장음표시 사용
171쪽
xινουντ δε a χεῖράς τε καὶ την κεφαλην, ου ὁ υτος οεστηκε τε καὶ κινεῖται ἄμα ου αν οιμαι ξιοῖμεν ουτωλέγειν δεῖν ὰλλ' υτι το μέν τι αυτολεστηκε, το δὲ κινεῖται.
Ουκου καὶ ε ἔτι μαλλον χαριεντίζοιτο ὁ ταυτα εγων, κομψευόμενος ὼς ο γε στρόβιλοι λοι ἐστασί τε μ καὶ
ἐγκλίντὶ ἄμα περιφερόμενον, τότε οὐδαμῆ ἔστιν εστάναι. Καὶ ὀρθῶς γε, φη- ουδεν ἄρα μὰ των τοιούτων λεγόμενο εκπλήξει, ουδε
172쪽
l 'Αρ' αν -υν, ν δ εγώ, το ἐπινευει τω νανευειν καὶ το ἐφίεσθαί τινος λαβειν τω ὰπaρνεῖσθαι καὶ το προσάγεσθαι τ ὰπωθεῖσθαι, πάντα τα τοιαυτα των ἐναντίων ἰλληλοις θείης εἴτε ποιημάτων εἴτε παθημάτων, ουδὲ γαρ ταυτ)ὶ διοίσει. Ἀλλ' η δ' ς των ἐνaντίων. Γ Ουν η δ εγώ διψην καὶ πεινην καὶ λως a επιθυμίας, καὶ α το θελειν καὶ το βουλεσθαι, ου πάντα ταυτα εις κειν ποι ν θείης τα εἴδη τα νυνδη λεχθέντα οἰοντην του ἐπιθυμοῖντο ψυχην ουχὶ τοι ἐφίεσθαι φησεις εκεινου οὐ a ἐπιθυμῆ, η προσάγεσθαι τουτο in βουληταί οἱ γενέσθαι η υ, καθ ο σον θελε τί οἱ πορισθῆναι, ἐπινεύειν τουτο προ αυτην σπερ τινος ἐρωτῶντος, πορεγομενηναυτοῖ γὶς γενέσεως; T δε το βουλεῖν καὶ μ' ἐθέλειν μηδ' ἐπιθυμει, ουκει το πωθia καὶ πελaύνειν et Ῥυτης καὶ ις παντα Io avai τί ἐκείνοις θήσομεν;
'AL υν, καθ' oσον δίψα ἐστί, πλέονος ν τινος η υλέγομεν ἐπιθυμία ἐν τη ψυχη - οῖον δίψα ἐστὶ δίψαι αρά γε θερμου ποτοῖ η ψυχρου η πολλοῖ η λίγου η καὶ ἐν λόγω ποιοῖ τινος πώματος η a μέν τις θερμότης τω
173쪽
διψ ει προσχη την του ψυχρου ἐπιθυμίαν προσπαρέχοι αν, ἐαν δὲ ψυχρότης την του θερμου εα δε δια πληθους παρουσίαν πολλ' η δίφα χὶ την του πολλου παρέξεται, avδε ὀλίγη, την του λίγους υτ δε το διψην υ μη ποτε ἄλλου γένηται ἐπιθυμία ουπερ πέφυκεν αυτου πωματος, καὶ α το πεινην βρωματος ουτως, ἔφη, αυτη γε η ἐπιθυμία κάστη υτου μόνονεκάστου ου πέφυκεν, του δε τοίου η τοίου, προσγιγνόμενa.Mγητοι τις, ν δ εγώ, σκεπτους μὰς ἄντα θορυβησηὶ, ως οὐδεὶς ποτου ἐπιθυμεῖ ἀλλα χρηστου ποτου, καὶ ου σίτουὰλλα χρηστου σίτου παντες γαρ ἄρα των ἀγαθων ἐπιθυ- μουσιν ει υν η δίψα πιθυμία στι, χρηστου ἄν εἴη ειτε πώματος εἴτε ἄλλο οτου ἐστὶ επιθυμὶ καὶ αἱ aλλa ουτω. Iσως as ἄν, φη, δοκοῖ τι λέγειν ὁ ταυτ λεγων. Ἀλλα μέντοι, ν δ' ἐγώ, σα γ' ἐστὶ τοιαυτα o a Paίτου, τα μὲν ποιὰ ἄττα ποιου τινός εστιν, ἐμοὶ δοκει, ντ δ αυτὰ καστα υτου κάστου μόνον. Oυ εμαθον, ἔφη. Oυ εμαθες, ἔφην, τι το Gρον τοιουτόν ἐστιν ἶον τινος εἶναι μεῖον sΠάνυ γε.Ουκου του ἐλάττονος;
