장음표시 사용
441쪽
A ImeretIeus Episeopis in aliquibus Metropolitas praeesse , Metropolitis Patriar.
chas inficiabitur. Nec aduersus haec quidpiam est nobis ex propositio desudan
Petrus Apostolus namque cum uniuersum Orbem ines suae a Domino credi- τ -- f., tum intelligeret, fines Ecclesiasticae iurisdictionis diuidere animo coepit . Iloe libui ut animo perpenderet, terram uniuersam olim ab Ethnicis in tres partes distin- : -- et .ctam animaduertit, Europam, Africam , Asiam: praeterea tres opulentissimas 'ri. ''''
Vrbes, caeterarum omnium maximas considerauit, Romam, Alexandriani, Antiochiam: quarum prima Orbis Domina , An tiochia Seleucidarii in in Asia: Al xandria Ptolemaeorum in Aegypto , di Asrica, quae populi, & pomoerij amplitudine vix Romae concedebant , ut plurimi circa illa tempora testantur Au
anti Petrus diuino aspirante numine sedem propriam in tribus his locis constituere Reipublicae Christianae utilissimum iudicauit : Romae igitur, & Antio-achiae per seipsum sedit; Alexandriae per Marcum discipulum , quem ut Legatum , & Uicarium perpetuum, non autem ad tempus delegatum, eo misit; cuius origo, & sundatio non a Marco, sed a Petro resultaret: voluit etiam idem Petrus, ut Alexandria post Romam esset nobilissima, ipsique Antiochiae praecederet, - sicut magnitudine superauit, ut refert Strabo lib. 15. Sic igitur tripartitus Orbis tripartitam naetiis est Ecclesiasticam administrationem: Antiocheno enim Episcopo cessit Asia, Alexandrino Africa, Romano Europa.
Pontifex autem Romanus nontantum Europae praeerat ut caeteri duo Pa s , -- is , triarchae ditioni quisque suae in sed ius praeterea summum uniuersis Christianis di- ωn taratro scebat, Patriarcharumque Pat er, &Princeps erat: ut trinitas Patriarcharum in
unitate Pontificis coalesceret; docet Symmachus Papa ad Eonium Arelaten. Episcop. ibi: Ad initatis in Iar, cui una es atque induidua potestis, unum est per diuersoι Antistius sacerdotium. Quod spectans Gregorius Magnus , huc apposite refert illud Do mini apud Ioannem : Roganter, ut omnes unumsint; sicut erturirer in me, ct ego in te, ut O ipsis nobis unum ut C Hanc eandem de trina Petri sede sententiam, varia Sanctorum Patrum di sta comprobant; ita Anactetus epist. 3. Secunda sedes apud Akxandriam beati Petri nomine a Marco eius dissipulo consecrata HI: &c. Tertia autem sedes apud Anti chiam eiusdem beati Petri Ap l. habetur honorabilis. Et sanctus Leo: Nihil Al xandrina sedi eius , quam per beatum Marcum Euangeli iam beati Petri dissipulum
meruit,pereat dignitatis Antiochena quoque Ecclesia in qua primum praedicante M IIolo Petro Christianum nomen exortum est, in paterna consiturionis ordine perseuoret, ct in gradu tertio collocata inunquam flat inferior. In tribus illis Ciuitatibus non tantum auctoritatis apicem Petrum eX tulissea; r,-- ν. verum etiam tres illas sedes in unam Petri sedem confluere . unamque cuin Ro- eharismmana Constituere certum est, ideo sanctus Gregorius sedem Alexandrinam se p Umdem tuam vocat lib. II. epist. 8. ad Eulogium Episcopum Alexandrinum inquit.
RItinare debetis Simoniacam Haer e , quae prima in Ecclesia orta est, is snctissima faee viaira, quae no a sinunditus euellise. Quod repetit Hinc marus opuscul. ς ς. Cap. Io. Cum multi sint ApoI oli, pro se tamen principatu sti Apsolorum Princi-ιν pissedes in auctoritate conualuit, quae in tribus locis unius i. Ipse enim sublimauit
sedem, in qua etiam quiescere, O prae tem vitam ire dignatur s. Ipse decoraui sedem, in quam Euangelsam dissipulum misit. Ipse firmauit sedem, in qua septem
annis quamuis disiestiuus, sedit. Cumergo υnius, atque una sit sedes, cui ex auctoriarate diuina tres nunc Epipopipraesident,quicquid egode vobis audio. hoc mihi imputo. Ea ratione summi Pontifices ambas illas sedes maximi semper secerunt, nec ad alias Ecclesias huiusmodi Patriarcha tum , nempe Alexandrini, & Antiocheni
dignitatem extendi, maxime institerunt: quarum & omnium aliarum Ecclesia Romana esset c put, ut dixit D. Gregor. Magn. lib. II. epist. y4. Unde in rebus concernentibus iurisdictionem Patriarchalein, sicuti celebratio Conciliorum prouincialium. correctio morum Presb3 terorum, seu Diaconorum, confirma.
