장음표시 사용
211쪽
cite propulsantes, eorumdem bona & utilitates, malaque ex sthmiae
defectu provenientia minime conlideremus.
Mihi videtur in primis; magnum hoc quiddam esse, quod ope studiorum Monachi ad peragendas cum fructii lectiones a Regula praescriptas apti reddantur: quod Sacrae Scriptura & Patrum intelligentiam adi pisci queant, a praepostero sensu in iis legendis seliciter tuti: quod hae via ingenii facultates divinitus sibi collatas exerceanti quod ad utilem operam proprio ordini, Ecclesiae, ac Reipublicae navandam comparentur, ut eorum majores secere; aut saltem in sua illi solitudi. ne fructuosius occupari possint, quam ceteri, qui nullum ad scientias aditum sibi aperuerunt. Deinde mihi videtur D. Abbas considerare statum Monasticum ut quoddam ens metaphylicum, & singulos Solitarios ut totidem Angelos, quorum cogitationes, motus, iri affectiones modo uniformi, in.
variabili& perpetuo ad idem objectum intendere debeant, sine ulla mentis vel levi & innocua evagatione ad alias res, quae Deus non iunt ἀHujuscemodi status omnino revera desiderabilis est , atque ad illum omnes Solitarii aspirare debent. Verum ii constant corpore, & sortiti sunt spiritum limitatum, qui diu in eodem objecto 1ine distractio.
ne versari non potest, quin egeat hanc intentionem paulisper remittere . Eorum quoque voluntas adeo parum est firma , ut necesse habeat affectiones& motus identidem variare, ut fastidium& satietatem devitet. Veluti corpus levamento & remissione eget . ita spiritus cvoluntas nonnumquam opus habent contentionem suam in varia obj. ista dirigere, ne nimium delatigemur . Caput etiam nimis intentam applicationem ferre non potest, quin frangi quodammodo & debilita. xl periclitetur. At quae animum relaxandi magis innoxia succurrit ratio, quam studium λ Quod si velimus omnium generatim Christi Fide. 1ium obligationes & ossicia eo usque provehere, quo provehuntur illa Monachorum: cum Deum totis viribus tota mente, re tota anima diligere teneantur; cum eorum cogitationes omnes in coelum inde, nenter erigi & caelestia sapere debeant; cum eorum vita omnino in Oratione & contemplatione transgendae,. & quo ammodo in Deo cum Iesu Chri ito occultanda sit; cogemur dicere, rem eo devenust, ut Imnes Christi fideles quacumque alia applicatione & quolibet studiorum genere prohibeantur non secus ac Religiosi: perinde ac si his officiis
Latisfacere non possent, omnes suas aciiones. atque adeo illas, Quae magis sunt indifferentes, ad Deum referendo. Praeterea quaedam reperias haud raro ingenia acutae, perspicacia, &fervida quae diu in levibus & planis argumentis haerere nequeunt . Itaque illa quandoque abstrusarum. tractatit materiarum exercere ne. cesse est, ut ipsorum acerrima vis & volubilitas sistatur & coerceatur; atque id studi eskitur. Ideoin Scriptura Sacra magnas Deus difficultates rebus plane obviis S uniuscujusque captui accommodatis immi-A Qt scuit, ut eam omnigenis ingeniis exaequaret, juxta mentem Sanctb Augustini, qui de illa. ait, Omnibus accessibilis , quamins paucissimis Πλ
212쪽
mmabilis: Diatat omnes bumili sermone, quos ρ solum ma esta poscat, sed
etiam secreta exerceat veritare.
