Platonis Res publica;

231쪽

Δοξα δε φαμεν, δοξάθειν;

ταυτον περ ἐπιστημη γιγνωσκει καὶ σται γνωστόν io τε και δοξαστον το υτό η δυνατον; 'Aδυνατον, ἔφη, ε των ωμολογημένων ει τε ε τ' αλλωαλλη δυναμις πέφυκεν, δυνάμεις δε δμφότερα εστον, δοξα τε και ἐπιστημ', ἄλλη δε κατερα, ως aμεν, ε τούτων δὴ ἐκ γεγχωρει γνωστον κα δοξαστον ταυτον εἶναι.Oυκου ει το ει γνωστο, αλλο τι αν δοξαστον η το

232쪽

1 Ἀρ' υν ἐκτος τούτων στίν, υπερβαίνουσα η γνωσιν σαφηνεια η γνοιαν σαφείας

Tούτων γ υποκειμένων λεγέτω μοι, φησω, καὶ ἀπο- 479 κρινέσθω ὁ χρηστος ο αυτ μὲν καλον και ἰδέαν τινα υτου κάλλους μηδεμίαν γέ a Via μὲν κατα ταυτα σαύτως ἔχουσαν, πολλα δε α καλα νομίρει, ἐκεῖνος ὁ φιλοθεάμων κα ουδαμη νεχόμενος αν τις εν το καλον γη εἶναι καὶ δίκαιον κα ταλλα υτω. Toύτων γαρ η, ω ἄριστε, φή

234쪽

δοξάζειν φησομεν παντα, γιγνώσκειν δὲ ν δοξάρουσινε υδέν. 'ADάγκη, ἔφη

235쪽

St. II VI p. 484 Ο με δὴ φιλόσοφοι, ν δ εγω, ω Γλaυκων, καὶ οἱ μη

δια μακρου τινος διεξελθόντες λόγου μόγις πως ἀνεφάνησανοι εἰσιν κάτεροι. Iσως γάρ, φη, δια βραχέος ου ραδιον. O φαίνεται, εἶπον μοὶ γουν ἔπι δοκε α βελτιόνως φανηνα ει περι-0ύτου μόνου δε ρηθηναι, και γ πολλατα λοιπα διελθεῖν μελλοντι κατόψεσθαι τί διαφερε βιος δίκαιος ἰδίκου. t T ουν, ἔφη, τὸ μετὰ τουτο ημῖν;

μεν οἱ του εὶ κατα ταυτὰ σαύτως ἔχοντος δυνάμενοι εφάπτεσθαι, οἱ δε μη ἰλλ' i. πολλοῖς και παντοίως ἴσχουσιν πλανώμενοι Ου φιλόσοφοι, ποτέρους δη δει πολεως γεμόνας

236쪽

ἐκάστου ἐστερημένοι της γνωσεως, καὶ μηδεν ἐναργες ε τὶ ψυχ' εχοντες παράδειγμα, μηδε δυνάμενοι σπερ γραφης ει τοίληθέστατον ἀποβλεποντες κὰκεῖσείει avaφέροντές τε καὶ θεώμενοι ς ῖον τε ακριβέστατα, υτ δὴ καὶ τα ενθάδε νόμιμα καλῶν τε πέρι καὶ δικαίων καὶ γαθῶν τίθεσθαί τε, a δε' τίθεσθαι, καὶ τα κείμενα φυλάττοντες σωθειν; ου μ τον Δία, η δ' ς ου πολυ τι διαφέρει. Tουτους υν μὰλλον φύλακας στησόμεθα ' τους ἐγνωκότας μὲν καστον το ἄν, εμπειρία δὲ μηδεν ἐκείνων ἐλλείποντας μηδ' ἰ ἰλλω μηδεν μέρει αρετῆς στερουντας; Aτοπον μενταν, ἔφη, εἴη ἄλλους αἱρεῖσθαι, εἴ γε ταλλα μη ἐλλειποιντο τούτω a αυτ σχ εδόν τι τω μεγίστω civ

485 Oυκοῖν τοῖτο δὶ λέγωμεν, τίνα τρόπον oti τ εσονται o αυτο κὰκεῖνα καὶ ταῖτα εχειν; ΓΙάου μὲν ουν. τοίνυν ρχόμενοι τούτου του λόγου ἐλέγομεν, την φύσιν αυτῶν πρῶτον δεῖ καταμαθεῖν και οἶμαι, αν ἐκείνην ἱκανῶς ὁμολογησωμεν, ὁμολογὶ σειν καὶ τι οἰοί τε ταυταεχειν οἱ υτοί, τι τε Ου αλλους πόλεων γεμόνας δει

Πῶς ἰ1 Toυτο μὲν δὴ τῶν φιλοσόφων φύσεων πέρι μολογησθω ta μῖν τι μαθηματός γε ἰεὶ ἐρῶσιν αὐαυτοῖς δηλοῖ ἐκείνης

της ουσίας της ἰεὶ ουσης καὶ μη πλανωμένης τοῦ γενέσεως και φθορὰς.