442쪽
6oEpilaopora subiectorum omnesPatriarchae ad instar illius Romae dirigebritin Anihilominus dum agebatur de iurisdictione quae excedebat illam Patriarcharum, nempe de causis uniuersalis Ecclesiae, de causis fidei, de moribus generalibus hocletiae, seu de deponendis Episcopis , seu de iudicandis ipsis Patriarchis: tune
Romanus Ponti sex, ut Caput Ecclesiae, & superintendens aliorum Patriarcharum , solus supra illos iurisdictionem exercebat. Ita Card. Perronus in Replicat.i ad Regem Britanniis lib. I. cap. 32. Quibus non refragatur obiectio illa a Sectarijs acriter exagitata ad firmandam praetensam aequalitatem inter Romanum Pontificem. dc alios Patriarchas ex Concit. Nicoeno cap. 6. cuius germanus intellectus est, ut ex Romanae Ecclesiae auctoritate . quae semper habuitin uniuersa Ecclesia primatum, Episcopus Alexandriae omnium Ecclesiarum, quae sunt in Aegypto , haberet potestatem; quoniam sic moris fuit Episcopo Romano illi concedere . siue quod Romanus Episcopus consueuerit per.Alexandrinum i Episcopum illas Prouincias gubernar ι
Et quod ad ipsam Romanam Ecclesiam pertinet, praeter ea, quae iam seperius B de illa in eandem sententiam dicta s unt, eiuldem priuilegia non ab aliqua Syn do pro manarunt. sed ab ipso Christo Domino, nec ipsum Concilium Nicoenum aliquid eidem Romanae Ecclesiae contuli illa abunde disseruit Nicolaus Papa in Epist. ad Michaelem Imperatorem Romanae sed is ν eiusque primatus acerbissimum aduersarium; dum sic inquit: IIIa igitur priuilegia huicsancta Ecclesia a Christi donata, a Synodis non donata, sed solummori celetrata, cto eneratione habita, per quae non tam honor quam onus nobis iucumbit. Et infra: Proinde animaduertendum, quia non Nicaena, non denique ulla Syniacis quisquam Romanae eontiari Ecclesia priuilegy . Et rursus: Nicaena S nodi novaliud praecepta re Iantur, adeo ut non aliquid super eam aussit constituere, cum viderer nihil supra meritum Iaum posse conferri: omnia denique huic nouerat Dominisermone contegris omnia, ergo nihild fuit, quod illi non ceserit. Deniquesi instituta Nicaena Synodi diluenter isiciamur, invenietur prosem, quia Romana Ecclesia nullam eadem S iacis contulit incremem tam . sed potius ex eius forma, quod Alexandrina Ecclesia tribueret, particulariter C seu misit exordium. Obijciunt contra praedicta etiam Sectarii exRumno lib. a. historiaraim, quos ille ex Graeco in Latinum traduxit, videlicet: avis Episcopus Alexandria curam habeat Ecclesiarum Aegypti. O ille Romae Ecclesiarum seu burbicariarum. Inde inserentes Sectari j, quod Romanus Pontifex non aliam habeat iurisdictionem, quam supra Ecclesias urbi propinquas circiter centum milliaria. Ad quae respondetur primo Rustinum Romanae Ecclesiae insensum ut inquit D. Hieron )vertisse verbum illud Suburbicariarum,quod no ex tat in Graeco oris ginali . Constat praeterea Vrbicariarum regionum appellationem non solum loca prope Urbem posita, sed etiam plures continere Prouincias tam in Italia, quam extra Italiam sitas: nam sicut illae dictae sunt apud Iurisconsultos , de historicos Prouinciae Urbicariae, seu Suburbicariae,quae Urbi debentes annonam. eidem peculiari nexu tenebantur obfirictae, ita eodem exemplo appellatas esse a Rufino Ecclesias Suburbicaria quae Romanae Ecclesiae Patriarchatui peculiariter viderentur esse subiectae; quo etiam iure Episeopus Alexandrinus moderaretur om- Dnes subiectas sibi Prouincias. Addimus etiam praedictis varios Rumni sensus aptari ad diuersas Romani Pontificis muneris partes, dc personas. quas sustinet: siue quia Prouinciam Romanam regit, ut Metropolitanus. seu qui Italiam, vi Prumas. vel Occidentem, ut Patriarcha; nec comprehendisse Rustinum uniuersalectius Ecclesiae Catholicae regimen , quod a Domino in persona Petri accepit Romanus Pontifex. Quod autem Petrus Pontificalem sedem Romae constituerit, secit hoc quudem, quoniam Vrbs Roma totius Orbis Romani esset Regina, sed non ut ab e
auctoritatem Primatus acciperet, quo tam ante in uniuersum Terrarum Orbem
insignitus ipse Papa pro se, di successeribus suis fuerat ab ipso Christo, quales
443쪽
Α eontinuo usu Leeegbres suos R ornanos pontifices exercuisse constat: & haec ex multis, quae in hoc argumento essent dicenda. de quibus late Card. Peronus Gallo idiomate in Replicati ad Regem Britanniae lib. I. cap. 32. & seq. Sed vi ad propositum,unde eramus digressi, nos modo reuertamur. Quingentis annis usque ad iustinianum Imp. Ecclesia Catholica non agnouit plures hisce, tribus Patriarchis. Tres illi soli sunt a sancto Petro instituti, dc a Concilio Nic. no confirmati, nec alios praedictis sanctus Leo primus admisit epis . s . aduersus Bizan um Pa mecum Patriarcha tui inhiantem ibi: Priuil la Eces arumsuctorum Patrum canonibus insitura, ct wnerabilis mcaena θησά o decretis, GLIa posunt improbitate conuelli. πulla nouitate mutari. Ideo decretum Concilij Chalcedonentis de euehendo in Patriarcham, caeterisque Patriarchis praeserendo Episcopo Bizantino rescidit epist ς s. ad Pulcheriam Augustaui ibi: Consensiones sanctorum Canonum apud Nicanam conditorum regulis repugnantes, umta n
biscum vestraesides pietate in irritum mittimus , O per auctoritatem beati Petri Ap - soli, generali prorsusdesinitione casiamus. Hoc idem decreuit Felix Secundus ep. r. H ibi: Primates illi ct nou alijsint, quam qui in Nicaena Sy Odo sint consituri. Quae Synodus tres tantum siue Primates siuePatriarchas recepit; & ide etiam decreuit , Nicolaus Primus ad Consulta Bulgarorum cap. 9 a. his verbis : Desideratis no se quot sint veraciter Patriaνchae: veraciter illi sunt Patriarchae, qui sedes Apsolicas per succesiones Pontificum obtinent, &c. GH antinopolitanus autem , ct Hierosit mitanus Antistites, licet dicantur Patriarcha, non tantae fiunt auctoritatis, quant imperiores ex tunt.
