장음표시 사용
221쪽
ne nulla auctostate steti Ecclesiastica munera invadentes. Aaee prossecto unica fuit causa , cur Patres ejusdem Concilii ederent hasce Monasticas sanctiones . Sed inibi ceteroquin constitutum etiam Hie ut honos haberetur illis , qui sanctae huius professionis ossicia dili
' Hoe honor: nemo indignior fuit , quam Theodosius Monachus
in Palaestina . E Monasterio pulsus propter scelus quod commiserat. Alexandriam se contulit: ubi cum facinorum s uorum protervia inn tuisset , a Patriarcha Dioscoro traditus Magistratibus fuit, quorum imperio virgis caeditur , & camelo impositus Per urbem circumducis tur Propterea Chalcedonem aufugiens petiit, cumque ibi Eutychi nis sese adjunxisset, falsum dogma in Palaestina vulgavit, Eudociam Imperatricem Theodosii Iunioris quondam uxorem, oecum ea comis plures eius regionis solitarios in suam sententiam subdole pertraxit; ac iniquis occultisque consiliis hoc demum consecutus est, ut a sede Hierosolymitana Iuvenalem dejiceret, & se in ejus locum intruderet . S. Euthvmium ad suas partes trahere irrito conatu tentavit; nam Sanctus ille Abbas ei perpetuo ac strenuissime restitit, Conciliique Chalcedonens s decreta, quae examinaverat invicte sustinuit: ad fidem quoque Catholicam plures Monachos, quos Theodosius teduxerat, revocavit. Interea Marcianus Imperator de Pseudopatriarchae in trutione admonitus suit: at ille cum intellexisset prope eue ut compreliendere tur , cum nonnullis sui sceleris consciis aufugit . Epistolae huius pii Imperatoris ac Iuvenalis, solitarios , qui fictis Theodosii persuasionibus Incauti cesserant, ad ossicium reduxerunt. Idem poeit S. Abbas Euthymius erga Imperatricem Eudociam, quae se Iuvenali Patriarcnae reconciliavit, ac paulo post de suo peccato gravissime dolens occubuit. Haec narratio Monachi Apostatae scelera prodit; sed in perlona S. Em thymii sortem athletam exhibet, quem solitudo Ecclesiae praefluit . ut nefarii seductoris frangeret molimina AM Timotheus ADturus Dioscori discipulus post Concilium Calcedonem se praei Vithaereticis . qui S. Proterium Patriarcham Alexandrinum consederunt , ut iplum Timotheum in erus sede collocarent. Fuerat quidem ille Monachus, sed jam multo ante e Monasterio in Ecclesia Λlexandrina Presbyter esset : ut vero solitarios sibi addis ctos & obnoxios redderet, per eorum cellulas saepe discursabat nisgra veste inductus , eos a Sancti Proterii communione dimoVens , Cc ad suam pertrahens . Num talem virum Monachum appel- Petrus Fullo, cujus par fuit nequitia , propter crimina, & salsum
dogma a se excogitatum ex Acoemetarum Monasterio, in quo linionis officium exercuerat, unde illi cognomen, electus Iuli. Dei u' ι n O dorus Lector ait, suisse eum m Tudam inter Apostolos. Cum sedem Λ ntiochenam invasisset, ex qua Martyrium Patriarcham Catholicum exturbaverat, Monachos qui cum illo communionem habere noluerunt,
222쪽
pe sullo , scelestus vir, e suo Monasterio pulsus, Iudas Intet sanctos
Severus item Synodi Chalcedonensis coniuratus hostis sui t&sedis Antiochense invasor . Ex causidico Monachum se fecerat ;cumque suum errorem pervicaciter tueretur , ad ultimum a Sancto Λbbate Nephalio acerrimo Concilii propugnatore de Monasterio ejectus suit . Complures Monachos ad suam communionem pertraxit maximam partem imperitos , & turbulentos ; cum illi econtra , qui Chalcedonensem fidem asserebant, homines docti &guietis amantes essent : quos inter Palaestinae Monachi clandestinis everi & sociorum ejus consiliis sortiter obstiterunt , & martyrio
