Platonis Res publica;

211쪽

ειεν εν αυτοῖγ ῆλιξ μὲν γαρ ηλικας μυνεσθa κaλον καὶ δίκaιον που φησομεν, νάγκην σωμάτων ἐπιμελεία τιθέντες.

Καὶ μην τι γε νεώτερος πρεσβυτερον, αν μ' ἄρχοντες προστάττωσιν, υτε ἄλλο βιάθεσθαι ἐπιχειρησε ποτὲ υτετυπτειν το εἰκός οἶμαι δ' οὐδ aλλως ατιμάσει ἱκανω oγa τω φυλακε κωλυοντε δεος τε καὶ ἰδώς, ἰδοῦς μεν ως γονέων μ' ἄπτεσθαι ειργουσα, δα δε- τω πάσχοντι τους γάλλους βοηθεῖν, τους μὲν ως Ῥεῖς, τους δὲ ἀδελφους,

Συμβαίνει γαρ υτως, ἔφη. Παντα γ' δ' ἐκ των νόμων εἰρηνην προ αλληλους οἱ ἄνδρες ἄξουσι; ΓΙoλλην γε.

212쪽

καὶ λέγειν ω ὰπηλλαγμένοι α ειεν, κολaκείας τε πλουσίων πένητες πορίας τε καὶ ἰλγηδόνας ὁσας ἐν παιδοτροφία καὶ χρηματισμοῖς δια τροφην οἰκετῶν ναγκαίαν ἴσχουσι, τα μεν δανειζόμενοι, τα δ' ξαρνουμενοι, τα δὲ πάντως πορισάμενοι θέμενοι παρὰ γυναικάς τε καὶ οἰκετας, ταμιευε ιν πaραδόντες ὁσα τε, ὼ φίλε, περὶ υτ και ἴα πάσχουσι,

IΠάντων τε δὴ τουτων παλλάξονται, ζησουσί τε του μακαριστου βίου et οἱ ὀλυμπιονῖκαι ζῶσι μακαριώτερον.

σμικρόν που μερος ευδαιμονίονται κεῖνοιῶν τούτοις υπάρχει. η τε γαρ τῶνδε νίκη καλλίων η τ ε του δημοσίου τροφ' τελεωτερα νίκην τε γαρ νικωσι συμπάσης της πολεως σωτηρίαν, τροφῆ τε και τοι αλλοις πὰσιν σων βίος δεῖταιἈυτοί τε και παῖδες ἀναδουνται, καὶ γερα δεχονται παρα της υτῶν πόλεως ζῶντες τε και τελευτήσαντες ταφης ἀξίας μετεχουσιν.

Και μάλα, φη, καλά.

εχοιεν ημεῖς δε που εἴπομεν τι τουτ μεν ει που παραπίπτοι, εις υθις σκεψοίμεθa νυν δε του με φύλακας φύλακας ποιοῖμεν, την δε πόλιν oti H ευε ευδαι- μονεστάτην, ἀλλ' ου εις εν θνος ποβλεποντες ε αυτῆτοῖτο εἴδαιμον πλάττοιμενς

213쪽

Mεμνημαι, ψη T ουν νυν μῖν ὁ ων ἐπικουρων βίος, εἴπερ του γε των ὀλυμπιονικῶν πολυ τε καλλίων καὶ μείνων φαίνεται,μη πη κατα τον των σκυτοτόμων φαίνεται βίον τινων γύλλων δημιουργων τον των γεωργῶν ἰου μοι δοκεῖ, φη. Ἀλλα μέντοι, o γε και κει ἔλεγον, δίκaιον ast ἐνταυθαειπειν ἔπι ει υτως ὁ φυλαξ επιχε ρησε ευδαίμων γίγνεσθαι,

ἄστε μηδὲ φυλαξ εἶναι, 13ὶδ αρκέσει αυτω βίος ουτω μέτριος καὶ βέβαιος καὶ ως μεῖς φαμεν ριστος, ἰλλ ανόητος τε καὶ μειρακιώδη δόξα ἐμπεσοῖσα ευδαιμονίας πέρι ορμησε ι