Adscitiiij. &irreptiiij suerunt duo illi posteriores Patriarchae , qui diu obni- tentibus Romanis Pontificibus, tandem eorum consensu Patriarchae nomen, ho μαν. norem, & priuilegia consequuti sunt. Quomodo autem ad hune Ecclesiasticae dignitatis apicem Hierosolymitanus Hie es mit vicoeca animi ambitione ascenderit 3 De grege enim caeterorum erat Hierosolymitanus Episcopus ad Conc. v . Nicaenum: honoris & sedis praerogatiua quadam quo ad iurisdictionem gaudebat; sed quae de iure. & auctoritate Metropolitani C sui Caesariensis Episcopi nihil detraheret. ut in cap, . eiusdem Nicoenae Synodi ibi: βzoniam obtinuit conssuetudo, O antiqua traditio. Ut qui I in Aelia Episcopui. honoretur: habeat honoris consequentiam.Metropolipropria digninateseruata. Idem praeterea testatur de suo tempore D. Hieronymus ad Pamachium aduei sus Ioan nem Hierosolymitanum Episcopum scribens: superbienti enim Ioanni Aeliae. idest Hierosol umae Episcopo Metropolim Caesaream obi,cit : tunc Iamen aegre serebat Aeliae Episcopus Caesariensi.& Antiocheno se subi jci: dc quamuisi
Concilio Constantinopolitano vi refert Theodoret. histor. Ecclesiau. lib. s.c 9. fuerit Hierusalem nuncupata Mater omnium Ecclesiarum ; haec tamen fuit Maternitas antiquitatis. non autem auctoritatis, ut voluit Card. Peronus in Replicat. ad Regem Britanniae lib. I. cap. 3 . Exortae iam tunc erant de finibus Dioec seon contentiones Lis tandem a Maximo Antiocheno Episcopo , dc Iuvenale, Hierosolymitano ita composita est, cte a Concilio Chalcedonen. ach.7. conii mala, ut tribus Palaestinis Patriarchatui Antiocheno ademptis, eorum Hieroso lymitanus esset Patriarcha. ut etiam testatur Concilium Hierosolymitanum quod
D in ei pit: Ps Corsitatum Flauis B sarii gloriosi mi 13. Rabud. Octobris inae I s. In Colonia Aelia Metropoli. Itieroselymis Praeserint. sanctistimo, O beatissimo Patriarcha Petro, ast ientibus sacerdotis si osanctissimis Episcopis trium Paullinorum. In nouationi tortillime Iete opposuit sensius Leo epist. 6 a. ad Maximum , Antiochenum Episcopum eiusdem ambitus reum . in quem auctoritatis suae inu cronem stringit his verbis: In Ephesina Sy nodo . quae impium Ne torium, cum dogmate suo perculit, Iuuenalii Episcopus Hierosolymitanus j ad obtinendum PalaeIlianae Priscipatum . credidit se pue Uusicere, ct ins retra aususper commentitia scripta firmare. & infra: Hoc tarum proprium dissultionis meae es. ut quantumlibet num rus Sacerdotum am fur, aliquid per quisumdam subreptionem de ervat.'quod ii ι treceminum decem , ct octo PaIrum consilitationibus inaeuiatur adue am, idis litias si a con
444쪽
consideratione cassitur. Imperatoribus tamen in contrarium inmmbentibus, ta tioneque ipsa veluti suadente tandem Romani Pontisces id comprobariinti Hierosolymitano nouo Patriarchae Metropolitae, & suffraganei, ex mutilatis orie tis, & AEgypti Dioecesibus de more sunt attributi , ut resere Morinus Exercitat. Ecclesiastilib. I .cap. 7.
Utantin. H7. Constantinopolitanus Episcopus etiam ipse ad Patriarchatus dignitatem malis artibus euectus: nam Graeci Imperatores, cum sibi persuasissent, quod semper ipsis suerit licitum sacras Prouincias mutare; ut in Canon. l . Concilij Chalcedonen. liis verbis habetur: Si lautem ciuitas aliqva ab Imperatoria auctoritate innovatafuerit, ciuilei ct publicas formas Ecclesiarum quoque Paraetiarum ordo conia sequatur . Et Balsamon in Canon. Trullen. 38. inquit Licet Imperatori praemiura tia thronam Eces Nys Hurgiri . ct hi copatus, vel Archi pscopatus in Metropolis erigere . eaque quae ad electionem pertinens. O reliquam dispositionem, prout ipse υ luerit, descirabere. O decernere. Ideo Episcopi, qui gratia praeualebant apiid Imperatores, nouas siepe dignitates ambire, atque in eum finem artificijs suis Imperatores circumuenire solebant, ut ex Concit. Chalcedonen. iat. 13. alijsque Ec cle Ii atticis monumentis colligitur: unde factum est, ut a labefactato, di tandem postea colla plo Imperio Orientali Graecorum Ecclesiae Imperatorum libidine, magis, quam Patrum, & Conciliorum voluntate regerentur Huiuimodi Prouinciarum Ecclesiasticarum perturbationibus Romani Pontufices constanti Tnse occurrerunt : etenim cum Anatolius Constantinopolitanus Epit copiis in Synodo Chalcedonen. aEL I ς. cap. a 8. ibidem ablentibus Legatis Apostolicis, ac nemine adhuc suste to Episcopo: Alexandrino in loeum Diosco. ri, qui ipsi contradicere pollet; clandestine atque dolose obtinuit a reliquis fieri decretum, ut Ecclesia Constantinopolitana primum post Romanam locum obtineret . eo quod Coultantinopolis esset altera Roma: ad quod decretum contra - Canones Nicaeni Concilij. cum deinde reclamassent Legati; nihilominus fauentibus Iudicibus Constantinopolitanae Ecclesie pri ilegiis. itum est in sententiam Anato ij iuxta praecedentem diffinitionem constautinopolitanae Synodi sub Tu odosio maiorε, licet qua id veritate filiciatur. nunquam hactentis cognitumis illiniue primatum Ecclesiae Constantinopolitana supra Alexandrinam reseri Card. Baron. in ann. 4si. ubi Spondanus num. RI. De quo grailiter conquestus est Leo Papa Primus epiit. ς 9. Marcianoque Imperatori, qui illud procurauerat, sortiter contra dixit his verbis: Diuionia fieri artimsod forum Patram Canonibus insit ta, o venerabilis Nicaenae nodi fixa detretis, Miltipolint improbitate conuelli. Ea nouitate mutari, Jcc. Non dedimetur mCiuitatem, quam Apostolicam non potes faceresedem, nec ulti speret modo, od per aliarum post ossensiones aeteri. Similia repetit idem Leo ad Pulcheriam Augustam epist. 6o. & ad Anatolium ., qui decretum illud fraudulenter impetrauerat; tandemqtie obtinuit Leor a quo nihi ominus luccessive ident Anatolius accepit litteras vicariae potestatis ad reis
