Toy hagioy Athanasioy kata areianon logoi. The orations of St. Athanasius against the Arians according to the Benedictine text, with an account of his life by William Bright

161쪽

δικαιοσύνη γένηται, ημεῖς δε ψωθῶμεν ἐν αυτω, καὶ 4ις τὰς Cor. i. 3o πυλας εισέλθωμεν τῶν Ουρανῶν, ali αυτος πάλιν υπὲρ μῶν ἀνέωξε, λεγόντων τῶν προτρεχόντων, ' Aρατε πύλας, ι ἄρχον PS. XXisi. τες, Ῥμῶν. και ἐπάρθητε, πύλαι αιώνιοι, και εἰσελεύσεται ὁ

καὶ τοῖτο γεγραπται, οἶς ν η θύρα κεκλεισμένη o Traραδείσου. Gen. iii et .

μεως υτῶν συ. Ε δε δικαιοσύνη στὶν ὁ Υἱὸς, ου ἄρα αυτός ἐστιν, ὼς ἐνδεης, φούμενος, ἰλλ' ημεῖς ἐσμεν ι εν nδικαιοσύνlὶ ψούμενοι, τις εστὶν αυτός. a. Και γὰρ και το ἐχαρίσατο υτω. O δι αυτον τον Λόγον γέγραπται η γὰρ πάλιν, και πρὶν ἄνθρωπος γένηται, προσκυνούμενος, ἄσπερ εἴπομεν, υπό τε τῶν ἰγγέλων καὶ πάσης της κτίσεως, κατὰ την πατρικην ἰδιότητα ὰλλα ι μὰς καὶ υπερ ημῶν τουτο πάλιν περ αυτοῖ γέγραπται. D.σπερ γὰρ, ὼς

ἄνθρωπος, Ἀριστος πέθανε καὶ ψώθη, ἴτως, ὼς ἄνθρωπος, λέγεται - λαμβάνειν οπερ εἶχεν ἰῶ ὼς Θεος, να εις μὰς φθάσὶ και η τοιαύτη δοθεῖσα χάρις ου γὰρ λαττώθη ὁ Λόγος p. iv. . σῶμα λαβὼν, να και χάριν ζητηση λαβεῖν, ὰλλα μὰλλον και

162쪽

ε θεοποίησεν περ ενεδύσατο, καὶ πλέον χαρίσατο τω γενει των

τον γενόμενον ανθρωπον καὶ ἰπολόμενον εἱρεθηναι, καὶ νεκρωθέντα ζωοποιηθηναι, καὶ ναον γενέσθαι Θεοῖ Και a και Cp. H. 27. των ε Ουρανοῖς δυνάμεων, αγγέλων τε καὶ ὐχαγγέλων de μὲν προσκυνούντων υτον, προσκυνουντων δε και νυν έὶ πω νόματι Ιησοῖ τον Κύριον, μων ἐστιν αὐτη η χάρις και περύψωσις, ἔτι τε και ἄνθρωπος γενόμενος, προσκυνέῖται ὁ του Θεοῖ Υἱὸς, και ου ξενισθησοντa a ουράνιοι δυνάμεις βλέπουσαι τους συσσωμους ἐκείνου πάντας μὰς εἰσαγομενους εἰς τὰς χώρας αυτῶν. Ἀλλως δὲ υ ὰν ἐγεγόνει τουτο ει μη ὁ ἐν μορφν Θεοῖ πάρχων εἰληφε δούλου μορφην, καὶ ταπεινώσας ην αυτον, μέχρι θανάτου συγχωρησας φθάσαι σῶμα.1 Cor. i. 25. 3. 'Iδου γουν τ νομιζόμενον paρὰ νθρώποις ψωρον του Θεοῖ δια τον σταυρον γέγονε πάντων ἐντιμότερον. μεν γὰρ ὰνάστασις μῶν εν υτ ὰποκειται Ουκέτι δε μόνος ὁ Ισραηλ, ὰλλα και πάντα τα ἔθνη λοιπον, ως προείρηκεν ὁ προφητης, τὰ μεν ειδωλα αυτῶν καταλιμπάνουσι, το δε ληθινὸν Θεὸν τον Cp. de os ριστου Πατέρα επιγινώσκουσι' και η με τῶν δαιμόνων

