장음표시 사용
101쪽
Ορθῶς αρ αν ἐξαιροῖμεν του θρηνους των νομaστῶν ἰνδρων, γυναιξὶ δε ποδιδοῖμεν, καὶ οὐδὲ aυται σπου- oδαίαις, και σοι κακοὶ των ἰνδρων, να μιν δυσχεραίνωσιν 388Oμοι τούτοις ποι ἐν Ους 3 φαμεν πι φυλακη της χώρας τρέφειν.
'Oρθῶς, ἔφη - Πάλιν δη 'Oμηρου τε εησόμεθα καὶ των aλλων ποιητῶν
μη ποιεῖν Ἀχιλλε θεὰς παιδa aλλο επι πλευρὰς κατακείμενον, ἄλλοτε δ αυτευπτιον, αλλοτε δὲ πρηνῆ,
θῖν' ἁλὸς ἰτρυγέτοιο, μηδε ἀμφοτεραισιν χερσὶν hελόντα κόνιν αἰθαλόεσσαν χευάμενον κα κεφαλὶ ς, μηδε αλλα κλαίοντα τε και ὀδυρόμενον σα-a οἰα κεῖνος εποίησε, μηδε Πρίαμον εγγυς θεῶν γεγονότα λιτανευοντά τε καὶ , κυλινδόμενον κατα κόπρον,ἐξονομακληδην ὀνομάζον ανδρα καστον. πολυ δ ετ τουτων μαλλον δεησόμεθα μήτοι θεους γε ποιεῖν ὀδυρομενους καὶ λεγονTaς- ἄμοι ἐγω δειλη, μοι δυσaριστοτόκεια cει δ' ουν θεους, μητοι τό γε μεγιστον των θεῶν τολμησαιουτω ὰνομοίως μιμησασθαι, στεω ποποι, φάναι η φίλον νδρα διωκόμενον περ αστυὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι, μον δ' ὀλοφυρεται τορ'
102쪽
ει γάρ, ω φίλε 'Aδείμαντε, τα τοιαυτα μῖν οἱ νέοι σπουδὶ ἰκουοιεν καὶ μ' καταγελωεν - ναξίως λεγομενων, σχολ) a εαυτόν γέ τις νθρωπον οντα νάξιον γησαιτο τούτων καὶ πιπληξειεν ει καὶ ἐπίοι υτ τι τοιουτον η λέγειν ποιεῖν, ἰλλ' υδεν αἰσχυνόμενος οὐδε καρτερῶν πολλους ἐπὶ σμικροῖσιν παθημασιν θρήνους αν αδοι καὶ ὀδυρμούς.
5 Ἀλλα μην οὐδε φιλογελωτάς γε δεῖ εἶναι. σχεδὸν γαροταν τις φιῶ ἰσχυρω γέλωτι, ἰσχυρα και μεταβολην ζητεῖ
ε uσβεστος δ' υρ' ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοισιν,
i, ποδεκτέον. Ἀλλα μην και ληθειάν γε περ πολλο ποιητέον ει γαρ ορθῶς ἐλέγομεν ρτι κω τω οντι θεοισι μὲν ἄγγηστον ψευδος, ἀνθρώποις δὲ χρησιμονῶ ἐν aρμάκου ειδει, δηλον ἔτι τό i. τοιουτον ιατροῖς δοτέον, ἰδιώταις δὲ Ουχ απτέον.
103쪽
νεώς τε κα των ναυτῶν μη τ οντα λεγοντι, πως η υτος τις των συνναυτῶν πράξεως χει.
'Aληθέστατα, ἔφη. ',' ἄλλον τινὰ λαμβάνγὶ λευδόμενον ἐν τῆ πόλει
των ο δημιοεργοὶ ἔασι, μάντιν η ἰητηρ κακῶν η τεκτονα δούρων, κολάσει ou επιτηδευμ. εισάγοντὶ πόλεως ἰσπερ νεως ἰνατρεπτικόν τε καὶ ὀλεθριον. 5 Ἐάνπερ γ δ ος, ἐπί γε λόγω ἔργα τεληται. T δε σωφροσύνης δρα ου δεησει μιν τοι νεανίαις; Hῶς δ' υ Σωφροσύνης δε I. πληθε ου τὰ τοιάδε μέγιστα, αρχόντων μὲν πηκόους εἶνaι. υτους δε ἄρχοντας τῶν περὶ πότους και αφροδίσια και περ ἐδωδὰς δονῶν; Εμοιγε δοκει. T δὴ τοιάδε φησομεν οἶμαι καλῶς λεγεσθαι, ἶ και
104쪽
σιγη δειδιοτες σημάντορας,1 καὶ σα ἄλλα τοιαυτα.