Cipiendos Haereticos, quamuis non recte ea luerri usus, &statim obierit, ut re
Vlterius Graecis in hoc idem instatibus ut Acacius & ipse Constantinopolitanus Pattiarcha declararetur: rescribit Gelasius Papa his verbis : Risimas autem, quod praerog: uiuam volunt Acacis comparari, γia Episcopus fuerit Regiae Ciuitatis: Nunquid apud Rauennam, a d Mediolanum. Symmm . apud Triuiros multis temPoribus non co luit Imperior tiidnam harum Vrbium Sacerdotes vltra mensuram Abimet anti irtis deputatam quid iam suis dipnitatibus et surparunt i Coniueuerant tamen Romani Pontifices ad importunas Graecorum preces N subdolas eorundem artes concedere praediciis Conliantinopolitanis Episco pis vicariam potestatem in rebus ad Haereses. 8c uniuersalis Ecesesiae pertinent, hiis ; licuti de Epiphanio Episcopo resert Baron. ad annum ς ar. ubi Spondanus
num a. 3c de Mena idem Baron. ad ann. ς 36. ubi Spond.num. Ib t-νω- Sed in hoc non acquieuit Praediatorum protervia: quoniam Ioannes Constati- Dι nopolitanus cum arrogassiet sibi nomen Uecumenici,seu Uniuersalis contutatur a Pela.
445쪽
A Pelagio Papa Secundo firmissimis rationibus; eo quod ille titulus soli Romanoe
Pontifici sit debitus, ut idem Baron. ann. s87. ubi Spondanus num a. & idem . . tredarguitur ab eiusdem siccestare Gregorio Magno lib. Regest. epist. 3q. ad Anianum suum Apoc larium Baron. ann.ς0ς .lcibi Spond. num. 3.Vbi patet,quo sensu blasphemuin sit hoc nomen, & quam iuile competat solis Romanis Pontificibus. quodque eiusdem Gregorij de eo suerit sententia dicto numero 3. &sequentibus. Confirmat hoc idem Phocas Imp. illud non conuenire Episcopis Constantinopolitanis, sed tantum Romano Pontifici, ex eodem Baron. ann.6o6.ubi Spon-
Et rursum quoniam Graeci una cum Imperatore Basilio illum titulum in suo Orbe muneribus su sturari conantur, a Ioanne Romano Pontifice repelluntur, ut idem Baron. refert anno Ioa*.ubi Spond. num. 3. Consueuerunt etiam Constantinopolitani Episcopi singuli a Romano Pontifice petere usum Pallii. quem postea eis in perpetuum concessit Io. Papa XI. ty-D rannice ad id coactus. Baron. 93 .num. I. Quatuor igitur Patriarchas praefatos, & non plures praeter Romanum Pontificem usque ad sua tempora enumerat D. Gregorius epist. 37. lib. 2. ad Natalem iEpiscopum Salonitanum his verbis: Euod si quilibet ex quature Patriarchiis Iecifset in regraui Ucandalo contumacia transire Eo modo potuisset. &c. Ultra praefatos quatuor istos Patriarchas Maiores principaliter, & communiter sic nuncupatos; suerunt etiam alij Patriarchar gradus inferioris. Horum inseriorum unusquisque Dioecesi propriae praeerat; hoc est multis Pmuincijs, &Archiepiscopis, seu Metropolitis; & hic praedictis Patriarchis maioribus subditus. Ac etiam in serior isse Patriarcha nuncupabatur Primas, seu Exarchus, vilege Caroli Magni Imp. est cautum lib.7. cap. 336. his verbis: Non alν Metropoliatam appellentur Primates, usilli, qω primas sedes tenent, ct quos sincti Patres Θ- noduli, O soHolica auctoritate Primates se decreuerunt. Reliqui rarro, qui alias Metropolitanas es sunt adepti, non Primates. sed Metropobtani vocentur. Quam C quam Patriarchae aliquando etiam nominati sint ipsi Primates. Felix Papa Secundus epist. l. his verbis '. Primares illi O non ali7 Hi, quam qui in Nicaena unodosium coniti tuti, reliqui vero qui Metropositanas tenentsedes, Archiepiscopi vocentur, O non Primates. Quatuor igitur conditiones ad hoc Primatum elius constituendum, voluit Hincmarus. Primo ut possit conuocare Synodos. Secundo ordinare Episcopos. Tertio ordinari a Prouincialibus Episeopis. Quarto disponere quaeque per P
Magna est autem conformitas Primatum cum Vicariis Romani Imperi j: Apostoli enim, quique eas secuti sunt Romani Pontifices, creaverunt Archiepiscopos Prouincijs , Quitatibus Episcopos; postquam ergo circa tempora Imperatoris Constantini creati su ut Vicarit, qui Prouinciarum moderatoribus praeessent: instituti sunt etiam Primates qui ipsis Metropolitis,&Prouinciarum Rectoribus ante starent. Praeterea ab imitatione vicariorum Primatus duxerunt originem, nam ante Constantinum Imperatorem huiusmodi Vicariorum nulla sunt te-υ stimonia; sic nec Prima tum, Exarchorum, seu Di recesum in Catholica Eccl. vi resert Morimis Exercitat. Ecclesiast. lib. I. cap. I9. Aduertendum autem hic est; cum Romani Pontifices Primatus aliquos instituunt. Metropolitarum iura inuiolata, inibata conseruari praecipiunt: notat Hormis da Ponti Remino suas vices committens epist. his verbis : Hices itaque nostras per ome regnas ibin, ct spiritualfi filii Iud iri, dcc saluis p riuilegiis, quae Metropolitanis de retiri antiquitas, pro uti ait Horitate cammirtimus. Et sanctus Gregorius eundem honorem Arelatensi Epist opo deserens inquit: Fraternia
446쪽
Primatum, seu Vicariorum a Romano Pontifice primus occurrit Archiepi- Ascopus Thessalonicensis, cuius vicariatus per Graeciam. & Illyricum longe i
r teque patebat, Macedoniam, Daciam, Achaiam. Dardaniam. & loca alia complectens, ut refert NicolausPapa Primus ad Michaelem Imperatorem e p. a.