Συγχωρεῖς ρα, ν δ εγώ, την των γυνaικων κοινων&ν τοῖς νδράσιν ην διεληλύθαμεν, παιδείας τε περι καιπαίδων και φυλακη των λλων πολιτων, κατά τε πόλιν μενουσa εις πόλεμόν τε ούσας καὶ συμφυλάττειν δεῖν καὶ συνθηρεύειν σπερ κύνας, καὶ πάντα πάντp κατὰ τ δυνατον κοινωνεῖν, καὶ ταῖτα πραττούσας, τε βελτιστα πράξειν καὶ ου παρὰ φύσιν την του θηλεος πρ0 το ἄρρεν, ' πεφύκατ0ν προς ἶλληλω κοινωνεῖν;

Συγχωρῶ, φη. 5Oυκοῖν, ν δ εγώ, κειν λοιπον διελεσθαι, εἰ ἄρα καὶεν νθρώποις δυνατόν, σπερ εν ἄλλοις ζωοις, ταύτην την κοινωνίαν εγγενεσθaι, και πy δυνατόν; Εφθης, ψη ειπων - μελλον ποληψεσθαι. LIερ με γαρ των ε τω πολεμω οἶμαι, φην, δηλ0ν ον τρόπον πολεμήσουσιν.

214쪽

Πῶς η δ ος. τι -οινγ στρατευσονται, καὶ πρός γε ξουσι των πaίδων εις τον πόλεμον σοι αδροί, F σπερ ι των ἄλλων δημιουργῶν θεῶνται ταῖτα α τελεωθέντας δεήσει δημιουργiam 467 πρὸς δὲ γη θέα διακον si και πηρετεῖν πάντα τα περὶ τον πόλεμον, καὶ θεραπευειν πατέρας τε καὶ μητέρας ' ουκῆσθησαι τα περὶ τὰς τέχνας, οῖον τους των κεραμέων παῖδας, ὼς πολυν χρόνον διακονουντες θεωροῖσι πρὶν πτεσθαι του κεραμεύειν; Και μάλα.ουν κείνοις πιμελέστερον παιδευτέον η τοῖς φύλαξιτοδ αυτῶν ἐμπειρία τε και θέα τῶν προσηκόντων; Καταγέλαστον μενταν, ἔφη, se .lo Ἀλλα μην Ἀαι μαχε ora γε seram ζωον διαφερόντως t παρόντων ων ν τέκη. Εστιν ούτω. κίνδυνος δέ, ω Σώκρατες, ου σμικρος σφαλεῖσιν, οῖα δη ἐν πολέμω φιλεῖ, πρὸς εαυτοῖς παῖδα ὰπολέσαντας ποιησαι καὶ την αλλην πόλιν αδύνατον avaλaβεῖν.

θεωρεῖν η μη τα περι τον πόλεμον παῖδας τους νδρας πολεμικους σομένους;

Oυx, ὰλλα διαφέρει προς ο λέγεις. Tουτο μεν ἄρα παρκτέον, θεωρους πολέμου του παῖδας ποιεῖν, προσμηχανὰσθαι δ' υτοῖς σφάλειαν, καὶ καλῶς ε ει η γαρ;

215쪽

ΙΠρεπε γάρ. Ἀλλα γάρ, φησομεν, καὶ παρα δόξαν πολλὰ πολλοῖς θ

Ἐπι τους ἴππους, ν δ εγώ, αναβιβαστέον ως νεωτάτους, καὶ διδαξαμένους πιτεύειν ἐφ' ππων κτέον επὶ την θεaν, μη θυμοειδῶν μηδε μαχητικῶν, ἰλλ' Oτι ποδωκεστάτων καιευηνιωτάτων. ἴτω a κάλλιστά τε θεάσονται το υτῶν εργον, και σφαλέστατα, ν τι δε γη, σωθήσονται μεταπρεσβυτέρων γεμόνων ἐπόμενοι. 'Ορθῶς, φη, μοι δοκεῖς λέγειν.T δὲ γη, εἶπον, τα περὶ τον πόλεμον πῶς ἐκτέον σοι 468τους στρατιώτας προς υτούς τε και τους πολεμιους; ρορθῶς μοι καταφαίνεται η υ; Aεγ', φη, ποῖ aυ.Aυτῶν μέν, εἶπον, τον λιπόντα τάξιν η υπλα ὰποβαλόντα

216쪽

' τι των τοιουτων ποιησαντα διὰ κάκην αρα ου δημιουργόν τινα δει καθιστάναι η γεωργόν; ΓΙάυ μὲν ουν. To δε ζῶντα εις τους πολεμίους λόντα ρ' υ δωρεαν 1 διδ αι τοι ἐλουσι χρησθαι τῶ ἄγρα υτ α βουλωνται;

To δε ριστευσαντά τε κα ευδοκιμησαντα υ πρῶτον μεν επι στρατιας π των συστρατευομενων μειρακίων τε καὶ παίδων ἐν μερε soro κάστου δοκεῖ σοι χρηναι στεφα-

ετοιμοι πλείους η τοῖς λλοις aὶ ιρε σεις των τοιούτων πολλάκις παρὰ τους ἄλλους σονται, ν' τι πλεῖστοι κτιὴ τοιούτου γίγνωνται, εἴρηται Νη.

