Platonis Res publica;

91쪽

Πῶς γάρ; IoT δε; φέλιμον το αγαθόν;

ε- ιτιος, οἱ πολλοὶ λεγουσιν, ἀλλα λίγων με τοῖς ἰνθρώποις αἴτιος, πολλῶν δε ναίτιος πολυ γαρ λάττωτὰγaθα των κακῶν μῖν, καὶ των μὲν γαθῶν ουδεν εαλλον ιτιατεον, τῶν δε κακῶν ἄλλ' ἄττα δεῖ ζητεῖν τα αἴτια ὰλλ' ο τον θεόν. 'Aληθεστατα, ἔφη, δοκεις μοι λέγειν. Ου αρα, ν δ εγώ, αποδεκτέον ουτε 'Oμηρο ουτ λλου ποιητοῖ ταυτην την αμαρτίαν περὶ τους θεους Ἀνοητως .uμαρτάνοντος καὶ λεγοντος ως δοιοί τε πίθοι κατακείαται ἐν Διος οἴδεικηρῶν ἔμπλειοι, ὁ μεν ἐσθλῶν, υτὼ O δειλῶν και ω μὲν α μείξας ὁ Ζευς ω αμφοτέρων, αλλοτε μέν τε κακω ο γε κυρεται, ἄλλοτε δ' σθλω

τον δὲ κακη βουβρωστις επι χθόνα δῖαν ἐλαυνει οὐδ' , ταμίας μῖν Ζευς-- αγαθῶν τε κακῶν τε τέτυκται. την δὲ τῶν ὁρκων και σπονδῶν συγχυσιν ΙΠάν-

92쪽

γεγονέναι, υκ ἐπαινεσόμεθα ουδὲ θεων ριν τε καὶ κρίσιν 38 δια Θεμιτυς τε καὶ Διος, οὐδ' αἶ, ὼς Αἰσχυλος λεγει,

θεος μὲν αἰτίαν φυε βροτοῖς, Oταν κακωσαι δῶμα παμπήδην θελη. ὰλλ' ἐάν τις τοιγ εν ἶς ταυτα τα ἰαμβεῖα ἔνεστιν, τα της Νιοβης πάθη, ' τα Πελοπιδῶν -Tρωικα ὶ τι αλλο τῶν

τοιούτων, ὶ ο θεο εργα ἐατεον αυτ λεγειν, ' ει θεου,εξευρετέον αυτοῖς σχεδον ον νυν ημεῖς λόγον ζητουμεν, και 2 λεκτέον ως ο μεν θεος δικαια τε και ὰγαθα ργάζετο, οι δεωνίνaντο κολαζομενοι δε αθλιοι μὲν οι δίκην διδοντες, ῆν δε δἰ ὁ δρῶν ταυτα θεός, οὐκ ἐατεον λέγειν τον ποιητήν. Iλλ ει μεν τι δεηθησαν κολάσεως λεγοιεν ως 5 θλιοι ι κακοί, διδοντες δε δίκην φελουντο τοῦ του θεου,εψέον κακῶν δε ιτιον φάναι θεόν τινι γίγνεσθαι γαθυνοντα, διαμαχετεον παντι τρόπω μήτε τινα λεγειν ταυτα ἐντὶ αυτου πολει ει μελλε ευνομη σεσθαι, μητε τινα ἀκουειν, μητε νεώτερον μητε πρεσβυτερον, μη ἐν μετρω μητε ἄνευ μέτρου μυθολογοῖντα-ουτε σι α λεγόμενα ει λεγοιτο,ουτε συμφορα μιν υτε σύμφωνα υτ αυτοῖς.

Σύμψηφός σοί ειμι, ἔφη, τούτου του νόμου, καί μοι

Oυτος μὲν τοίνυν, ην δ' ἐγώ, εις ν εἴη των περ θεους νόμων τε και τύπων ἐν δεγὶσει τούς τε λέγοντας λέγειν καὶ τους ποιοῖντας ποι iv μη πάντων αιτιον τον θεον αλλὰτων γαθῶν.

93쪽

ADάγκη Ουκουν πο μὲν ἄλλου τα ἄριστα ἔχοντα κιστα ἀλλοι- Ουταί τε καὶ κινεῖται; οῖον σῶμα τοῦ σιτίων τε και ποτῶν καὶ πόνων, καὶ τὰ φυτον πο εἱλησεών τε καὶ ἀνέμων καὶ των τοιούτων παθημάτων, ου λυγιέστατον και ἰσχυρότατονηκιστα ἀλλοιουται;

ἐλαχιστην μεταβολην et ἄλλου ἐνδέχεται.

94쪽

1 'Aπασα, φη, νάγκη ἔμοιγε δοκεῖ. 3Iηδεις ἄρα ην δ' ἐγώ, ω ἄριστε, λεγέτω μῖν των

θεοὶ ξείνοισι εοικότες ἰλλοδαποῖσι, παντοῖοι τελέθοντες επιστρωφῶσι ποληας' μηδὲ Πρωτεως και δειδος κατaψευδέσθω μηδεις, μηδ' εντραγωδιαι μηδ' εν τοῖς λλοις ποιημασιν εἰσαγετω Mρανηλλοιωμένην, -- ἱέρειαν γείρουσαν- 'Iνάχου Αργείου ποτaμολπαισὶν βιοδώροις και ἄλλα τοιαυτα πολλὰ μη μῖν ψευδέσθων μηδ' υ πο τούτωνίνα πειθόμεναι αἱ μητέρες raιδία εκδειματουντων, λέγουσαι τους μυθους κακῶς, αρα θεοί τινες περιέρχονται νυκτωρ πολλοις ξενοι και παντοδαποῖς ἰνδαλλόμενοι, να μη μα μὲν εις θεους βλασφημωσιν, ἄμα δε παῖδας ὰπερ γάθωνται δειλοτέρους.

