장음표시 사용
131쪽
παύσωνται της εις τα κτίσματα λατρείας, εἴρηκεν, χ τε ίδιος Rom. i. o.
Ῥὶς ' η δε Σουσάννα λεγεν, 'ὁ Θεὸς ὁ αἰώνιος ' ὁ δὲ Baρουχ Dan. xiii.
γάρ ν τίς το τοιουτονίκούων ημα πaρα Θεου και Σοφίας καὶ Λόγου Πανὸς περ εαυτοῖ λέγοντος, ετ διστάξειε περ της
132쪽
ὁτε, αι υταὶ γραφαὶ περὶ των κτισμάτων λέγουσι, δηλώσει πάλιν τα μέλλοντα λέγεσθαι. D μὲν γαρ ωsσῆς περὶ της
στης ὁ εἰδὼς τα πάντα πρὶν γενε σεως υτῶν ἄρα χυκην ποτε, και πρὶν γενεσθαι, καὶ Oτε, και ὁσα τοιαυταεστι λεξείδια επὶ μεν τῶν γενητῶν και κτισμάτων, τῶν ξ υκ
134쪽
τί δει λέγειν rari λέγοντες, χν ποτε τε υκ ὴν ὁ Υἱὸς ὼς
λησταί τινες ἀποσυλῶσι τὸν Λόγον ὰπὸ του Θεοῖ, και αντικρυς H. 32. a αυτου φθέγγονται, οτι ην ποτε τολιδιου Λόγου και Σοφίας χωρὶς και το φῶς γῆν ποτε χωρις αυγρο, και αγονος ν η πηγηc. 9. και ξηρά Καν γaρ τ ονομα του χρόνου προσποιουμενοι φοβεῖσθαι δια τους ὀνειδίζοντας αυτους, λέγωσι προ χρόνων πιυτον Cp. Theod. ιναι ὰλλ' ὁμ ως ἔπι διαστηματά τινα διδόασιν, εὶ οἶς μη εῖναιαυτὸν φαντάρονται Ουοεν ηττον χρόνους σημαίνοντες, καὶ ἶλογίαν περι τον Θεον σάγοντες, μεγάλως σε βουσιν. Cp. de Decr. 5. ι δε και O νομα του ἱου πάλιν συνομολογουσι, διατο μη βούλεσθαι φανερῶς παρα πάντων καταγινώσκεσθαι, το δεεινα τοῖτον της ουσίας του Ιατρὸς ἴδιον γέννημα ρνουνται, ω μη δυναμενου τούτου ιναι χωρις της εὐμερῶν και διαιρε σεων πονοίας, ουδὲ ηττον πάλιν ἰρνουνται μη εἶναι μὲν ἰλη
c. 21 sit. 1. σφάλλονται μεγάλως περ του σωμάτου τα σωματων ἐνθυμουμενοι, και δια την σθένειαν της ἰδίας φύσεως ρνούμενοιτο φυσει και διον του Πανός D ρα γαρ υτους μη νοοῖντας H. 36; Ep. ad και πῶς εστιν ὁ Θεος η ποταπός εστιν ὁ Πατηρ, ἀρν σθαι και
πάντα συνέστηκέ τε και ἁγιαζόμενα δοξάζεται. Tίνος τοίνυνεστι μέτοχος, εἰπεῖν μὰς νάγκη Tὰ μεν γαρ αλλα παντα του νεύματος μετεχει, αυτὸς δε ἄρα καθ' υμὰς τίνος αν εἱq
136쪽
τῆς του Ιατρος ουσίας γέννημα τουτ εστιν ὁ Υἱὸς Ουοενὶ λοιπὸν ὰμφίβολον ὰλλα και πρόδηλον ν εἴη, τι τουτ εστιν Σοφία καὶ ὁ Λόγος του Πατρὸς εν ω καὶ δι' o τα πάντα