Εἴπομεν γάρ, φη , Ἀλλα, Ῥυ καὶ καν' Oμηρον τοῖς τοιοῖσδε δίκαιον τιμὰν

217쪽

σιν ἰδὲ πλείοις δεπάεσσιν, Da ἄμα τω τιμαν σκωμεν τοῖς αγαθους ἄνδρας τε καὶ γυναικας. Κάλλιστα, ἔφη, λέγεις. Elam των δὲ δ ὰποθανόντων ἐπὶ στρατιας ς ν ευδοκιμησας τελευτησὶ α ου πρῶτ0 μὲν φήσομεν του χρυσου γένους εἶναι; ΙΠάντων γε μάλιστα.Ἀλλ' οὐ πεισόμεθα 'Hσιοδω, ἐπειδάν τινες του τοιούτου γένους τελευτησωσιν, ὼς ἄρα o με δαίμονες ἁγνοὶ ἐπιχθόνιοι τελέθουσιν, 469εσθλοί, λεξίκακοι, φύλακες μερόπων νθρώπων; Πεισόμεθα μὲν ουν. Διαπυθόμενοι ἄρα του θεοῖ πῶς χρη τους δαιμονίους τε καὶ θείους τιθένa καὶ τίνι διαφορω, υτ καὶ ταύτ)ὶ

θησομεν α ἄν ἐξηγῆται; T. δ' υ μέλλομεν;

218쪽

Πρῶτον μὲν ἰνδραποδισμοῖ πέρι δοκεῖ δίκαιον ' Ελληνας Ἐλληνιδας πολεις ανδραποδίζεσθαι, - ' λλη πιτρε

γένους φειδεσθαι, ευλαβουμένους την πο των βαρβάρων δουλείαν; Oλω καὶ παντί, ἔφη, διαφερε το φείδεσθαι. Mηδε Ἐλληνα ἄρα δουλον ἐκτησθαι μητε αυτους, τοῖς τε αλλοις Ἐλλησιν υτ συμβουλευειν; IΠάνυ μὲν ουν, φη μαλλον γ' ἄν ουν υτ προς τους βαρβάρους τρέποιντο, αυτῶν δ' ἰπεχοιντο.T δε σκυλευε ιν η δ εγώ, τους τελευτησαντας πλην ὁπλων, πειδὰν νικησωσιν, ' καλῶς ἔχει η πρόφασιν με τοῖς δειλοῖς ἔχει μη προς το μαχόμενον ἰέναι, ως τι των δεόντων δρῶντας τa περὶ o τεθνεῶτα κυπτάζωσι, πολλὰ δε γ δη στρατόπεδα δια την τοιαυτην αρπαγην ἀπώλετος

'Aνελευθερον δε ου δοκεῖ και φιλοχρηματον νεκρον συλὼν, καὶ γυναικείας τε και σμικρὰς διανοίας το πολεμων νομίζειντο σῶμα του τεθνεῶτος ποπτaμενου του ἐχθρου, λελοι- ποτος δὲ Δ πολεμει η ιει τι διάφορον δρὰν του τουτο

ποιουντας τῶν κυνῶν, et τοῖς λίθοις ἶς αν βληθῶσι χαλεπαίνουσι, του βάλλοντος ουχ ἁπτόμεναι; Oυδε σμικρόν, φη. Εατεον ἄρα τὰς νεκροσυλίας και τα τῶν ναιρέσεων διακωλύσεις; Ἐατεον μεντοι, φη νη Δία. Οὐδε μην που προ τα ἱερὰ τα πλα οἴσομεν ως ἀναθη- σοντες, ἄλλως τε και τα τῶν Ἐλληνων, ἐάν τι μῖν μελη47 προς τους ἄλλους Ἐλληνας ευνοίας μαλλον δὲ καὶ

