Platonis Res publica;

131쪽

οτι δ' ἐχρη μετα τουτο ' πιia η φαγεῖν ουδεν μαλλον

τω Ευρυπυλω προσέταττον, ἱκανῶν οντων των aρμάκων ἰάσασθαι ανδρας πρὸ των τραυμάτων γιεινους τε aὶ κοσμίους ἐν διαίττὶ κα ει τυχοιεν ἐν τω παραχρημα κυκεῶνα πι τες, νοσώδη δὲ φυσει τε καὶ κόλαστον ουτ αυτοῖς ουτε τοῖς aλλοις οντο λυσιτελεῖν ζην, οὐδ' επι τουτοις την

τεχνην δεῖν εἶναι, οὐδὲ θεραπευτέον αυτούς, οὐδ' iam ιδου

πλουσιώτεροι ιεν.

ΓIάνυ κομψούς, ἔφη, λεγεις 'Aσκληπιοῖ ra ιδaς. Πρεπει, ν δ' ἐγώ, καίτοι απειθουντές γε μῖν ι τραγω - δοποιοί τε καὶ IΠινδαρος Απόλλωνος μέν φασιν Ἀσκληπιονεῖνaι, πο δὲ χρυσου πεισθηναι πλούσιον ἄνδρα θανάσιμον Νη οντ ιάσασθαι, o θεν δη και κεραυνωθηνα αυτόν. μἐῖς δε κατα τα προειρημένα ου πεισόμεθα υτοῖς μφότερα, ἀλλ' ει μὲν θεοῖ ν, ου ην, φήσομεν, αἰσχροκερδης ει δ' αισχροκερδής, ου ην θεοῖ.

κεκτησθα ιατρούς, ειεν δ' a που μάλιστα τοιουτοι σοι πλείστους μὲν γιεινούς, πλείστους δὲ νοσώδεις μετεχειρί d. σαντο, καὶ δικασται υ σαύτως οἱ παντοδαπαῖς φύσεσινωμιληκότες.

132쪽

καὶ πονηροτάτοις σώμασιν ομι σειαν καὶ αυτοὶ πίσaς νόσους κάμοιεν και εῖεν μη πάνυ γιεινοὶ φύσει. ου γαρ οἶμαι σώματι σωμα θεραπευουσιν-ου a a αυταενεχώρει κακὰ ει ναί ποτε καὶ γενέσθαι-aλλα ψυχίη σῶμα, η υκ γχωρεῖ κακην γενομένην τε κα ὶ ουσαν ia τι θεραπεύειν.

εγχωρεῖ ε νέας ε πονηραις ψυχαις τεθράφθαι τε καὶ ωμιληκέναι καὶ πάντα μικηματα αυτην ἰδικηκυιαν διεξεληλυθεναι, στε ξεω ὰφ' υτγὶς τεκμαίρεσθαι τα των ἄλλων 3 αδικήματα oti κατὰ σῶμα νόσους ὰλλ απειρον υτην καὶ ἰκεραιον δεῖ κακῶν θῶν νέα ουσαν γεγονέναι, ει μελλει καλη κὰγαθη ουσα κρινεῖν γιῶς τὰ δίκαια. δἰ δὶ καὶευηθεις νέοι ἄντες οἱ πιεικεῖς φαίνοντa και ευεξαπάτητοι υπο τῶν δίκων, τε Ου εχοντες ἐν ἐαυτοῖς παραδείγματα ομοιοπαθη τοι πονηροῖς.

Καὶ μεν δη, φη, σφόδρα γε υτο πάσχουσι. Tω τοι, ην δ εγώ, υ νέον ὰλλα γέροντα δεῖ ov5 γαθυν δικαστην Pa ι, ὀψιμαθῆ γεγονότα της δικίας ἰόν ἐστιν, ου οἰκείαν ἐν η υτοῖ ψυχ η νοῆσαν ' σθημένον, ἀλλ' ἰλλοτρίαν ἐν ίλλοτρίαις μεμελετηκότα ἐν πολλῶχρόνω διαισθάνεσθαι οῖον πέφυκε κακόν, ἐπιστημη, υκ εμπειρία οἰκεία κεχρημένον. Γενναιότατος γοῖν, ἔφη, ἔοικεν εἶναι ὁ τοιουτος δικαστης.

