Rei Publicae libri decem

281쪽

πρόσθεν μολογησαμεν περὶ δικαιοσύνης οἷόν ἐστιν BAλλὰ μην η δ ος, ὀρθῶς γε Κεφαλαιωσώμεθα τοίνυν, ην δ θώ, τὸν κάκιστον εστ δε που οἱον ναρ διήλθομεν ο αν παρ τοιOsτος τὶ Πάνυ μεν ουν Ουκουν ου- τος γίγνεται ος ἀν τυραννικώτατος φύσει ν μοναρχήστὶ, και σω αν πλείω χρόνον εν τυραννίδι βιω, τοσουτωμὰλλον τοιοsτος υνάγκη, ἔφη διαδεξάμενος τον λόγον ὁ

Γλαυκων.

IV. ρ' οὐν ην δ εγώ, ο αν φαίνηται πονηρότατος, και ἀθλιώτατος φανησεται; καὶ ο αν πλεῖστον χρόνον και μάλιστα τυραννευσἴ, μάλιστά τε και πλεῖστον χρόνον τοιοfτος γεγονώς τῆ ἀληθεία τοῖς δε πολλοῖς πολλὰ καὶ δοκεῖ 'Aνάγκη, φη, ταsτα os οἴτω εχειν υλλο τιουν, ν δ εγώ, ο γε τυραννικὰς κατὰ την τυραννουμένην πόλιν αν εχ ομοιότητι, δημοτικὸς δε κατὰ δημοκρατου- μενην, και οἱ ἄλλοι οἴτως; ι μην; ἡκοέν ο τι πόλις προς πόλιν ἀρετ και ευδαιμονία, τοsτο καὶ νηρ προς

ἄνδρα Πῶς γὰρ οὐ TPουν ἀρετ τυραννουμεν πόλις Dπρος βασιλευομένην, οῖαν το πρῶτον διήλθομεν Πῶντουναντίον, φη ' η μεν γὰρ ἀρίστη, η δὲ κακίστη Ουκερησομαι, εἶπον, ποτέραν λεγεις δῆλον γάρ ἀλλ' υ- δαιμονίας τε αυ και ἀθλιότητος ἄσαύτως η ἄλλως κρίνεις; καὶ μη ἐκπληττώμεθα προ τον τύραννον ενα ἄντα λέποντες, μηδ' ει τινες ολίγοι περὶ εκεῖνον αλ; ἰ χ ίλην την πόλιν εἰσελθόντας θεάσασθαι, καταδύντες εἰς ἄπα- σαν και ἰδόντες οἴτω δόξαν ἀποφαινώμεθα 'Aλλ' ὀρθῶς, εφη, προκαλεῖ καὶ δῆλον παντί, ὁτι τυραννουμενης μενου εστιν αθλιωτέρα, βασιλευομένης δε υκ εὐδα μονεστέρα. ρ υν ην δ' ἐγώ, και περὶ των ανδρῶν τὰ αυτὰ ταὐτα προκαλούμενος ὀρθῶς ἄν προκαλοίμην, ξιῶν mκρίνειν περὶ αυτῶν εκεῖνον, δς δύναται τη διανοία εἰς αν- δρὸς - ενδῶς διιδεῖν, καὶ, καθάπερ παις ἔξωθεν

282쪽

ορῶν εκπληττεται πο της των τυραννικῶν προστάσεως,

ην προς τους ξω σχηματίζονται, αλλ' κανῶς διορα εἰοέν οἰοίμην δεῖν εκείνου πάντας ημῆς ἀκούειν, του δυνα- του με κρῖναι ξυνωκηκότος δε ν τω αὐτῶ και παραγεγονότος εν τε ταῖς κατ' οἰκίαν πράξεσιν,, προ εκά- στους τους οικείους εχει, εν οις μάλιστα γυμνος αν οφθείη της τραγικῆς σκευῆς, και εν αὐτοῖς δημοσίοις κινδύνοις, και ταῆτα πάντα ἰδόντα κελεύοιμεν ξαγγελλειν, πῶς εχειευδαιμονίας και ἀθλιότητος ο τύραννος προς τους αλ-λους Ορθότατ αν, ἔφη, και ταsτα προκαλοῖο Βούλειουν, ν δ' ἐγώ, προσποιησώμεθα μεῖς εἶναι τῶν δυνατῶν ἀν κρῖναι καὶ ηδ' ἐντυχόντων τοιούτοις is ἔχωμενοστις αποκρινεῖται πιερωτῶμεν Πάνυ γε. : V. - δη μοι, φην, δε σκόπει την ομοιότητα ἀναμιμνησκόμενος της τε πόλεως και του ανδρός, οὐτω καθεκαστον εν μέρει θρῶν, τα παθηματα κατέρου λεγε.

