Platonis Res publica;

281쪽

Εἰκος μέντοι, ἔφη. T δε τοδε οἴει τι θαυμαστόν, ει ὰπ θείων, ν δ εγώ, θεωριων επὶ τ ὰνθρώπειά τις ἐλθων κακα σχημονεῖ τε και φαίνεται σφόδρα γελοῖος τι ἀμβλυώττων καὶ πρὶν ἱκανῶς συνηθης γενέσθαι, παρόντι σκότω ναγκαζόμενος εν δικαστηρίοις ' αλλοθί που γωνίρεσθαι περι των του δικαίου σκιων η γαλμάτων ων αἱ σκιαί, καὶ διαμιλλὰ σθαι

Καὶ μάλα, ἔφη, μετρίως λεγεις.

ψυχ' επιστημης σφεῖς ἐντιθέναι, οἷον τυφλοῖς ὀφθαλμοῖς ἄψιν ἐντιθέντες. Φασι γαρ υν, ἔφη.

282쪽

Αἱ μεν τοίνυν αλλαι ρεταὶ καλούμεναι ψυχης κινδυ-

ουκ νοῆσαι πρότερον στερον ἐμποιεῖσθαι ἔθεσι καὶ σκη- σεσιν-η δε του φρονησαι παντος μαλλον θειοτέρου τινος τυγχάνει, εοικεν, Ουσa, ο την μὲν δύναμιν υδε ποτε

ὰπόλλυσιν, υπο δε της περιαγωγης χρησιμόν τε καὶ ωψέλιμ0ν5I καὶἰχρηστον αἴ καὶ βλαβερον γίγνεται. -ἴπω ἐννενόηκας,των λεγομένων πονηρων μέν, σοφω δε δριμυ μὲν βλέπειτο ψυχάριον καὶ ὀξεως διορα ταυτα εφ' a τετραπτaι, ως ου φαύλην χον την ἄψιν, κακία δ' Ἐναγκασμένον πηρετειν, ἄστε ὁσω ν ὀξύτερον βλεπτὶ τοσούτω πλείω κακα ἐργα -ούμενον Πάνυ μὲν ουν, φη-Tουτο μέντοι, ν δ' ἐγω, το της τοιαύτης φύσεως ει ἐκ παιδὸς ευθυς κοπτόμενον περιεκόπη ας της γενέσεως

284쪽

Σκεψαι τοίνυν, εἶπον, ω Γλαυκων, τι οὐδ' ἐικησομεν του παρ' μιν φιλοσόφους γιγνομένου , ὰλλα δίκαια προς αυτους ἐρουμεν, προσαναγκάροντες των ἄλλων ἐπιμελεῖσθαί

τε καὶ φυλάττειν. ροῖμεν γὰρ τι οἱ μὲν εν ταῖς ἄλλαις

b πολεσι τοιουτοι γιγνόμενοι εἰκότως ου μετέχουσι των ἐναυταῖς πόνων αυτόματοι γὰρ ἐμφύονται κούσης της νἐκάστη πολιτείας, δίκην δ' χει το γε υτοφυες μηδενὶ τροφην ὀφεῖλον μηδ' κτίνειν τω προθυμεῖσθαι τὰ τροφεῖα 5 μὰς δ' ημεῖς μῖν τε υτοῖς τὶ τε λλγ πόλει σπερ ενσμηνεσιν γεμόνας τε καὶ βασιλέας γεννησαμεν, ἄμεινόν τε καὶ τελεώτερον κείνων πεπαιδευμένους καὶ μὰλλον δυ- νατους ὰμφοτέρων μετέχειν καταβατέον ουν εν μερειεκάστω εἰς την των ἄλλων συνοίκησιν καὶ συνεθιστέον τὰ σκοτεινὰ θεάσασθαι συνεθιζόμενοι γὰρ μυρίω βέλτιον οφεσθε των κε καὶ γνωσεσθε καστα τὰ εἴδωλα ἄττα εστ καὶ ων, δια το ἰληθη εωρακέναι καλῶν τε και δικαιων

καὶ γαθῶν πέρι καὶ ἴτω παρ μιν καὶ μῖν η πόλις

ὰληθε ὼδ εχει εὐπόλει p κιστα πρόθυμοι ἄρχειν οἱ μέλλοντες ἄρξειν, ταύτην ἄριστα και στασιαστότατα νάγκη οἰκεῖσθαι, την δ' εναντίους ἄρχοντα σχοῖσαν ναντίως. ΙΠάνυ μεν ουν, φη. 'Aπειθήσουσιν υν μιν οἴει ι τρόφιμοι as ἀκούοντες,

285쪽

παντος μην μὰλλον ἀναγκαῖον υτῶν καστος εἰσιτο ρχειν, Ουναντίον των νυν ἐν κάστη πολε aρχόντων.