τος ὁ πολλα αυτος ἰδικηκως καὶ ravosργός τε και σοφος οιόμενος εἶναι, ταν μεν ὁμοίοις ὁμιλp, δεινος φαίνεταιεξευλαβούμενος, προς τὰ εὐαυτῶ παραδείγματαίποσκοπῶν

133쪽

oτav ε αγαθοῖς καὶ πρεσβυτεροις δ πλησιάσηὶ,-βελτερος α φαίνετaι, πιστῶν παρα καιρον καὶ γνοων γιες θος, ατ ου εχων παράδειγμα του τοιούτου πλεονάκις δε πονηροῖς η χρηστοῖς ἐντυγχάνων σοφωτερος η αμαθέστερος δοκεῖ εἶναι υτῶ τε καὶ ἄλλοις. Παντάπασι μὲν ουν, ἔφη, ληθη. 5ου τοίνυν, ν δ εγώ, τοιουτον χρη τον δικαστην ζητεῖντο αγαθόν τε καὶ σοφόν, ἰλλα τον πρότερον πονηρία μεν γαρ ρετην τε καὶ αυτην υπ0 a γνοίη, ρετη δε φυσεως παιδευομενης χρόνω ἄμα αυτης τε καὶ πονηρίας επιστημην ληψεται σοφος ουν υτος, ως μοι δοκεῖ, ἰλλ' ου ὁ κακος

γιγνεται.

134쪽

Aυτά γε μην τα γυμνάσια καὶ τους πόνους προς τοθυμοειδε της φυσεως βλεπων κὰκεῖνο εγείρων πονησει μὰλλον η προς ἰσχυν, ουχ σπερ οἱ αλλοι ἰθληταὶ ρώμης

μέγιστον καθιστάναι.

d 'Aγριότητός τε και σκληρότητος, και α μαλακίας τε καὶημερότητος, ν δ εγώ Ἐγωγε, φη τ οι μὲν γυμναστικὶ ἀκράτω χρησάμενοι Gλμιώτεροι του δεοντος ποβαίνουσιν, οι δὲ μουσικὴ μαλα κώτεροι α γίγνονται - κάλλιον αυτοῖς. Καὶ μην, ν δ εγω, το γε ἄγριον το θυμοειδες ν της φύσεως παρεχοιτο, καὶ ρθῶς με τραφεν ανδρεῖον α ειη, μὰλλον δ' πιταθεν του δεοντος σκληρόν τε καὶ χαλεπον γίγνοιτ αν, ὼς το εἰκός.1 Aoκε μοι, φη. T δε το μερον ου η φιλόσοφος αν εχοι φύσις, και uὰλλον μεν νεθεντο αυτο μαλακώτερον - του δεοντος, καλῶς δε τραφεντος μερον τε και κόσμιον ἰ

135쪽

Δεῖν δε γέ φαμεν τοῖς φυλακας αμφοτερα ἔχειν τουτω

Δεῖ γαρ. Oυκου ηρμόσθαι δεῖ αυτας προς-λλὶ λας; Καὶ του με ηρμοσμενου σωφρων τε καὶ ανδρεία o Πάνυ γε.Tου δὲ αναρμοστου δειλη καὶ ἄγροικος; Καὶ μάλα.Ουκουν οταν μέν τις μουσικὴ παρεχη καταυλεῖν κάι καταχειν της ψυχης δια τῶν των σπερ δια χώνης aut υνδη μεῖς λεγομεν τὰς γλυκείας τε και μαλακας καὶ θρηνώδεις αρμονίας, καὶ μινυρίζων τε και γεγανωμένος ποτης δης διατελγ τον βιον λον, οῖτος το μεν πρῶτον ει

τι θυμοειδες εῖχεν, σπερ σίδηρον ἐμάλαξεν καὶ χρησιμον λοεξ χρηστου καὶ σκληρου ἐποίησεν oταν δ' πέχων η ἀνιὴ ἀλλα κηλη, o δἰ ριετα τουτο δη γ κει καὶ λείβει,πως αν ἐκτηρη τον θυμον καὶ ἐκτέμ)ὶ σπερ νευρα ἐκ της ψυχης καὶ ποιησr μαλθακον ἰχμητην .'' Πάνυ μὲν ουν, ἔφη. Καὶ αν μεν γε, ην δ' ἐγώ, ἐξ αρχης φυσει ἄθυμον λάβ)ὶ, ταχυ τουτο διεπράξατορ έαν δὲ θυμοελη, σθενη ποιησας τον θυμον ὀξυρροπον πηργάσατο, ὰπὸ σμικρῶν ταχυ ἐρεθιρόμενόν τε καὶ κατασβεννυμενον. μκράχολοι ουν καὶ ὀργίλοι

