Xenophontis Opera omnia

121쪽

ωσι καὶ τοῖς εαυτῶν παισι καλλίους ἀφορμὰς εἰς τον βίον καταλείπουσιν. ουτοι χρη, οτι Ουκ ασκεῖ δημοσία η πόλις Ta προς τον πόλεμον, διὰ τουτο και ιδία ἀμελεῖν, ἰλλα μηδεν ηττον ἐπιμελεῖσθαι. ευ γὰρ ἴσθι οτι Ουδε εν αλλωε ουδενὶ dγῶνι ουδε εν πράξει ουδεμια μεῖον εξεις διὰ το βελτιον το σῶμα παρεσκευάσθαι' προς πάντα γὰρ Oσα πράττουσιν ἄνθρωποι χρησιμον το σῶμα εστιν' εν πάσaις δε ταῖς του σώματος χρείαις πολυ διαφερει ὼς βελτιστα τοσῶμα εχειν' επεὶ καὶ εν ω δοκεῖ ελαχιστη σώματος χρεία Io εἶναι, εν τὼ διανοεῖσθaι, τις Ουκ οἶδεν οτι κaὶ εν τουτωπολλοὶ μεγάλα σφάλλονται διὰ το μη υγιαίνειν το σῶμα ἰκαι ληθη δε και ἀθυμία καὶ δυσκολία καὶ μανία πολλάκις

πολλοῖς διὰ την του σώματος καχεξίαν εις την διάνοιανεμπίπτουσιν Ουτως ἄστε καὶ τὰς επιστημας εκβάλλειν.15 τοῖς δε τὰ σώματα ευ εχουσι πολλη ασφάλεια καὶ Ουδεις κίνδυνος διά γε την του σώματος καχεξίαν τοιοῖτόν τι παθεῖν, εικος δὲ μὰλλον προς τὰ εναντία τῶν διὰ την καχεξίαν γιγνομενων καιJ την ευεξίαν χρησιμον εἶναι καίτοι τῶν γε τοῖς ειρημενοις εναντίων ενεκα τι Ουκ ἄν τις 2O νουν εχων υπομείνειενς αισχρὸν δὲ καὶ το διὰ την ἀμελειαν γηρὰναι, πριν ἰδεῖν εαυτὸν ποῖος δν κάλλιστος καὶ κράτιστος τῶ σώματι γενοιτο ταῖτα δὲ Ουκ εστιν ἰδεῖν ἰμελουνταρ ου γὰρ εθέλει αυτόματα γίγνεσθαι. ργιθομενου δε ποτε τινος, ωτι προσειπών τινα χαίρειν a5 ουκ ἀντιπροσερρηθη, Γελοῖον, εφη, το, εἰ μεν το σῶμα κάκιον εχοντι ἀπηντησάς τω, μη ἄν ὀργίθεσθαι, οτι δετην ψυχην ἀγρ0ικοτερως διακειμενω περιετυχες, τουτο σε λυπεῖ. Aλλου δε λεγοντος οτι ὰηδῶς εσθίοι, Ἀκουμενος, eφη, 3o τουτου φάρμακον αγαθὸν διδάσκει. ερομενου δε, Ποιον;

122쪽

ΙII. xiii

ΙΠαύσασθαι ἐσθιοντα, ἔφη καὶ ηδιόν τε καὶ ευτελέστερον καὶ υγιεινότερον διάξειν παυσάμενον. 3 'Aλλου δ' αυ λέγοντος οτι θερμὸν εἴη παρ' ἐαυτω τούδωρ ο πινοι, ταν αρ εφη, βουλy θερμω λουσασθαι, ἔτοιμον εσται σοι. Ἀλλα ψυχρόν, εφη, ἐστὶν ἄστε λού- εσασθαι. Ἀρ' οῖν, ε φη, καὶ οι οικέται σου ἄχθονται πίνοντές τε αυτὸ καὶ λουμενοι αυτως Ma τον Δί ἔφτ ὰλλα καὶ πολλάκις τεθαύμακα ὼς ηδέως αυτω προς ἀμφότερα ταυτα χρῶνται. ΓΙότερον δε, εφη, το παρὰ σοὶ sδωρ θερμότερον πιεῖν ἐστιν η το εν Ἀσκληπιου; Tδ εν Ἀσκληπιου, εφη. ΙΠότερον δε io λουσασθαι ψυχρότερον το παρα σοὶ η το εν Ἀμφιαράους Tis εν Ἀμφιαράου, εφη. Ἐνθυμοῖ ουν, εφη, οτι κινδυνεύεις