Animadverti etiam debet. non unum& simplex, sed varia ac multiplicia esse in Ecclesia, in Religiosa professione. & in iaculo bene
agendi exercitia. Qui in solitudine degum utilem operam navant orando; sed praeter orationes, quas homines midio dediti neutiquam abi, ciunt, non minus aliquando aliarum ope exercitationum, ac praese tim studendo prodesse possunt. An putas ex gr. virum religiosum , cui rerum temporalium sui Monasterii cura demandata est, fraudare Reges& Regna suis orationibus, ac populos exemplo, quoties PrO ter negotiorum gestionem necessariam, divinis ossiciis S communiratrum labore abesse cogitur λ Imo vero indubium eli, Obedientiae me ritum , di piarum proyensionum ad communia exercitia exequenda humile sacrificium illi esse orationis loco; ac modestiae& regularitatis exemplum in exterioribus se prodens abunde supplere reliquis omnibus ossiciis, quibus in sua vivendi ratione deesse videtur. Solitarius studiis intentus non minus ac ceteri plerumque orat. Sed quamquam nullis aliis orationibus praeter communes fatissaceret, Orationis extraordinariae tamen deseratim alias sarciret, dum studio & doctrina ad alios erudiendos & pietate imbuendos idoneus redditur; quod oratiinnis loco illi esse potest. Multitia sapiretum sanitas orbis terrarum. Quid quod, si rem aequa lance velis expendere, Religiosus ciui trium hora Fum i patiunt quotidie in opere manuali insumit. haud minus Reges& Regna suis orationibus fraudat, quam ille, qui idem tempus studio impendit: quod ii contendas laborem manuum vice orationis esse, studium quoque modo religioso institutum haud minus meritorium esse fatendum est.
Postremo in Religiosis ordinibus sundationis aut Resormationis in tia ab eorum incremento&progressu distinguenda sunt. Per aliquod tempus sine studiis&cultu scientiarum sustineri possunt ascetica instituta in suis exordiis, quando viget maxime fervor disciplinae, qui spiritui & cordi alimentum praebet. Nimirum eae veritates, quae novae penitus videntur, feriunt animam. Primitiae divinae gratiae quae intus operatur tam suavi delectatione Neophytorum corda demulcent, ut non sinant ea in alia objecta transferri. Egregii novitas institut i, eXempla quae cernuntur in Fratribus pio quodam ac delectabili spectaculo amaginationem penitus assiciunt. Sed ubi haec omnia desinent nova Videri; cum acies. propter quam exquisito sensu percipiuntur, hebes c obtusa suerit; cum primus nascentis ardor gratiae paulo deferbuerit ἰcum imaginandi vis regulari & uniformi vitae assueverit; jam tum se prodet usus intentae cogitationis actus revocandi per novas rerum no tiones, quae cordis in Deum motus tantisper intermittent, ut rursus majori cum vi & delectatione ad eumdem serantur. Ita sanctae verit Ies, quae de se antea animum percutiebant, denuo asscient, ubi no-Vis & ex antiquitate ac historia petitis argumentis instructas sese exhibuerint : ac imaginandi vis novis hisce notionibus distenta ,
213쪽
rerum mundanarum vanis imaginibus deludi se non patietur Verum enimvero utut concesserim , varia absurda & incommoda ex studiis Monachorum exotiri, haud pauciora tamen ex ignorantia proveniunt. Quorum praecipuum& quam maxime perniciosum est hebetudo , ex qua ad lectiones cum fructu peragendas inepti reddumtur; nis aeteroquin acerrimo polleant ingenio, quod rare evenit M. litariis, quorum acies solitudine& silentio facile obtunditur. Ex legendi fastidio oritur secessus taedium. & quaedam necessitas v, candi tantummodo corporis laboribus, quorum exercitatio artifices re mechanicos facit, raon spirituales&mysticos; imo & valet animum distrahere, ac reipsa distrahit magis quam ipsum studium . Hinc Sol uarii, qui minimum spiritualitatis habent, indociles fiunt&moros, praesertim si rudi&aspero ingenio a natura facti illud non expoliverunt aut mitigarunt 1ludio literarum. Hinc nonnisi dissicillime propositis veritaribus, & Superiorum exhortationibus commoven. tur , religiosarum rerum assiduitate & usu quodammodo occallestem tes, & pulcherrimis notionibus perquam levissime affecti. Neque propterea mi ous in suo sensu pertinaces, aut in suis opini