Amplissima illa Thessalonicensis auctoritas, quam Vicariatus sui virtute possidebat ad Imperatores , usque Iconomachos illi conseruata est , hoc est quamdiu Dioeceses praedictae e Pontificis nostri Patriarchatu Urannice & impie auulsae
fuerunt, ut refert Morinus Exercitat. Ecclesias l. lib. I. cap. ai.
Arata sis. Secundus in Occidente Primas, de Pontificis vicarius suit Arelatensis Archie piscopus, cuius auctoritas in uniuersam Galliam fuit, de qua D. Gregorius lib. 4. epist. s a. sic loquitur: auia igitur unumquodque tunc salubriter completur osscium. cumfuerit unus ad quem post recurri Praepositus: idcirco opportunum esse perspexi
cundum antiquam consuetudinem, fratri nostro Virgilio Arelatensii ciuitatis Epipo po vicernosus tribuere. qtra tenus, ct Catholicae fidei integritas; id i. Sanctarum quu-ruor Synodorum , Deo protegente, solicita deuotione feruetur. Ante sanctum Grea Bgorium Pelagius Papa Primus Sepaudo Episcopo Arelatensi vices suas delegauit his verbis: Maiorum uostrorum operante Dei misericordia cupientes inhaerere υ
Lili f. ct eorum actus diuino iuvamine in omvibus imitari ; charitati tuae per uniuersam Gisilium sanctamis Ap tilicae cui diuina gratia praesidemur, vires iungimus, &c. Hinc es, quod nosfraternitati tua huiusiniat curas iniungimus, ut sedis no Ira Vica rius in limitir ad in tu no Irum in Galliarum parti bussacerdotis locum obtineas. O quicquidadgubernationem, vel dispensationem sic lesia cum gerendum HI, seruatis Patrum regulis, sedis ApοItolicae coniti tutis.' diuitii iudicij consideratione dispensis, talemque te in cuIIOdiendis Canonibu ancta conuersatione demonstres, qualem tautitici Acet se Hicaritim. De huiusmodi etiam Arelatensiis Primatus antiquitate loquitur etiam Zosimus Papa epist. 6. his verbis: αἰuia illud quospraetermis fratre MIbo Patroclo Me
tropolitano Episcopo Arelatensium ciuitatis, sine cuius auctoritate iuxta maiorum Cauones nulla penitus potuit ordinatio celebrari; tu multuose, O turbiri induitis fi- Ccerdotia impinguntur. Quod etiam inquit Concilium Arelaten. secundum cap. is.
ibi: Ad Arelatensis Episcopi arbitrium Ssnodim congregandum, ad quam Vrbem ex omnibus Iutissipartibus praeripaὸ Gallicauis suosaudii Maurini tempore legimus eslebratum fuisse Concilium, atque conuentum . Fuerunt , alij in Gallia vicariatus, leti Primatus. nempe Rheniensis Magunti nensis, Senonensis, Lugdonensis. In Hispania Hispalensis, Toletanus, Carthaginensis, & similes: de quibus late Morinus Exercitat. Ecclesiast. lib. primo, &
ne Altaris. Aduertendum hie est. quod illa Ecclesiae pars, siue locus ille luoterraneus,sub maiori Altari circa Presbyterij ambitum ubi sanctorum Ma etyrum reliqui e recondebantur , Consellio dicta iit, utpote Consessoribus addicta. & confessionis fidei sanguine testatae monumentum . Habebat aurem quaelibet Ecclesia antiquitus suam Consessionem Uide Anastasiuin Bibliothecarium in D vitis summorum Pontificum Sixti Tertii, Hilarij, Leonis Quarti, & aliorum apud ipsum: quae etiam appellabatur Martyrium . Vide sanctum Augi istinum lib. a a. de Civit. Dei cap. 8 ubi martyrium sancti Stephani appellat locum, in quo is colebatur Hierosolymis. Templum in Caluariae monte a Constantino aedifica. tum, magnum Martyrium dicebatur. Eusebius lib. . de vita Constantini cap. . . In liuiusmodi loco, qui Consessio dicitur, antiquitus Brandea apponebantur, quae vice ipsarum reliquiarum inter pios si deles dispensabantur : ut ex epist. 3α Magni Gregor. lib. 3. regest. Ad Constantiam Augustam ibi: In p xide Brandeum mittitur, atque ad sacratisima Corpora Saul Drtim ponitur, &c. Hinc etiam notandum Martyres dictos Consessores , quia fideiri usque ad sanguinis
447쪽
nilnis effusionem profitebantur. D. August. in serni. plurimorum Martyrum: C ronabantur, inquit, Martyres Confessores, ct remasierunt Iudices desertors. Quamquam Conse res etiam appellantur ij, qui multis pro Christi fide tormentis superatis, diuina voluntate liberati , & tot agonibus superstites. sine sanguinis es-hisone tandem tranquillam mortem obierunt. Cyprianus epist. 46. I a. is fuit inter alios Paphnutius ille Magnus,quem Maximus dextero oculo exculpto,& p plite sinistro inciso ad metalla damnauerati Sanctus Athanasius ire, Ambrosius. &Hilarius.de quo sanctus Hieronym. Hiluricis meorum Confessor temporum, ct uia scopus. Pluresque alij, quorum nonnullos Eusebius vocat terti o , & quarto Constillare . hoc est ob Christi Consessionem saepius publicὰ cruciatos; quos tame Tertuli. nunc designatos Martyres, nunc simpliciter Martyres appellat. In te dum id nominis etiam Cantoribus, dc Psalmistis, penὰ in infimo Clericorum gradu censitis, concessit, quod Deo laudes decantarent, ut in Concit. Carthag. 4. Can. a. id enim est passim in sacra Scriptura, Confiteri; quod Deum cantando laudare: sc ita intelligendus est Canon. 6. Concilij Toletan. primi, ubi vetat puellam Dei familiaritatem habere cum Consessore, de Canon. q. vetat Prosessas. &Viduas absente Episcopo: vel Presbytero in domo sua Antiphonas cum Consese fore, vel seruo suo facere. Viae plura apud Gabrielem Albaspinum lib i. O sera ai. de veterib.Eccles Ritib. ubi dissusὰ ponit discrimen inter nomen Martyris, dc Consessoris,Extorris, Libellaticorum , Thuri ficatorum, dc Blasphemorum.&lapsorum.