Quidam ex illis Dorotheus nomine . Monachus Alexandrinus, Concilii Apologiam carmine conscripsit , sub Tragoediae titulo, S. Basilium imitatus, qui opus consimile contra Iulianum elucubraverat. F ructum vero laboris sui ab Imperatore Massatio retulit exilium. Hic Princeps haereticorum sautor, scripsit Epistolam ad Theodositum No. bilem Coenobiarcham, ut eum in tuas partes perduceret: at Sanctus Abbas haud sinens inani fulgore animum suum occupari, solitarios coegit, eos in fide roboravit, &ad Concilii defensonem admirabile responsum Imperatori dedit. Audiens tandem, hunc Principem, qui paulo mitescere initio visus fuerat, edicta adversus Catholicos promulgasse; continuo ad Ecclesiam se contulit, & suggestum constem dens anathema pronunciavit adversus eos, qui quatuor Concilia ut
quatuor Evangelia non recipiebant. Exinde Civitates, &Monasteria regionis circuivit, addens fidelibus animum , & imbecilles confirmans. Iulianus quoque Bostrensis Episcopus, olim Monachus, fidei contra Severum fuit assertor invictissimus. Syriae Monachi haec exempla sectati sunt. Adversus hunc Haeret, cum scripserunt Epistolam ad S. Hormisdam Pontificem , quae a scipiem&viginti Archimandritis, ac I O. Presisteris aut Diaconis subscripta suerat, & a Severo ac Petro Apameens diras persecutiones tulerunt, propter quas a Concilio Hierosolymitano laudes eximias sibi
Iromeriti sunt. Denique Clerici Antiocheni, in quadam Epistola adoannem Constantinopolitanum, testimonium perhibent, Monachos supra trecentos in secunda Syria jussu Severi fuisse trucidatos. Nunquid tantus asserendae orthodoxae fidei ardor, tot persecutiones, tanta sanguinis innumerorum Monachorum effutio, pe rfidi desertoris infamiam delere haud poterunt omnibus hisce inclytis solitariis accedat S. Cyrillus Acce metarum Hegumenus sub Imperatore Zenone, cujus doctrina Felix Papa adeo fidebat in negotio Acacii Patriarchae Constantinopolitani fautoris Hae- - 'reticorum , ut suis Legatis imperaverit, ne quid niti in comUune cum illo agerent. At Legati cum decepti incaute fuissent, solitarii admonito statim Pontisce, fidem magno animo sustinuerunt, quam duo illi ad eam protegendam misti iniqua praevaricatione prodiderant. Volumen ait. Cc Acce- Diqitired by GO le
223쪽
Accedat quoque illustris Coenobita S. Sabbas, qui cognito edIcto . quo Imperator iustinus ab exilio revocari jusserat fideles pro Fide exa
gitatos, de sua exiit solitudine annos natus Octoginta, hoc edictum ubique promulgavit. Ecclesiasticis tabulis quatuor Concilia Genera. lia inscribi secit, ac suis admonitionibus, acerbisque reprehensionibus a recta fide aberrantes revocans, suavem doctrinae suae atque orthodo. xae fidei odorem ubique diffudit. Postremo omnes orientis turbae , ordinatione Pauli solitarii δε-bennarum , Praesulis apprime orthod i Alexandriae , quieverunt; a. o. quemadmodum & grave schisma Ecclesiae Antiochenae, quod a MN letio usque subit iterat, sopitum antea fuerat ab Antistite Alexandro . rui ad sacras tabulas loannis Chrysostomi nomen restituit. Alexaniser iste toto vitae s uete tempore se in monasticis observationibus exerci--. s.ci inverat, teste The Oreto, qui eum quoque eloquentissimum sui
3s. narrat. Sed reliqua persequamur.
Quid attinet in medium proferre Sergium, Monothelitarum ducto. rem praecipuum 8 Probandum est ex Auctoribus illius aevi I. eum suiς se Monachum. a. suam haeresin procudisse, ac evulgasse ante Episcopatum: tum vero quid sit reponendum quaeremus. Magnopere autems dubito, ne idonea primi capitis testimonia afferri possint; & certus
sum numquam alterum confirmatum iri.