163쪽

οτι μένει ν μῖν, ε του Iνεύματος αυτοὶ ου ἔδωκεν μῖv.' Γνωρισμα δε ἐστι και τοῖτο της ει ημὰς ram αυτοῖ γενομένης ἀγαθότητος, τι μεῖς μεν ψωθημεν, δια το εν μῖν εἶνa Tovsψιστον Κύριον, καὶ δι' ημας η χάρις διδοται, δια το γενεσθαι si ς ημας ἄνθρωπον τον χορηγοῖντα την χάριν Κύριον υτος δε ὁ Σωτηρ εταπείνωσεν αυτον ἐν τω λαβεῖν τυ ταπεινον μων σωμα, Τούλου τε μορφην ἔλαβεν, ενδυσάμενος την δουλωθεῖσαν σάρκα ν μαρτία. Και αυτὰς μὲν ουδεν παρ' μῶν εις βελτίωσιν

φῶς, ο φωτίζει πάντα ανθρωπον ἐρχόμενον εις του κόσμον. Joh i. s.

Λόγον αυτον, η Λόγος εστὶν, ψουσθαι σημαίνει' εστι γὰρ, ὼς

μέχρι θανάτου, ευθυς επηγαγε το διὰ τοῖτο περύψωσε δεῖξαι θέλων, τι ει α ὼς ἄνθρωπος λέγεται τεθνηκέναι ἰλλ' ὼς ληων φώθη p ναστάσει ' γὰρ καταβὰς, υτός εστι και Eph. V. 8.λὰναστάς. Κατέβη γὰρ σωματικῶς' νέστη δε, τι Θεος ιναυτος εν σωματι. Και τοῖτο πάλιν ἐστὶν υ χάριν ἐπηγαγε τὴ

164쪽

διανοία ταυτη τον διὸ συνδεσμον Ου μισθον ἀρετης' ουδε προκοπης, ἰλλ' αἰτίας δηλωτικον, δι νηίνάστασις γέγονε καὶ δι' ην αἰτίαν Ο μευ αλλοι ἄνθρωποι ὰπὸ Ἀδὰμ καὶ μέχρι νυνίπεθανον καὶ μειναν νεκροὶ, ἴτος δε μόνος λόκληρος εκ νεκρῶν ἰνέστq. c. 3ο. vi δε αἰτία αἴτ' ἐστιν, ν αυτος προείρηκεν, τι Θεὸς ων, ἄνθρωπος γέγονεν Ο με γαρ ἄλλοι πάντες ἄνθρωποι, μόνον εξ

Λόγος σὰρξ εγένετο. Καὶ λεγεται ὁ τοιοῖτος ἰνθρωπος ξ

Cp. H. 5. ταπείνωσεν ἐαυτον, συγχωρησας μέχρι θανάτου φθάσαι το ἴδιον εαυτοῖ σῶμα, δια το εἶναι αυτ δεκτικον θανάτου ἰλλ εκ γῆς ἡπερυψωθη, δια το εἶναι αυτον εν σώματι Υἱον του Θεου. Ισον γοῖν στι το ενταῖθα λεγόμενον, χιδ και ὁ Θεὸς αυτον περ- Actsi et . ψωσε, τω λεγομένω εν ταῖς Πράξεσι παρὰ του Iέτρου ovὁ Θεὸς ἰνέστησε, λύσας τὰς δῖνας του θανάτου, καθότι υ ην δυνατον κρατῶσθαι υτον π αυτos. D. γαρ παρα τω ΠαυλωPhil. H. 6. γέγραπται ' πειθη εν μορφy Θεου' ων γέγονεν ἄνθρωπος, καὶ εταπείνωσεν αυτον μέχρι θανάτου, διὸ και ὁ Θεὸς περίφωσεν Actsi et . υτόν'' ἴτω και paρὰ του ΓΙέτρου λεγεται, τι πειθη, Θεὸς ων γεγονεν ἄνθρωπος, τα δε σημεῖα και τα τερατ ὰπεδειξεν αυτον και τοῖς ὁρῶσι Θεὸν δια τουτο δυνατον υ ην κρατεῖσθαι αυτον πο ου θανάτου. Ἀνθρώπω δε δυνατον Ουκην τοῖτο κατορθῶσαι, ἴδιον γαρ τῶν ανθρώπων ὁ θάνατος δια Pet. i. 18. τοῖτο Θεος ων ὁ Λόγος γεγονε σὰρξ, rva. θανατωθεις σαρκὶ λοποιησn πάντας τη aυτου δυνάμει. 45. 'Επειδη δε αυτὸς λεγεται ἱψῶσθαι. και τι ὁ Θεὸς aυτω εχαρίσατο, καὶ νομίζουσιν οἱ αἱρετικοὶ ελάττωμα εἶναι η πάθος τῆς του Λόγου ουσίας,ἀναγκαῖον εἰπεῖν πῶς και ταῖτα λεγεται Eph. v. 'Υψῶσθαι γαρ λεγεται αυτὸς τοῦ τῶν κατωτερων μερῶν ρος