διασκυλεύσει m

219쪽

φοβησόμεθα μη τι μίασμα τὶ προς ἱερον τα τοιαυτα ποτων οἰκείων φέρειν, ἐὰν μη τι δἰ ὁ θεος αλλο λέγη. 'Ορθότατα, ἔφη T δε γης τε τμησεως της Ελληνικης καὶ ἰκιων ἐμπρησεως ποῖόν τί σοι δράσουσιν οἱ στρατιωται προς τους πολεμίους;

Σου, φη, δόξαν αποφαινομένου δεω αν κουσaιμι. μὲν τοίνυν, ν δ εγώ, δοκε τούτων μηδέτερα ποιεῖν, ὰλλα τον ἐπέτειον καρπον ὰφαιρέῖσθαι καὶ ων ενεκα, βούλει hσοι λεγως Πάνυ γε.Φαίνεται μοι, σπερ καὶ νομάρεται δυο ταυτα νόμaτa, πόλεμός τε καὶ στάσις, ουτ καὶ ινα δυο, οντα ἐπὶ δυοῖν τινοιν διαφοραῖν. λέγω δὲ α δύο o μὲν οἰκ ον ast συγγενες, τυ δε λλότριον καὶ ὀθνεῖον. τοῦ μεν ουν Iτολοικείου χθρα στάσις κέκληται, επὶ δὲ τὶ του ἰλλοτρίου

πόλεμος.

τω δε βαρβαρικω ὀθνεῖόν τε και ἰλλότριον. Καλῶς γε, ψη -

Ἐλληνας με ἄρα βαρβάροις καὶ βαρβάρους ' Ελλησι

π0λεμεῖ μαχομενους τε φησομεν και πολεμίους φύσει εἶναι, καὶ πόλεμον την χθραν ταύτην κλητεον Ἐλληνας δε Ἐλλησιν, ταν τι τοιουτον δρῶσιν, φύσει με φίλους εἶναι, νοσεῖν δ' εν τω τοιούτω την Ἐλλάδα καὶ στασιάζειν, και στάσιν την τοιαύτην χθραν κλητεον. Ἐγὼ μεν, φη, συγχωρῶ ουτ νομίζειν. Σκόπει δη, εἶπον, τι εν τὶ νυν ὁμολογουμενὶ στάσει,

220쪽

ε κατερων τέμνωσιν γρους καὶ οἰκίας ἐμπιμπρῶσιν, ὼς ὰλιτηριώδης τε δοκεῖ στάσις εἶναι καὶ ουδετεροι υτῶν φιλοπόλιδες-ου a a ποτε τόλμων την τροφόν τε καὶ μητερα κείρειν ἀλλα μέτριον ba τους aρπους φαι- e siσθαι τοῖς κρατουσι των κρατουμένων, καὶ διανο siσθαι διαλλαγη σομένων καὶ Ου ἰεὶ πολεμησόντων.

Δεῖ γ' υτην, ἔφη. Ουκοῖν καὶ aγαθοί τε καὶ μεροι σονται; Σφόδρα γε.Ἀλλ' ο φιλελληνες, χυδε οἰκείαν την Ἐλλάδα γη

Io σονται, οὐδε κοινωνησουσιν νπερ οἱ ἄλλοι ἱερῶν;

Καὶ σφόδρα γε.47I Oὐκουν την προς τους ' Ελληνας διαφοράν, ὼς οἰκείους, στάσιν γησονται καὶ ουδὲ ὀνομάσουσιν πόλεμον;

οὐ γάρ.

Και ως διαλλαγησόμενοι ἄρα διοίσονται; alάυ μὲν Ουν. Ευμενῶς δη σωφρονιουσιν, ου ἐπὶ δουλεια κολάοντες οὐδ' πτ' ὀλέθρω, σωφρονισταὶ δντες, ου πολέμιοι. )ύτως, φq- Οὐδ' ἄρα την Ἐλλάδα Ἐλληνες ἄντε κερουσιν, ουδὲ Io οἰκήσεις ἐμπρησουσιν, οὐδε ομολογησουσιν ἐν κίστη πολειπάντας εχθρους αὐτοῖς εἶναι, καὶ ἄνδρας καὶ γυναικας καὶ παῖδας, ἰλλ' λίγους ἰεὶ ἐχθρους τους αιτίους της διαφορὰς. t καὶ δια ταῖτα πάντα ἴτε η γην ἐθελησουσιν κείρειν αυτῶν, ὼς φίλων τῶν πολλῶν, ἴτε οικίας νατρέπειν, ἰλλα μέχρι τούτου ποιησονται την διαφοράν, μέχρι υ αν