장음표시 사용
131쪽
17. Laurentianus I VII 20 saec. XV fol. 158. Vid01. I p. 39 8 1 et 236.18. Lia urentianus XXXII 13 faue. XIV . 106. I idoi. p. 278 1 et 236. 19 Laurentianiis L. VII 44 asc. XIII La fol. 153. Vide . I p. 24sq. t 236. Oratio quovis titulo caret, quin etiam cum fine antecedentis προς Πολυκλέα nullo Spatio intemni 88 cohaer0t Contuli. 20. Parisitius gr. 3016 sauc. XV a M. 165 VH i. I p. 53 sq. t 236 Contuli. Hic quoque duae distinguuntur e0itiuum familiae Ratio qua inter Singulos intercedat, discos e Stemmate i. p. 23i prop0suo lis lite Maae huic ibidem p. 236 praefatus 11111. Cotticos La ad idom red1re ex0mplar palam fit
Quoniam vero exemplari illo ad lectiones arch0typi 0-cundae fansilia e recuperanda facile carere possumus et uterque codox Lim Summa cum neglegentia exaratu lacunis corniptelisque latet notae ullo loco nobi succurrit, utriamque ab apparatu critic excluSi fundamenti in1que recensionis in solis codicibus CIPVaBI et V m posui. Numerus locorum a Macar 1 ChrySocephalo, horna Magistro, Maximo lania do Xcerptomini isti InR DIIS est, sed quod primit orationem inscripsit λ κατα των πλε- 1 Quare non solum illoisono nec 1 II 15, sed etiam Reislciae t. I praef. p. XXIX imposuiu, ut pro ne tua, OratiOHostsed by
132쪽
p. 65, 8 ἀλλα λιμον pro τραέματα δε praebeat. Oratio primum Venetiis anno 1754 a Bongio vannio edita est . 53-69 atqu0 a suidem ut M codicem ducem Sefflueretur, raro, ut in alus, ' etiam' inspicorol. Vitiis Sontet, suorum emendatio multis locis Boisicia acumini cessit in Anin1adversiomam Volumine illini p. 512-516, etiam pluribus locis eo licibus A et M adhibitis in ditions ab uxor curata . II p. 327-341. 1 Cf. p. 59 not. 1.2 Cf. t. I p. 286. Hostsed by
133쪽
ΥΠΕΡ ΑΥΤΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΑΝ' IOXΟΝ ΣΥΝΗΓΟΡΙΑΝ.
134쪽
64 LIBANU ORATIO XXIXσάμην λόγον, κελευόντων χε των φίλων καὶ νυν τι λέγειν ου ἐνην μοι σιωπαν. 2. ' O δε α πάντες ἐπίστασθε καὶ περὶ ν ουκαν τις εἰπεῖν τολμήσειεν τι ψευδομαι του δημου γαρ θορυβοις ου ἐννόμοις τὰ θεάματα με της σκννης ξελάσαντος, φόβον δε παρέχοντος περ μειζύνων λέγοντος περι τον αρτον δικεῖσθαι την τύλιν Ο μεναρχων ἀντὶ του ταΘτα ἀπειλαῖς ἐπισχεῖν πάνθ α βουλοιντο ποιήσειν χἰπων ανέστη, της στεραίας δε το1 παρὰ των πολλον θράσος εἰς τοfτο προήγαγε τὰ πράγματα, σθ' ὁ με ἐνομοθέτει τὰ τοι πολλοῖς μενῆδιστα το δυνατον δε υκ χοντα, δρόμος δε ἀνδρον καὶ γυναικον ἐπὶ τους φαινομένους τον αρτων υκ
ὀλίγος οἱ πολλοὶ δὲ προσι εσαν μεν τοι ἐκπεπρα- is κύσιν ἐά νι διδύντες ἀργυριον, ἀκουοντες δε υκ
εἶναι και αμα καθοροντες πηεσαν ποιουντες α λέγοντες α εἰκος τους ἀπολεισθαι νομίζοντας. 3. μέρα δευτέρα και πληγαι περι τους αρτους και το πρίασθαι 1 δυνηθέντος το μη δυνηθεν πλέον τρίτη καὶ το κακον
τους πεινοντας παρακολουθοοντας λέγειν, ὼς ου χαίροντες δειπνήσομεν ει α γὰρ Θρ τετάρτη λύγον
135쪽
MBANU ORATIO DE ANTIOCHI UXORE 65 εἶχεν ἐπὶ της ἀγορὰς ου ὀλίγον τεθνάναι μεν γέρον' τας, τεθνάναι δε παιδια καὶ γραυν δε ἐώρων παιδίον φερουσαν αυτὶ, τοfτω βοοσαν, ἰς εἰ ψη τις αρτου
μεταδοίη, τεθνήξεται και αμα προυτεινε την τιμην.