IN 0ια εφη Πρῶτον μεν, ην δ' ἐγώ, ς πόλιν εἰπεῖν. ελευθέραν η δούλην την τυραννουμένην ἐρεις M. οἷόν τ ὰφη, μάλιστα δούλην Και μην ορας γε εν α, τῆ δεσπότας και ελευθέρους Ορῶ, φη, σμικρόν γέ τι τοίτο ' τοδε ολον, ώς επος ειπεῖν, εν αὐτὶκαι το πιεικέστατον ἀτί-

μως τε και ἀθλίως δοῆλον Εἰ ουν, εἶπον, ομοιος ἀνηρ τηπύλει, ου καὶ et ἐκείνω ανάγκη την αυτὴν τάξιν ἐνεῖναι, και πολλῆς με δουλείας τε και ἀνελευθερίας γέμειν την ψυχὴν αυτοs, και ταsτα αὐτῆς τα μέρη δουλεύειν, απερην ἐπιεικεστατα, σμικρὰν δε και το μοχθηρότατον καὶ

μανικώτατον δεσπόζειν Ἀνάγκη, φη. ουν δο, λην ἐλευθέραν τὴν τοιαύτην φήσεις εἶναι ψυχήν; ούλην δη που γωγε Οὐκοsνή γε α δούλη και τυραννουμένη πόλις ῆκιστα ποιεί ἀ βούλεται Πολύ γε Και η υ9αν- νουμένη αρα ψυχὴ ηκιστα ποιήσει α αν βουληθῆ, ώς περὶ oλη είπεῖν ψυχῆς et πὰ δε οἰστρου ἀεὶ ελκομένη βία τα -

283쪽

ραχῆς καὶ μεταμελείας μεστ εσται. IIῶς γαρ υ; Πλουσίαν δε η πενομενην ανάγκη την τυραννουμενην πόλιν εἶναι Πενομενην Καὶ ψυχην αρα τυραννικην πενιχρὰν 578κα απληστον,νάγκη ἀεὶ ἐναι Ουetως 4 δ ος. δε; φόβου γέμειν αρ' ουπιανάγκη την γε τοιαυτην πόλιν τόν

τε τοιοsτον ἄνδρα Πολλή γε υδυρι οὐ δε καὶ στεναγ- μους και θρήνους και ἀλγηδόνας οἴει ἐν τινι ἄλλ= πλείους ευρήσειν Ουδαμῶς. ν ἀνδρὶ δε γεῖ τὰ τοιαίτα εν ἄλλωτινὶ πλείω εἶναι τεν τω μαινομένω πο πιθυμιῶν τε καὶερώτων τούτω τω τυραννικω Πῶς γαρ αν εφη. Εἰς

πάντα δή, οἶμαι, ταsτά τε και ἄλλα τοιαsτα ἀποβλέψας

την γε πόλιν των πόλεων ἀύ λιωτάτην κρινας Ουκοῆνορθῶς ἐφη Καὶ μάλα, ν δ εγώ ἀλλα περὶ του ανδρος