οἰνοβαρες, κυνος ἄμμα ἔχων, κραδίην δ' ἐλάφοιο 39 a P si τουτων ξης ρα καλως, καὶ σα ἄλλα τις εν λόγω
ia σίτου καὶ κρειων, μέθυ δ' κ κρητηρος φύσσωνοἰνοχόος φορέpσι καὶ ἐγχείη δεπάεσσι,
λιμω δ' οἴκτιστον θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν ἰη Δία, καθευδόντων ων ἄλλων θεῶν τε καὶ ἰνθρώπων ως μόνος ἐγρηγορως α βουλεύσατο, τουτων πάντων paδίως ἐπιλανθανόμενον ι τη των φροδισίων ἐπιθυμίαν, καιουτως ἐκπλαγέντα ἰδόντα mi 'Hραν, στε μηδ' εις τοδωμάτων θέλειν ἐλθέ , ὰλλ' υτου βουλόμενον χαμαὶ συγγίγνεσθαι, λέγοντα ῶς ουτως πο ἐπιθυμίας εχεται,
105쪽
ὼς οὐδ' τε το πρωτον φοίτων προς ἀλλ)ὶλους φίλους ληθον τε τοκηας χυδε Ἀρεώς τε καὶ 'Aφροδίτης πο Hφαίστου δεσμὸν δι' τερα τοιαυτα. O μα τον Δία, η δ' ς οἴ μοι φαίνεται ἐπιτηδειον. Ἀλλ' εἴ πού τινες, ην δ' ἐγω καρτερίαι προς παντα d. καὶ λέγονται καὶ πράττονται, υπο ἐλλογίμων ανδρῶν θεατέον τε καὶ ἰκουστεον, οῖον καὶ το στηθος δε πληξας κραδίην νίπαπε μύθω τέτλαθι δη κραδίη καὶ κύντερον ἄλλο ποτ ετλης. Παντάπασι μὲν ουν, φη. ου μὲν δὴ δωροδόκους γε ἐατρον εἶναι τους ἄνδρας οὐδεφιλοχρημάτους. Oυδaμῶς.
δῶρα θεους πείθει, δῶρ' αἰδοίους βασιληας οὐδὲ τον του Ἀχιλλέως ractaγωγον Φοίνικα ἐπαινετέονως μετρίως ἔλεγε συμβουλεύων υτ δῶρα με λοβόντι επαμύνειν τοι 'Aχαιοῖς, ανε δε δωρων η παλλάττεσθαιτης μήνιος οὐδ' υτον τον Αχιλλε α ξιώσομεν ουδ' ὁμολογήσομεν ἴτω φιλοχρηματον εἶναι, στε paρ του 'Aγαμεμνονος δῶρα λαβεῖν, καὶ τιμην α λαβόντα νεκρου ἀπολύειν, ἄλλως δε η θελειν. 391
'Oxv δε γε, ν δ εγώ, δι 'Oμηρον λεγειν τι οὐδ' οσιον ταὐτά γε κατα 'Aχιλλεω. φάναι καὶ ἰλλων λεγόντων πείθεσθαι, καὶ λοῦς προ τυν Ἀπολλω εἶπεν εβλαψάς, κάεργε, θεῶν ὀλοώτατε πάντων η' a τισαίμην, ει μοι δύναμίς γε παρείη καὶ ς προς το ποταμόν, θεον οντα, πειθῶς εἶχεν καὶ
106쪽
σαιμι φερεσθαι, νεκρω οντι, καὶ ὀ εδρασεν τουτο, υ πειστέον τάς τε ν Ἐκτορος ελξεις περι το σημα O Ia-τρόκλου καὶ τὰ των ζωγρηθέντων σφαγας εις την πυράν, σύμπαντα ταῖτα ου ησομεν ληθη εἰρησθaι, οὐδ' ἐάσομεν πείθεσθαι τοῖς μετέρους Ἀχιλλεύς, θεὰ ων παις καὶ Πηλεως, σωφρονεστάτου τε καὶ τρίτου πο ιος, καὶ πὁτω σοφωτάτω είρων τεθραμμενος, τοσαυτης ην ταραχῆς πλεως, ἄστ εχειν ν ίτω νοσήματε δυο ἐναντίω ὰλλγὶλοιν, ανελευθερίαν μετα φιλοχρηματίας καὶ λυπερηφανίαν θεων τε καὶ ανθρώπων. Oρθως, φη, λεγεις.