De Pyrrho constat ouidem, antequam in Sergit locum promovereritur, eum suisse Coenobitam in Monasterio, cujus Abbas erat S. MDximus , strenuus ille Monothelitarum adversarius . Quod si scientia Pyrrhum pervertit, cur S. Maximus non item ac ille erroribus ac se teribus obnoxius fuit Nemo sane putaverit, hunc haereticum errorem suum addidistisse se b tali praeceptore, qui, quo tempore materiade qua agebatur nondum excussa fuerat, ac ipse Romanus Ponti sex ab haereticorum ancipiti sermone capiebatur, falsum dogma unicae in Christo voluntatis extricavit ac refutavit tanta argumentorum vi ac perspicuitate, ut nihil postea accesserit majus. Ita ex eodem loco ,
unde prorepit malum, adducta est medicina; quamvis valde credibile sit, Pyrrhum non nisi postquam e Monasterio egressus fuerat . praevaricatum fuisse. Praeterea Martinus Papa cum hanc haeresin in Concilio quodam Romano damnasset, ejusdem Acta in Orientem transmisit per Theodorum Abbatem Apocrisiarium , di per tres cum illo Sancti Theodotii Monachos , qui huic Concilio interfuerant . Hoc Patet
ex Epistola ipsius Pontificis ad Ioannem Episcopum Philadelphiemsem, quem suum in Oriente vicarium constituit ad protegendam O thodoxam fidem , aggregans illi inter alios Georgium Atthimandri. tam, cui etiam propterea scripsit . Iam ista abunde esse mihi videmtur ad delendam maculam, quam statui Monastico ingessisse Pyrrhus objicitur. Henricus fuit quidam Eremita vagus & corruptus, cujus nulla habenda est ratio . Legi possunt quae de illo reseruntur in Λctis Episco
parum Cenomanensium , tertio tomo Analectorum. Ita
224쪽
Itaque ad Abaelardum veniamus, quaeramusque, an ejus causa criminis postu lari possit Monasticus status . Conitat quidem famosum hunc&variis fortunae calibus agitatum virum ascetico instituto nomen
dediisse in Coenobio S. Dionylii prope Lutetiam : sed itidem constat, eum antea Plutosophiae & Theologiae ituduisse, & in disputationibus cum suo Praeceptore Gulielmo Campicensi habitis innotvisse λ Quid
culpae in hoc inest, quod vir aliquis in Monasterium scientiam imporistet λ fit quomodo ea usus eli λ vix in S Dionysii Monasterium ingressus turbare omnia coepit, de S. Dionytio Areopagita iniecta contro. vertia, ac paulo post de Monasterio exire compellitur. Tum Scholas Theologicas non procul ab urbe agitat: nogo & nimis temerario modo nostra explicat mysteria . Damnatur in Conciliis Suessonensi &Senonensi : provocat ad Summi Pontificis judicium ; tandem resipiscens suos errores ejurat; S. Cluniacum divertens, reliquum vitae inibi transigit in auiteritate & pietate, prout testatum reliquit Petrus Venerabilis Cluniacensis. id in hac rerum serie indecorum Mon sticae prosessioni conspicitur' Λt quae causa fuit , cur haereticis accenseretur Ioachim Abbas , quem Pon ilices Lucius III. & Urbanus III. ad scribendum impulerunt . qui sua scripta judicio Sanctae Sedis obsequentissime submini, ut patet ex Epistola, in qua ipse expresse id profitetur: cujus personae Innocentius Papa III. parci voluit in Concilio Lateranensi, ubi editus ab eo liber adversas Petrum Lombardum damnatus fuit: qui denique pie vixit in Monastico instituto Cluniaci . α miraculis cIaruit iuxta complures auctores' & in quo nihil fuit reprehensoni magis obnoxium , quam ejus visiones, revelationes, & prophetiae, quae singula formidanda magis sunt piis Religiosis scientia destitutis, quam iis, qui erudito & perspiscaci ingenio valent. Ad augendum tantummodo horum haereticorum numerum nobis objiciuntur Begardi & Beghinae. Quis enim imperitior umquam fuit hisce Begardis qui docebant, homines naturaliter per se beatos esse , di poste in hac vita fieri impeccabiles; & alia hujusmodi deliria, quae non nisi stultorum cerebrum probare potest. Verum tamen haud plane percipio, qui velit quispiam nos reddendae rationi de Beghinarum insaniis obnoxios esse. Adhibebo hic verba cujusdam Scriptotis, qui de iis loquitur: Ualeant Beguinae, ct colume usum exerceam, re nullo modo Sol.