165쪽

σωμα υψουσθαι λέγεται. Ε μεν ουν ου γέγονεν ανθρωπος, μηλεγέσθω θερ αυτοῖ ταυτα εἰ δε ί Λόγος γέγor' σαρξ, ανάγκqὼς περὶ νθρώπου λέγεσθαι υτου την τε ἀνάστασιν και τηνυφωσιν, ν ὁ μὲν θάνατος λεγόμενος αυτο λυτρον της τωνὰνθρωπων αμαρτίας, και κατάργησις του θανάτου η δείνάστασις

καὶ η φωσις βεβαία δι' αυτον εἰς μὴ διαμένy. Ἐπ'Ἀμφοτε - ρων δε εἴρηκεν, 'ὁ Θεὸς αυτὸν περυψωσε, και Θεὸς αυτ εχαρίσατο ' ἴνα και εὐτούτου δείξη πάλιν, τι μη ὁ Πατηρεστιν ὁ γενόμενος σὰρξ, ὰλλ' ὁ τούτου Λόγος στὶν ὁ γενόμενος ἄνθρωπος ὁ λαμβάνων ἰνθρωπίνως παρὰ του Πανὸς και

ὰμφιβάλοι τις, υτ α δίδωσιν ὁ ΓΙατηρ, δια τοῖ ἱοῖ δίδωσι Και ἔστι παράδοξον και εκπληξαι δυνάμενον ἀληθως' ην γαρ δίδωσιν Υἱὸς παρὰ το Πατρὸς χάριν, ταύτην αυτὸς ὁ Υἱὸς λέγεται δεχεσθαι' και την φωσιν η ὁ Υἱῖς παρὰ τοῖ Ιατρος ποιεῖ, ταυτην ὼς υτῖς υψούμενός ἐστιν ὁ Υἱός. υτὸς γαρ ὁ ων τοῖΘεου ἱὸς, αυτος γέγονε και Υἱo ἀνθρώπου καιῶς μεν Λόγος, τα παρὰ τοῖ Ιατρὸς δίδωσι πάντα γὰρ, α ποιεῖ καὶ δίδωσιν ὁ ΓIaτηρ, δι αυτο ποιέ τε καὶ παρέχ'ι' ς δε ἱος νθρωπου, αυτὸς ὰνθρωπίνως λεγεται τα παρ εαυτο δέχεσθαι, δια TO μ' iii in ετέρου ἰλλ' υτοῖ ειναι o σωμα, τυ φύσιν ἔχον τοῖ δέχεσθαι την χάριν, καθάπερ εἴρηται. Ελάμβανε γὰρ κατὰ το φοῖσθαι τον ἄνθρωπον sψωσι δε ην το θεοποιεῖσθαι υτόν. υτος δὲ ὁ Λόγος εἶχεν ἰῶ τοῖτο κατὰ την πατρικην αυτο θεότητα

καὶ τελειότVTa. 46. O μεν ουν παρὰ τω ἀποστόλω γεγραμμένον, τοιοῖτον

ἔχον τον νουν, λέγχει τους σεβεῖς το δε παρὰ τω μνωδω 2)λεγόμενον την αυτην πάλιν εχε διάνοιαν ὀρθην, ν παρεξηγοῖνται μὲν ουτοι, ὁ δε αλμωδος δείκνυσιν ευσεβη Φησὶ γὰρ

'Pa 3δος ευθυτητος η ράβδος θ βασιλείας σου. 'bΙγάπησας δικαιοσυνην, καὶ μίσησας ἰδικίαν δια τοῖτο εχρισε σε ὁ Θεὸς,

