa, aut Episcoporum Vς ς ' ἡ 'non liuisset aliquis studi, contra instituti lege. ς0pφ' nisi e se ipto sese defendere. Vesum rum accusatori di . . . Haud erediderunt id sibi negotii
q laudes sibi conciliarunt, quoties aliquid
ceo, nequaquam a vobis audienduβ sum' per habeo & vocationem: VOβVς ς' Hae quantumlibet inepta curratis . aut quae VOS vi Q mxςη MAE' 'hinius, Venerabi- oratione cimipellare debuissent st*xxς s Anselmus. Verumli, Beda, Pascalius R dbertu η' ,-,liter: Legite, ajebant stonne abfuit, ut sic loquerentu Q p indue hoc animo conscripsi, Dogmaticos libros , quos ad VO ς' - rabi, argumenta perci ut vobis eruditioni essent. LXpςψ ν η explanationem
piantur; laude vero hζ in dixe-
postulatis. Accipite, legite, Mudς ' V ID. venerabilis Beis
da, S. Pastasius Radbertu ν δ ,1 , Monachos mitterent. cum suos dogmaticos liby β in f ζε i ,ordinaria vocatio , ipsis Si quae igitur iuix sWpς m. Idhi studiis, libros conscribebaΠt;
quidem non innotuit. Nςmpς'yς- istnari. Ergo ex aequo&quod via non ordinaria divin xv β ψς - ' fide agere nobis vide- bono agebant : quς ηψροψήμ qui doquidem Conciliorum au'
r: ritabantificum, ketra I cesse Iz: .isicie quibus nos ipsos subdidimu s
158쪽
. Hine patet, subtili huic & longe accersitae speculationi circa super.
naturales atque extraordinariasvocationes, multa inesse nova & singularia, quibus suspecta redditur. Nam I. valde mirum est, quod ea nulli praeter Auctorem Rel pontionis, in mentem venerit, quodque D us unicum sundamentum vocationis tot illustrium virorum in Oriem
iis atque occidentis Ecelesiis illi soli patefecerit.
a. Cum omnis extraordinaria ac su Perna turalis vocatio a regula emcurrat, adeoque parum tuta iit, ac sii specta; admirationi locus est, ruod nemo ex his viris supra communem conditionem evectis, nemo inctitatis laude conspicuus, nullus Abbas, nullus Scriptor Ecclesiasticus id tibi sumpserit . ut a Solitariis periculum amoliretur, quod ab hujusmodi vocationum imitatione illis creari poterat; quod nemo vinique fuerit, a quo admonerentur, omnes illos egregios viros quosdam esse offendiculum iis, quibus cupido incesseret eorum vestigias, qui: Verbi divini promulgationem, Theologiae Dogmaticae studium, Eccletiae desentionem, isthaec singula sanctis illis viris propter extrao dinariam vocationem permissa , reliquis esse interdicta a propria cujusque Regula. AEquos leti ores appello, valde. ne probabile sit, Deum ad id temporis, utque ad D. Abbatem, adeo gravem admonitionem distulisse, qua communiter & in universum omnibus Solitariis opus est. Sane nulla subest ratio, cur id nobis persuadeatur; e contra magna veri species in hoc sita est, quod omnibus semper visum sit, Minnachos ad has scientias discendas. ad haec onera sustinenda idoneos.& Superiorum voluntate directos, licite posse&cum merito iis occupari. Age vero cetera Persequamur.
Palladii exemptam sinquit Responsionis Auctor minime digηum erat ut par. m. citaretur . Nempe fuit Palladius fluctuamis animi Monachus, qui locam Ssationem crebro mutabas . Modi baud mustum bule dissimilis fiat E grius .