αυ οὐ τυραννικοντί λεγεις εἰς ταυτὰ ταfτα αποβλεπων; Μακρω, φη, ἀθλιώτατον εἶναι των ἄλλων πάντων. I sτο, ν δ εγώ, ουκετ ορθῶς λέγεις Πῶς η δ ος. ουπω, εφην, οἶμαι, ουτός εστιν ὁ τοιοsτος μάλιστα υλλα τί μην πιδε ἴσως σοι ἔτι δόξει εἶναι τούτου ἀθλιώτερος. Ποιος 'υς αν, ν δ εγώ, τυραννικος ών μη ἰδιώτην βίον καταβιῶ, ἀλλα δυστυχης ν και αυτ υπό τινος συμφορῆς εκπορισθνῶστε τυράννω γενέσθαι. εκμαίρομαί σε, εφη, εκ των προειρημένων ἀληθη λέγειν Ναί ην δ εγώ - ἀλλ' ουκ οἴεσθαι χρὴ τα τοιαὐτα αλλ' υ μάλα τω τοιουτωλόγω σκοπειν περὶ γάρ τοι τολμεγίστου Ἀκίψις, ἀγα- θορτε βίου και κακοs. Ορθότατα η δ ος Σκόπει δή, εἰ ἄρα τι λέγω. δοκεῖ γάρ μοι δεῖν ἐννοησαι κ τῶνδε περὶ Dαυτου σκοποῶντας α τίνων 144νο εκάστου τῶν ιδιωτῶν, οσοι πλουσιοι ἐν πόλεσιν ἀνδράποδα πολλὰ κέκτηνται. ουτοι γὰρ τοsτό γε προσόμοιον ἐχουσι τοῖς τυράννοις, το πολλῶν ἄρχειw διαφέρει δε το κείνου πλῆθος Αιαφέρει γάρ. οἶσθ' ουν οτι υτοι ἀδεῶς ἔχουσι καὶ ου φο 30sνται τους οἰκέτας Τί γὰρ αν φοβοῖντο Oυδέν, εἶπον

284쪽

ἀλλα το αἴτιον ἐννοεις; Ναί, τι γε πῆσα η πόλις εννεκά- στω βοηθεῖ τῶν ἰδιωτῶν Καλῶς, ην δ' ἐγώ, λέγεις. τί δέ εἴ τις θεῶν ανδρα ενα, τω στιν ἀνδράποδα πεντήκοντα πλείω, αρας της πόλεως αυτόν τε και γυναῖκα και παῖδας θείη εἰς ἐρημίαν μετὰ τηγαλλης ουσίας τε καὶ των οἰκετῶν, που sτω μηδεὶς - ελευθέρων μέλλοι βοηθήσειν, εν ποίω αν τινι και πόσω φόβω οίει γενέσθαι αυ- τὸν περί τε αυτοεκαὶ παίδων καὶ γυναικός, μη ἀπόλοιντο Q ὐπὸ τῶν οἰκετῶν - παντί, ηδ ος, εγωγε Ουκουν ἀναγκάζοιτο αν τιναςήδη θωπεύειν αυτῶν των δούλων, καὶ υπισχνεῖσθαι πολλὰ καὶ ἐλευθεροίν οὐθεν δεόμενος, καὶ

κόλαξ αυτὀ αν θεραπόντων ἀναφανείη Πολλὴ νάγκη, εφη, αὐτω, Ἀπολωλέναι πί δ εἰ καὶ λλους, ην δ'εγώ, ὁ θεῖς κύκλω κατοικίσειε γείτονας πολλους αὐτω, οῖ μὴ ἀνέχοιντο, εἴ τις ἄλλος ἄλλου δεσπόζειν ἀξιοι, αλλε πού τινα τοι ofτον λαμβάνοιεν, ταῖς ἐσχάταις τιμω- ροιντο τιμωρίαις; πιι αν, φη, οἶμαι, μαλλον ἐν παντὶ κακοs εἴη κύκλω φρουρούμενος πὰ πάντων πολεμίων. υρ' ουν οὐκ εν τοιούτω με δεσμωτηρίω δέδεται ὁ τέ- ραννος, φύσει ν οἰον διεληλύθαμεν, πολλῶν καὶ παντοδαπῶν φόβων και ρώτων μεστός λίχνω δε ὁντι αὐ-