δυσαρεστότερος εἶναι των τε Οικετῶν καὶ των ὰρρωστούντων. 4 Κολάσαντος δε τινος ἰσχυρῶς ακόλουθον, ηρετο τι χαλεπαινοι τω θεράποντι, τι, εφη, ὀψοφαγίστατός τε civ i5 βλακότατός εστι καὶ φιλαργυρώτατος ων αργότατος. Ἐδηποτε Oυν ἐπεσκέψω, πότερος πλειόνων πληγῶν δεῖται, συ

η ὁ θεράπων

ὁ Φοβουμενου δε τινος την εις 'Oλυμπίαν οδόν, Tι, εφη, ψ0βy την π0ρειαν; ου καὶ οἴκοι σχεδὸν ολην την ημεραν 2o περιπα ς; καὶ εκεῖσε πορευόμενος περιπατησας ὰριστη - σεις, περιπατησας δειπνησεις καὶ ἀναπαύσy. ουκ οἶσθα OTι, ει ἐκτείνaις τους περιπάτους, ους εν πέντε η ἔξ ημέραις περιπατεῖς, ραδίως αν Ἀθηνηθεν εις 'Oλυμπίαν ἀφίκοιος χαριέστερον δε καὶ προεξορμὰν ημέρα μια μὰλλον η υστερι- 25ζειν. το μεν γὰρ ἀναγκάρεσθαι περαιτέρω του μετριου μηκύνειν τὰς οδοῖς χαλεπόν, το δε μια ημέρα πλείους πορευθηναι πολλην μαστώνην παρέχει. κρεῖττον οἶν εν Ty

123쪽

εκείνου φορτίον εδει σε φερειν, πῶς αν οἴει διατεθηναις Κακῶς νη Δί', εφη μὰλλον δε ουδ' ἄν εδυνηθην κομίσaι. Io Tὁ ουν τοσουτω ηττον του παιδὸς δυνασθaι πονεῖν πῶς ησκημενου δοκεῖ σοι ἀνδρὸς εἶναι; πότε δε τῶν συνιόντων επὶ δεῖπνον οἱ μεν μικρον XIV ον, οἱ δε πολυ φεροιεν, εκελευεν ὁ Σωκράτης τον παῖδα τὸ μικρὸν η εις τὸ κοινὸν τιθεναι η διανεμειν εκάστω τὸ Ι5 μερος. οἱ ουν τb πολυ φερ0ντες pσχυνοντο το τε μηκοινωνεῖν του εις τὸ κοινὸν τιθεμενου και τὸ μη ἰντιτιθεναι τὸ ε αυτῶν ετίθεσαν ουν καὶ τὸ εαυτῶν εις τὸ κοινόν. καὶ επεὶ ουδεν πλεον εἶχον τῶν μικρὸν φερομενων, ε παυοντο πολλου ὀψωνουντες. ao Καταμαθὼν δε ποτε τῶν συνδειανOυντων τινὰ του μεν Σ σίτου πεπαυμενον, τὸ δε ἄψον αυτὸ καθ' αυτὸ εσθ ιοντα, λόγου ἄντος περὶ ονομάτων, εφ' Oia εργω εκαστον ela,

'Εχοιμεν ἄν, εφη, ὼ ἄνδρες, εἰπεῖν, επὶ ποιω ποτε ἔργω ἄνθρωπος ὀψοφάγος καλεῖται; εσθίουσι μεν γὰρ δη πάντες 25 επὶ τῶ σίτω -ον, oταν παρp ὰλλ' ουκ άναί πω επὶ τουτωγε ὀψοφάγοι καλουνται. ου γὰρ ουν, εφη τις τῶν παρόν των. Tί γάρ; εφη, εάν τις ἄνευ του σίτου τὸ ἄψον αυτὸ 3εσθίν, μη ἀσκησεως, ἀλλ' ηδονης ενεκα, πότερον ὀψοφάγος εῖναι δοκεῖ η ου; Σχολη γ' ἄν, εφη, ἄλλος τις ὀψοφάγος 3o εἴη. καί τις ἄλλος τῶν παρόντων, D δὲ μικρῶ σίτω,