Denique etiam aduertendum, quod sicut Martyres saepius fuerunt dicti Consessores, ut iam dixi; ita etiam Conlessores suerunt aliquando Martyres nominati propter similitudinem afflietionis, saltem propter diuturnitatem illius, si non propter intentione. D. Gregori Magnus sic inquit: βuamuis occasio persequutionis δε- μ : habet pax nostra Martyrium suum: quia e carnis colla ferro non subiscimus: spirituali tamen gladio carnalia desideria in mente trucidamus. Ex Supplemento
D. Thom. 3. parte 3. quaest. 96.ML6.resp. ad s. argumen. p. r. pag. I 6ς. siti. B. g. Oleum quo ungebantur Reges.
Vm plura de sacris Unctionibus olei a nobis fuerint dicta: dc quamuis ex
recentioribus aliqui non dubitauerunt etiam scriptis asserere, Regum vn- 'ctionem esse Sacramentum. Nos quantum a vero illi aberrent , Deo dante os le
Sed quoniam Abii tensis in cap. Io. lib. i. Reg. dubitat, An Reges, qui uncti dicuntur in Scriptura sacra,ac etiam alij quos Zc si Scriptura taceat, unctos tame fuisse verisimile est ; uncti fuerint oleo communi, vel sacro Ac tandem statuit utroque oleo Reges potuisse, ac solitos esse perungi; ubi adducit exempla , quae utrumque iactum esse probant. Quod vero ad Regum unctionem sacrum aliquando adhiberetur oleum, pr bat Salomonis unctio, de quo 3. Reg.cap. I. Stimasitque Sacerdos cornu olei de T bernaculo, ct unxit Salomonem. Sacro oleo unctum esse David psalm. 88. versa I. Iuveni Dauidseruum meum, oleo sino meo unxi eum. Qu amuis Sanctus in Comment. d. cap. I . tib I. Reg. num. 6. velit in Regibus Israel, postquam decem Trii bus a duabus alijs fuere dissectae, non aliter saero, sed communi fuerint ipsi oleo
delibuti: ac etiam plurimas aliorum Regum unctiones communi oleo factas suisse; eruditioribus est notum . Caeremoniae vero in c5stituendo,atque inaugurando Rege apud Hebraeos post infusionem olei super caput Regis, hae erant, quod offerebantur Victimae, ut in lib. t Reg cap. I I. in fin. dcx Reg.cap. I s. vers. I a. Deinde in Regis manum tradebatur lex,cuius deberet Rex cullos esse, ut in Deuter. cap. II. vers. I 8. Demum gratulatio,ec acclamatio festiua accedebat, nepe riuat Reae. Ut de Adonia in lib. 3. Reg. cap. I. versas. &39.6c in Rege Ioas lib. Reg. cap i I .vers. II. Produxitque
Ioiadas sacerdos 2 Filium Regis, possit re eum Diadema, O t simonium iis
legem feceruntq eum Regem, O vnxerunt, plaudentes manu dixerunt, VitiatRex.
448쪽
Nostris vero temporibus . dum fit inauguratio Regum Orthodoxorum ex ARomano Caeremonialio primo dum regitur, pronunciantur verba: Hugo reis Ra-nm de oleosanctificato in nomine Patris, ct RQ, O Spiritui sancti. Deinde Ponti sex gladio accingens Regem, inquit: Attende quod sancti non in gladio, sed per
dem vicerunt Regna. Et Diadema Capiti imponens: Accipe coronam Regni. quam sanctitatisgloriam. honorem,o opusinortitudini gnificare intelligas. Et Sceptrum tradens: Accipe Vir im virotis, ac veritatis, qua intelligas μάbnoxium mulcere pios, terrere reprobos, dic. Quibur Caeremoni js docetur Rex munera tantae dimitatis; ne se ad fastum tantummodo secularem vocatum putet: unde per huiusmodi Ggna non gratias habituales infundi, non characteres imprimi, sed actuales quos clam motus animi, Deo rebus istis , dc sponsae suae precibus assistente susci
Quod autem huhismodi Caeremoniae, & maxime Regum unctio quamquam spiritualis sit, non tamen sacra haec nuncupatur, sed corporalis ab unctionibus corporum; sicuti re corporalia erant, quae nominat Apostolus spiritualia I. C rinsi. to O mnes eandem esiam spirituum m.:nducauerunt,ct omnes eundem potum B spirituatim biberunt: bibebant autem destinisuasi. consequente eos petra: Petra autemeratChristus. Et nihilominus Manna. Aqua. Petra, Christus non erant; sed res palpabiles, quamuis spirituales. Nec minorem eminentiam tribuit Regum unctioni oleum, quomodocunquo consecratum, sanctificatum, seu E caelo allatum; sicuti & Baptiimum in aqua simplici, seu consecrata. Jc coelitus missa eiuIdem ecth sanctitatis , eiusdem in operando potestatis,& auctoritatis creare Christianos. Minister ipse qui illis utili ita idem efficit, siue sit bonus, siue sit malus. Augustin. in Io. Tract. q. ait: Sacramemium tam sannum est, ut nec homicida minis ante possu tur. Et idem Tract 6. Petrus