Pronum est ita male habere eos, quorum vel exemplo vel auctoritate premimur . At quidni pariter actum est cum Cassiano, cujus discursationes& itinera eum Palladio aequare videbantur λ Ambo suo.
rum itinerum easdem habuere causas, nempe ut optimorum sui temporis Monachorum exempla cognoscerent, & memoriae traderent. S. Baiulius & S. Hieronymus eamdem ob causam AEgyptum peragra-Iunt. Verum auctoritas, quae S. Benedicti ac proborum omnium testimonio Cassiano asseritur, in causa suit cur Cassianus cum Palladio minime censeretur. Illud quidem accedit, quod Palladio sit ceteroquin anteponendus propter dccirinae soliditatem, sed ex eo quod iste pietatis, ut ita dicam, itinera lusceperit, tinnime sequitur ut reiiciendus sit.
Quod ad Evagrium spectat, fuit quidem ille Origenista aeque ac Palladius, tunc temporis, quando in hos errores condemnationis iussi 8ium nondum latum suerat; quaestiones vero Theologicae . quas in suo Mona tico, ut resert Socrates, disputavit, satis ostendunt hoc iiudii genus 3Pud Monachos iis temporibus usurpatum . ,, In hoc liblo, te. is ste eodem Socrate, scriptum ab illo egregie suerat, de Dio non ' ' 'g' Volumen ait. S ,, nisi
159쪽
.. nisi admodum caute & circumspecte disputandum esse: nee supre-' gum illud ens, cujus infinith simplex est natura, a nullo accurate
definiri posse. . ρ' , - 'Ea vero lait illius virtus ac pietas , ut cum se ad Epilcopatum a Theophilo Patriarcha Alexandrino evectum iri persensisset, statim suisoae se dederit: cujus facti occasione Sanctus Abbas Ammonius, qui .
bl aurem praeciderat ut hanc effugeret dignitatem, aliquem ei scrupuislum injecit. Quae res palam facit, in qua apud illum exutimatione viris
Idem Socrates laudat Evagrium, quod duos libros carminum comis posuerat, quorum alter ad Solitarios inseribebatur, alter ad virginem quamdam, quosque hic Auctor non posse ait nisi cum admiratione I gi. Laudatur quoque Gregorius Patriarcha Antiochenus, qui in Μωnachorum numero fuerat, ut egregiorum carminum Scriptor. Marcus etiam S. Benedicti diseipulus suis carminibus notus ci laude dignus extitit . uuam parum decet haec laus Monactam . . clamat D. Λl bas. At S Gregorius Nazianzenus, S. Paulinus, qui solitarii extite. rant. & maximorum pontificum loco habebantur, carmina scripsere. Decet ne haec laus Episeopos λ Si eos excusat carminis argumentum; S. Benedicti gella, quae ejus diseipulus metrice descripssit, latis eum ab omni culpa liberant; &si quo casu liceat Monacho verius scribere, ut aliquando evellite posse annuit D. Abbas; tunc vero maxime cum scribenda est Patris & Praeceptoris vita, quod contigit Marco. De S. Bernardo expeditius suisset, ut antea, dicere, mmquam ritum ad studia animum adiecisse, quam extraordinarium agendi cursum comministi pro de sensione studiorum illius, & ne quis eius exemplo tueri possit studia Monachorum . Sed Responsionis Auctor in priori hac lententia non diu perstitit. ac paulo polt fatetur. crarumliseriarum intelligentiam, S. Ambrosiu , S. Augusti m S.Gregoru sudium addidit. id totum fuit circa res quae ad eius statum o progestionem pertine M. Ergo vere adhuc dicimus . nihil extraordinarium aut reliquis non permissum in ejus studiis suisse. Quid ergo ad extraordinariasvνas con- sugimus Sed in hoc veritatis est summa, quod legentibus elus libros de Consderatione &Gratia, atque ejus sermone, Dogmari s m Camtica omnino persuadetur, S. Augustini & aliorum Patrum dogmatica scripta ab eo accuratE perlecta suisse, non minusnes Ecclesasticos circa disti plinam. Nam ubi magis Theologici Dogm tis quam in ejus libro de Gratia reperia, aut in iis quae fcrimi ac ve ius quatemitatem Gilberti Poretani, de unitate & simplicitate Dei in