τω την ψυχὴν μόνω τῶν ἐν πόλει οὐτε ἀποδημησαιεξεστιν οὐδαμόσε sτε θεωρῆσαι ὁσων δ και ι ἄλλοι ελεύθεροι ἐπιθυμηταί εἰσι, καταδεδυκὼς δε ἐν τῆ οικίο τὰ πολλὰ, γυνὴ n, φθονῶν καὶ τοίς ἄλλοις πολίταις,εάν τις εξω ἀποδημx καί τι γαθῖν ρα Παντάπασι μεν

ἀνήρ, ὁ αν κακῶς ἐν ἐαυτῶ πολιτευόμενος ὁν νυν δὴ ἡ

ἀθλιώτατον ἔκρινας, τὸν τυραννικόν, λως ἰδιώτης καταβιω, αλλ' ἀναγκασθ υπό τινος τύχης τυραννεsσαι,

καὶ αυτοεων ἀκράτωρ ἄλλων ἐπιχειρήσy ἄρχειν, σπερ

285쪽

εἴ τις κάμνοντι σώματι καὶ ἀκράτορι εαυτου μη διωτευων ἀλλ' ἀγωνιζόμενος προ αλλα σώματα καὶ μαχόμε Dνος ἀναγκάζοιτο διάγειν τον βίον Παντάπασιν , ἔφη, ομοιότατα τε καὶ ἀληθέστατα λεγεις ώ Σώκρατες. Ουκουν, ν δ εγώ, es φίλε Γλαυκων, παντελῶς το πάθος αθλιον καὶ του πο σου κριθεντος χαλεπώτατα ζῆν χαλεπώτερον ετ ζῆ ὁ τυραννῶν Κομιδη γ 4φη Ἐστιν αρατη ἀληθεία καν εἰ μη τω δοκεῖ ὁ ω οντι τύραννος τωοντι δοsλος τὰς μεγίστας θωπείας καὶ δουλείας και κόλαξτων πονηροτάτων ' καὶ τὰς πιθυμίας o, δ' ὁπωστιοῶν ἀποπιμπλάς, ἀλλα πλείστων πιδεέστατος καὶ πένης τηἀληθεία φαίνεται, εάν τις λην ψυχην ἐπίστηται θεάσα-Iθαι, καὶ φόβου γέμων διὰ παντὸς του βίου, σφαδασμῶν τε καὶ οδυνῶν πλήρης, εἴπερ τ της πόλίως διαθέσει ς ἄρχει εοικεν Ἀοικε δέ ὴ γάρ Καὶ μάλα, φη Ῥύκοον 580και προς τούτοις ετ ἀποδώσομεν τω ἀνδρὶ καὶ ἁ τ πρότερον εἴπομεν, ὁτι ανάγκη καὶ εiναι καὶ ετ uὰλλον γίγνεσθαι αὐτ η πρότερον δια την αρχὴν φ νερω, ἀπίστω ἀδίκω, ἀφίλω, ἀνοσίω, και πάσης κακίας πανδοκεῖ τε καὶ τροφεῖ, καὶ ἐξ απάντων τούτων μάλιστα μεν αὐτω δυς-

τυχεῖ εἶναι, πειτα δε και τους πλησίον αὐτω τοιούτους ἀπεργάζεσθαι. sδείς σοι, εφη, των νουν εχόντων ἀντερεῖ. Iθι δή μοι, εφην εγώ, νυν δη, ῶσπερ ο διὰ πάντων Bκριτὴς αποφαίνεται, και σῶουτω, τίς πρῶτος κατὰ τὴν σὴν δόξαν εὐδαιμονία καὶ τίς δεύτερος, και τους ἄλλους ἐξης πέντε ἔντας κρῖνε, βασιλικόν, τιμοκρατικόν, ὀλιγαρχικόν, δημοκρατικόν, τυραννικόν Ἀλλὰ ραδία, φη, ἡ κρίσις καθάπερ γὰρ εἰσῆλθον, ἔγωγε ἄσπερ χοροὐ κρίνω ἀρετηκα κακία καὶ εὐδαιμονία και τω ἐναντίω Μισθωσώμεθα οὐν κήρυκα, ν δ εγώ, ῆ αὐτὸς ἀνείπω, ὁτι ὁ ρι-

στωνος υἱὸς το ἄριστόν τε και δικαιότατον εὐδαιμονστατον ἔκρινε, τοῶτον δ' ειναι τον βασιλικώτατον καὶ βα- PLATO IV 8