136쪽

T δε α α γυμναστικὴ πολλα πονη καὶ εὐωχηται υ μάλα, μουσικης δὲ καὶ φιλοσοφίας μ' ἄπτηται; ου πρῶτον με ε ἴσχων το σῶμα φρονηματος τε και θυμοῖ ἐμπίμπλaται καὶ ανδρειότερος γίγνετα αυτος αυτοῖς

Καὶ μάλα γε.

T δε πελα αλλο μηδε πράττr μηδε κοινων)ὶ ουσης μηδαμη ου ει τι καὶ νην υτου φιλομαθες ἐν in ψυχη, ἄτε υτε μαθήματος γευόμενον ουδενος ουτε ζητήματος, ἴτε λόγου μετίσχον υτε της αλλης μουσικῆς, σθενές τε καὶ κωφον και τυφλον γιγνεται, ατ υκ ἐγειρόμενον οὐδε τρεφόμενον οὐδε διακαθαιρομένων τῶν αἰσθήσεων αυτοῖς Ουτως, φη Μισόλογος δἰ οἶμαι ὁ τοιουτος γίγνεται καὶ μουσος, καὶ πειθοῖ μὲν δια λόγων ουδὲν ἔτι χρῆται, βία δε και ἀγριότητι σπερ qρων προς πάντα διαπράττεται, a ἐν aμαθία και σκαιότητι μετα αρρυθμίας τε και αχαριστίας G.

ε ν τινα φαίην δεδωκέναι τοις νθρώποις, μουσικήν τε και γυμναστικὴν ἐπι το θυμοεῶες και το φιλόσοφον, υκ επιψυχὴν και σῶμα, ε μ ει πάρεργον ὰλλ' πῖ κείνω, πως 41 αν ἰλλήλοιν συναρμοσθῆτον επιτεινομένω και ανιεμένω μέχρι του προσήκοντος. Και γαρ εοικεν, φη. To κάλλιστ' ἄρα μουσικὶ γυμναστικὴν κεραννυντα και μετριώτατα τῆ ψυχὴ προσφεροντα, τουτον ορθότατ αν φαιμεν

τον τα χορδας ἀλλήλαις συνιστάντa.

137쪽

οἱ δε γεωργῶν ριστοι ρ' ου γεωργικώτατοι γίγνονται;

Κηδοιτο δε γ' αν τις μάλιστα τούτου ο τυγχάνοι φιλῶν. Ανάγκη Και μην τοῖτό γ' αν μάλιστα φιλοῖ, ω συμφέρειν γ0ιτο

138쪽

5 τα υτ καὶ αυτ καὶ οταν μάλιστα ἐκείνου με ευ πράττοντος οἴοιτο συμβαίνειν καὶ αυτ ευ πράττειν, μη δε,

προθυμία ποι U αν μή, μηδενὶ τρόπω πραξα αν

'Επιτηδειοι γάρ, φη-5 Δοκεῖ δὶ μοι τηρητεον υτους εἶναι ν πάσαις ταῖς ηλικίαις, ει φυλακικοί εἰσι τούτου του δόγματος καὶ μητε γοητευόμενοι μήτε βιαθόμενοι ἐκβάλλουσιν ἐπιλανθανόμενοι δόξαν την του ποιεῖν δεῖ a ii πολει βελτιστα

διανοίας η κουσίως ἡ κουσίως, κουσίως μὲν η ψευδης ΑΙ του μεταμανθάνοντος, ακουσίως δὲ πασα η ληθὶμ T μεν ii ἐκουσίου, ψη μανθάνω, το δὲ της κουσίου δεομαι μαθεῖν. T δέ, - και συ γγ , φην ἐγώ, των μὲν γαθων ακουσίως στερεσθαι τοῖς ἀνθρωπους των δὲ κακῶν ἐκουσίως; ἡ υ ο μὶν ψευσθαι της ληθείας κακόν, τ δε ληθεύειν αγαθόν; 4 ου τα ἄντα δοξάζειν ληθεύειν oxia σοι εἶναι .Ἀλλ', δ' ς ὀρθῶς λεγεις, καί μοι δοκοῖσιν κοντες Io ληθους δόξης στερίσκεσθαι. la Oυκοῖν κλαπεντε η γοητευθεντες η βιασθέντες τοῖτο