166쪽

μετεχθόντων καὶ αυτός επειδὴ δε αυτον μεν Θεον αἰώνιον,μ νησε λέγων, i θρόνος σου, ὁ Θεὸς εἰς τον αἰῶνα του αἰῶνος, τα δε αλλα πάντα μετέχθειν αυτοῖ δεδηλωκε, τί δει νοεῖν η τι των μεν γενητων ἄλλος εστι, του δε Πατρὸς μόνος αυτός εστι Λογος ληθινος, παύγασμα, καὶ σοφία, ης τα γενητα πάντα μετεχει, και ἁγιάζεται παρ' υτο τω Iνευματιυ Καὶ νταυθαγos χρίεται ου ινα Θεος γένηται ην a καὶ προ τουτου 2 Cor. V. 4; οὐδ' is βασιλευς γένηται η να ἰαίως βασιλευων εἰκὼνυπαρχων του Θεου, ς τ λόγιον δεικνυσιν αλ υπερ ημων πόλιν καὶ τουτο γέγραπται Οἱ μὲν γαρ κατὰ τον Ισραηλ βασιλεῖς, τε ε ίοντο, τότε βασιλεῖς ἐγίνοντο, υκ ἄντες πρότερον βασιλεῖς, ὼς Δαβὶδ ὼς Ερεκίας, ὼς ωσίας και Οἱ ciλλοι' ὁ δε Σωτηρ τ εμπαλιν, Θεὸς ων, καὶ την βασιλείαν του Πατρὸς

λει βασιλεύων του τε Πνευμ ατος του γίου χορηγος ων αυτος,ομως δε λέγεται νυν χριεσθαι, ιν πάλιν, ὼς ἄνθρωπος λεγόμενος τω ΓΙνεύματι χρίεσθαι, ημῖν τοῖς νθρώποις, καθάπερ τουφωθῆναι καὶ τοίναστηναι, υτως καὶ την του Πνευματος ἐνοίκησιν καὶ οἰκειότητα κατασκευάση. οῖτο δε σημαίνων καιαυτος δι' aυτο ὁ Κυριος ἔλεγεν ἐν τω κατὰ 'lωάννην υαγ-Jolin xvii. 18, γελίω, Ἀγὼ ὰπέστειλα υτους εἰς τον κόσμον, και ἡπὲρ αυτῶν

ἁγιασθῶσιν ἰ47. ι δε μων χάριν αυτον αγιάζει, και τοῖτο ποιεῖ τε γέγονεν ἄνθρωπος ευδηλον, τι καὶ εις αυτον εν 'IOρδavri τοῖ ΙΠνεύματος γενομένη κάθοδος εἰς Ἱμὰς ην γινομένη, δια τοφορ ν αυτον το μέτερον σῶμα Και υκ επι βελτιώσει τοῖ

168쪽

Θεω, ὰλλ' ἐαυτον κενωσε, μορφην δούλου λαβών ' Ἀυτως ὁ Δαβὶδ υμ via o Κύριον αἰώνιον μὲν ἄντα Θεὸν και βασιλέα,

αποσταλέντα δε προ ημας, και προσλαβόντα το μέτερον σῶμα θνητον ν' τουτο γὰρ παρ αυτο σημαίνεται ν τω ψάλλειν Ps. xliv. xlv. σμύρνα, καὶ στακτη, καὶ κασία τοῦ των ἱματίων σου Παρα

169쪽

Aόγοις ἐστὶν fi Λόγος ἐστὶν ὁ βελτιουμενος εῖχε a πάντα καὶ ἀει χει ὰλλ' οἱ ἄνθρωποί εἰσιν οἱ ἀρχ)ὶν εχοντες του λαμ

Περὶ δε τούτων πάντων μὰλλον ὁ Σωτηρ φανερον ποιεῖ λέγων τω Iατρὶ Ἐὰγὼ γὶ δόξαν ην δεδωκάς μοι δεδακα αυτοῖς Iotin xviii. 22. Da Hra εν, καθως μεῖς ἔν σμεν. Δι' μὰς ἄρα καὶ δόξαν pτει, και το ελαβε, καὶ τω ἐχaρίσατο. και το 4περύψωσε ' λέλεκται rv μεῖς λάβωμεν, καὶ μῖν χαρίσηται, καὶ μεῖς