nibus temerarii deprehenduntur. Cum lumine scientiae careant, quoad amplectendas potiores partes in ambiguitatibus cirrrentibus in nudi cantur; cumque illorum Superiores plerumque eas enodare non
suffciant: casus aut affectus eos in sententiam pertrahit, cui obstinate adhaerent, perinde ac li potissimis rationibus ad eam amplectendam fuissent adducti. Ex hisce noxiis amictionibus animi ortum habent inurbanitas, mintua ferinonis alperitas, infeliae & inconditae admurmurationes, Prmborum .' uperiorum in lxi, Communitatibus inopia; ac denique diit ractio , & relaxatio uiiciplinae , quae omnino sere vitari non possim t. Superiorum temporum experientia id comprobavit, & posthac infaustE comprobabit, donec studia& scientiae suppetias serant, quo pernicio i iiiij iismodi effectus arceantur. Qiiisnam eni in huic malo mederi posset Extraneorum commercio praeolii ius est aditus . intus nemo est, sive Superior, sive subditus, qui docere, illuminare, exhortari, arguere valeat, aut alios denique di- s. f. rigese sciat; ita ut contingat hisce Communitatibus, quod S. Theresia
D s o ne suis monialibus contingeret magnopere verebatur, nimirum sapien- 'rium moderatorum inopia. Ad hoc evitandum malum, eam quae sue-' - rit is Superiorissa electa , obtestatur in nomine Jesu Christi ut curet in semper ab Episcopo aut Provinciali prosere suis Monialibus obtine. M re , quatenus libere possint cum viris doctis de rebus ad spiritualeri re tuternum regimen pertinentibus communicare; praesertim si Conis sciliarii earum ordinarii quantumcumque probi ac pii viri, minus do. M ctrina ac scientia valeant. Avertat enim hoc malum ab illis Deusis ait . ut in Omnibus duci se patiantur ab imperito Consessario, Ii- ,, Cet pius ac devotus ipsis esse videatur. & re ipsa talis st. Scientia is Potissimum consert ad hoc ut omnia rectiac sapienter disponantur;
215쪽
sae, atque omnium proborum & saPientum vIrorum iudicio si1bmitito, emendaturus quaecumque ipsis emendatione egere videbuntur. Viderit tamen D. Abbas, qui me nimium studiis tribuisse putat, an ipsemet scientiarum desectui nimium trIbuerit. Utraque magnis offendiculis obnoxia esse possunt. Sed hoc interest, quod inscitia nulli bono comparata est: at scientia ad rem aliquam utilis esse potest, atoque aliis prodesse, quin de suo silentio & recessu emergett. In pri topublicum negoeium agit. Certe hoc boni importat, quod vir studiis in.s rata tentus nec sibi nec aliis gravis est. Si re ad studia revocaeteris, ait Sene. ν Tean. ca, omne υitae fastidium estiugeris, nec noctem fieri optabis taedio lucis: nee ii ς-- 3 iri graυis eris , me aliis supervacuus. Sed rectius cum S. Hieronymo in eius Epistola ad Monachum Paulinum dicamus: Sancta rusticitasso sibi prodest ; quantum aedificat ex citae merito, tantum nocet, δε contradicem tibus non resistat.
Ex iis, quae de ignorantiae effectibus hactenus disseruimus, nolim intelligi, propolitum suisse D. Abbati eam in claustra invehere, aut vere. Novi enim illum hanc a se amoliri opinionem, ac praesertim
ubi ait: Dixerit profecto quiDiam, mibi is aηimo esse, ut Monacbi in ignermpri-tione rerum omnium υi M. Absit . Fareor, necesse esse, ut Monaebi a iquam sciemis partem attigerint; cavendum ramen es , ne eorum scientia citae rario. nem, quam professunt, disturbet aut perυertat. Hujusmolli itaque esse debet, ut eos non reddat imbecilliores , aut in Metorum Dornm contemptum Irabat, sed contra se emiores , accuratiores , N Regulae ac disciplinae tenaciores exis labeaι .