4. G δὲ ρτος ην περιμάχητος καὶ Ἀλληλους ἐώθουν Ἀκαί που και πληττον και η πολλου τότε το ἰσχυειν αξιον ὁ δὲ ἀσθενεστερος αρτον μεν ου εφερεν οι- καδε, τραέματα δε καὶ κατερρωγυῖαν ἐσθητα. τοῖτο των πολιτευομενων ἐκενωσε την πόλιν κώ Ἀσαν νἀγροῖς το μη συγκατακαυθηναι ταῖς αυτον οἰκίαις ἐνδεοκέρδει ποιούμενοι ταοτα γὰρ λπίζετο.5. Ἐν τούτω τω κλύδωνι κινεῖ με τις θεῖν, ου γὰρ ἐμήν γε τ εργον, εἰπεῖν τι προς το αρχοντα περ του κατειληφύτος πάθυυς, καὶ κομισθεὶς οἰκετον χερσίν, ο γὰρ ππος τυχεν ἀπών, τὰ μεν πιτιμήσας, 15τα δε παραινεσας, τὰ δε φοβήσας, στὶ δε που καὶ δεηθεὶς μύλις ἀπεστησα της πολλης φιλονεικίας νεiχεν περ των δυνάτων. . ου μην ξήρκει γε το0το προς την πανύρθωσιν, ἀλλ' δει και τους αρτοποιοὐς
136쪽
66 LIBANU ORATIO XXIXκατάγειν ἀπό τε των δρων κα των αντρων ἐν οἷς αὐτο0ς κατακρυψαντες ἐχον τουτο δὲ υ ην ευ- πορον ἀπιστουμένων μεν ποσχεσεων, ἀπιστουμενων δε ορκων δε δε ιιαυτον ἔδωκα τω πράγματι
καὶ δι ν ἐξην αυτοῖς διελέχθην, ἀξιόπιστον χειν ἐγγνητὴν γησάμενοι καὶ μα μεμνησθαι παλαιὰς εἰπύντες χάριτος, Ἀνίκα αυτους ἐξηρπ ασα πληγῖνRII 330 καὶ βασανιστον μακρον μεν προς το εμ-φρονα Φιλάγριον λύγων ου δεηθείς, του χε κινη- 10 σαι την κεφαλην δες an σκληροῖς ἀρκεσαντος, ἀντὶ
τοίνυν ἐκείνων φασαν Ουδεν τι et ποιήσομεν ου δ' εἰ τα σώματα των τέκνων προσθεῖ ναι δέοι τοῖς φρυγάνοις. i. τοιαυτα εἰπώντες προσέθεσαν το ἔργον και προς τοσουτον ἐκ προθυ- 15 μίας καστος, ωστ αποχρησαι νύκτα μίαν προς τηλικαυτην μεταβολήν. καὶ ουπω μεν μέρα, πάντα δὲαρτων ἐμπλεα ωσθ' ο μεν ἐξέκειντο, οἱ δ' ανθρωποι παρήεσαν τὰς περὶ την νὴν σπουδὰς του 'κείνων πληθους ἀνελύντος δύντος θαρρεῖν πασιν, Δ ὁπόταν Ψο τις ἔλθη. λαβεῖν ἐξείη oῖαν δε δονὴν δονται
τηλικαυτην Him sed γ την τοιαυτην in margon την τοιαυτην V 17 ἔμπλεα αρτων Re ἐξέκειντο scripsi coli. p. 54, 19 et loco Damascu apud Suidam . V. χυτρόπους ωσπερ ἐν ἀγορὰ
137쪽
ναυαγίαν εγγυς οὐσαν ανθρωποι διαφυγόντες si των Τυνδαριδον επικουρία, η οῖαν λυθείσης πολιορκίας ο τεως καθειργμένοι, τοιαυτην ὴμεῖς ἐπὶ την προτέραν μορφην της ἀγορας κουσης, στε περιβάλλοντες ἀλλήλους ἐφιλοομεν των πο ου πεινην κινδύνων ἐκβεβλημενων. 9. Ἐπαινουμένων δε των τε αλλων θεῖν καὶ της