πλουτεῖν, λης γαθης τε και εμφρονος ει δε πτωχοὶ καὶ πεινῶντες γαθῶν διων επι τα δημόσια ἴασιν, εντευθεν οἰόμενοι τὰγαθον δεῖν ρπάζειν, ου ἔστι περιμάχλητον γαρ το ρχειν γιγνόμενον, οἰκεῖος ων καὶ ἔνδον ὁ τοιουτος πολεμος υτους τε ἀπόλλυσι καὶ την ἄλλην πόλιν.

'Aληθεστατα, ἔφη Ἀχεις ουν, ν δ εγώ, βίον ἄλλον τινα πολιτικῶν ρχῶν καταφρονουντ η τον της ληθινης φιλοσοφίας; 'λμα τον Δία, η δ' ς. Ἀλλα μέντοι δει γε μη εραστας του ἄρχειν υνα ἐπαυτό ε δε μη, οἴ γε ντερασταὶ μαχουνται. Πῶς δ' υ; Γίνας υν ἄλλους ναγκάσεις εναι ἐπι φυλακην της πολεως η et περὶ τούτων τε φρονιμώτατοι δι' ων ἄριστα πόλις οἰκειται, ἔχουσί τε τιμὰς ἄλλας και βίον μείνω του

286쪽

Ἀφαμεν γάρ Δεῖ ἄρα καὶ τουτο προσέχειν το μάθημα ο ζητουμεν

προς κείνω.

287쪽

ει μέμνησαι, ἔθεσι παιδευουσα τους φυλακaς,-aτά τε αρμονία ευαρμοστίαν τινά, ου ἐπιστημην, raραδιδουσa, καὶ κατ ρυθμον ευρυθμίαν, ν τε τοῖς λόγοις ἔτερα τουτωνὰδελφα θη ἄττα εχουσα, καὶ σοι μυθώδεις ων λόγων καὶ ὁσοι ληθινώτεροι σαν μάθημα δε προς τοιουτόν τι

ἄγον, οἰον- νυν ζητεῖς, ουδεν ν ἐν-υτp. 'Aκριβεστατα ην δ' ἐγώ, vaμιμὶ ni σκεις με τω am τι τοιουτον ουδεν εἶχεν ὰλλ', ὼ δαιμόνιε Γλαυκων, τί νε- τοιουτον ar τε a τέχναι βάναυσοι που ἄπασαι εδοξαν εἶναι- Πῶς δ' υ; καὶ μην τι ετ ἄλλο λειπεται μάθημα, μου σικης καὶ γυμναστικης a των τεχνων κεχωρισμένον; Φερε, ν δ εγω, ει μηδεν ἔτι ἐκτὸς τούτων ἔχομεν λαβέ , των πι πάντα τεινόντων τι λάβωμεν. T ποῖον;

Ola τουτο τ κοινόν, ω raσαι προσχρωνται τεχναι τε καὶ διά ιαι καὶ ἐπιστημαι-ὁ και παντι ἐν πρώτοις νάγκη μανθάνειν.

Καὶ μάλα, ἔφη.

288쪽

Aτοποί, τιν Ἀφη, γωγε, ει ν τουτ αληθές.e ' λλο τι υν, ν δ εγω, μάθημα ἀναγκαῖον πολεμικωὰνδρι θησομεν λογίζεσθαί τε καὶ aριθμ ν δυνασθαι; ΙΠάντων , ἔφη, μάλιστα ει και τιουν μελλε τάξεων ἐπαίειν, μὰλλον δ' εἰ καὶ ανθρωπος ἔσεσθαι. Hioεῖς ῖν, εἶπον, περὶ τοῖτο το μάθημα περ ἐγώ; Γ ποιον; 523 Κινδυνεύει των προς την νόησιν γόντων φυσει εἶναιων ζητουμεν, χρῆσθαι δ' Οὐδεις αυτ ὀρθῶς ἐλκτικω ντι

ΙΠῶς, ἔφη, λεγεις; ε 'Εγω πειράσομαι, ν δ' ἐγώ, τό γ' ἐμοὶ δοκουν δηλωσαι. γαρ διαιρουμαι παρ' ἐμαυτ ὰγωγά τε ε ινα o λέγομεν καὶ μη, συνθεατης γενόμενος συμφαθι η ἄπει τε, να καὶ

