Platonis Res publica;

261쪽

Toιουτου 5 γενομένους , πολλη νάγκη διαφθαρηναι, εχει τις λεγειν ως μὲν γαρ χαλεπον σωθηναι, καὶ μεῖς συγχωρουμεν 4, δε εν παντὶ τω χρόνω των πάντων οὐδεποτε γοὐδ' cia εἶς σωθείη, ἔσθ' o στι ὰμφισβητησειεῖ Καὶ πῶς; Ἀλλα μην η δ' ἐγω, εις ἱκανος γενόμενος, πόλι εχων

Ixavo γάρ, φη Ἀρχοντος γάρ που, ν δ' ἐγω τιθέντος τους νόμους καιτα ἐπιτηδευματα α διεληλυθαμεν ου δηπου αδυνατον θέλειν

Ἀλλα δη, περ ημιν δοκεῖ, δοξαι και ἄλλοις θαυμαστόν

Καὶ μην τι γε βέλτιστα, εἴπερ δυνατά, κaνως εν τοῖς εμπροσθεν, ὼς εγωμαι, διηλθομεν. Ἱκανῶς γάρ. Νυν δη, ως εοικεν, συμβαίνει μῖν περὶ της νομοθεσίας ἄριστα μὲν εινα α λέγομεν ει γένοιτο, χαλεπὰ δε γενέσθαι,ου μέντοι αδυνατά γε.

Συμβαίνει γάρ, φη.

Oυκουν πεQη τουτο μόγις τέλος σχεiti τα ἐπίλοιπα δὴ μετα τουτο λεκτέον, τίνα τρόπον μιν a εκ τίνων μαθη Ioμάτων τε καὶ ἐπιτηδευμάτων ο σωτηρες ἐνέσονται της πολιτείας, καὶ κατὰ ποίας λικίας κaστοι κάστων ἁπτόμενοι; Λεκτέον μέντοι, φη. Oυδέν, ην δ' ἐγώ, το σοφόν μοι γένετο την τε των γυναικων της κτησεως δυσχέρειαν ἐν τω πρόσθεν raραλι- οῖ τι και passiογονίαν καὶ την των ρχόντων κατάστασιν, εἰδότι ς ἐπίφθονός τε καὶ χαλεπη γίγνεσθαι η παντελῶς

262쪽

ὰληθης νυν γα ουδεν ηττον λθεν το δεῖν υτ διελθεῖν. καὶ τα μεν - των γυναικων τε κῶ παίδων πεπέρανται, τοδε τω αρχόντων σπερ δε ἀρχης μετελθsi δει ἐλέγομεν 5O δ' ει μνημονευεις, δειν αυτους φιλοπόλAάς τε φαίνεσθαι, βασανιρομένου εν δοναῖς τε καὶ λυπαις, καὶ το δόγμα τοῖτο μη ἐν πόνοις μή εν φόβοις μη ἐν ἄλλα μηδεμια μεταβολχὶ φαίνεσθαι ἐκβάλλοντας η τον δυνατουντ ὰπο- κριτέον, τον ὰλ πανταχου Ἀκηρατον ἐκβαίνοντα σπερ λυσον εν πυρὶ βασaνιζόμενον, στατέον ἄρχοντα καὶ γέρα δοτέον καὶ ζῶντι καὶ τελευτησαντι καὶ aθλa τοιαυτ ἄττα τὶν τα λεγόμενα παρεξιόντος καὶ paρακαλυπτομένου του ti λόγου πεφοβημένου κινειν το νυν Traρόν. 'Aληθέστατα, ἔφη, λέγεις μέμνημαι γαρ. κνος γάρ, φην, ω φίλε, εγώ, εἰπέ is νυν ποτετολμημένα νυν δε τοῖτο μὲν τετολμησθω εἰπεῖν, τι τους ἀκριβεστάτους φύλακας φιλοσόφους δεῖ καθιστάναι. Εἰρησθω γαρ, ἔφη, Νόησον δη ως εἰκυτως Gλίγοι σονται σοι ην γαρ διηλθομεν φύσιν δεῖν υπάρχει αυτοῖς, ει ταυτον συμφύεσθαι αυτῆς τα μέρη ὀλιγάκις ἐθέλει, τα πολλὰ δὲ διεσπασμένη

Ευμαθεῖς και μνημονες καὶ γχίνοι καὶ ὀξεῖς καὶ σαύλλα τούτοις πεται ἶσθ' τι υκ ἐθέλουσιν ἄμα φύεσθαι κa νεανικοί τε και μεγαλοπρεπia τας διανοίας οἰοι κοσμιως μετα ησυχιας και βεβαιότητος ἐθελε ιν ην, ἰλλ' οἱ τοιουτοι υπο ὀξύτητος φέρονται cirr αν τύχωσιν, και το βέβαιον ἄπαναυτῶν ἐξοίχεται.