286쪽

σιλευοντα αυτου, τον δε κάκιστόν τε καὶ ἀδικωτατον ἀηλιώτατον, τουτον δε αυ τυγχάνειν οντα, ο αν τυραννικώτατος ων ἐαυτου τε ο τι μάλιστα τυραννῆ και θ πο-

λεως ει νειρήσθω σοι, ἔφη νουν προσαναγορευω, εἶπον,εάν τε λανθάνωσι τοιουτοι οντες εάν τε μ πάντας ἀνθρωπους τε καὶ θεούς Προσαναγόρευε, φη.

VII. αεν δή, εἶπον αυτ μὲν μῖν η ἀπόδειξις μία αν l ' δευτέραν δε δει τήνδε, άν τι δόξύ, ιναι. ις αυτη 'Eπειδή, σπερ πόλις, ην δ' ἐγω, διήρηται κατὰ τρία εἴδη, ουτο καὶ ψυχη ενος εκάστου τριχ γῆ, το λογιστι- κον δεξεται, νεμο δοκεῖ, καὶ τεραν ἀπόδειξιν. ἱναταυτην Τηνδε τριῶν οντων τριτταὶ καὶ ηδοναί μοι φαινονται, ένος κάστου μία ἰδία ἐπιθυμίαι τείσαυτως και ἀρχαί Πῶς λεγεις εφη. ο μεν, φαμέν, ν ω μανθάνει ἄνθρωπος, ο δε ω θυμουται, το δε τρίτον δια πολυειδίαν ἐν Ουκ σχομεν ονόματι προσειπεῖν ἰδίω αυτου, ἀλλα μεγιστον καὶ ἰσχυρότατον εἶχεν εν αυτῶ τουτω επωνομάσαμεν ἐπιθυμητικον γαλαυτο κεκλήκαμεν δι σφοδρότητα τῶν περὶ την εδωδην επιθυμιῶν καὶ πόσιν και ἀφροδίσια καὶ oσα ἄλλα τούτοις ἀκόλουθα, καὶ φιλοχρήματον 58 δῆ, ὁτι διὰ χρημάτων μάλιστα ἀποτελουνται αἱ τοιαυται επιθυμίαι Και ὀρθῶς γ ἔφη. υρ' ουν καὶ την δονηναυτου και φιλίαν εἰ φαῖμεν εἶναι του κέρδους, μάλισταν εἰς ἔν κεφάλαιον ἀπερειδοίμεθα τω λόγω, ῶστε τι μωαυτοις δηλουν, πότε τοὐτο της ψυχης το μέρος λέγοιμεν, και καλOsντες αυτ φιλοχρήματον καὶ φιλοκερδὲς ὀρθῶς αν καλοῖμεν 'μοὶ οὐν δοκεῖ ἔφη Ti δε το θυμοειδες

ου προς το κρατεῖν μέντοι φαμεν και νικὰν και ευδοκι-

μειν ἀεὶ ολον ἄρμῆσθαι Καὶ μάλα Ei ουν φιλόνικον αυτο καὶ φιλότιμον προσαγορευοιμεν η ἐμμελῶς αν ἔχοις' μελέστατα μεν ουν 'Aλλὰ μην ω γε μανθάνομεν, παντὶ δῆλον ὁτι προς το εἰδέναι την ἀλήθειαν ὁπρ ἐχει

287쪽

τὰν ἀεὶ τεταται, καὶ χρημάτων τε καὶ δόξης κιστα τούτων τούτω μέλει Πολύ γε Φιλομαθες ο καὶ φιλόσοφον

καλουντες αυτο κατὰ τρόπον αν καλοῖμεν Πῶς γὰρ υ; Ουκουν, ν δ εγω, καὶ ρχει ν ταις ψυχαῖς των μεν τουτο των δε αετερον εκείνων, οπότερον αν τύχI Os- τως, εφη. σιὰ ταsτα δη και ανθρώπων λέγωμεν τα πρῶτα τριττὰ γένη εινας, φιλόσοφον, φιλόνικον, φιλοκερδές,