Ἀρ' ου και το ποτὲ μεῖζον ποτε ἐλάττονος, καὶ το ἐσόμενον si ον ἐσομένου λάττονος; Ἀλλα τί μην η δ' ς. Και τὰ πλει δὶ πρὸς τὰ ἐλάττω και τὰ διπλάσια προς τὰ ημίσεα και πάντα τὰ τοιαυτα, και α βαρύτερα προς κουφότερα και θάττω προς τὰ βραδύτερα, καὶ τι γε τὰ θερμὰ τὰ προς τὰ ψυχρὰ και πάντα τὰ τουτοις ὁμοια aρ' οὐ ουτως ἔχει,
174쪽
Πάνυ μεν ουν. T δε α περὶ τας ἐπιστημας ου ὁ αυτος τρόπος; επιστημη μὲν αυτη μαθηματος αυτου ἐπιστημ' ἐστὶν η του δεῖ θ ναι την ἐπιστημην, ἐπιστημη δε τις καὶ ποιά τις ποιοῖ τινος καὶ τινός Ἀεγω δε τὸ τοιονδε -υ ἐπε Qη οἰκίας εργασίας επιστημ' γενετο, διηνεγκε των ἄλλων ἐπιστημῶν, στε οἰκοδομικη κληθηναι; 1 μηνοῦ 'Αρ' o τω ποι τις εἶναι, οἴ ἐτέρα οὐδεμια των ἄλλων
Ουκουν πεQη ποιου τινος, καὶ υτη ποιά τις ἐγένετο; καὶ αἱ ἄλλαι υτ τέχναι τε καὶ ἐπιστημαι; i Εστιν ΟυTω.Tουτο τοίνυν, ν δ εγώ, φάθι με τότε βουλεσθαι λέγειν,ει ἄρα νυν μαθες, τι σα εστὶν οἶ εινα του, αυτὰ μὲν μόνα αυτων μόνων ἐστίν, των δε ποιῶν τινων ποιὰ ἄττα. καὶ ου τι λεγω, ὼς οἴων ν ὴ, τοιafτ καὶ στιν, ως ἄρα καὶ των γιεινῶν καὶ νοσωδῶν η ἐπιστημ' γιεινη καὶ νοσώδη και των κακῶν καὶ των γαθῶν κακη καὶ γαθWὰλλ' πειδὴ υκ υτο οὐ περ ἐπιστημ' ἐστὶν ἐγενετο πι- στημη, λλα ποιοῖ τινος, τοῖτο δ' j υγιεινὸν καὶ νοσῶδες, ποιὰ i τις συνεβη καὶ αυτη γενέσθaι, και τουτο αυτηνεποιησεν μηκέτι επιστημην ἁπλῶς καλἐῖσθαι, αλλὰ του ποιουτινος προσγενομένου ἰατρικην. Εμαθον, ἔφη, καί μοι δοκεῖ ουτως ἔχειν.
175쪽
Ω σπερ γε οἶμαι του τοξότου ου καλῶς χει λέγειν ὁτιαυτου ἄμα αἱ χε ρες τὸ τόξον ἀπωθουνταί τε καὶ προσέλκονται ἰλλ' τι ἄλλη μὲν η πωθουσα χείρ, τέρα δε ηπροσαγομένη.
ΓΙαντάπασι μὲν ουν, ἔφη. cIJμερον δἰ ψωμέν τινας ἔστιν ἔτε διψωντας υκ ἐθέλειν
Καὶ μάλα γ', εφη, πολλους καὶ πολλάκις. T ουν, φην ἐγώ, φαίη τις ἄν τούτων πέρι ου ἐνει ναι μὲν ν γ ψυχη αυτῶν το κελευον, νεῖναι δὲ τὸ κωλυον πιεῖν, ἄλλο ν καὶ κρατουν του κελευοντος; Ἐμοιγε, φη, δοκεῖ. 'Αρ' ουν υ o μὲν κωλυον τα τοιαυτα ἐγγιγνεται, ταν ἐγγένηται, ἐκ λογισμου, τα δε ἄγοντα καὶ ἔλκοντα διὰ , παθημάτων τε καὶ νοσημάτων παραγίγνεται;
176쪽
44 καλύπτοιτο, κρατουμενος δ' οἶν ὐπὸ τγὶς ἐπιθυμίας, διελκύσας τοῖς οφθαλμούς, προσδραμων πρὸς τους νεκρους 'Iδου υμῖν,'' ἔφη, ' ἁ κακοδαιμονες, ἐμπλήσθητε του καλοῖ θεάματος.
Oῖτος μέντοι, φην, ὁ λόγος σημαίνει την ὀργην πολεμεῖν ἐνίοτε ταῖς ἐπιθυμίαις ζ , ἄλλο ν ἄλλω. Σημαίνει γάρ, φη.
