Platonis Res publica;

221쪽

δίκην. Ἐγω μεν, φη, μολογω υτ δεῖν προς τους vaντίους τους μετερους πολίτας προσφερεσθαι προ δε του βαρβάρους, ω νυν οἱ Ελληνες προ αλληλους. Tιθῶμεν καὶ τουτον τον νόμον τοι φύλαξι, μήτε γῆν τεμνειν μήτε οικίας εμπιμπράναις Θωμεν, φη, και εχ ει γε καλῶς ταῖτά τε καὶ ταπρόσθεν. Ἀλλα γάρ μοι δοκεῖς, ω Σώκρατες, ά τίς σοι τα

φόβων τε νεκα τοι εχ θροῖς καὶ εἴ ποτε τις νάγκη βοηθείας γενοιτο, ιδ' ἔτι at τὶ πάντη μαχοι ν εῖεν και οἴκοι γε α παραλείπετa αγαθά, ὁσα αν εἴη υτοῖς, ορῶ.ὰλλ ως μου ὁμολογοῆντος πάντα afτα τι εχ αν καὶ αλλα γε μυρία, εἰ γενοιτο η πολιτεία ἴτη, μηκετι πλείω περ αυτῆς λεγε, αλλὰ ofτ αυτὸ δη πειρώμεθα μὰς αυτους πείθειν, ὼς δυνατὸν καὶ δυνατόν, τὰ δ' λλα χαίρειν εὐμεν.

'Εξαίφνης γε σύ, ν δ εγώ, σπερ καταδρομὴν ποιήσω Ta

222쪽

ἴσως γὰρ υκ οἶσθα οτι μόγις μοι τ δυο κυματε ἐκφυγδPra νυν το μέγιστον καὶ χαλεπώτατον της τρικυμίας παγεις, ὁ πεAa ἴδης τε καὶ κουστὶς, πάνυ συγγνώμην ξεις, τι εἰκότως αρα κνου τε καὶ ἐδεδοίκη υτ παράδοξον λόγον

Ουδεν λλ' a εἴρωμεν ἰόν ἐστι δικαιοσύνη, ρα καὶ ανδρα τον δίκαιον ξιώσομεν μηδὲν si αυτης κείνης διαφέρειν, ἀλλα πανταχῆ τοιουτον εἶναι οῖον δικαιοσύνη ἐστίν; η γαπησομεν αν τι εγγυτατα αυτης ' και

Παραδείγματος ἄρα ἔνεκα, ην δ' ἐγώ, ζητουμεν υτ τε

δικαιοσύνην - όν ἐστι, καὶ ἄνδρα τον τελέως δίκαιον ει γένοιτο, και οῖος αν εἴη γενόμενος, καὶ δικίαν υ καὶ τον ὰδικώτατον, να εις ἐκείνους ποβλεποντες, οἷο αν μῖν φαίνωνται ευδαιμονίας τε πέρι καὶ του ναντίου, ναγκa - μεθα καὶ περὶ μῶν αυτῶν ὁμολογεῖν, o di ἐκείνοις τι ομοιότατος xl, την κείνης μοῖραν ὁμοιοτάτην ξειν, λλ' ου τούτου ενεκα, D αποδείξωμεν ως δυνατα ταυτα γίγνεσθαι. Tουτο μεν εφη, ληθες λεγεις. οἴει ν ου ηττόν τι γαθον ζωγρόφον εἶναι ος αν γράψας παράδειγμα div v εἴη ὁ κάλλιστος ἄνθρωπος και

223쪽

καὶ κατα τί δυνατώτατ' εἴη πάλιν μοι προς την τοιαυτην ἀπόδειξιν τα υτ διομολόγησαι.

T δε δὴ μετα τουτο 'οικε, πειρώμεθα ζητεῖν τε καὶ ὰποδεικνύναι τί ποτε νυν κακῶς ἐν ταῖς πολεσι πράττεται δι' ὁ Ουχ υτως οἰκουνται, κέ τίνος ν σμικροτάτου μετα βαλόντος ἔλθοι εἰς τουτον τον τρόπον της πολιτείας πόλις,

224쪽

μάλιστα με ἐνός, ε δε μη δυοῖν, ε δε μή, τι ὀλιγίστων τονἈριθμον καὶ σμικροτάτων την δυναμιν. c Παντάπασι μὲν ουν, φη. gi ὁ μεν τοίνυν, ν δ εγω, μεταβαλόντος δοκουμεν μοι εχειν δεῖξαι τι μεταπέσοι ν, ου μέντοι σμικρου γε υδὲ ραδίου, δυνατου δε.

Ἐπ' αυτω δή, ν δ' ἐγώ, ειμ ο τω μεγιστω προσηκάζομεν κυματι. ρησεται δ' ουν, es καὶ μέλλει γέλωτί τε ατεχνῶς ωσπερ κυμα κγελῶν καὶ δοξία κατακλυσειν. σκόπει δὲ

μελλω λεγειν.