263쪽

τους φόβους δυσκίνητα ἄντα προς aς aθησεις υ ποιεῖ ταυτόν δυσκινητως ἔχει καὶ δυσμαθῶς σπερ πονεναρκω - μενa, καὶ πνου τε καὶ χάσμης ἐμπίμπλανται, ταν τι δεη

264쪽

5 καὶ ουτω δὴ ἐρρηθη τα τότε της μεν κριβείας, ἐμοὶ ἐφαίνετο, ἐλλιπη, ει δε υμῖν ρεσκόντως, μsi αὐτοῖτο

Ἀλλ' εμοιγε, φη, μετριως ἐφαινετο μην καὶ τοῖς aλλοις. e Ἀλλ', ω φίλε, ν δ εγω, μέτρον των τοιούτων απολ πονκαὶ ὁτιου του οντος ου πάνυ μετρίως γιγνεται ἀτελες γαρουδεν ουδενὸς μέτρον δοκε δ' ἐνίοτέ τισιν ἱκανως δ' ἔχειν καὶ υδεν δεῖ περαιτερ ζητεῖν.

Γουτου δε γε, ν δ εγώ, του παθηματος κιστα προσδsi φυλακι πυλεώς τε και νόμων. Εικος, ' δ' ς.Tην μακροτεραν τοίνυν, ω ταῖρε, εφην, περιιτεον τω τοιουτω, καὶ ου ηττον μανθάνοντι πονητέον η γυμνα ομένω η, ὁ νυνδη λεγομεν, του μεγίστου τε καὶ μάλιστα προση - κοντος μαθνὶματος επὶ τέλος ἴποτε ἴξει. O γαρ ταυτα, φη, μέγιστα, ἰλλ ετ τι μεῖζον δικαιο- συνης τε καὶ ων διηλθομεν;

Και μεῖον, ν δ εγώ, και αυτῶν τούτων ου υπογραφηνδε ἄσπερ νυν θεάσασθαι ἰλλα την τελεωτάτη απεργασίαν μη παριέναι. ' ου γελοῖον επι με ἄλλοις σμικρου ἀξίοις

πὰν ποι ἐν συντεινομένους πως ἔτι ακριβέστατα καὶ καθα -

ρωτατα ξει, των δε μεγίστων μη μεγίστας, of εινα και τὰς ακριβείας; Και μάλα, ἔφη, ἄξιον το διανόημα μέντοι μέγιστον μάθημα και περι τι αυτ λέγεις οἴει τιν' ἄν σε, ἔφη, ὰφ ῖναι μ' ἐρωτησαντα τί ἐστιν;

266쪽

δἰ διώκει μὲν απασα ψυχὶ καὶ τουτου νεκα πάντα πραττει, πομαντευομενη τι εἶναι, πορουσα δε καὶ Ουκεχουσα λαβειν ἱκανως τί ποτ εστιν Ουδε πίστει χρησaσθαι μονίμω ora καὶ περὶ ταλλα, δια τοῖτο δε ποτυγχάνει καὶ τω αλλων εἴ τι μελος ην, περὶ γ το τοιουτον καὶ τοσοῖ-5o τον ἴτω ψωμεν δεῖν σκοτῶσθαι και κείνους τους βελτιστους εν τῆ πόλει, οἶς πάντα γχε ριοῖμεν;

οἶμαι γοῆν εῖπον, δίκαια τε καὶ καλα γνοούμενα πη ποτε αγαθά εστιν, ου πολλοῖ τινος ἄξιον φύλακα κεκτησθαι αλεαυτῶν τον τουτ ὰγνοοῖντα μαντεύομαι δε μηδεν αυτὰ πρότερον γνώσεσθαι κaνῶς. Καλῶς γάρ, φη, μαντεύyl. Oυκοῖν μῖν η πολιτεία τελεως κεκοσμησεται, εὰν ὁ Β τοιουτος αυτην επισκοτοῦν φύλαξ, ὁ τούτων πιστημων; 'Aνάγκη, φη. ἰλλα συ δή, ω Σώκρατες, πότερον επι στημην το αγαθον φης εἶναι η δονην, ' ἄλλο τι παρὰ

οὐδε γὰρ δίκαιον μοι, φη, ω Σώκρατες, φαίνεται τα τῶν

267쪽

οἴεται ἐθέλει λέγειν. 5T δε ει, πον ου γήσθησαι τa ἄνευ ἐπιστημης δοξας, πὰσαι αἰσχραί ων αἱ βέλτισται τυφλαί η δοκουσί τί σοι τυφλῶν διαφέρειν ὁδον ὀρθῶς πορευομένων οἱ ανευ νολαληθές τι δοξάζοντες ἰουδεν, ἔφη. Io Βούλει υν αἰσχρα θεάσασθαι, τυφλά τε καὶ σκολια, ξυνπαρ' ἄλλων ἀκουειν φανά τε καὶ καλάς Mn πρὸς Διος η δ' ς ὼ Σώκρατες, ὁ Γλαυκων, σπερ

ἐπὶ τελει ν ποστης. ρκέσει γαρ μῖν, καν σπερδικαιοσύνης πέρι καὶ σωφροσύνης καὶ των ἄλλων διηλθες, ουτ και περὶ του αγαθου διελθ)ης.