εφιστησι τη πράσει τη των ρτων Κάνδιδον τον ημι- μανν του ὐπ' κείνου παρασκευασθέντας ἐπαγγεῖλαι 10 τουτο νομίσας εἶναι την πόλιν. o δὲ σαν Rm 331 τε οἰκεται του αν δίδου καί τινες αλλοι των τα εὐνου φαγώντων. os Κάνδιδος εὐρων ἀφορμὴν κλεπτη λυσιτελοοσαν φύλαξ μὲν ων πιστεύθη κακος ην,εχθροψ δε ἐχθροῖς προμπινε αρτοποιοὐ πωλον τοῖς 15εχθροῖς os τι λελυπηκότας mi τα των ν η αὐτη τεχνη 10 ανθρωπον οὐ συλλαβων μιεικῆ γεροντα
138쪽
68 LIBANU ORΑΤIO XXIXγυναικί τε συνοικοοντα καὶ παιδία τρεφοντα καὶ πυ- ρους καθ' ὴμέραν υκ λιγους εἰς αρτον αγοντα καὶ ταὶ πανταχόθεν παρὰ τοῖς ὁμοτέχνοις αἰδους ξιωμένον ἐσυκοφάντει λεγων Ἀδικία χρήσασθαι περὶ τυν αρτον. καὶ λόγοις παροξυντικοῖς εἰς ργὴν τον αρ- χοντα ἐμβαλῶν γυμνώσας τον θλιον εν τοῖς των ἐχθρον ὀφθαλμοῖς ξαίνει. και το πρῆγμα τοσαυτην εἶχεν περβολήν, στ ουδεν ὁ Κόκκος εἶναι ἐδύκει. 11. Κανδίδω δε μικρον τουτ' ἐφαίνετο και προσέθηκε 10 το καὶ περιάγεσθαι τον ταλαίπωρον δια της πύλεως ολης τό τε ἀπ των πληγον επιτείνων κακον τῆ των
φαρμάκων ἀναβολη καὶ δευτέραν ἐπάγων δίκην τηναπι της αισχυνης Δ δ' ηλιος μεν ην περ δυσιν, ὁ
δ' υπωτων ἀγόντων τοῖς λυτο γειτο ni ἔμελλεν ὀφθη- 1 σεσθαι, προσπεσουσα προς τα γύνατα αυτοῖς η γυνὴ δεῖται 'ο0τω γουν αυτω χαρίσασθαι τι καλυψαι τανῖτα. οἱ δε ου χαριζονται μέν, ποδίδονται δε καὶ
παρην ἰατρις και φοβον περὶ τη ψυχη 12 πολλου BIIsas δὲ ὁντος τούτου του λύγου πεμπω τινὰ τον ad εἰσύμενον, εἰ ταυτά τε Ουτως ριοι καὶ εἰ μισθος του τυχειν της κλίνης το ανθρωπον δέδοται. ος δ' κεν ὁ πεμφθεις ἀγγέλλων αμφότερα, τι με δε ἀηδέστατά τε ἐλουσάμην δειπνησα τε υκ ἐδυνηθην εν τε νεμ
139쪽
LIBANI ORATIO DE NΤIOCHI UXORE 69ρασι ηιετέλεσά θεώμενος τὰς πληγάς, ταυτὶ μενεάσω τα δ αμα μερα δάκρυα της ἐκείνου γυναικος τίς οὐκ αν λεησεν ἐρριμμένης τε χαμαὶ καὶ κοπτομένης αἰτουσης συμμαχίαν εἰς το προ τον αρχονταταοτα εἰπεῖν ἐγω δε τούτου μεν αυτὴν ἀπηγον δι' εκον ἴσως ου εον δίκην σην αξιον λαβεῖν, επὶ δε τον συνδικον μεθέστην της πόλεως οὐ γὰρ δὴ και ταέτης