baptizet, Paulus baptizet, Iudas baptizet ; his est qui baptizat. Videlicet Christus. qui solus baptizat potestate, discipuli ministerio: & sicuti nullam agnosci sinit
Ministri differentiam, ita nec materiae, ut diximus supra in vet. Testam. ex oleo, seu unguento sacro e tabernaculo unctum Salomonem, ac etiam ex oleo communi alios Reges. CPraeterea talis RegumVnctio cu caeteris praed.Caeremonijs n5 est Sacramen- tu. quia non imprimit characterem ex opere operato;viloquitur. D. August.lib.4 de Baptic. 24. Ipsum perse ipsum Sacrametum multum valet. Ergo Rex characteris imprestione ex opere operato caret. Siquidem si characterem imprimeret Vnctio, profecto etiam repeti nequiret: quoniam secundum Theologos tria Sacra menta iterari nequeunt, quia characterem imprimunt indelebilem. Vt ex Con cilio florentino in decret. Unionis: Sacramenta triasint , quae characterem impria munt in anima indelebilem: unde in eadem persona non iterantis. Et idem in Conca. Trident. Sess7. cap 9. Si quis dixerit in tribus Sacramentis , &α Non imprimi es
racterem in anima, hoc es gnum quoddam spirituali. O indelebile. unde ea iterarivonposiunt, anathema sit. Ad quid enim iteruetur, quod semel infixum : messi nequit indelebile, unde ea iterari xοη p sunt, anathema sit. Vt loquitur etiar
Quod autem ex RegibusChristianis suerint aliqui bis, ac ter uncti Jc coronati. Pipinum primo a Bonifacio Archidiacono Moguntino unctum.& coronatum es Dse, refert Adelliemus continuator Aymonij anno rue o. ibi: Pipinus Rex Franc rum appellatus in, O ad huius dignitatem honoris unctus sacra unctione manusancta memoriae Bonifacij. Quod etiam Annales Francorum, Regino in Chronico. & recentiores verum agnoscunt. Triennio vero post a Stephano Papa, idem Adel. ibidem an.7ς Stephanus Papa pinquam a Rege Pipino Ecclesiae Romanae defensioris accepitfirmitatem; ipsi sacra unctione ad Regia dunitatis horarem consecrauit. Cui ijdem ante citati adstipulantur.
Exemplum patris Carolus Magnus in filius suis imitatus est: nam ut idem Adel. anno Si . Baptizauit Pontis Adrianus JAlium eius Pipinam, unxitque eum in Regem, Ludovicumfratrem eiuι,quibus o Coronam imposuit P ipino scilicet Ita-
449쪽
A liae, Ludovi eo Aquitaniae teste Reginone in Chronico. Quem Pipinum tamen Sisgonius, &Fauchetus in Vita Caroli Magni, a Leone Pontifice, Carolum Imporatorem inaugurante, iterum Regem Italiae unctum esse tradunt: Ludovicum vero Regem Aquitaniae Stephanus Papa, qui Leoni successerat postea Rhemis, ut inquit Adel. ann. 816. Celebratu ex more solemnise, Harimatis ivstione coron tiis. Quo tota illa inaugurationis,& unctionis caeremonia comprehenditur. Quinimo & ipse Carolus Magnus bis inunctus, & coronatus sui te nam praeter alios ei talos , & Adel. anno 7s & Annales Fuldenses ibi: Stephanus duos filios eius Pipini Carolum, O Carolomannum sacra unctione unxit in Reges. Idem postea a Leone Pontifice in Missarum solemnijs Imperator coronatus est unctione a capite ad pedes usque persus a , tu ta antiquum Iudaicae consecrationis ritum, ut voluit Constantinus Manasses. Caeterum Iudiacis etiam ritibus usus
h A capite usque ad pedes eum perfudit oleo.
In promptu quoque est exemplum usitatum olim in Romano Imperatore, qui usu perantiquo tribus Coronis cingebatur, ungebaturque tribus diuersis unetio- 'nibus; prima Aquis rani ab Archiepiscopo Moguntino. Secunda Meaiolani ab Archiepiscopo Mediolanensi. Tertia a Romi a summo Ecclesiae Praesule: ut resert Petrus a Beuh in Aquis grano, & alij plurimi.