Constat ergo, a D. Abbate omnem illam scientiam, quae vivendi rationem, quam Monachi professi sunt, non disturbat aut pervertit, quaeque ipsorum servorem & exactitudinem auget, ipsis permitti.Λt Monachos antea Christianos esse novimus, quam ascetico instituto addictos . Sequitur ergo , ut quidquid scientiae Christianis convenire potest , iisdem permittendum sit: lectio & intelligentia Sacrae Scripturae tam Veteris quam Novi Testamenti; cognitio Ecclesiastico. rum Dogmatum; instrumenta discendi, prout fas est, eamdem Scripturam, & Dogmata. Debent ergo ita se comparare, ut eorum studium instituere per se possint, aut docile ingenium adhibere aliis docentibus . Vulgus fidelium a Pastoribus, ab Episcopis eruditur. Unde suam Monachi eruditionem haurient, nisi si intra Claustra rationes discendi suppetant, &Religiosis permittantur scientiae primitivae, ut cum Conciliis loquar, quae illos ad supradictas cognitiones expeditos reddant 8 Ctir ιrium ad summum mensium intervallo concludenda erit lectio eorum, quae pertinent ad Christianam doctrinam λ Numquid Religiosi , quorum nonnulli aliquando Fratrum suorum Moderatores erunt, tantillo temporis spatio addiscere poterunt quidquid alios d Cere tenebuntur, cum illis docendi & regendi provincia demandata fuerit λ Quomodo subditorum suorum vel maxime docibilium diis ill-tates enodabunt, doctrina cc ipsis doctrinae acquirendae modis destituisti Quoad hoc praecipue nostra a D. Abbatis sententia perpetuo discrepabit. Dissiligod by Corale
216쪽
pabit. Ulut latissimum lectionum campum Solitariis ipse permittat, hae lectiones ferme inutiles & infructuosae plerisque fient, dum ex iis Iroficiendi rationes&media inferioribus ac Superioribus neget. Hinc equitur. omnes hasce lectiones non impedire, quominus in eamdem quam effugere vellet, ignorantiam recidat.
Utram MonacHrum scientia causa fuerit haereseoo , quae in Responsone nobis opposita ipsi tri
IN ter perniciosos effectus, quos ex studiis & scientia Monachorum
fluxisse autumat D. Abbas, nullum acrius, & si dicere ausim, in. sessius persequitur, quam hunc de haeresibus, quarum nomine eosdem Monachos aperte coarguit. Nam cum urgeri se conspiceret objectu uti. pag. 46. lis 6 egregiae operae, quam olim Monacbi scriptis 6 eruditione sua Ecclesiae -- o M. υ runt; uno calami ductu hanc Monachorum operam inducit & de. let, contenditque, innumeros sic, qui ingemia mala eidem Ecclesiae intulerunt, atque eam υulneribus nondum ad hanc diem obductis, es cruorem usque
ad munaei exitum extiliaturis misere fauciariant.
Neque hic substitit; sed longa enumeratione ricta multarum ha reseωn, quarum auctores Monachos facit, iis accessionis nomine etiam Lutheranam, & reliquas sectariorum ejus attribuit. Et perinde quasi haec satis minime fuerint, adeo extra modum erumpit nam ita loqui cogor ut dicat, lugendum bunc rerum statum, is quo bodie mundus conspicis ping. 47. tur, S 'atissimam pene omnium conspirationem adversus maximum Regem, quim,us ister Cbristianos Principes pro fidei defensione pi gnat summa tum religione , tum animi magηitudine, testi nium esse ma inesti mum, ex quo Patet quamvstudio Monoebus ille Apostata suas fissas ct impias opisiones constabilire insus sit. Hi sunt videlisci continuo subdit perniciosi effectus, qui a studiis sciemtisque Monactarum oriuηIur. Animadversiones, quae relate ad hunc lincum animo succurrunt, promere non ausim; at sane ista legi sine ali. quo horroris sensu viae posse arbitror. Denique coronidis loco pronunciare non dubitat, quoties damna quae , Monacbi per scientiae abusum Ecclesiae attulerunt, S utilitares, quarum eadem scientia recte utentes causa esse potuerunt, iuxta foηere, oe invicem comparare libuerit: neminem fore, qui non fateattir, satius ad Ecclesiae gloνiam, qaielem S sanctificationem Mellum futurumfuisse, si tu ignoratione bominum, is claustrorum obscuritate Monacla delituisti ηt, sin perenni kηι io 16e robibussent. Quidni pariter dicamus , satius futurum suisse , quod S. Joannes Chry stomus, S. Epiphanius, S. Ephrem, S. Hieronymus, S. Fulgentius, S. Gregorius Magnus juge silentium sibi indixissent magis Ecclesiae profuturum fuisse , quod S. Maaimus Abbas, venerabi is Bb a Beda, iDiqiti reo by Gorale
217쪽
Beda , S. Ioannes, Damascenus, S. Bonifacius Germaniae Apost, lus , S. Paschasius Radbertus in suorum Claustrorum latebris &ob scuritate mansissent denique magis consentaneum futurum suisse . quod S. Anselmus, S. Bernardus, atque alii innumeri, qui asceticam vitam amplexi, egregium in Ecclesia exemplum praebuerunt propriatum eruditione & doctrina , tum vitae sanctitate ; quod magni, inruam, isti viri in omnium ignoratione versati fuissent, oc nemo vidi Let Monachos studiis & scientiis intentos . Nempe sequitur, satius fuisturum suisse, si neque scripta Patrum, neque Concilia, neque Histo. riae, quae omnia doctorum Monachorum labore servata cognoscimus . minime supersuissent: Satius futurum suisse, ut scientiae in omnimoda oblivione iacuissent, quam ut in Collegiis & Academiis, quarum doctores di moderatores per plura saecula Μonachi extiterunt, excolerentur: Satius tandem suturum fuisse , ut plura Regna omnino in tenebris Gentilitatis mansissent, quam ut lumine fidei ope Monasticae praedicationis, & scientiae colluitrarentur. Haud equidem puto, ad haec assirmanda delapsurum D. Λbbatem; attamen haec singula ex ejus
principiis necessario consequuntur.