Καὶ μην ην δ' ἐγω, καὶ τι πάσης αυτης, καὶ ἴτε σμικρου οἴτε μείονος οἴτε τιμιωτέρου ουτείτιμοτέρου μέρους ἐκόντες φίενται, σπερ ἐν τοις πρόσθεν περί τε τῶν φιλοτιμων καὶ ἐρωτικῶν διηλθομεν.

237쪽

D. δη προς α μαθηματα και παν το τοιουτον ἐρρυηκασιν, οπερὶ την της ψυχης οἶμαι δονην υτης καθ' αυτην εῖεν αν, τὰς δε δια του σώματος ἐκλείποιεν ει μη πεπλασμενω αλλ

αληθῶς φιλόσοφός τις εἴη eMεγάλη νάγκη.Σώφρων μην ο γε τοιουτος καὶ ουδaμη φιλοχρηματος' ἄν γαρ νεκα χρηματα μετὰ πολλης δαπάνης σπουδάζεται, ἄλλω τινὶ μὰλλον η τουτω προσηκε σπουδάζειν.

238쪽

486 Καὶ μην που καὶ τοδε δεῖ σκοπεῖν, ταν κρίνειν μέλλης φυσιν φιλόσοφόν τε καὶ mT ποιον; Mn σε λάθr μετεχουσα νελευθερίας ἐναντιώτατον γάρ που σμικρολογία ψυχὶ μελλουση του λου καὶ παντος εὶ ἐπορέξεσθαι θείου τε καὶ ανθρωπίνου. 'Aληθέστατα, ἔφη, 'Hι υν ὐπάρχει διανοία μεγαλοπρέπεια καὶ θεωρία παντος μὲν χρόνου, πάσης M ουσίας, οἰόν τε οἴει τούτω μεγα τι Io δοκειν εἶναι τονἈνθρώπινον βίον; 'Aδύνατον, η δ' ς.b Oυκουν καὶ θάνατον υ δεινόν τι γησεται ὁ τοιοῖτος;

γένοιτο ἰου εστιν.

239쪽

PLATO VOL. IV. 15

240쪽

t, Και ὁ 'Aδειμαντος, D. Σώκρατες, ἔφη, προς με ταῖτά σοι υδεὶς αν ta τ εἴη ἀντειπειν ἀλλα γαρ τοιόνδε τι πάσχουσιν οἱ ἰκουοντες κάστοτε α νυν λέγεις γουνται δι' ὰπειρίαν του ἐρωτα καὶ ποκρίνεσθαι πο ου λόγου παρ' ἔκαστον το ἐρώτημα σμικρον παραγόμενοι, ἁθροισθεντων των σμικρων επὶ τελευτη των λόγων μέγα το σφάλμα καὶ ἐναντίον τοι πρώτοις ναφαίνεσθαι, καὶ σπερ π των πεττευειν δεινῶν οι μη τελευτῶντες ποκλείονται καὶ Ου εχουσιν τι φέρωσιν, ἴτω και σφεῖς τελευτῶντες αποκλείεσθa καὶ ουκεχειν ὁτι λέγωσιν υπο πεττείας a ταυτης τινος τερaς, υκ ἐν

ε φαίη αν τις σοι λόγω μὲν ου εχειν καθ' εκαστον το ερωτώμενον εναντιουσθαι, ἔργου δε ορὰν, σοι iv επι φιλοσοφίαν ὁρμησαντες μη του πεπαιδευσθαι ενεκα αψάμενοι νέοι ἄντες ὰπαλλάττωνται, ἀλλα μακρότερον ἐνδιατρίψωσιν, τους μεν πλείστους και πάνυ ἰλλοκότους γιγνομένους, να μη παμπο ν ους εἴπωμεν, τους δ επιεικεστάτους δοκοῖντας ὁμως τοῖτό γε πο ου πιτηδευματος οὐ συ παινεῖς πάσχοντας, ἀχρηστους ταις πόλεσι γιγνομένους. Και γω κουσας οἴει υν, εἶπον, τους ταῖτα λέγοντας ψευδεσθaις

1o Axoυοις α ἔτι μοιγε φαίνονται ἰληθη λέγειν. e IJῶς υν, ἔφη, ε εχ ει λεγειν ὁτι υ πρότερον κακων παυσονται αἱ πολεις, πρὶν ν ἐν υταῖς οἱ φιλόσοφοι αρξωσιν, ους ἀχρηστους ὁμολογοῖμεν αυταῖς ναι; 'Ερωτaς, ην δ' ἐγω, ἐρώτημα δεόμενον ποκρίσεως δι'

εικόνος λεγομενης.