Oυκοῖ και ἄλλοθι, φην, πολλαχοῖ αἰσθανόμεθα, τανb βιάζωνταί τινα παρα τον λογισμον πιθυμίαι, λοιδορουντά τε υτον καὶ θυμούμενον τω βιαρομένω εν αὐτω, και σπερ δυοῖν στασιαρόντοιν σύμμαχον τω λόγω γιγνόμενον τον θυμον του τοιούτου ταῖς δ' ἐπιθυμίαις υτον κοινωνήσαντα, αἱροῖντο λόγου μη δειν ἀντιπράττειν, οἶμαί σε οὐκ av
177쪽
178쪽
ωστε μη τρία ὰλλα δύο εἴδη εἶναι ἐν ψυχ in λογιστικον καὶ ro πιθυμητικόν η καθάπερ ἐν γ πολε συνεῖχεν αυτην τρία 44 οντα γένη, χρηματιστικόν, ἐπικουρητικόν, βουλευτικόν, υτως καὶ εὐψυχὶ τρίτον τουτό ἐστι το θυμοειδές, ἐπίκουρον ὁντω λογιστικω φυσει, ἐα μη πο κακῆς τρ0φης λιαφθαρῆς 'Aνάγκη, φη, τρίτον 5 'αι, ν δ' ἐγώ, αν γε του λογιστικο αλλο τι φανῆ, ωσπερ του ἐπιθυμητικο ἐφάνη τερον ἄν. Ἀλλ' ου χαλεπόν, ἔφη, φανηναι καὶ γαρ ἐν τοῖς παιδίοις τουτό γ' αν τις ἴδοι, τι θυμου μὲν ευθυς γενόμενα μεστά ἐστι, λογισμου δ' ἔνιοι μὲν μοιγε δοκουσιν Ουδέποτε μετα- λαμβάνειν, οἱ δε πολλοὶ ὀψέ ποτε.Ναὶ μα Δι', ν δ εγώ, καλῶς γε εἶπες ἔτι δὲ ἐν τοῖς θηρίοις αν τις ἴδοι ὁ λεγεις, τι υτως ἔχει. προς δὲ τούτοις και ο νω που ἐκεῖ εἴπομεν is του 'Oμηρου
στηθος δὲ πληξας κραδίην νίπαπε μύθω ενταῖθα γαρ δὴ σαφῶς ς ἔτερον ἐτέρω ἐπιπληττον τε - ποίηκεν Dμηρος οἰναλογισάμενον περ του βελτίονός τε και χείρονος τῶ ἀλογίστως θυμουμένω.Κ0μὰγὶ, φη, ορθῶς λέγεις. Γαυτα μεν ἄρα, ν δ εγω, μόγις διανενευκαμεν, καὶ
ημῖν πιεικῶς μολόγηται τα υτ μεν εν πόλει, α υτα δ' εν ενος κάστου τὴ ψυχνὶ γένη εν εῖναι και ἴσα τυναριθμόν.
Ουκοῖν κεῖνό γε ηδη ναγκαῖον, ὼς πόλις η σοφη καὶ
IO , υτ και τον ἰδιώτην και τούτω σοφον εἶναι;
179쪽
Καὶ ω δἰ ὰνδρεως ἰδιώτης καὶ ς, τούτω καὶ πόλιν ἰνδρείαν καὶ ἴτως, καὶ ταλλα πάντα προς ρετην σαυτως ἶμφότερα ἔχειν; Ἀνάγκη.Και δίκαιον δη, ω Γλαυκων, οἶμαι φησομεν νδρα εἶναι
Και μάλα η δ' οὐ μνημονευτεον. Ουκουν τω μὲν λογιστικω ἄρχειν πρ0σηκει, σοφω ντι καὶ χοντι την περ πάσης της ψυχης προμηθειαν τω δὲ θυμοειδεῖ πηκόω ιναι κοι συμμάχω τούτου; ΓΙάνυ γε.'A γ' υν υχ, σπερ ἐλέγομεν, μουσικης καὶ γυμναστικης κρασις σύμφωνα υτ ποιήσει, το μὲν ἐπιτείνουσα καὶ τρέφουσα λόγοις τε καλοῖς καὶ μαθημασιν, το δὲ νι ἶσα 42 παραμυθουμένη, μερουσα αρμ0νία τε και ρυθμως Κομιδῆ γε, ' o v. Καὶ τούτω δη υτ τραφέντε καὶ ὀ ὰληθῶς τα αυτῶν μαθόντε καὶ παιδευθέντε προστησε o του ἐπιθυμητικου- 5
180쪽
βίον πάντων dνατρέψ' l. Πάνυ μὲν ουν, ἔφη. 'A , ουν, ν δ εγώ, καὶ τους ἔξωθεν πολεμίους τούτω avxάλλιστα φυλαττοίτην πὸλ απάσης 'ης ψυχης τε καὶ
Σοφον δε γε κειν τω σμικρω μέρει τω ο ρχέν τ εναυτω καὶ ταῖτα παρηγγελλεν εχον υ κὰκεῖνο ἐπιστημην ἐν αυτω την του συμφέροντος κάστω τε καὶ λ τω κοινωσφῶν αυτῶν τριῶν οντων. ΓIάνυ μὲν ουν. io T δε σώφρονα υ τὶ φιλία καὶ συμφωνία τῆ υτῶν τούτων, τa το τε ἄρχον κα τω ρχομένω το λογιστικον ὁμοδοξῶσι δεῖν ἄρχειν και η στασιάζωσιν αυτως Σωφροσύνη γοῖν γ δ' ς ου ἄλλο τί ἐστιν ' τοῖτο, πόλεώς τε καὶ ἰδιώτου.