τουτο σαφεστερον ἴδωμεν ει ἔστιν Ola μαντευομαι. Δείκνυ', φη. Io Δείκνυμι η, ιπον ει καθορaς τα μὲν ἐν ταῖς αισθη-t σεσιν ου παρακαλουντ την νόησιν εις ἐπισκεψιν ικανῶς. πο της αἰσθήσεως κρινόμενα, τα δὲ παντάπασι διακελευόμενα κείνην ἐπισκεψασθαι, Δ της αισθησεως ουδὲν γιὲς

Tὰ πόρρωθεν, φη, φαινόμενα δηλον τι λέγεις καὶ τὰ

ἐσκιαγραφημένα. Ου πάνυ ην δ' ἐγώ, τυχες υ λέγω. Ποια μην, φη, λεγεις;

289쪽

Tὰ μεν ου παρακαλουντα, ν δ εγω, σα μη εκβαίνειεις ἐναντίαν αἴσθησιν αμα τα δ' ἐκβαίνοντα ς παρακαλουντα τίθημι, πειδὰν η αἴσθησις μηδὲν μὰλλον τοῖτο τ εναντίον δηλοῖ, εἴτ' εγγυθεν προσπίπτουσα εἴτε πόρρωθεν. δε δε α λέγω σαφέστερον ἴση ουτοί φαμεν τρεῖς αν εῖεν δάκτυλοι, o τε σμικρότατος καὶ ὁ δευτερος καὶ ὁ μεσος. si εγγυθεν τοίνυν ὁρωμένους λέγοντος μου λιανοου. αλλά μοι περ αυτων τοδε σκόπει.T ποῖον; Io Δάκτυλος που υτων φαίνεται ὁμοίως καστος, καὶ ταυτη γε υδεν διαφέρει, ἐάντε ἐν μέσω ρὰται ἐάν d. εσχάτω, ἐάντε λευκὸς εάντε μέλας, ἐάντε παχυς εάντε λεπτός, καὶ πὰν τι τοιοῖτον ἐν πὰσι a τούτοις υκ αναγκάζεταιτων πολλῶν η υχη την νόησιν ἐπερέσθαι τι ro ἐστὶ δάκτυλος Ουδαμοῖ γαρ η ψις υτὴ ἄμα ἐσήμηνε τον

Εἰκότως.T δὲ δη τ μέγεθος αυτων καὶ την σμικρότητα η ψις

αρα κανῶς ρα, καὶ ουδεν υτὶ διαφέρει ἐν μέσω τινα αυτων κεῖσθαι η ἐπ' σχάτως και σαύτως πάχος καὶ λεπτότητα η μαλακότητα και σκληρότητα η φη και οἱ ἄλλαι αἰσθησεις αρ υκ ἐνδεῶς τὰ τοιαυτα δηλουσιν ηώδε ποιει κάστη υτων' πρῶτον μεν η επὶ τω σκληρω a

290쪽

τεταγμενη αἴσθησις ηνάγκασται καὶ ἐπὶ τ μαλακω τεταχθαι, και παραγγέλλει τὴ ψυχ j , ταυτον σκληρόν τε κώ μαλακον αἰσθανομένης Oυτῶς, ἔφη. Ουκουν, ν δ εγω, ναγκαῖον εν γε τοῖς τοιούτοις υτην ψυχην πορεῖν τί ποτε σημaίνει αυτη η ἴσθησις τοσκληρόν, υπερ το αυτο καὶ μαλακον λέγει, καὶ ' του κουφου καὶ ' του βαρεος, τί το κοῖφον καὶ aρυ ει το τε aρυ1 κοῖφον καὶ το κοῖφον βαρυ σημαίνει:t, Καὶ γαρ, εφη, αυταί γε τοποι τ' ψυχr αἱ ρμηνεῖαι

Εικοτως ρα, ν δ εγώ, ἐν τοῖς τοιουτοις πρωτον μὲν πειραται λογισμόν τε καὶ νόησιν ψυχη παρακαλοῖσα επι - σκοπεῖν εἴτε εν εἴτε δύο στὶν εκαστα των εἰσαγγελλομένων. Πῶς δ' υ; Ουκοῖν ἐα δυο φαίνηται, τερόν τε και εν κάτερον φαίνεται; Ναί io Εἰ ἄρα ν κάτερον αμφότερα δε δυο, τα γε δυο κεχω c ρισμένα νοησει' ου a a αχώριστά γε δυο νόει ὰλλ' εν. Mεγα ριὴν και ψις καὶ σμικρον ἐώρα, φαμέν, ἀλλ' υκεχωρισμενον ὰλλα συγκεχυμενον τι. γάρ; Ναίδεια δε την τούτου σαφήνειαν μέγα α και σμικρον νόησις ναγκάσθη ἰδεῖν, ου συγκεχυμεν ἀλλα διωρισμενα, τουναντίον η κείνη.

τι υ πο ἐστι το μέγα a και το σμικρόν;