Et de Trithemio, qui in hoc Haereticorum catalogo cum Begardis& Beguinis recensetur, quid dicam λ Ouid mali propriis ille scriptis Eccleuae intulit, quorum pleraque de rebus spiritualibus tractant, &pietatem redolent f Commercium tabuisse cum Daemone positaIatias est, ct ρ 1, 47 in crimen cains, quod libros de Magia composueris. Quid inde λ An ideo Magus & haereticus fuit λ Silvester II. oc alii nonnulli eorumdem criminum accusati suere, a quibus tamen insontes habentur: aequitati vero contrarium est eos denuo in crimen vocare, poliquam Purgati fuerunt. Tamquam aliquis Magus Trithemius habitus fuit, quodli. C c a brum Disiligod by COOole
225쪽
brum composuerit de variis per obscuras notas scribendi modis, sub titulo Steganograpbiae . Quidam Gallus, Bovillus nomine, ab ejus fama pertractus, eum convenit in Coenobio, ubi benignissime exceptus suit. ut vero vir erat studiosus literarum , noscere Optavit , quam tunc materiam prae manibus haberet Trithemius, qui reipsa Stegano. graphiae librum illi ostendit. Cum eum Bovillus raptim evolveret, ad vertit in eo fieri mentionem de spiritibus diurris S nocturnis ad obscure indicandas literas seu voces, quae nihil aut aliquid significabant in illis notis. Bovillus explicatione ab Auctore non petita , arbitratus est, eum de daemoniis ibi loquutum ; & in Galliam reversus, passim divulgavit, Trithemium esse aliquem Magum. Porro Trithemius me. rito conquestus est in Epistola , quam adversus suum Accusatorem scripsit, opus autem suum imperfectum & ineditum reliquit. Huc redit tota ejus culpa; quod si hanc accusationem sibi attraxit occasione vocum suspectarum , quas non adhibere praestitisset. suam etiam emendavit culpam suppresso hoc opere. Ceterum Spondant apologia I P pro Trithemto , ut mittam illam Caramuelis, qui cum inoppolita, ., sententia antea fuisset, se retractavit, sane merebatur ut hoc loco alii, qua ejus ratio haberetur. Idque eo magis, quod Trithemius alia multa scripta composuit piissima&utilissima, quae rectum scientiae uiuius alis in illo demonstrant. Ueniendum est tandem ad articulum de Luthero, tuique de Lutero, qui nobis appingitur cum ipsius sectatoribus , quorum nemo tameta ex nostro Ordine fuit. Uerum id serendum esset aliquatenus . nili omnes luctuosi essectus, quos his haeresibus Respontionis Auctor tribuit, in nos rejicerentur , ac piaesertim horret animus in dicendo deplorabilis bis rerum status , in quo baciis mundus conspicitur , S latis Mapene omyium conspiratio adυeriss maximum Redem, qui unus inter Christimnos Principes pro fidei defensione pugnat . Id nempe ait) manifeὴ simum testimonium . unde patet quanto studio Monacuus ille Apostata suassa sui S impias opinianes constabilire visus sit. Neutiquam mihi consilium est a Lutherana haeresi istud crimen amoliri. . quati re ipsa nullam in hoc bello atque in hac luctuosa conspiratione partem habeat. Ipse Calvinus haud sane minorem in hac conlpiratione partem habuisse credendus est . Numquid propterea aequum esset noxios ejus enectus in Clerum rejicere λ Cur ergo ruborem a Llandere velimus sanctis & religiosis ordinibus. ex quibus illi Apostatae prodierunt λ Maκime quum si ordines ingenti sapientum virorum numero, qui olim Eccletiam illustrarunt& nunc quoque recto doctrinae ac scientiae usu illustrant; tot praeterea certaminibus , quae cum haereticis scripto&viva voce olim commiseriint, re nunc quoque committunt; innumeris denique Sanct is, quos dederunt, inclyti&deto. ta Ecclesia optime meriti passim habeantur. Esgoene Lutherus, atque alii nonnulli ejus sinules omnia haec decora, atque has praerogativas delebunt 8 in Sordo, quis status tutus jam fuerit ab id genus maculis re ignominiis, ii liceat a quorumdam privatorum corruptis mOIN