Κομιδη γε Καὶ δονῶν δη τρία εἰδη, ποκείμενον ἔνεκάστω τούτων Πάνυ γε. ἐσθ' ουν, ν δ' ἐγώ, ὁτι εἰ

θέλοις τρεις τοιούτου ανθρώπους εν μέρει καστον ἀνερωτὰν τις τούτων τῶν βίων ηδιστος, τον αυτορεκαστος μάλιστα ἐγκωμιάσεται; ο γε χρηματιστικος προς το κερδαίνειν την του τιμῆσθαι δονον η την τολμανθάνειν οὐδενος ἀξίαν φησει εἶναι, εἰ μη εἰ τι αυτῶν αργρωριον

ποιει; ληθῆ, εφη. Tr δε ὁ φιλότιμος ην δ' ἐγώ, οὐ την

μὲν απὸ τῶν χρημάτων δονην φορτικην τινα γεῖται, καιαυ την απὸ τολμανθάνειν, ὁ τι μη μάθημα τιμην φέρει, καπνον καὶ φλυαρίαν Οἴτως, εφη, ἔχει. οὐδε φιλόσοφον, ην δ' ἐγώ, τί οἰώμεθα τὰς αλλας δονὰς νομίζειν προς την os εἰδέναι τἀληθες ὀπη ἔχει και εν τω τοιούτω Ετιν αε εἶναι μανθάνοντα της ηδονης οὐ πάνυ πόρρω, καὶ καλεῖν τω οντ αναγκαίας, ως οὐδεν τῶν ἄλλων δεόμενον, εἰ μη ανάγκη ην Es, εφη, δει εἰδέναι. VIII. υτ δη - εἶπον, ἀμφιοβοτοsνται ἐκαστουτολείδους αἱ ηδοναὶ καὶ αυτὰς ο βίος, μη ὁτι προς το κάλλιον και αi σχιον ζην μηδε το χεῖρον καὶ ἄμεινον, ἀλλα προ αυτλτο διον κα ἀλυπότερον, πῶς αν εἰδεῖμεν, τίς ει αὐτῶν ἀληθέστατα λέγει Ου πάνυ, φη, γωγε εχω εἰπεῖν. λ ω δε σκόπει τίνι χρη κρίνεσθαι τα μέλλοντα καλῶς κριθησεσθαι αρ' υκ ἐμπειρία τε και φρονησει καὶ λόγω η τούτων δεο αν τις βέλτιον κριτήριον Καιπῶς ἄν εφη Σκόπει δη τριῶν οντων τῶν ἀνδρῶν τίς 18

288쪽

λοκερδής, μανθάνων αυτὴν τὴν ἀλήθειαν Oiόν εστιν, εμ- πειρότερος δοκεῖ σοι εἰναι της ἀπο του εἰδέναι δονῆς, ο φιλόσοφος της ἀπο του εὐδαίνειν Πολυ, εφη, διαφέρει τω μεν γαρ ανάγκη γευεσθαι των τέρων κ παιδος ἀρξαμένω τω δε φιλοκερδει, πύ πέφυκε τα ντα μανθάνοντι, της δονῆς ταυτης ἁ γλυκεῖά ἐστιν, ουπιανάγκη γευεσθαι Ουδ' ἐμπείρω γίγνεσθαι, μὰλλον δὲ και προθυμουμένω ου ράδιον Πολυάρα ην δ' ἐγώ, διαφέρει του γε φιλοκε9δos ὁ φιλόσοφος εμπειρία ἀμφοτέρων των δονῶν Πολυ μέντοι Π δε του φιλοτίμου ἀραμῆλλον ἄπειρος ἐστι της ἀπο ου τιμῆσθαι ηδονῆς τεκε νος της ἀπο του φρονειν υλλα τιμὴ μέν, φη, ἐάνπερ ἐξεργάζωνται επὶ ο εκαστος ῶρμηκε, πῆσιν αύτοις ἐπεται 'κα γαρ O πλουσιος π πολλῶν τιμῆται και Ἀνδρεῖος και ὁ σοφός, ῶστε ἀπό γε του τιμῆσθαι, ἐόν ἐστι, πάντες της δονῆς ἔμπειροι της δε του οντος θέας, οῖαν ἐδονὴν ἔχει, αδύνατον ἄλλω γεγεsσθαι πλην τω φιλοσόφω. πειρίας μεν αμα, ἐπον, νεκα κάλλιστα τῶν ανδρῶν κρίνει ουτος Πολύ γε Καὶ μην μετά γε φρονήσεως μόνος ἔμπειρος γεγονὼς ἔσται T μην; λλα μην καὶ δι' ου γε δε οργάνου κρίνεσθαι, ου του φιλοκερδοὐ τοὐτοοργανον οὐδε os φιλοτιμου, αλλὰ τοs φιλοσόφου ποιον Λιὰ λόγων που ἔφαμεν δεῖν κρίνεσθαι. γάρ:Ναι Λόγοι δε τούτου μάλιστα ὁργανον Πῶς δ' ου; Ουκοῆν ει με πλούτω καὶ κέρδει ἄριστα ἐκρίνετο τὰ