In τοίνυν, ην δ' ἐγώ, μηδε τάδε πειθώμεθα μηδ' ἐῶμεν
λέγειν ως Θησευς Ποσειδωνος ο Πειρίθους τε Διος ωρμησαν Ουτως ἐπὶ δεινας αρπαγάς, μηδέ τιν' ἄλλο θεουπαῖδά τε καὶ ρω τολμησα αν δεινα καὶ ασεβη εργάσασθαι,οῖ νυν καταψευδοντα αυτων λλα προσαναγκάζωμεν τους ποιητας η μη τούτων αυτα ἔργα φάναι η τούτους μη ιναι θεω παῖδας, αμφότερα δε η λεγειν, μηδε μῖν πιχε ρεῖν πείθει τους νέους ως ο θεοὶ κακα γεννῶσιν, καὶ ρωες ανθρώπων ουδὲν βελτίους οπερ γαρ ἐν τοῖς πρόσθεν λε- γομεν ουθ οσια ταυτα ουτ ὰληθU πεδείξαμεν γάρ που oτι εὐθεῶν κακὰ γίγνεσθαι αδύνατον. Πῶς γαρ υ; Καὶ μην τοις γε κούουσιν βλαβερα πας γὰρ αυτω συγγνώμην ξει κακω οντι, πεισθῶς ως ἄρα τοιαυτα πράττουσίν τε καὶ ἔπραττον καὶ οι θεῶν ἰγχίσποροι,
Oid Ζηνος ἐγγύς, v xa Ἱδαῖον πάγονΔιὸς πατρωου βωμός ἐστ ἐν αἰθέρι,
107쪽
o πώ σφι ἐξίτηλον, - δαιμόνων.
ων νεκα παυστέον του τοιουτους μυθους, μη μῖν π0λληνευχερειαν ἐντίκτωσι τοῖς νέοις πονηρίας. 39a
Κομιδῆ με συν, ἔφη. T ουν, ν δ εγώ, μῖν τι λοιπον εῖδος λόγων πέρι ὁριθομένοι οῖους τε λεκτεον καὶ μη περὶ a θεῶν ως δει
Ουκουν αν ὁμολογb ὀρθῶς με λεγειν, φησω σε μ0-λογηκενα α πάλαι ζητουμεν; 'Oρθῶς, φη, πελαβες. IoOυκουν περί γε νθρώπων τι τοιούτους δε λόγους λεγεσθαι, τότε διομολογησόμεθα, ὁτa ευρωμεν ἰόν εστιν
108쪽
Οικαιοσυνη καὶ ς φυσει λυσιτελουν τω χοντι, ἐάντε δοκ=i ἐάντε μη τοιουτος εἶναι ἰ
ἐγω οἶμαι, μετα τουτο σκεπτέον, καὶ μῖν α τε λεκτέον καὶ ὼς λεκτέον παντελῶς ἐσκέψετaι. Και ὁ Ἀδείμαντος, Ουτο, η δ' ς, ου μανθάνω τι
d Ἀλλα μέντοι, ν δ εγω, δεῖ γε ἴσως ουν γηδε μὰλλον εἴσ)l a ου πάντα οσα τοῦ μυθολόγων η ποιητῶν λέγεται διηγησις ουσα τυγχ)άνει, η γεγονότων ' οντων η μελλόντων;
'Αρ' υν υχὶ τοι πλη διηγησε η δια μιμησεω γιγνο μένγ η δι αμφοτερων περαίνουσιν; Και τουτο, η δ' ἔς ετ δε ομαι σαφέστερον μαθεῖν. Γελοῖος, ν δ εγω, εοικα διδάσκαλος ιναι και ἰσαφής ωσπερ υν οι δεδύνατοι λεγειν, ου κατα υλον ὰλλ' ἰπολαβων μερος ri πειράσομαί σοι ν τουτω δηλῶσαι βουλομαι. καί μοι εἰ τε ἐπίστασαι τῆς λιάδος α πρωτα, ἐν οἶς ὁ ποιητης φησι τον μὲν ρυσην δεισθαι του 'Aγαμέμνονος ὰπολῆσαι την θυγατέρα, τον δε χαλεπαίνειν, O δε, πειθη3sa -- ἐτυγχανεν, κατεύχεσθαι των 'Aχαιων προς το θεόν;