Suggerunt etiam in hoc nobis maiora exempla sacrae litterae. David paucorum annorum spatio ter omnino diuersis temporibus in Regem unctus est . Primum Bethlehem a Samuele I. ReyI6.Tulit Samuel cornu olei, O vnxit eum iu m Q ratrum eius. Secundo in Hebron a Tribu Iuda a. Reg a. Venerunt viri seda. O mxerunt ibi David, ut regnaret super domum Iuda. Tertio in eadem Hebron a viris Israel. a. Reg. 3. Venerunt quoque o seniores Orael ad Regem in Hebron, --runtque David in Regem super Jrael. Salomon filius eius bina unctione inauguratus est 3. Reg. I. Sumpsit Sadoc sacerdos cornu olei de tabernaculo, O unxit Salomo-C nem : Et rursus proceres familiarum , ac tribuum I. Paralip. vlt. Unxerunt secundo Salomonem Arum Dauid . unxerunt autem eum Domino in Principem. Quae omnia ad sacram potius , & spiritualem caeremoniam , solemnemque inaugurationis ri tum adhiberi unctionem, quam ad ullius characteris impremonem. Siquidem Antistitem semel unctum, &charactere vere consecratum ad quemcunque Episcopatum , vel simul, vel temporum successione transferatur, nunquam Vnctionem Episcopalem iterare ; & qui ad summum Pontificatum est euectus , nullius etiam unctionis repetitione consecratus est,qui iam ante Episcopus erat cons cratus . Ex his ergo si talis unctio rei teratur, nec in Regibus imprimit characterem, sequitur quod non sit Sacramentum. Vnctio, & Coronatio non solum Romano Imperatori, Regibusque Franciae,& Angliae propriae; verum omnibus Christianis Regibus talem coronationem, diunctionem esse licitam, &plerisque iam inde a primis Regnorum exordijs usitatam . Siciliae Rex Primus Rogerius Panormi in Ecclesia Archiepiscopali sacratae. unctione delibutus, Regiam dignitatem sumpsit anno II 3o. die Dominicae Natiuitatis; de cuius auctoritate extat Diploma,de quo Alexand. Abb.lib.a. de Gestis Rogeri j. Hoc postea successores eius Iacobus. Petrus, Ludovicus, & alij plures imitati sunt, Chronicum Beneuent. & Chronic. Aragon. Stephanus Dux Vngliariae anno ICC . primus in Regem unctus , Chartuitius in Vita sancti Stephani . Eodem fere tempore Poloniae Princeps Boleslaus Gaudentio Archiepiscopo sacris operante praemissa unctione Regio cinctus est Diademate , refert augebauarus in hist. RerPolon. iii ritus in nostra usque tempora perdurat.In Norvve a resert Guil. Neu brigensis lib. 3. cap. 6. Quicunque tyrannice Regem
occidi Iset, Rex erat. Huic infami malo ut Optimates occurreret, an . circiter. I I 8 Idecreuerunt Regem suum Magnum nomine, unctione mystica consecrandum, Scoronandum esse, ut nemo de caetero auderet manum mittere in Christum Do-
450쪽
mini; sed Rex iterum interfectus est a famoso presbytero, & latrone seuero, quiritu iam consueto mystica unctione Diadema consequutus est. Rex Daniae Christophorus anno I o 3. Ripis inunctus. & Regno inauguratus est ut ex diplomate Fencis V. de quo Cypraeus in Annal. Si euicens qui idem resert de Rege Sueuiae Christerno patrum nostrorum memoria. Similiter Balduinus anno IIoi. Rex Hierosolymorum inunctus in Ecclesia Bethlehemitica. Tyr. de Bello Sacro I. io. cap.9. Petrus Secundus Rex Aragoniae in aede sancti Pancrati j Romae sacro oleo inunctus tempore Innocentii Tertij, Gordon in Chronol. ad annum Iroi. D Vnctione Regum Gothorum ante I Coo. annos. late refert Armacanus de Iustitia Armorum lib. I. cap. I o. Quod idem successi in Regibus Longobardorum,itia quorum Diplomatibus ante unctionem sic apponebatur data: Actum infelici mo Palatio. Ad differentiam alterius datae post unctionem. Actum insecratismo Muritientano Palatio. Vt habetur in Chronico Sanctae Sophiae Beneuentanae. Et haec
satis. Cap. go. pag. I 77. liv. A.
CIrca Sacrosanctam Ecclesiam Lateranensem saluatori dicatam, culmen.&summitatem totius Christianae Religionis effectam. inquit Petrus Damiani lib. a. epist. I. ad Carae Ecclesiam Ecclesiarum habere utrinque Beatorum so Iol tam Petri, ct Pauli diuersis quidem in locis conItitutas. sed sui compage Sacramenti indigerenter unitas Ecclesias. Ut ostendatur: auoniam his tanquam expansis diuinamsericordiae brachise, Amma illa, O uniuersays Eccl a omnem ambitum totius O bis amplectitur . Quod sane exemplum praeclare respondet antiquae illi Ecclesiae consuetudini. qua Christum medium inter duos Apostolos Petrum, & Paulum pingi solitum Patres prodidere. Et in Concilio Florentino dum de unione inter Latinam , Graecamque Ecclesiam instauranda , redintegrandaque agebatur Eugenio Quarto summo Pontifice . & Ioanne Palaeologo praesentibus. In Prolegona. eiusdem Synodi. & Sess. I. habetur Thronus ante ipsum Altare aureo velo coopertus, splendido, O magnifico apparatu in Hiitutus, in quo magnus ille actu ius iudex Christus Dominus hoc en Sane tim ipsius Euangelium residebat. Vtrinque autem a lateribus sanctorum Apostolorum Petri, O Pauli Capita reposita erant, acceπ- Asfacibus ante ipsapraelucentibus. Quare opportunum visum est, ut Patres Graeci in ipso apparatu Petrum. & Paulum supremos post Christum Principes, & Pastores uniuersam Ecclesiam in Oecumenico Concilio collectam supereminentes
OVoniam de Luminibus in Ecclesia solitis. iam diximus; dc inde quod Balsamum ibidem ex Magni Constantini munificentia quoque arderet. Hic ad dimus obiter: ut dum Terrae sanctae pulchritudo tota, &fertilitas una cum Templo, & Natione evanuerit: similiter etiam Balsamum soli Iudaeae 1 Plinio lib. I a. Cap. 2ς. attributum, nec nisi in Ierichontinis viridarijs nasci solitum; in AegI-ptum fuerit translatum, ubi non alia irrigatum aqua crescit, quam illius sontis, qui B. Virgini Mariae, Filioque ipsius scaturui. Genebraib a. Chron. in Tito, eXP. Iovio lib. II. histor. post ined. Baron. ann. Inum. 6. ex Burcli ardo teste Ocu lato in Descrip. Terrae sanctae parte Σ. capit. . & Cornelio Iansenio Concord
p. 4 . pag. I99. Eit. A. P Raeterea, quae diximus contra adolescentulos, qui ut carius voces locent, se castrari permittunt, ut in Can. 22. Apost. Operae pretium esset contra eos de pluribus agere; ut etiam prohibetur castratio in Concilio Nicaeno Can. I. viii decreto can. Si quis a medicis dist. ss. Hic abusus hodie maxime irrepsit in Ecclesia: ob quem dubio procul multa imminent a Deo flagellae ut in tractatu quem p rodidit de hoc eruditissimus Inchoser. Soc. Iesu. .