124쪽

οῖτος δοκεῖ δικαίως ὰν ὀψοφάγος καλεῖσθαι' καὶ Oταν γε οι ἄλλοι ἄνθρωποι τοῖς θεοῖς εἴχωνται πολυκαρπίαν, εικότως 4 ὰν ουτος πολυοψίαν εἴχοιτο. ταῖτα δε του Σωκράτους εἰπόντος, νομίσας ὁ νεανίσκος εις αυτὸν εἰρησθaι τα λεχ- 5θεντα το μεν ἄφον ουκ επαύσατο εσθίων, ἄρτον δε προσ- ελαβε. καὶ ὁ Σωκράτης καταμαθων, Παρατηρε , εφη, τουτον Oι πλησίον, ὁπότερα τῶ σίτω ἄψω η τῶ ἄψω σίτω

5 Aλλον δε ποτε των συνδείπνων ἰδων επὶ τω ενι ψωμῶ Io πλειόνων ἄψων γευόμενον, 'Aρα γενοιτ' ἄν, εφη, πολυτελε- στερα ὀψοποιία η μὰλλον τα ἄψα λυμαινομενη, η ὴν ὀψοποιεῖται ὁ ἄμα πολλὰ εσθίων καὶ ἄμα παντοδαπὰ ηδύσματαεις το στόμα λαμβάνων; πλείω μεν γε των ὀψοποιῶν

συμμιγνύων πολυτελεστερα ποιει' α δε εκεῖνοι μη συμ- I5 μιγνύουσιν, ως ουχ ἁρμόττοντα, ὁ συμμιγνυων, εἴπερ εκεινοι ὀρθῶς ποιουσιν, αμαρτάνει τε καὶ καταλύει την τεχνην aυ-6 των. καίτοι πῶς Ου γελοῖόν εστι παρασκευάζεσθαι μεν ὀψοποιοῖς τοῖς ἄριστα επισταμενους, αυτὸν δε μηδ' ἀντι- πο ιούμενον της τεχνης ταύτης τα υπ' εκείνων ποιούμενα 2 o

μετατιθενaι; καὶ ἄλλο δε τι προσγίγνεται τω ἄμα πολλὰ εσθίειν εθισθεντι μη παρόντων γὰρ πολλῶν μειονεκτεῖν ἄν τι δοκοίη ποθῶν το σύνηθες ὁ δε σύνεθισθεὶς τον ενα ψωμὸν ενὶ ἄψω προπεμπειν, οτε μη παρείη πολλά, δύναιτὰν ἀλύπως τω ενι χρησθαι. 357 Ἐλεγε δε καὶ ως το ευωχεῖσθαι εν τy 'Aθηναίων γλώττyεσθίειν καλοῖτο το δε ευ προσκεῖσθaι εφη επὶ τω ταῖτα εσθίειν, b μητε την ψυχην μητε το σῶμα λυποίη μηδεδυσεύρετα εἴη ἄστε και το ευωχεῖσθαι τοῖς κοσμίως διαιτωμενοις ἰνετίθει. 3O