Age igitur has haereses lingillatim expendamus, & quaeramus, an
. revera adulas scientiae Monachorum in causa fuerit, ut eae orirentur.
Haereses, de quibus meminit DOm. Abbas, sunt Eutychetis, Theodosii in Sedem Hierosolymitanam in truti, Nestorii, Severi, ut o dinem sequar quo eas enumerat Timothei Atiauri, qui Eutycheti patrocinatus est, ac Dioscori in Ecclesia Alexandrina . praeterea haereses Pelagii, Caelestii, Petri Fullonis, Fausti, Adelphi, Euchitarum , Sergii, Pyrrhi, Sabbatii, Henrici, Abbatis Ioachimi, Begardorum, Beghinarum, &Abai lardi. Haeretis denique Lutheri,'&1ectatorum ejus, cicolampadii, Buceri, Iacobi&Ioannis Eremitarum ordinis S. Augustini, &alterius Ioannis Monachi Praemonstratensis; ut mittam Trithemium, qui Dei judicio magi Women o famam sibi asciυit . quod sui oblitus officii occultis o misses scientiis operam dederis. Sed haec singula accuratius examinemus; jamque patebit, aut nihil illius inductione probari, aut oppositum ejus , quod intendit D. Λ,
Etenim ut hae probationes admitti possint, constare debet I. haeret, eos aut haeresiarchas modo relatos doctos viros fuisse. Contra vero si fures ex illisinscitia laboraverunt, argumentum inde petitum ipsius 1. Λbbatis sententiam revincet: & si constiterit doctos & imperitos pares numero fuisse , non magis scientiae abusus doctorum virorum adversusstudia faciet, quam imperitorum exempla adversus desectum scientiae. a. Constare debet , scientiam , qua abusi sunt, aliam suisse praeter illam , quae ad Scripturam pertinet, quamque D. Abbas Monachis. Permittit: secus enim argumentum, quod ab eorum exemplis des Initur . aeque D. Abbati ac mihi ossiceret.
a. Hos Haeretico. talia dogmata quae procuderunt, disseminasse
218쪽
eum adhuc Intra Monasteria degerent, non vero postquam inde exierunt per apostasiam, aut ubi ad Ecclesasticas dignitates filerant evecti: siquidem eo casu errores refundi possent ira eorum apostasiam, aut gradus elationem, minime vero in scientiam, qua in Monasterio abusinon fuerant.
4. Hos haereticos vere fuisse Monachos, non vero Regulares Men dicantes, nam his D. Abbas copiam studendi facit. s. Hoc etiam posito, fuisse illos viros doctos& citra ullam dubit tionem monastici instituti sectatores; constare debet, eos secum traxisse reliquos solitarios qui doctrina pariter abundabant ; & reliquos hoste solitarios iisdem minime restitisse,aut eos a Monasterio pellendo,
aut connitendo, ut eorum errores damnarentur. Si enim restiterunt .
abusus scientiae illorum, non ipsa scientia , qua reliqui tam bene usi sunt, his erroribus ortum praebuisse dicendum est . Age vero ad horum principiorum amussim singula exempla componamus; provideaautem animo sore ut pateat, nullum eorum D. Λbbatis sententiae admodum patrocinari.