226쪽
bus ansam arripere eos calumniandi, & dedecore assiciendi Praete rea quare cum nostro ordine, qui adeo strenue obstitit haeresi in Germania, in Anglia, in Galliis, ubi plures Monachi furoris Haereticorum victima fuere, adeo male agitur, ut hoc sibi probrum ingeri cum
pudore sentiat ab eo homine, cujus verba ceu totidem oracula passim excipiuntur λ Gaudemus quidem ex animo, quod verbis vitae, quae ex eius ore saepissime prodeunt, fides habeatur; adversus ista tamen exclamare cogimur, quibus plaga& macula adeo gravis innuritur tinti ordini Monastico, nostroque speciatim, atque aliis quorum res renomen nobis cordi esse debent propter commune vinculum charitatis,
quo omnes una sociamur. Unim ordinem opere teneo, ceteros cbaritate. '
Sed quaeso videamus, quae fuerit Lutheri scientia, ut pateat an hoc exemplum idoneum si ad probandum quod intendit D. Abbas. Constat eum in studio Sacrae Scripturae praecipue fuisse versatum: quod si acris ac vehemens in dicendo suis, hanc illius eloquentiam ab impetu quodam ingenii, & facilitate naturae potiusquam a studio humanarum literarum processisse. Speculabiles quoque scientias tamquam errores ipse damnabat. Ergone 1ludium Sacrae Scripturae in Religiosis improbandum erit, quia Lutherus eodem abusus est Forsitan dixeris, eum hoc studium longius quam par erat protraxi se. Ergo dicendum erit, ignorationem Sacrae Scripturae Monachos ab huic lectioni operam dederit, quin inde inexplicabiles fructus percipiat . Idem censet Lectantius, asserens ipsos sectarum auctores vias sibi devias condidisse, quod fuerint vel minus docti, wl minus cauti; uno verbo, non satis caelestibus literis eruditi. Ipsa etiam praeceps audacia, quae haereseos mater est, ab ignorantia nascitur, ut sentit D. Gregprius Na.
Neque id minus in Monachis quam in aliis comprobatur. Ex nimia tantummodo simplicitate, & scientiae defectu, Serapion Abbas, ut
refert Cassianus, cum Anthropomorphitis erravit: &S. Thomas hoc '' δ' exemplo utitur, ut probet, studium vel Solitariis necessarium esse ad s. rnis. vitandos errores, quibus obnoxii sunt, qui in divinarum rerum com x x. υ
Propter vi illi Monachi, qui Alexandriam venerant, ut Patriarchae
Theophilo vim inferrent, in eumdem errorem impegerant, eo quod sora Sacrae Scripturae intelligentia carerent: Prae imperitia μνba Sacrae Scri. Im .ii. pturae simpliciter j recaute accipiebant. ait Sozomenus: SocrateS Vero te- Soreat.
statum reliquit, Fratre Longos ita appellabantur viros scientissi- ιο. 7. mos salsae huic opinioni sese objecisse ea rationum vi, & copia doctrinae , ex quibus in maxima apud omnes Solitarios existimatione sum runt. Denique si sanctus ille Anachoreta, quem S. Cyrillus ad sanam mentem revocaVit, doctior extitisset, neutiquam putasset, Melchi. sedechum non alium esse quam Jesum Christum. A In prom.