Ἐὰν μη, ν δ εγω, ' οἱ φιλόσοφοι βασιλευσωσιν ἐν ταῖς πόλεσιν η ι βασιλης τε νυν λεγόμενοι καὶ δυνάσται φιλοσοφησωσι γνησίως τε καὶ ἱκανῶς, και τουτο εἰς ταυτον συμπέσγὶ aμίς ὰὐ πολιτικη καὶ φιλοσοφία, των δὲ νυν πορευομένων χωρις εφ' ἐκάτερον αἱ πολλαὶ φυσεις ξ ανάγκης ποκλεισθῶσιν, ου εστι κακῶν παυλα, ω φίλε Γλαυκων, ταῖς πολεσι, δοκῶ δ' οὐδε τω νθρωπίνω γένει, Ουδὲ υτη η πολιτεία μη ποτε πρότερον ψυχὴ τε εις τοδυνατον καὶ φῶς λίου δ)ὶ, ὴν νυν λόγω διεληλυθaμεν. ὰλλα τουτό ἐστιν o ἐμοὶ πάλαι δενον ἐντίθησι λέγειν, ὁρῶντι ob πολυ παρὰ δόξα ρηθησεται χαλεπον γαρ δεῖν ὁτι υ a αλλη τις ευδαιμονησειεν ουτε ἰδια υτε δημοσία. Καὶ ς, Ω Σωκρατες, εφη, τοιουτο εκβεβληκα ρημά τε καὶ λόγον, o εἰπων γο επὶ σὲ πάνυ πολλους τε και474 φαυλους νυν ουτως, ἰον ρίψαντα τα μάτια, γυμνους

225쪽

λαβόντας υτι κύστω raρετυχεν πλον θεῖν διατετaμένους ἐν θαυμάσια ἐργασομενους ους ει μη μυν' τω λόγω αὶεκφευξγὶ τω οντι τωθαζόμενος δωσεις δίκην.Oυκos σύ μοι, ν δ' ἐγώ, τουτωὶν αἴτιος; Καλῶς γ , ἔφη, γω ποιῶν Ἀλλά τοί σε προδώσω, ὰλλ' Ἀμυνῶ οἶς δύναμαι δυνaμαι - λ ευνοι τε καὶ τω παρακελευεσθαι, καὶ ἴσως ν λλου του εμμελέστερόν σοι ὰποκρινοιμην. Gλλ' Q. εχθων τοιουτον βοηθον πειρῶ τοῖς απιστοῖσι ενδείξασθαι τι χει ν συ λέγεις. ΓΙειρατέον, ην δ' ἐγω, πείδη καὶ συ ἴτω μεγάλη συμμαχίαν παρέχηὶ ἀναγκαῖον ουν μοι δοκει, ει μέλλομεν π=ὶ ἐκφεύξεσθαι si λεγεις, διορίσaσθαι προς υτους τους φιλοσόφους τινας λέγοντες τολμῶμεν φάναι δεῖν ἄρχειν, is διαδηλων γενομένων δύνηταί τις μύνεσθαι, ενδεικνύμενος τι τοῖς μὲν προσηκε φύσει ἄπτεσθαί τε φιλοσοφιας ηγεμονεύειν ἐν πόλει, τοῖς δ' ἄλλοις μητε ἄπτεσθαι

D ρα αν εἴη ἔφη, ὁρίζεσθαι. Iθι , , κολούθησόν μοι τῆ δε, ἐὰν αυτ αμ' VI ἱκανως ἐξηγησώμεθα.

ἐννοῶ.' λλω, ειπον, Ἀπρεπεν, ob λaύκων, λεγειν α λέγεις

ἀνδρὶ δ' ἐρωτικω ου πρεπει μνημονεῖν τι πάντες οἱ νωρα τον φιλόπαιδα καὶ ρωτικὸν μn γέ πη δάκνουσί τε καὶ κινοῖσι, δοκοῆντες ἄξιοι εἶναι ἐπιμελείας τε καὶ του

226쪽

ὰσπάρεσθαι η υχ υτ ποιεῖτε προς τους aλους ὁμεν, τι σιμος, ἐπίχαρις κληθεὶς ἐπaινεθησετaι φ' μῶν, του δε το γρυπον βασιλικόν φατε εἶναι, οὐ δὲ δὴ δια μέσου τούτων εμμετρώτατα χειν, μελανας δε νδρικους ἰδειν, λευκους δε θεῶν παῖδας εἶναι μελιχλώρους δε καὶ τουνομα ιει τινὸς ἄλλου ποίημα εἶναι η ἐραστου ποκορι

ομενου τε καὶ υχερῶς φέροντος την χρότητα, αν επι ωρα καὶ ἐν λόγω πάσας προφάσεις προφασίζεσθέ τε 475 καὶ πάσας φωνας φιετε, στε μηδένα ποβάλλειν των