Porro incipiendum est ab nno ex illis, quae postremo attulit, nempe a Sabbatio, cum reliquorum omnium hujus Catalogi tempore vetustissimum sit. Quam vero utilitatem inde sibi sumere possit D. Abbas ad probandum assertum suum , neutiquam percipio. Resert Mera- Soe . tes, Sabbatium ex Iudaeo se secisse Christianum, &a Martiano Epi- r. M.
nis discessisse ἄνοκαλυν τι χρωμ ον υ ασώσει, simulatione Dirae Monameae
excolendae, juxta literam antiquae versionis; υitae auserisuis juxta Valleis sum: Et ad ultimum Quartodecimanis adhesisse. In reliquis eius gestis&casibus non est cur moremur, cum ad rem nostram non faciant. Habes hic Iudaeum, Presbyterum Novatianum , qui se Monachum esse praesefert, ut sibi ad Episcopatum aditum patefaciat. Ergo Monachorum scientia haereseωn causa est. Mirum illationis genust Quaenam est Sabbatii haeresis Judaeus, Novatianus, Presbuteriait, antequam vitam monasticam simularet. Λdhaeret Quartodecimanis, ut cum Hebraeis in celebratione Paschae conveniat. Doctus ne an indoctus fuerit, incompertum est. Quidquid sit; D. Abbas adversus Mon chos inde argumentum conficiet, quamvis Sabbatius non nisi in speciem vitam Monasticam professiis fuerit. Huc redit ratiocinatio, quae ex Sabbatii exemplo conflatur. De Nestorio non constat an suerint Monachus, licet insuo Monasterio suburbano Λntiochiae, quod ipse Brsitan aedificaverat, aliquandiu sit Commoratus . Certe Theodoretus, cui ille notus esse poterat , de ipsius Monachatu ne verbum quidem habet, ubi eum posteritati d pingit, haud secus ac alii ejus aetatis historici. Innuit tantummodo , stvenisse eum Antiochiam, ordinatum suisse Presbyterum, & praedi. candi ossicio praefectum, cum poenitens re mortificatum vitae genus ' ' Praeseserret. utcumque sit, ex Socrate cognoscimus, maximam eius
219쪽
aptitudinem in eloquendi facilitate stetisse, ceterum suisse virum per
quam ignorantem, Cum ad Sedem Constantinopo. litanam fuisset eveetiis, tunc denique suam haeresui protulit, diuinam Sanctae viminis maternitatem oppugnans. Exinde ingredienti Cho. rum ad ossicii celebrationem Monachus quidam aditum praecludere nisus est . clamans. januam illam homini haeretico esse occludendam Reliqui Solitarii palam aperteque illi adversati sunt, &ab ejus communione discesserunt. Inter alios Baiilius Abbas, o Thalassius Monachus & Lector cum ei indicassent, Opinionem, quam fovebat, regulae fidei aduersari , illius jussu a lictoribus comprehenii , expoliati . verberati, in carcerem detrusi, catenis vincti. & in omne miseriarum genus projecti fuerunt. S. Cyrillus coacta Alexandriae Synodo, scriptit non modo ad Clerum Constantinopolitanum, sed etiam ad Abbateseius urbis, eorum Zelum commendans, quousque ad illam diem pro fide steterant, & cohortans eos ut perseverarent. Haud secus post Synodum Ephesinam misit literas ad S. Dalmatium Archimandri tam Monasteriorum urbis, quibus eum de omnibus , quae in Concilio gesta fuerant certiorem reddidit. Sanctus hic Abbas, qui e suo Mon, iterio poli annos quadraginta nunquam discesserat, altera Epistola ac cepta, in qua Patres Concilii eum admonebant de indignis modis, quibus a ministris Imperatoris Theodosii Junioris excipiebantur in causa Nestorii, cui favebat Imperator: Sanctus hic Abbas, inquam. de suo
tunc secessit exiit suorum Monacsiorum caterva comitatus: qui cereos manibus tenerues ad Imperatoris palatium perrexere, ab eoque qΗod optaverat impetravit. Propterea vocari promeruit Enesini Concilii