ἔχρισε σε ὁ Θεὸς ὁ Θεός σου, ε της χι τοῖτο λέξεως πρόφασιν πάλιθ εαυτοῖς, ει ὰ βούλονται, πορίζονται γνώτωσαν οἱ των γραφῶν μαθεῖς, καὶ της σεβείας ἐφευρεταὶ, τι καιενταsθα πάλιν δια τουτο ου μισθον ρετης η πράξεως σημαίνει του Λόγου, λλὰ το αἴτιον πάλιν της εἰς μὰς υτοῖ καθόδου, καὶ της περ ημων εἰς υτον γινομένης τοῖ Πνε, ματος χρίσεως ου a εἶπε δια τοῖτο χρισε σε, ' να γένη Θεὸς ηβασιδεως η Υιος η Λόγος' η γαρ καὶ προ τούτου καὶ ἔστιναεὶ, καθάπερ δεδεικται ἰλλα μαλλον, Ἀπειδη Θεὸς ει καιβασιλευς, δια τοῖτο καὶ χρίσθης επει οὐδε ἄλλου ην συνάψαι τον ἄνθρωπον τω ΓΙνεύματι τω ἁγίω η σοῖ της εἰκόνος

τos ΓΠατρος, καθ γ ν καὶ ξ αρχῆς γεγόναμεν σοῖ a ἐστι καιτο Πνευμα Tῶν μὰν γαρ γενητῶν η φύσις ου ην ἀξιόπιστος

170쪽

των μαρ ων γένηται, καὶ τ πάντα ra αυτου βασιλεύηται. Καὶ αυτη στὶν -ιτί της εἰς αυτον γενομένης χρισεως, καὶ της ενσάρκου παρουσίας του Λόγου ην προορῶν καὶ ὁ λαλμωδος, την μεν θεότητα καὶ την πατρικην βασιλείa αυτου μνωναναφωνεῖ, i θρόνος σου, ὁ Θεος, εἰς o αιῶνα του ἰωνος

ράβδος ευθύτητος η άβδος της βασιλείας σου ' την δε ει ημὰς αυτos καθοδον παγγελλων, λεγει, Διὰ τουτ εχρισέ σε ὁ Θεὸς ὁ Θεος σου, ἔλαιον γαλλιάσεως παρὰ τους μετόχους

σου.

5O. ι δε θαυμαστον η τί ἄπιστον ει ὁ ο Πνευμα διδους

νια, ὰπεκρίθη και ειπεν υτοῖς εἰς το ελεγξαι βλασφημουντας Il . 28. υτους in δε εγω ν Ινεύματι Θεο εκβάλλω τὰ δαιμoria.' δο γαρ ὁ του Ινεύματος δοτηρ εν ΓΙνεύματι λεγει νυν-κβάλλειν αυτον τὰ δαιμόνια τοῖτο δε υκ εστιν αλλως εἰρημενον δια την σάρκα. si γαρ ηὐὰνθρώπων φύσεως ου οἴσης ἱκανης ὰφ εαυτης εκβάλλει τους δαίμονας εἰ μη δυνάμει του Iνεύματος, δια τοῖτο ς ανθρωπος ελεγεν, - δε εγω ν Πνεύματι Θεο εκβάλλω τὰ δαιμόνια 'Aμελε και την ει το Iνεῖματο ἄγιον βλασφημίαν γινομενην μείονα ης ὰνθρωπότητος ση- Iti. 32. μαίνων λεγεν, i αν εἴπb λόγον εἰς τον Υἱον τουίνθρωπου, Ilo. xiii 33. ξει ἄφεσιν ' Τοι ησαν οι λεγοντες, Ου Οὐτός εστιν ὁ Ουτεκτονος υἱός ς' ι δὲ ει το Ινεῖμα το ἄγιον βλασφημοῖντες, και τα του Λόγου εργα τω διαβόλω επιγράφοντες, ἄφυκτον τιμωρίαν ξουσι. οιαῖτα μεν ουν τοῖς ουδαίοις ς ανθρωπος ελεγεν ὁ Κύριος τοῖς δε μαθηταῖς την θεότητα καὶ την μεγαλειότητα δεικνυς αυτοῖ, ουκετ δε ελάττονα του Ινεύματος εαυτον, αλλὰ ἴσον σημαίνων, δίδου με το Iνεῖμα και λεγεν, Joh xx. a. Λάβετε το Ινεῖμα γιον, και μάγω αυτ ὰποστελλω '