κρινόμενα, ἁ ἐπίνει ὁ φιλοκερδὴς και ἔψεγεν, ἀνάγκη ανην ταsτα ἀληθέστατω εἶναι Πολλή γε ει δε ιι γ τε καινίκη και ἀνδρεία, ἀρ' οὐχ ὼ ὁ φιλότιμός τε και ὁ φιλόνικος Βῆλον Ἐπειδὴ δ' εμπειρία καὶ φρονήσει και λόγως Ἀνάγκη, ἔφη, ἁ ὁ φιλόσοφός τε καὶ ὁ φιλόλογος παινεῖ,

583 ἀληθέστατα εἶναι πριῶν ἄρ' ουσῶν τῶν δονῶν του-

289쪽

του του μερους της ψυχῆς, ω μανθάνομεν, δίστη αν εἴη, και εν ω μῶν τουτο αρχει, ὁ τουτου βίος διστος Πῶς δ' ου μέλλει εφη κυριος γουν παινετης ων επαινεῖ τον εαυτου βίον ο φρόνιμος. is δε δεύτερον, εἶπον, βίον και τίνα δευτέραν δονην φησιν ὁ κριτὴς εἰναι Βῆλον οτι την του πολεμικο τε και φιλοτίμου ἐγγυτέρω γαραυτου ἐστὶν φή του χρηματιστου Ῥοτατην ὁ την του φιλοκερδοsς ώς εοικεν πί μην; 'Gς. IX. αὐταμεν τοίνυν ουτ δυ' φεξῆς αν εἴη και δὶς νενικηκώς ο δίκαιος τον αδικοπι το δε τρίτον υλυμπικῶς

ληθής ἐστιν ἡ τῶν αλλων δονὴ πλὴν τῆς του φρονίμουουδε καθαρά. αλλ εσκιαγραφημένη τις ώς εγὼ δοκῶ μοι

τῶν σοφῶν τινος ἀκηκοέναι καίτοι τοfτ αν εἴη μέγιστόν τε και κυριώτατον τῶν πτωμάτων Πολυ γε ' ἀλλα

πῶς λέγεις; Zδ ἐπον, ἐξευρήσω σου ἀποκρινομένου ζητῶν αμα. ρωτα δή, φη Λέγε δή, ν δ εγώ ου cεναντίον φαμεν λυπην ηδονῆ Καὶ μάλα Ουκοsν και τομήτε χαίρειν μήτε λυπεῖσθαι εἰναί τι μναι μέντοι --ταξὐ τουτοιν ἀμφοῖν ἐν μέσω ο ν ἡσυχίαν τινὰ περὶ ταοτα τῆς ψυχῆς φουνουτως αυτ λέγεις Ουτως η δ' ς