139쪽

οὐδε νυν, φη, μανθάνω.Tραγικῶς, ν δ εγω, κινδυνευ λέγειν. κλαπεντας μὲν γαρ του μεταπεισθεντα λεγ καὶ τους ἐπιλανθανομένους, ὁτι των μὲν χρόνος των δὲ λόγος ἐξαιρουμενος λανθάνει νυν γάρ που μανθάνεις; Ναί. Toυς τοίνυν βιασθέντας λεγ ους αν ὀδύνη τις η ἀλγηδων μεταδοξάσαι ποιησyl. Io

Ἐοικε γάρ, η δ' ς γοητεύειν πάντα ἴσα ὰπaτa. τοίνυν αρτι ἔλεγον, ζητητέον τίνες ριστοι φύλακες του raρ' υτοις δόγματος, τοῖτο ς ποιητέον O ν ν πολειαε δοκῶσι βέλτιστον εἶναι aυτοις ποι νι τηρητέον ii ευθυς ε παίδων προθεμένοις εργα εν οἶς αν τις τοιουτον μάλιστα ἐπιλανθάνοιτο και ξαπατωτο, καὶ τον με μνήμονα και δυσεξαπάτητον γκριτεον, τον δε η ποκριτέον.

'Oρθῶς, ἔφη

Ουκofv, ν δ εγώ, καὶ τρίτου εἴδους τούτοις γοητείας αμιλλαν ποιητέον, καὶ θεατέον-ῶσπερ τοῖς πωλους ἐπὶ τους ψόφους τε καὶ θορύβους γοντες σκοποῖσιν ει φοβεροί,ούτω νεους ἄντας εἰς δείμα ἄττα κομιστέον καὶ εἰς δ ova Io

140쪽

a μεταβλητέον, βασανίοντας πολυ μαλλον η χρυσον ἐν πυρ ει δυσγοητευτος καὶ υσχημων ἐν πασι φαίνεται, φυλαξ υτοῖ ν αγαθος καὶ μουσικῆς ς μάνθανεν,ευρυθμόν τε καὶ υάρμοστον ἐαυτον ἐν πασι τούτοις παρέχων,5 ιος δἰ a ων καὶ ἐαυτω καὶ πόλει χρησιμώτατος - καὶ τον ὰε εν τε παισὶ καὶ νεανίσκοις καὶ ἐν νδράσι βασανι - 4I ζύμενον καὶ κηρατο εκβαίνοντα καταστατέον ρχοντα της πόλεως καὶ φύλακα, καὶ τιμα δοτε ον καὶ ζῶντι καὶ τελευτησαντι, τάφων τε καὶ των ἄλλων μνημειων μέγιστα γερα λαγχάνοντα τον δὲ μη τοιουτον ὰποκριτέον τοιαύτη

τις, ν δ εγώ, δοκεῖ μοι, A Γλαύκων, ἡ ἐκλογη εἶναι καὶ

κατάστασις ων ρχόντων τε και φυλάκων, ως ἐν τύπω,

μη δι' ακριβείας, ρῆσθαι.

Καὶ μοί η δ' ς ουτως πη φαινετaι. 'Αρ' υν ως ληθῶς ὀρθότατον καλεῖν τούτους μεν φύλακας παντελεῖς των τε ἔξωθεν πολεμίων των τε ἐντος φιλιων, πως ο μὲν η βουλησονται, οι δὲ μη δυνη- σονται a κουργεῖν, τους δὲ νέους, ους δη νυν φύλακας 5 καλοῖμεν, πικούρους τε και βοηθους τοις των αρχόντων δόγμασιν ἰ Εμοιγε οκεῖ, φη.

Tίς αν υν ἡμῖν ην δ' ἐγώ, μηχανη γενοιτο των ψευδῶντων ε δέοντι γιγνομενων, ων 3 νυν λεγομεν, γενναῖόν τι εν ψευδομένους πεῖσαι μάλιστα μὲν καὶ αυτους τους