sermon i bus supra Cantica λ . .. e Nullus erit dicendi modus , si immorari velimus lingulis exceptio. nibus viae extraordinariae, atque aliis hujusmodi, quas Respontionis Auctor viris magni inter solitarios nominis accommouat, qui coor . na & uudio prae ceteris excelluerunt. Sat mihi erit tria malor a mo menti exempla discutere, nimirum S. Fulgentii, S. Ioannis Damalce
160쪽
S. Fialaeutii exemplum quod toties ob oculos ponitur propter eius doctrinam atque eloquentiam, vibiI probat. Vir etenim fuit druinitus elictus, vi mus ex pm 4 celeberrimis Ecclesiae Pastoribus esset. Iure merito saepius ob oculos ponitur adeo egregium exemplar, S. Fulgentius, qui luos Alumnos eo ritu instituebat, quo ipse iuerat in. si tutus I apud quem inferioris longe existimationis erant Monachi, qui operibus tantum manualibus vacabant, ac ii, qui corporearum virium ad illa exercenda expertes, ad studia lectionesque sedulo incumbebant; qui similiter Clericis Monachos educabat, atque eXercebat iisdem lectionibus & studiis, communis mensa, communis lectae' qui deinnique tunc praesertim jucundabatur , cum in disputationibus sibi ab aliquo Monachorum suorum dubia dissicilia ad Sacram Scripturam pro Ponercntur. Haec Omnia refert illius vitae scriptor. Addit D. Abbas, nullum dubium esse, quin ei Deus talenta impertieris Llius Doeationi coWentanea ; quin bis cir sanctitare laete maximus ea excolueriso auxeris assidua S. Seripturae loectione ; ct ipsi denique eiar Superiores satiar esse duxerim i Ilum ex quadam dispensatione, quae ad alios ma extenditur, si His Ecclesiasticis admovere. N a commmi lege eximere. Vos ipsi scisis segit D. Abbas suos alimnens Monachos ius quoque ita egisse cum quibusdam fratribus , neque Dero sic contra imimum animi sensum agere putavia
Meam igitur sententiam oppugnans operam abutitur; nam quid ego aliud unquam statui , niti quod liceat Superioribus, quoties ad rem esse Putant, Monachos pro cujusque talentis ad studia dirigere, eosique ab aliis muneribus eximere δ Quod si id D. Abbas intimo animi sui sei sti profitetur, lis est dirempta, saltem quoad rei summam. Jam non erit quae illo nili de studii materia in hoc casu: qua de re postea disputabimus agendo de studiis extraordinariis. Ceterum quamvis S. Fulgentius praecipuam studiorum suorum partem Sacrae Scripturae dicaverit, facile ex ejus scriptis intelligitur, non fuisse ab eo pretermissas alius generis lectiones, quae ad Scripturam rectius intelligenda in adisti umento esse poterant; dc cum S. Augustini discipulus semper fueritiabitus atque appellatus, quam appellationem jure merito nactus est;
id satis ostendit, quod in hujus praestantissimi magistri doctrina fuerit
S. Ioannes Damascenus omnem mentiam, qua plenus fuisse dicitur, a Cosmo di1cere potuit, dum adtae insaeculo υiueret: at Monasterium segressus, em ius msolis ci disciplinae traditu uit, qui ei munitat viam ad amandum Deumae timendum. indiditque omnium sciretiarum . quas in saeculo didicerat, co temptum, o obliυionem. Ferat aequo animo D. Abbas nostram circa haec facta animadversionem; nos ea putamus historicae veritati non usquequaque congruere. Constat enim. omnia hujus Sancti opera, quorum nonnulla de rebus
philosophicis, pleraque de Theologicis agunt, ab eo fuisse in Mon iterio compolita. Nec satis ei suit illa composuisse; sed recognoscere
libuit, atque ea accuratius limare atque expolire . Libros crium quaesS a prius .