125쪽

ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΩΝ Δ

Ουτω δε Σωκράτης ην εν παντὶ πράγματι καὶ πάντα τρόπον ωφέλιμος, ἄστε τω σκοπουμένω τουτο καὶ ει μετρίως αἰσθανομένω φανερὸν ειναι Oτι ουδὲν ώφελιμώτερον ην του Σωκράτει συνεῖναι καὶ μετ' εκεινου διατρίβειν ὁπουουν καὶ 5 εν ὁτωουν πράγματι επει καὶ το εκεινου μεμνησθαι μηπαρόντος ου μικρὰ ωφελει τους ειωθότας τε αυτῶ συνεινaι καὶ αποδεχομενους εκεῖνον. καὶ γὰρ παίζων ουδὲν ηττον ησπουδάρων ε λυσιτέλει τοις συνδιατρίβουσι. πολλάκις γὰρ εφη μεν αν τινος ἐρὰν, φανερὸς δ' ην ου των τὰ σωματα Io προς ωραν, αλλὰ των τὰς ψυχὰς προς αρετην ευ πεφυκο- των εφιέμενος. ετεκμαίρετο δε τὰς ἀγαθὰς φυσεις εκ του ταχυ τε μανθάνειν οἷς προσέχοιεν καὶ μνημονευειν b αν μάθοιεν καὶ επιθυμεῖν των μαθημάτων πάντων δι ων ἔστιν οἶκόν τε καλῶς οικεῖν καὶ πόλιν καὶ το υλον ὰνθρώποις τε 15 καὶ τοῖς ἀνθρωπίνοις πράγμασιν ευ χρῆσθαι τους γὰρ

δαίμονας εἶναι καὶ τους εαυτῶν οἴκους καλῶς οικεῖν, αλλὰ καὶ ἄλλους ανθρώπους καὶ πόλεις δυνασθαι ευδαίμονας ποιεῖν. Oυ τον αυτὸν δε τρόπον επὶ πάντας νει, ἀλλα τους

126쪽

IV. 1

μεν οιομένους φυσει αγαθους εἶναι, μαθήσεως δε καταφρονουντας ἐδίδασκεν οτι αἱ ἄρισται δοκουσαι εἶναι φυσεις μάλιστα παιδείας δέονται, ἐπιδεικνυων των τε ἴππων τους ευφυεστατους, θυμοειδεῖς τε καὶ σφοδρους οντας, ει μεν εκ νέων δαμασθεῖεν, ευχρηστοτάτους καὶ ἀριστους γιγνομένους, εεἰ δε αδάμαστοι γένοιντο, δυσκαθεκτοτάτους καὶ φαυλοτάτους' κaὶ των κυνῶν των ευφυεστάτων, φιλοπονων τε Ουσῶν

καὶ ἐπιθετικῶν τοῖς θηρίοις, τὰς μεν καλῶς ἀχθείσας ἀρίστας γίγνεσθαι προς τὰς θήρας καὶ χρησιμωτάτας, ἀναγώγους δε

γιγνομένας ματαιους τε και μανιώδεις καὶ δυσπειθεστάτας. 1 o4 ομοίως δε καὶ των ανθρώπων τους ευφυεστάτους, ἐρρωμενεστάτους τε ταῖς ψυχαῖς οντας καὶ εξεργαστικωτάτους Avαν εγχειρῶσι, παιδευθέντας μεν καὶ μαθοντας li δει πράττειν, ὼρίστους τε καὶ ὐφελιμωτάτους γίγνεσθαι' πλεῖστα γὰρ καὶ μέγιστα αγαθὰ ἐργάβεσθαι aπαιδευτους δε καὶ 15 αμαθεῖς γενομένους κακίστους τε καὶ βλαβερωτάτους γίγνεσθαι' κρίνειν γὰρ Ουκ ἐπισταμένους ὰ δει πράττειν, πολλάκις πονηροῖς ἐπιχειρεῖν πράγμασι, μεγαλείους δε κώ σφοδρους οντας δυσκαθέκτους τε καὶ δυσαποτρέπτους εἶνaι,5 δι ὁ πλεῖστα και μέγιστα κακὰ ἐργάρεσθαι. τους δ' επὶ ao πλουτω μέγα φρονοῖντας καὶ νομίοντας ουδὲν προσδεῖσθαι παιδείας, ἐξαρκέσειν δε σφίσι τον πλουτον οιομένους προς το διαπράττεσθαί τε ο τι αν βούλωνται καὶ τιμὰσθαι υποτων ανθρώπων ἐφρένου λέγων οτι μωρος μεν εἴη, εἴ τις

οἴεται μὴ μαθὼν τά τε ωφέλιμα καὶ τὰ βλαβερὰ των πραγ- 25μάτων διαγνώσεσθαι, μωρος δ εἴ τις μὴ διαγιγνώσκων