227쪽
In promptu esset alia plura hujuscemodi exempla referre, ex qui. bus colligitur,salsarum opinionum commenta ab imperitia potius quaina scientiae cultu ortum traxisse; & vel pleraque illorum, quae. in Responsione citantur idem satis aperte demonstrant. Nestorius, Eutycnes, ac Dierique horum Sectatores, Euchitae, Begardi inscitia labo. rabant, & potius ex desectu quam excessu scientiae errori manus deis dere. Praeterea Nestorius, Severus, Timotheus AElurus, & Pyrrhus suerunt Episcopi. Λn aequum est ut eorum, quae ipsi gesserunt posmquam ad Episcopatum evecti sunt, rationem a nobis reposcas, utut concesserimus eos fuisse sapientes An eos imperitos esse oportebat. ut laudabiliter suas in Episcopatu Partes implerent λ Abaelardus de Monasterio egressus erroneas fovit opiniones; at suum deinde correxit &poenitentia emendavit errorem, &in ordine Cluniacenti sancte obiit. Trithemius, quidquid obtrudant ejus calumniatores, nostro ordinici Eccleis semper ornamento erit; omnibus denique persuasum ita confido, nos haud majori ex Parte, quam Trappae Monachos, in prinsentium Europae perturbationum causam venire. Antequam huic articulo finem imponam, notandum puto, ex omnibus hs haereticis, vere aut salso ita appellatis, qui ad pudorem n bis iniiciendum ob oculos ponuntur, unum tantummodo ex nostro ordine fuisse, videlicet Adielardum; nam Trithoen ius omnino inepte de magia postulatur. Admodum quoque mirum videtur, quod m.
Abbas. qui non sibi sumpsit alios Regulares iisdem legibus obiti inge. re . quas Monachis relate ad studia praescribit, mala, quae Ecclesiae ac Regnis evenisse putat ex studiis Regularium Mendicantium, atque aliorum Regularium, qui S. Benedicti Regulam haudquaquam prole u sunt, Monachis ipsis obiiciat. Deniqne si serio pensamus quae duobus superioribus Articulis dissi
ruimus, facile comperimus, consectanea re effectus ignorantiae grais viorem Religioni perniciem attulisse, quam attulerit scientiae abutus. β. τὸν de quo nonnulli Solitarii argui possunt. Propterea S Thomas scribens' inversus Gullaimum de S. Λmore, merito ait, ex studii ac scientiae inhibitione consequi I. ut Monachi ad-rsariis veri aris resistere non posint; . ut per hoc Sancto m-a wrior is c temptum. ut inutiles sint, imo graves populis, dum lanctionibus Ecclesiasticis inepti redduntur. 4. ut
corporeis laboribus graυati osia status taedium habeant. Ex quibus cotiligendum cum S. Thoma, studium i
228쪽
Particularia quaedam Res Uinis obsecta
disciatiuntur. P Osi adeo graves materias, quas hactenus pertractavimus, inutile videbatur quibusdam Responsionis locis immorari, in quibus Auctor nonnullas mihi opiniones appingit, a quibus novi me alienum esse. Nihilo tamen minus aliquos ex iis juvat animadvertere, nequis ex illius verbis me sine ulla inquisitione damnet.
Nonsola pietas, ut putatur ait D. Abbas Eccisam is ejus exordiis sustinuit. m. 14 . Dixi fere sola, quod plane aliud est.
Me assirmare ait, S. Benedictum non nisi binas boras lactiori assignare. Duxi saltem bisas boras, ct terras diebus Quadragesimae. Loquor autem de mlectione continua & ordinata . Nam si vacua intervalla adiiciamus , quae S. Benedictus lectioni aeque permittit, summa excedet quatuor horas diurnas, quemadmodum superius ostendi, ut mittam quaequblibet de nocturnis horis demere potest.
In ea sueram opinione ut Monachus, qui de disciplina Ecclesiastica erudiri cupit, legere possit libros Apologeticos, qui pro Religione
Chrissiana conscripti fuere. Insargit contra D. Abbas, atque ait, bacratione in m fundissimi maris discrimina committi eiusmodi bomines , ad quos ρ 6.