Καὶ γαρ μοί ην δ' ἐγώ, ω ταῖρε, καὶ μάλα ρκέσει

διηγησιν. Βουλοίμην ἄν, εἶπον, με τε δύνασθαι υτην ποδουναι 5OTκαι μὰς κομίσασθαι ἰλλα μη σπερ νυν του τόκους μόνον. τουτον δε δ) ουν τον τόκον τε καὶ ἔκγονον αυτοῖ του αγαθου

268쪽

5 κων, κίβδηλον ὰποδιδους τον λόγον του τόκου. Ευλαβησόμεθα, φη, κατα δύναμιν ἰλλα μόνον λεγε. Διομολογησάμενός φην ἐγώ, καὶ ἀναμνήσας μὰ τά ἐν τοῖς εμπροσθεν ρηθέντα καὶ λλοτε δη πολλάκις εἰρημένα. di T ποῖα λδ ος. Πολλὰ καλά, ν δ εγω, καὶ πολλὰ γαθα καὶ ἔκασταούτω εἶναί φαμέν τε καὶ διορίομεν, λόγω. Φαμεν γάρ. Καὶ α δ δὶ καλον καὶ αυτο αγαθόν, καὶ ἴτω περὶ πάντων

Καὶ τα με δη ὁρὰσθαί φαμεν, οὐ σθαι δ' οὐ τας δ' υio δεας νοεῖσθαι μέν, ὁρὰσθαι δ' os.

Παντάπασι μεν ουν.

'Αρ' ουν, ν δ εγω, ἐννενόηκας τον τῶν ισθησεων δημιουργον ὁσω πολυτελεστάτην την του ρὰν τε καὶ ὁρὰσθαι δύναμιν δημι0ύργησεν ἰου πάνυ, ἔφη. 1 Ἀλλ' δε σκόπει ἔστιν τι προσδεῖ κοὶ και φωνyγενους ἄλλου ει το την μεν κούειν, την δε κούεσθαι, d ἐὰν μη παραγένηται τρίτον, η μὲν Ουκἰκούσεται, η δὲ Ουκ

269쪽

εχοντος Ρησθα αυτη, παρούσης δὲ χρόας , - αυτοῖς, αν μηπαραγενηται γένος τρίτον ἰδία επ αυτ τουτο πεφυκος, οἶσθα Oτι η τε ψις ουδεν ψεται, τά τε χρώματα ἔσται αὐατα. Tiso δὴ λεγεις, ἔφη, τουτους ' δη- καλεις, ην δ' ἐγώ, φῶς. 'Aληθη, φη, λεγεις. οὐ σμικρα ἄρα δεα η του ὁραν αἴσθησις καὶ η του ὁρὰσθαι δυναμις των ἄλλων συθευξεων τιμιωτέρω ζυγω ζυγησαν, o8 εἴπερ μ' ἄτιμον το φως. Ἀλλα μην, ἔφη, πολλου γε δει ἄτιμον ινaι.

Γίνα υν εχεις αἰτιάσασθαι των ἐν Ουραν θεῶν τουτου κυριον, οὐ μιν το φῶς φιν τε ποιει ραν τι κάλλιστα καὶ

τὰ ὁρώμενα ὁρὰσθαι;

d. 12 εχοντο AF δε εχον D EA ii καλεῖ . . . 515 d. 7 ὁρώμενα excisis duobus folii desunt in D in cuius locum Succedunt apographa D

270쪽

ἐν τω ὁρατω πρός τε ψιν καὶ τα ὁρώμενα. ΓΙως ἔφη ετι δίελθέ μοι.

αυτους τρεπ' ων ν τὰς χρόας το μερινὸν φως πεχll, ἀλλαων νυκτερινα φέγγη, αμβλυώττουσί τε καὶ ἐγγυς φαίνονται τυφλῶν, σπερ υκ ἐνούσης καθαρὰς ψεως;

Καὶ μάλα, ἔφη.s Orcii δε γ' οἶμαι ν ὁ ἡλιος καταλάμπει, σαφῶς ορῶσι,

δοξάζει τε καὶ ἰμβλυώττει ἄνω καὶ κάτω τὰς δόξας μεταβάλλον, καὶ οικεν υ νουν υκ ἔχοντι.