95쪽

Ου οἶσθα, ην δ' ἐγώ, τι το ε ως ληθῶς λεῖδος, ιοῖον τε τουτο εἰπειν, πάντες θεοί τε και ἄνθρωποι μισουσιν; Πῶς, φη, λεγεις ἰ

PLATO, VOL. IV. 6

96쪽

σγον, ἄστε μη ξιον εῖναι μίσους a ου πρός τε τους πολεμιους καὶ των καλουμένων φίλων, τα δια μανίαν γ τινα νο ιa κακόν τι ἐπιχεῬῶσιν πράττειν, τότε ἰποτροπης Io νεκα sit φάρμακον χρησιμον γίγνεται, καὶ ε αἶς νυνδη cl. λεγομεν ταῖς μυθολογίαις, δια το μη ειδεναι π) τὰληθες εχε περὶ των παλαιων, φομοιοῖντες τω ὰληθεῖ τ ψεῖδος

Συγχωρεῖ ἄρα, φην, τουτον δεύτερον τύπον εἶναι ν δεῖ περ θεῶν καὶ λεγειν καὶ ποιεῖν, ως μήτε αυτοῖς γόητας

97쪽

τα τω μεταβάλλειν ἐαυτοῖς μητε μας ψευδεσι παράγειν ἐν λόγω - 5 Συγχωρῶ.

οὐδε ἰσχυλου ὁταν η η Θετις τον Ἀπολλω ἐν τοῖς αυτης γάμοις αδοντα ἐνδατεῖσθαι τὰς ὰς εὐπαιδιας νόσων τ ὰπείρους καὶ μακραίωνας βίους,ξύμπαντί εἰπων θεοφιλεῖς μα τύχ)ας

κὰγω, Φοίβου θεῖον ὰψευδε στόμα

γιλπιζον εἶναι, μαντικ) βρυον τέχνyro δ', υτὸς μνων, υτὸς εν θοίν)ὶ παρών, αυτὸς τάδ' εἰπών, υτός ἐστιν ὁ κτανων τον rara τυ εμόν- ὁταν τις τοιαῖτα λέγr περὶ θεων, χαλεπανοῖμεν τε καὶ x0ρὸν ου δώσομεν ουδε του διδασκάλους ἐάσομεν επὶ παιδεία χρησθαι των νεων ε μελλουσιν μῖν οἱ φύλακες θεοσεβεῖς τε και ει o γίγνεσθαι, καθ' ὁσον νθρώπω ἐπὶ πλεῖστον ἰόν τε. ΙΠαντάπασιν, ἔφη, ἔγωγε του τύπους τούτους συγχωρῶ, καὶ ως νόμοις αν χρωμην.

98쪽

St. IIp. 386

a. α μεν περὶ θεούς, ν δ' ἐγω, τοιαυτ ἄττα, ως εοικεν, ὰκουστέον τε καὶ ουκἈκουστέον ευθυς εὐπαίδων τοῖς θεους τε τιμησουσιν και γονέας την τε λλγὶλων φιλία μη περὶ σμικρου τοι qσομένοις.

Καὶ οἶμαί γ', ἔφη, ὀρθως μιν φαίνεσθαι.

Δεῖ μεντοι, ἔφη. 'Eξαλείφομεν ἄρα civ δ' εγώ, ὰπὸ τουδε του πους

βουλοίμην κυπάρουρος ων θητευέμεν αλλωὰνδρι παρ ἀκλήρω, ω μη βίοτος πολυς -

99쪽

οἰκία δὲ θνητοῖσι και αθανάτοισι φανείη σμερδαλέ ευρώεντα, τά τε στυγέουσι θεοί περ

ως δ' τε νυκτερίδες μυχ- ντρου θεσπεσίοιο τρίρουσαι ποτέονται, πεί κε τις αποπέσγησινὁρμαθοῖ εὐπέτρης, νά- ὰλλήλγησιν χονται, ως at τετριγυῖαι ηεσαν. ταυτ καὶ τα τοιαυτα πάντα παραιτησομεθα ομηρόν τε και τοῖς λλους ποιητα μη χαλεπαίνειν α διαγράφωμεν, οὐχως υ ποιητικα και ηδε τοῖς πολλοῖς κούειν, ἰλλ' σωποιηTικωτερa, τοσουτω ηττον aκουστέον παισὶ και ἰνδράσιν os δε ελευθερους εἶναι, δουλείαν θανάτου μὰλλον πεφοβημενους. Παντάπασι μὲν Ουν. Oυκουν τι και τὰ περὶ ταῖτα νόματα πάντα τα δεινά τε και φοβερα ποβλητέα, Κωκυτους τε καὶ Στυγας καιε νερους και λίβαντας, καὶἰλλα οσα τούτου του τύπου d. 7 ταὶ δε τοὶ δὲ F sed in mai g. ρ ται δε in ἀλίβανταsJ

100쪽

ονομαζόμενα φρίττειν δὴ ποιεῖ-οιεται ' πάντας οἶς

των φυλάκων φοβουμεθα μη ε της τοιαύτης φρίκης θερμό-

τεροι και μαλακώτεροι του δεοντος γενωνται μῖν.