Εἰ βουλει, ἔφη, επ' μου λέγειν περὶ των ἐρωτικῶν τιουτω ποιουσι, συγχωρῶ του λόγου χάριν. T δε; η δ εγώ -ους φιλοίνους υ τα υτ τaυταποιουντας ὁρας πάντα Obo ε τι πάσης προφάσεως σπα- μένους; Καὶ μάλα.Και μην φιλοτίμους γε, ἐγωμαι, καθορας τι, αν μηὶ στρατηγησαι δυνωνται, τριττυαρχουσιν, κα μη πὸ μειζόνων

Β καὶ σεμνοτέρων τιμὰσθαι, υπὸ σμικροτέρων καὶ φαυλοτέρων τιμωμενοι γαπῶσιν, ω ὁλως τιμης ἐπιθυμηταὶ δντες. Κομιδὶ μὲν ουν.

λέγωμεν, παντὸς του εἴδους τούτου φησομεν ἐπιθυμεῖν, του μέν του δε υ; ΓΙαντός, ἔφη. Oυκουν καὶ τὸν φιλόσοφον σοφίας φησομεν ἐπιθυμητηνεινaι, ου της μέν, της δ' υ, ὰλλα πάσης;

io 'Aληθη. Tὸν ἄρα περὶ τα μαθηματα δυσχερaινοντα, ἄλλως τε καὶ νέον ντα καὶ μηπω λόγον χοντα τί τε χρηστὸν καὶ μη, ου φησομεν φιλομαθῆ οὐδὲ φιλόσοφον εἶναι, σπερ

227쪽

τον περὶ τα σιτία δυσχερῆ ουτε πειννὶ ψαμεν ου ἐπιθυμεῖν σιτίων, οὐδε φιλόσιτον ὰλλα κακόσιτον εῖναι.

Καὶ ὀρθῶς γε φησομεν. I bi δε δὲ εὐχερῶς θέλοντα παντος μαθηματος γευεσθαι καὶ ασμένως επι το μανθάνειν ἰόντα καὶ πληστως ἔχοντα, τουτον δ' ἐν δίκr φησομεν φιλόσοφον ῆ γάρ;

μαθητικους καὶ τους των τεχνυδρίων φιλοσόφους φ)ὶσομεν; οὐδαμῶς, εἶπον, ἰλλ' μοίους μὲν φιλοσόφοις.T0υς δ αληθινούς, φη, τίνας λέγεις; Tους της ληθείας, ν δ εγώ, φιλοθεάμονας. Καὶ τουτο μέν γ ἔφη Ορθῶς ὰλλα πῶς αυτ λεγεις; Ουδαμῶς, ν δ εγώ, αδίως πρός γε ἄλλον σε δὲ οἶμαι

228쪽

Taυτη τοίνυν, ν δ εγω, διαιρῶ, χωρὶς μεν ους νυνδη1 ελεγες φιλοθεάμονάς τε και φιλοτεχνους καὶ πρακτικους, ta και χωρὶς α περι ων ὁ λόγος, Ους μόνους αν τις ορθῶς προσείποι φιλοσόφους.

229쪽

εξομέν τι παραμυθεῖσθαι υτον καὶ πείθειν ρέμa, ἐπικρυπτόμενοι τι υ υγιαίνεις

230쪽

εῖναι διελεσθαι.

Aκουσον γ o μοι φαίνεται περ αυτῶν δυνάμεως γαρ εγω ἴτε τινὰ χρόαν ορῶ υτε σχημα υτ τι τῶν τοιουτωνοῖο και ἄλλων πολλῶν, προς θ ὰποβλέπων ἔνι διορίομαι raρ' ἐμαυτῶ τα μὲν ἄλλα ιναι, τα δε ἄλλα δυνάμεως δ' εις κεῖνο μόνον βλεπω φ ω τε εστι καὶ ο ὰπεργάζεται, και aυτηὶ κάστην υτῶν δύνaμιν κάλεσα, καὶ την μενεπι τω υτ τεταγμένην καὶ το αυτ ὰπεργα μένην την αυτην καλῶ, την δὲ ἐπι τερω και τερον περγα μένην

T δε δόξα ει δύναμιν η εις ἄλλο εῖδος οἴσομεν; ουδαμῶς, ἔφη -γα δοξάζειν δυνάμεθα, ου ἄλλο τι δόξα ἐστίν. Ἀλλα μὲν δη λίγον γε πρότερον μολόγει μη το αυτο

εἶναι ἐπιστημην τε καὶ δόξαν.Uως γαρ ἄν, φη, τό γε ἀναμάρτητον τω μ' ἀναμaρτητωτaυτόν τι νουν ἔχων τιθείης Καλως, ην δ' ἐγώ, καὶ δηλον ὁτι τερον ἐπιστημης δόξα 478 μ0λογεῖται μῖν.