κτίζει καὶ ποιεῖ καὶ τουτό εστιν αυτο τ ὰπaύγa a, εν ω ταπάντα φωτίζει, καὶ ποκαλύ τεται ἶς ὰν θέλγὶ τουτ εστιν αυτοῖ χαρακτηρ H εἰκων, εν ω θεωρεῖται καὶ γινωσκεται, διὸ Iolin x. o. και Ἀυτος καὶ ὁ Ιατηρ εν εἰσι ' a γαρ ὁ τουτον βλέπων Cor. V. 17. βλεπε και τον Πατερα τουτ εστιν ὁ ριστὸς ἐν τα πάντα λελύτρωται, και πάλιν την καινην εἰργάσατο κτίσιν. ου δεΥἱου πάλιν Οἴτω οντος, Ουχ αρμόζει ὰλλα και λίαν ἐπικίνδυνόνεστιν πῶν τουτον ή ου ἄντων ποίημα, η, χυ ην πρὶν γεννηθη. D γαρ το ἴδιον της ουσίας του Ιατρος ἴτω λέγων καὶεις υτον τον Πατέρα φθάνει βλασφημων, τα τοιαυτα φρονῶν περι υτου, ἴα και περὶ του εξ αυτου γεννήματος φανταζόμενος καταψεύδεται. 3. I7. Εστι μεν ου και τουτο μόνον ἱκανον ὰνατρέπειν την'Aρειανην αἴρεσιν' ἔμως δε και εκ τούτου τις ἴδοι τ ὰλλοδοξον αυτης Ε ποιητης καὶ κτίστης στὶν ὁ Θεὸς δια Υἱos δετα ποιηματα κτίζει, καὶ ου εστιν ἄλλως ἰδεῖν τα γινόμενα δι του Aόγου γινόμενα πῶς ου βλάσφημον, ποιητοῖ ἄντος του
Θεου, λέγειν τον δημιουργικον αυτου Λόγον καὶ την Σοφίαν in εἶναί ποτε ' Ισo γάρ ἐστιν εἰπεῖν ἔτι μηδε ποιητης στιν ὁ Θεὸς ου εχων ἴδιον, αὐτου δημιουργικον Λόγον, ἀλλ' ἔξωθεν
Cp. H. 3. πεισαγόμενός εστι και ξένος αυτου, καὶ ανόμοιος κατ υσίαν
137쪽
13 O τ ὰει ντι συνθεολογεῖται και σχνδοξάζεται κά τό γε μεῖζον, ἀνόμοιος αυτης η ριὰς ευρίσκεται, ξέναις καὶ ἰλλο τρίαις φύσεσί τε καὶ ταῖς οὐσίαις συνι aμένη. ουτ δε οὐδὲν Γερόν εστιν εἰπia η γενητην την της ριάδος συστασιν. Ποτaπὶ ουν υτη θεοσέβεια η μηδὲ ἐαυτῶ ὁμοία τυγχάνουσα, ἰλλ εκ προσθηκη χρόνων πληρουμένη, και ποτε μὲν η Θως, ποτε δε υτως υσα εἰκὸς γαρ υτην καὶ πάλιν λυψεσθαι προσθηκην, καὶ τουτο εἰς πεῬον, ως ἄπαξ καὶ κατὰ τηλὰρχηνες προσθήκης ἔσχε την συστασιν ΟυκἈμφίβολον δε τι καὶ δυνaτον υτην μειουσθαι Ta a προστιθέμενα φανερον τι και ἀφαιρεῖσθαι δύναται.
Κτίζουσά εστι καὶ δημιουργος Ἀριάς καὶ ου φοβῶσθε καταφέροντες αυτην εις τα εξ υκ ἄντων' ου αἰδεῖσθε τα δουλα συνεξισάζοντες I ευγενεία της ριάδος, καὶ το βασιλέα Κύριον Σαβαω τοῖς πηκόοις συντάττοντες. Ιαυσασθε συμφύροντες τὰ ἄμικτα, μὰλλον δε α μη οντα τω υτι Οὐκ ἔστι ταυτα λεγοντας ἐνεγκῶν δόξαν καὶ τιμην τω Κυρίω ὰλλα
ὰδοξίαν καὶ τιμίαν ὁ γὰρ τιμάζων τον Υἱον τιμάζει τον
138쪽
η ὁ Υἱός ' Ισον γάρ ἐστιν εἰπεῖν, ' ην ποτε ὁτε η πηγη ξηρα
ει ναι δει Ἐν ταύτη γὰρ καὶ τα πάντα γέγονεν, ω ψάλλει Ps. cisi. civ. Δαβὶδ Πάντα εν σοφία ποίησας καὶ Σολομών φησιν, m
139쪽