περὶ τοέτων ἐξετάσει παρεῖναί τε ὁμολογο καὶ τη γυναικὶ ου πολλὰ μέν, μως δε ρήματά τινα συνεισενεγκεῖν. rio 13. οις μὲν ουν βελτίστοις, περ αρχύμενος φην, εδοξά τι πεποιηκέναι καλόν, τοι δ' εἴ τις ευδοκιμη- σειεν ἐπί τ ρηγνυμένοις κακόν τε καὶ καινον καιου ἐμόν. εἰ δε δίκαιον μεν το πεπραγμένον, καινον δε τουτο καὶ ου ἐμύν, ουδεν τερον λέγουσιν τι 15 μετὰ του των δικαίων ἀμελεῖν εἰς γηρας κω καίτοι τίς ου Oiδεν ως ει δια της πόλεως ερχύμενος ουδένατων κλαιέντων παρερχομαι, ἀλλ εστην, λγησα, ε - τησα τον δικηκύτα, ελδε μεν ἐπέθηκα δίκην, μὴ δυνηθεὶς δὲ χθέσθην πολλοὶ l δε καὶ μείζονος R UI33 αξιοι δίκης υπι τοῖς συνδίκοις μου πεμψαντος γε ri
Hanno Eum f. p. 37, 17 11 f. p. 63, 38st 1 διετέλεσα inseriti aut post dνείρασι aut post πληγας dee8t verbum aliquod . c. θ ρυβηθην aut ἐταράχθην aut ἐπτοιηθην
140쪽
70 LIBANU ORATIO XXIXνοντο. ου γὰρ ἐν τῶ κωλυειν τι παθεῖν πανταχουτ δίκαιον, ἀλλα το της τιμωρίας ἀρκοον τοῖς δικαίοις ἐστί. 14. των μεν ουν εἰς με τετολμημένων οἶδα μη λαβεῖν δίκην, τερου δε τι παθόντος ου φέρω εἰ δὲ καλιν το μηδένα πώποτε διοξαι, ουδε ἐνταυθα κατηγύρουν, ἀλλα τὴν της γυναικος ἐρημίαν λέουν, νη με φιλανδρία κατηγορον ποίει, το δ' ἀπορεῖν συμμμάχων ἐπειθέ με βοηθεῖν ποτε γαρ αν τύλμησενεκείνη Ῥηξαμ φωνὴν η φανηναι το προτον ἐν μέσω id μὴ τοι παρ' μον ἀφαιρεθεῖσα τον φοβον υπο γαρδη τῖν τω ανδωρ συνεστηκοτων υκ αν ποτε αυ- τους λαθουσα αδίως ἀπώλλυτ ει α καλος εἰδυῖα στένουσα αν οἴκοι καθητο. 15. το θαρρησαι τοίνυναυτῶν παρ' μον γεγένηται 'n Ἀδικημένη Ἀατὶ τον 1 ηδικηκύτων ἀλλ ομως ὁ τίς με συγκαθημενος τοις αὐτου φίλοις ἐκάλεσε κακοπράγμονα πος, ο φίλτατε;
εἰ γαρ ὁ τοι κακύν τι πεποιηκόσι χαλεπαίνων τουτοαν εἰκότως καλοῖτο, τί τοι δεδρακόσι καλεῖσθαι προσμήκειν φήσομεm, , 16 3ὸς τοίνυν ουδ' εἰ σφύδρα ἐδέδοκτό μοι μηδεμν0 τοιούτου μηδέποτε μηδένα τρόπον ἐφάη ασθαι πράγματος, οέτου γε ου ἐνην εἰσάπαξ ἀποστηναι, ἀλλ' εἰκb αν ἐποίουν τι καὶ γραφὴν αυτος ἀπενεγκών, ἐκεψεν ν γνοίη τις.