Deposito Nestorio, tantum abfuit . ut eius occasione Monastici st, tus fama minueretur , ut in ejus Iocum electus fuerit Maximianus . olim Monachus, ad componendum Eccissitie Iimum, Somne υulnus auebaeresis radicitus extollendum. ut ait S. Coelestinus Papa in quadam Epiustola ad Theodotium. Sanctus hic Pontifex eidem Maximiano egregiis am scripsit Epistolam, inqua eum magnis laudibus eneri, quemas modum & S. Cyrillus . Quis non videt alterum hoc Nestorii exemitu in Solitariis magis esse gloriae quam dedecori λ Nestorius vir experscientiae, quique Monasticae professioni nomen sertasse non dederat . Nestori iis Archiepiscopus cujuspiam haeresis fit auctor. Omnes solit xii illi adversantur , & ab illius se communionedisjungunt Cassi nus Monachus decem libros hortatu S. Leonis contra illius haeresia conscribit.Huc rediscnlpa doctotum Monachorum in iacto Nestorii Pelagius erat quidem Monachus, sed vagus, qui sponte sua exierat, seu pullus suerat de Monasterio Angl iae, in quo asceticam vitam
suerat professus. Secessit in Italiam, ubi latenter suos sparsit errores. quos Coelestius ejus discipulus ipso audacior aperte Propalavit, errans& vagus magis quam ipse Magister, cum uterque non nisi Monachi nomen retinu ilet; quamvis ex solo Gennadii testimonio colligi possit . Coelestium Nonachum extitiue
220쪽
Decus & nomen sanctitatis, quibus ab Ecclesia Faustus Rejensit
Episcopus insignitur, sane merebantur, ut in hoc haereticorum cata. logo i lii parceretur, quemadmodum & Cassiano. In errorem aliquis ostendere potest , veluti Sanctus hic Praesul, quin continuo haeretici notam subeat, quoties Ecclesiasticae sententiae acquiescere , ut ille . paratus est. Gelasius Papa fatis habuit ejus opera inter libros apocryphos numerare.
Euchitae, qui aliter vocabantur Messaliani seu Precatores , quod omnem aliam occupationem improbarent praeter orationem, in errore profecto versabantur, sed potius ex instructionis desectu, quam ex scientiae excessu aut abusu errabant, quod putarent Apostolum ubi de labore verba facit, non esse de labore corporis ad literam intelligendum. S. Augustinus, qui suum de opere Monachorum librum aciversus illos composuit, non cum iis agit tamquam cum haereticis , sed quasi cum fratribus es filiis: &librum absolvit his verbis notatu dignisiimis , quae optandum esset ut omnes disputando imitarentur. ut ah post bam admonitionem , MI potitis o crationem nostram , in eo sibi pcrsm Ucrandum esse puta rint , nilal aliud faciemus , quam docibimus ge
De Adelphio nihil asseram , cum eum fuisse Monachum ne quaquam reperiam , quamvis Messalianorum errorem dicatur a
1e, ut aperte testatur S. Leo in Epistola encyclica ad Flavianum: nimis imperisus ostenditur. Magnus hic Pontifex de eodem sic narrat: Nestiens igitur quid deberet de Verbi Dei incarnatione sentire, nee volens ad promere dum intelligratiae lumen in sanctarum seripturarum latitudine taborare . Diis Xeris fortasse, eum Patrum aut Traditionis Ecclesiasticae studio se dedisse. Sed a vero longe aberis: nam cum ille ad reddendam de sua fide rationem, Ec subscribendo Nicaeno&Ephesino Conciliis impelleretur, respondit, se soli adhaerere Scripturae, quae omηibus Patrum eri positionibus certior esset. Hinc fit ut S. Leo in Epistola a me citata merito asserat, eum impudentem aeque ac imperitum suisse. Ex ignorantia e go non vero ex scientia in errorem delapsus est, ut ait idem S. Pontifex expressis verbis in Epistola ad Pulcheriam: Error qui de imperitia
magis quam de versutia natus est.
Damnatus vero suit in duobus Conciliis Constantinopoli habitis , quorum primo tres &viginti Abbates subscripsere. Deinde in Concilio Chalcedonensi cum decem & octo ex suis ciscipulis, quorum aliqui Ecclesiis aut oratoriis particularibus erant adscripti. Proinde Abbates Catholici rogaverunt, ut hominibus illis Monachorum nomen re
dccus eriperetur, ac ut expellerentur. Unde factum est, ut multa in hoc Concilio decernerentur circa Monachos ad coercendam eorum temeritatem , qui emendicato Monachi nomine sibi cellulas aediis
cabant, ordinemque & disciplinam Ecclesiae turbabant, sponte sua