spectat is quiete osancta tranquillitate civere; ceterum ibit tale praeeipi aut sir notari in vita re gestis Sanctorum Patrum, in Collationibus Cassiari, in se multionibus S. 'Deaemi, S. Nili, S. Isidori Pelusiotae, S. Doroibet, ct S.CILmaei: postremo claudit inquiens, novum Me esse atque inauditumIUema,
quod ex ipsa Mditate improbatur ; nulla ei adbiberi fides debet. Haec omnia supponunt, propositum mihi esse ad hoc studium quadam veluti obligatione Solitarios adstringere. Sed ut tibi suadeas, rem aliter se habere, satis est legas quae a me dicta sunt huc spectantia. Eos dumtaxat admonui , qui Ecclesiae Disciplinam , imo & doctrinam seu Dogmata addiscere voluerint. Adeone culpabile fuerit, quod Minnachus legat Apologias S. Iustini, & Tertulliani, in quibus egregia quaedam & singularia de nostris mysteriis continentur. S. Isidorus Da. - P miatensis, quem nobis proponit D. Abbas, librum sane conscripsit ad . Versus Gentes , ut ipse mei testatum reliquit in suis Epistolis r quid μculpae magis in legendo de his materiis, quam in scribendo reperias pejus verba innuunt, me fateri, quod Criti generatim loquendosis Gum ρ' 32
dam corruptela S inordinatio. At ego deabusu ipsius Critices, hoc eude perversa Critices norma hoc int ligi volui; neque vero ex multorum abusu cqnsequitur, ut Monachi qui ad quaedam accuratiora suidia an, mum adjecerunt, regulae Criticae, quae ceteroquin recta fuerit, abrenunciare teneantur, cum ea ad probabile de Scriptoribus & de mate.
riis quae tractaturi sunt judicium serendum inserviat. Cum. Disitigod by Corale
229쪽
Cum erudito quodam viro adnotavi, ad hoc ut Graeci Patres emcte intelligantur, legisse accurate oportere Septuaginta Interpretes .pu.1 i. item Demosthenem & Homerum. Responsionis Auctor ad haec inclamat, &ait, sit Maraebum id genus notitiis instituere o informare istimus, iunos agore, tit obliteret, aut negligat scise quod a se instituta υirundi ratio postmias. Quisnam sibi persuasit, ad insormandum Monachum in iis, quae ad ipsius 1latum pertinent, tradere ei oportere legendos Demosthenem S. Homerum Αmens prosecto fuerit, qui haec absurda profer. ret . De illis tantummodo agitur, qui ad extraordinaria & gravia ita. dia destinati, Patres Graecos accurate perspectos habere debent; iὸ vero tueor, eorum auctorum Iectionem multum conferre Graecorum Pa
trum studio, nec tamen religiosae perfectioni obicem sore, dummodo recto usu instituatur. Nihil hic pronuncio, quod D. Abbas probareia . non debeat, cum fateatur, bumani um literarum notitiam non obeste profes.
ω si i Monasti e . Alicubi ait, me totum esse is confirmandis Monaebis in suarum obli attonum θηoratione. Infeliciter mecum sane ageretur, si tam pernicioso labori operam darem . Confido, illos, quibus meum Tractatum evolvere libuit, aequiores mihi futuros, oppositum existimantes.
Dixi in Tractatu de studiis, Henricum Stephanum conatum suisse
excusare Herodotum super omnibus commentitiis narrationibus, quas in ipso inveniri multi opinati sunt. Huc spectat D. Abbatis animadverso: quod videlicetscire Μυα, bane Apologiam, S eam praesertim, cui
. . ritutus est INTRODUCTION AU TRAITE' DE LA CONFOMMITE' DES MERVE ILLES ANCIENNES AVEC LES MODERNES , siis TRAITE' PREPARATIF Α' L APOLOGI EPOUR HERODOTE, adeo esse 1acrilegis re impiis sententiis refertam, ut ab bomine υere Gristiano sine borrore legi non possit atque ejus tectionem M nacbis absolute interdicredam. Nemo est, qui lecto hoc Responsionis loco non putet, me de hac execrabili Introductione locutum, ejus le- ctionem Monachis commendasse, ac denique indignum vero Christiano facinus me in hac re commisisse. Attamen facile constare poterit omnibus qui rem discutere voluerint, me de ea sola Henrici Stephani Apologia loqui in animum induxisse, quae in editione latina Herodoti anni Is 66. reperitur hoc titulo, Henrici Si bari sologia pro Herodoto, sivi Herodoti bistoria fabulositatis accusata; in qua nihil occurrit, ut mihi quidem videtur, impium aut sacrileguin, quod vere Christianos horrore percellat. Denique quidquid sit, illius lectionem neque probavi, neque commendavi in meo Tractatu; 1ed satis habui tantummodo innuere, quosdam Auctores sibi sumpsisse ut Herodotum ab omnibus i