'A ου μνημονεύεις, ν δ εγώ, τους τῶν καμνόντων λόγους, ους λέγουσιν ταν κάμνωσιν Πολυς YZ Ουδεν ἄρα ἐστιν ῆδιον του γιαίνειν, ἀλλὰ φῆς ἐλελήθει, πρὶν κάμνειν, διστον ον μέμνημαι, φη Ουκοῆν καὶ τῶν περιωδυνία τινὶ ἐχομένων ἀκουεις λεγόντων, ς ουδενῆδιον του παυσασθαι ὀδυνώμενον; κουω Kαι ἐν ἄλλοις γε, οἶμαι, πολλοῖς τοιουτοις αἰσθάνει γιγνομένους τους ἀνθρώπους, ἐν οἷς οταν λυπῶνται, το μὴ λυπεῖσθαι και την ησυχίαν os τοιούτου ἐγκωμιάζουσινίς διστον, ου' χαίρειν. sτο γάρ, εφη, τότε ἐδυ ἴσως και ἀγαπη- τον γίγνεται, συχία καὶ ταν παυσηται ἄρα, εἰπον,

290쪽

ἔαίρων τις, η της δονῆς συχία λυπηρον σται. μως, ἔφη. o μεταξυ αρα νυν δη αμφοτερων ἔφαμεν εἰναι, τηνησυχιαν, τουτό ποτε αμφότερα εσται, λύπη τε καὶ δονη. Eοικεν es καὶ δυνατὸν το μηδετερα ον αμφότερα γίγνεθσθαι Ου μοι δοκεῖ Καὶ μην το γε ηδλεν ψυχu γιγνόμενον καὶ το λυπηρὸν κίνησίς τις ἀμφοτερ εστόν του;

584Nαί. ο δὲ μητε λυπηρον μητε δὴ οὐχὶ συχία μεντοι καὶ εν μέσφ τούτοιν ἐφάνη αρτι Ἐφάνη γάρ Πῶς ουνόρθῶς εστι το μη ἀλγεῖν οὐ γεῖσθαι η το μη χαίρειν ἀνιαρόν Ουδαμῶς. υκ ἐστιν αρα τοίτο, ἀλλα φαίνεται, ν δ εγώ, παρὰ το ἀλγεινὸν δὐ καὶ παρὰ το δὐ

ἀλγεινὸν τότε νησυχία, και οὐδεν ὁγιες τούτων των φαντασμάτων πρ0ς δονῆς ἀλήθειαν, ἀλλα γοητεία τις es g γοsν ὁ λόγος, φη, σημαίνει 'υε τοίνυν, ἔφην εγώ, δονάς, α ουκ εκ λυπῶν εἰσίν, ἴνα μη πολλάκις οἰηθύς εν τω παρόντι οὐτω τοὐτο πεφυκέναι, δ0νὴν μεν παsλαν λύπης εἰναι, λύπην δε δονῆς Που δη, φη, και ποίας λέγεις Πολλαι μεν, εἰπον και ἄλλαι, μάλιστα δ' εἰ θέλεις ἐννοῆσαι τὰς περὶ τὰς ὀσμὰς ἡδονάς. αυται γὰρ οὐ προ- λυπηθέντι εξαίφνης αμήχανοι το μεγεθος γίγνονται, παυσάμεναί τε λύπην οὐδεμίαν καταλείπουσιν. ληθέστατα, σεφη. μέρα πειθώμεθα καθαρὰν δονὴν ἐναι τὴν λυ

πης ἀπαλλαγήν, μηδε λύπην τὴν δονῆς μὴ γάρ. λλὰ

μέντοι, εἶπον, αῖ γε διὰ του σώματος ἐπὶ τὴν ψυχὴν τεμνουσαι και λεγόμεναι δονα σχεδον αἱ πλεῖσταί τε καὶ μέγισται τούτου του ἐδους εἰσί, λυπῶν τινὲς ἀπαλλαγαί. Q, γάρ Οὐκοὐν και α προ μελλόντων τούτων ε προς- δοκίας γιγνόμεναι προησθήσεις τε και προλυπήσεις κατὰ ταὐτὰ εχουσιν Κατὰ τα, τά. X. ἶσθ' ουν, ν δ' ἐγώ, οἷα εισι και ω μάλιστα ἐοίκασιν; - ἔφη Νομίζεις τι, εἶπον εν τύ φύσει εἰναιτο μεν ἄνω, το δε κάτω, το δὲ μέσον Ἐγωγε Οἰει υν