εχε προ τον πεποιηκότα ὰλλ' ἔξωθεν αυτολεστι, χάριτι και βουλησε αυτο τω Λόγω γενόμενα, στε πάλιν δύνασθαι και παύεσθαί ποτε ει θελησειεν ὁ ποιησας' ταύτης γαρ εστι φύσεως τα γενητά. ο δε ἴδιον της ουσίας το Πατρὸς sωμολόγηται C. 6.γa γ δη τουτο εἶναι ὁ Υἱός) πως ου τολμηρον καὶ δυσσεβὲς εἰπειν εξ υκ ἄντων, καὶ ἔτι ὐκ ην πρὶν γεννηθI, ὰλλ' πι- συμβεβηκε, καὶ δύναται πόλιν μη εἶναί ποτε ς ουτ δε και μόνον ὁ ενθυμούμενος κατανοείτω πως τ τελειον καὶ τ πληρες της τοῖ Πατρὸς ουσίας ἶφαιρεῖται και γαρ φανερώτερον αν τις ἴδοι πάλιν το ἄτοπον της ιρε σεως, εὰν ενθυμηθῶ ἔτι ὁ Υἱὸς εικών γ εστι και ὰπαυγασμα τοὶ Πατρος, καὶ χαρακτηρ, καὶ αληθεια Ε γa ὐπαρχοντος φωτος εστιν εἰκων αυτοῖ O ὰπαύγασμα, καιούσης ποστάσεως, εστι ταύτης ὁ γ αρακτηρ λόκληρος, και ἄντος
140쪽
Al add. Πατρὸς ἔστιν η ληθεια, σκοπείτωσαν οἱ την εἰκόνα καὶ το
σεως παρχουσης, πάντως ευθυς εἶναι δεῖ τον χαρακτηρα καὶ
την εἰκόνα ταύτης Ου a εξωθέν εστ γραφομένη η του Θεοῖεἰκων έλλ' at τος ὁ Θεὸς γεννητης ἐστι ταύτης, ἐν αυτον
Prov. viii. 3Q. ὁρῶν προσχαίρει ταύτη, ως αὐτος ὁ Υἱος λεγει Ἐγὼ μηνὶ προσέχαιρε. Ποτε γουν ου εώρα αυτον ὁ Ιατηρ ν τ' εαυτοῖ εἰκόνι ς η πότε Ου προσέχα ρεν, ἴνα τολμησy τις ἀπεῖν, εξ υκ ἄντων στὶ η εἰκων, και ου ην χαίρων ὁ Ιατηρ, πρὶν γένηται η εἰκωνί πῶς δε καὶ αυτον ν δοι ὁ ποιητης καὶ κτίστης ν κτιστὶ καὶ γενητὶ ουσία ς οιαύτην γαρ εἶναι δει την εἰκόνα, οἰός ἐστιν ὁ ταύτης Πατηρ. 2Ι. Φερε τοίνυν ἴδωμεν τα του Ιατρος, Pa καὶ την εἰκόνα ἐπιγνωμεν ει αὐτου στιν 'Aίδιος εστιν ὁ Ιατηρ, θάνατος, δυνατος, ως, βασιλευς, παντοκράτωρ, εος, Κύριος, κτίστης, Joh xiv. p. a ποιητης. afτα εἶναι δε ε τὶ εἰκόνι, να ληθῶς ἰ τον Υἱον εωρακως δη τον Ιατερα. Ε δε η ἴτω εστὶν ὰλλ' ὼς οἱ Ἀρεια ι φρονουσιν, γενητός εστι, καὶ Ουκ4ίδιος ὁ Υἱος ουκἔστιν αἴτη του Ιατρὸς ληθης εἰκων, ει μη ἄρα λοιπον ἀπερυθριάσαντες εἴπωσιν, τι καὶ τω εἰκόνα λέγεσθαι τον Υἱον οὐχ Cp. iii. a. ὁμοίας ουσίας ἐστι γνώρισμα, ἄνομα δε μόνον εστὶν υτου. Ἀλλα τοῖτο πάλιν ω Xριστομάχοι, υκ ἔστιν κων, Ουδε χαρακτηρ Ποία γαρ ἐμφερει των ε ου δντων προς τον
ὁμοιον ιναι δύναται, λειαόμενον τω ποτε μ' εἶναι, καὶ τω πρὸς τα γενόμενα την σύνταξιν ἔχειν οῦ Oloυτον γαρ υτον εῖναι θέλοντες οἱ Ἀρειανοι, λογισμοῖς αυτοῖς πενόησαν, λεγοντες Arianoba. 'Ε γέννημά εστιν ὁ Υἱος του Πατρὸς καὶ εἰκων, καὶ μοιος εστι κατὰ πάντα του Πατρὸς, φείλει πάντως, σπερ γεγέννηται, γενναν καὶ ὁ Υἱὸς καὶ γίνεσθαι και υτὰς πατηρ υιοῖ' πάλιν τε λεξ υτοῖ γεννώμενος γενναν και αυτὸς καὶ καθεξης ἔως ει ἄπε ρον τουτο γαρ μοιον δείκνυσι τον γεννηθέντα του