οἶσθ' ουν τι μέχρι μὲν τούτων των ἐπῶν και λίσσετο πάντα 'Aχαιούς, 'Aτρείδα δὲ μάλιστα δύω, κοσμήτορε λαῶνλέγει τε υτος ὁ ποιητης και οὐδὲ ἐπιχειρει μῶν την διά - νοιαν αλλοσε τρέπειν οῦς ἄλλος τις o λέγων αυτός τα δε μετὰ ταυτα σπερ υτος ων ὁ ρυσης λέγει καὶ πειρὰται t ημας τι μάλιστα ποιησαι μη 'Oμηρον δοκειν εἶναι τον λέγοντα ἰλλα τον ἱερέα, πρεσβυτην ἄντα. και την ἄλλην
109쪽
Ουκουν τό γε ὁμοιουν aυτον αλλω η κατα φωνην η κατα σχημα μιμεῖσθαί ἐστιν κεῖνον - τις ὁμοιοι;
γένοιτο εγω φράσω. ει γὰρ Oμηρος ειπων τι ηλθεν ὁ ρυσης της τε θυγατρος λύτρα ερων και κέτης των Ἀχαιῶν, μάλιστα δε των βασιλεων, μετὰ τουτο μη ως Xρυσης γενόμενος λεγεν ὰλλ' τι ς Oμηρος, οἶσθ' ὁτιου αν μίμησις ν ὰλλα πλη διηγησις. εἶχε δ' αν δε πως φράσω δε ἄνευ μέτρου υ γάρ μι ποιητικος- Ἐλθὼν
ὁ ἱερευς ηύχετο κεινοις με του θεους δουνα ἐλόντa την Tροίαν υτους σωθηναι, την δε θυγατέρα οι λυσαι δεξαμενους ἄποινα και τον θεον αἰδεσθέντας ταυτα δὲ ειπόντος αυτου ο μὲν ἄλλοι ἐσέβοντο και συννὶνουν, ὁ δὲ 'Aγaμέμνωνηγρίαινεν ἐντελλόμενος νυν τ ὰπιέναι καὶ αυθι μη ἐλθεῖν,
110쪽
ἐπαρκέσοι πρὶν δὲ λυθηναι υτου την θυγατερα, εν Ἀργει ἔφη γηράσειν μετα ου απιέναι δ εκελευεν καὶ μ' ἐρεθίζειν, 304 οἴκαδε ἔλθοι ὁ δὲ πρεσβυτης ἀκουσας δεισεν τε και ὰπίει σιγγὶ, ποχωρήσας δε ε του στρατοπέδου πολλὰ
οἰκοδομησεσιν η ἐν ἱερῶν θυσίαις κεχαρισμένον δωρησαιτο ων δὴ χάριν κατηυχ ετο τεῖσαι τους Ἀχαιοῖς τα α δάκρυα τοι ἐκείνου βέλεσιν. ουτως η δ ευώ, ω ἐταιρε, νευ μιμησεως πλη Π γησις γίγνεται. Mανθάνω, ἔφη.
ἐξαιρῶν τα μοιβαῖα καταλείπ' l. Και τουτο, ἔφη, μανθάνω, οτι ἔστιν το περι α τραγωδίας
'Oρθότατα, ἔφην, πελαβες, καὶ οἶμαί σοι δη δηλοῖν ὁ εμπροσθεν ου οῖος τ' a , τι της ποιησεώς τε και μυθom λογίας η με διὰ μιμησεως λη ἐστίν, ἄσπερ υ λεγεις, τραγωδία τε καὶ κωμωδία, η δὲ δι' παγγελίας υτου του ποιητου-ευροι δ' at αυτην μάλιστα που ἐν διθυράμβοις λδ α δι' oμφοτερων ἔν τε τη τῶν ἐπῶν ποιήσει, πολλαχου δε και ἄλλοθι, ει μοι μανθάνεις. Ἀλλα συνίημι, ἔφη, ο τοτε βουλο λεγειν. Και τὸ πρὸ τουτου δὴ ναμνησθητι, τι φαμεν α μὲν λεκτέον δ' εἰρησθαι, ως δε λεκτέον ἔτι σκεπτέον ινaι. Ἀλλα μεμνημαι.d Toυτ τοίνυν αυτο ν ο ἔλεγον, τι χρείη διομολογη-σaσθαι πότερον ἐάσομεν του ποιητας μιμουμένους μῖν