bulis, quarum accusatiar, excusarent. Quod attinet ad opus, cui titulus est. INTRODUCTION &c., de qua verba facit Responti nis Auctor, illud neque vidi umquam, neque scio quid rei tit: ablie Vero, ut hujusmodi lectiones Monachis indicare velim . Nihilo tamen minus, ne ansam darem alicui rem perperam accipiendi, in secunda mei Tractatus editione, Henrici Stephani nomen expunXi-
230쪽
sententia Photii, qui relate ad Herodoti lectionem ait: Quid obstat αλ
uae utiliora cidentur seligere, ceteris postabitis y haec inquam i Etentiam perimissa videtur Auctori Responsionis; quod ego neutiquam percipio, cum nihilo discrepet ab illa S. Augustini, &S. Hieronymi, qui idem pronunciant de lectione Prophanorum Auctorum. Haud scio an D. Abbas potiori cum ratione Melchioris Cani senten- . tiam sugillet. Quamvis enim hic Auctor suapte natura incogitando θ dicem εἰ 'do aeris er istamens suerit. non ideo in crimen vocandus est; neque id obstit, quominus ejus estitum, videlicet Neologorum quemq-m bistoriae ignarum Geologi nomine miserio gloriari, congruat veritati . Doctus &pius Vinciensis Episcopus idem asserit post Melchiorem Canum in sua ad Historiam Praelatione. Et revera Theologus traditionis Ecclesiasti. cete notitia, quae a notitia historiae sejungi non potest, destitutus, sane non est optimae notae Theologus. Non est ergo hoc axioma, ut fu ppon tur, illius Monacti qualitare indigηum, neque ille ceteroquin tanto cum Contemptu excipiendus erat pro merito doctrinae & pro Episcopatus dignitate, qua fuit insignitus. Fatetur D. Abbas, binariae eognitione bomiser prudentiores s sapiemiores e- .ripo R; nulla re magis quam eismis contingentibus Deum bomisgus documenta et prebere oesi quid est quod a saeculi amore, ab eius υNuptatibus, fortunis, tam de s innitare tamquam a rebus fallacibus nos exoluere valeat , id profecto
es, attenta eorum quae: in saeculo elaeviunt, consideratio. Haec sane est omnium Praestantissima Apologia pro Historiae studio . Sed pergit D. Abbaes, a que ait: Necesse tamen non es binoriam no se ire tota eius latitudine, auι Hisporicum studium ut apprime requisitum di Praecipuum instituere. Denique cum dixisset, Historiam Siseram sincere Mnacbis, hanc clausulam apponit, quod Monachus non bi risus esse debeat, sed monactus.
Haud aliter dixerim, Christianum, Presbyterum, Episcopum non debere esse historiciam, sed Christianum, Presbyterum, Episcopum. Numquam id mihi propositum suit, ut de Monachis historicos facerem:
neque ullibi a me pronunciatum est, necesseesse, ut Monoebus bistoriam ea leat in tota eius latitudine, aut bistoricum studium ut apprime requisitum effrio mum instituat ' uno verbo dicam, ut Monachus ut historicus, quali Minnachi conditio sine historia subsistere non possit. In omnibushis idem sentio, ac sentit D. Λbbas: Sed jure merito, ut opinor, affirmare possum, licere cuipiam Solitario inoffensis proprii instituti legibus, in histori rum cognitione operam collocare, siquidem ad hanc applicationem ipse sit probe dispositus, & ejus Superiores aequis de causis id judicem oppo tunum . Ego ut hujusmodi Sol itariis inservi rem, quamdam brevem hujus studii methodum indicavi, quam apposite se habere arbitratus sum. Sane verum est, historiam sacram Monachis in universum lassicere; sed studium, seu lectio historiae Ecclesiasticae iis interdici non debet, qui eodem bene uti posIunt sibi aut etiam Reipublicae Literariae. D. Abbas ad id reponit . bistoriam Ecclisiasticam adeo esse diffusam ctim parati. re patralem, ut si in eo perfectionis gradu addiscenda sit, qui proponi videtur.
oporteret Moracias omne istae suae tempus in ea collocare , ut iura edi rationes Vesumen est. Dd Pom