μεν ταῖτα, διὰ δε τον πλουτον ο τι αν βουληται ποριούμενος οἴεται δυνήσεσθαι τὰ συμφέροντα πράττειν, ηλίθιος δ εἴ τις μὴ δυνάμενος τὰ συμφέροντα πράττειν ευ τε πράττειν

127쪽

1V. παρεσκευάσθαι, ηλίθιος δε καὶ εἴ τις οἴεται διὰ τυν πλουτον, μηδεν επιστάμενος, δόξειν τι αγαθος εἶναι η, μηδεν αγαθος εἶναι δοκῶν, ευδοκιμησειν.Tοῖς δὲ νομίθουσι παιδείας τε της ἀρίστης τετυχηκεναι ΙΙ5 και μεγα φρονοῆσιν επὶ σοφία ὼς προσεφερετο νυν διηγη- σομαι. καταμαθὼν γαρ Ευθυδημον τον καλον γράμματα πολλὰ συνειλεγμενον ποιητῶν τε καὶ σοφιστῶν τῶν ευδοκιμωτάτων κώ εκ τουτων ηδη τε νομίοντα διαφερειν τῶν ηλικιωτῶν εν σοφία καὶ μεγάλας ελπίδας εχοντα πάντων

1o διοίσειν τὼ δυνασθαι λεγειν τε και πράττειν, πρῶτον μεν, αισθανόμενος αυτον διὰ νεότητα ουπω εις την αγορὰν εἰσιόντα, εἰ δε τι βουλοιτο διαπράξασθαι, καθίοντα εις ἡνιοποιεῖόν τι τῶν εγγυς της αγορὰς, εις τουτο κώ αυτος 9ει τῶν μεθ' εαυτου τινaς εχων. καὶ πρῶτον μεν πυνθανο- 215 μενου τινος πότερον Θεμιστοκλης διὰ συνουσίαν τινος τῶν σοφῶν η φυσει τοσουτον διηνεγκε τῶν πολιτῶν, ωστε προς εκεῖνον ἀποβλεπειν την πόλιν, Oπότε σπουδαίου ἀνδρος

δεηθείη, ὁ Σωκράτης βουλόμενος κινεῖν τον Ευθυδημον

εὐηθες εφη εἶναι το οιεσθαι τὰς μεν ολίγου αξίας τεχνας zo μη γίγνεσθαι σπουδαίους ἄνευ διδασκάλων ικανῶν, τοδε προεστάναι πόλεως, πάντων εργων μεγιστον ἄν, απὸ ταυτομάτου παραγίγνεσθαι τοῖς ἰνθρώποις. πάλιν δε ποτε 3 παρόντος του Ευθυδημου, ορῶν αυτὸν ἀποχωρουντα της

συνεδρίας καὶ φυλαττόμενον μη δόξαὶ τον Σωκράτην θαυμά-a5 ζειν επὶ σοφία, ' τι μεν, εφη, ὼ ἄνδρες, Ευθυδημος ουτοσὶ

εν ηλικία γενόμενος, της πόλεως λόγον περί τινος προτιθείσης, ουκ ἀφεξεται του συμβουλευειν, εἴδηλον εξ ἄνεπιτηδεύει δοκεῖ δε μοι καλὸν προοίμιον τῶν δημηγοριῶν παρασκευάσασθαι φυλαττόμενος μη δόξο μανθάνειν τι παρά 3Q τ0υ. δηλον γὰρ οτι λεγειν ἀρχόμενος οδε προοιμιάσεται

128쪽

IV. H

Παρ' ουδενὸς μεν πώποτε, Δ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ουδεν εμαθον, ουδ' ἰκούων τινὰς εἶναι λεγειν τε καὶ πράττειν ἱκανους ε O-τησα τούτοις εντυχεῖν, ουδ' επεμεληθην του διδάσκαλόν τινά μοι γενεσθαι των επισταμενων, αλλὰ καὶ τὰναντία διατετελεκα γὰρ φεύγων ου μόνον το μανθάνειν τι παρά τινος, 5ὰλλα καὶ το δόξαι. Ομως δε ο τι αν απὸ ταυτομάτου επίη μοι συμβουλεύσω υμῖν' ἁρμόσειε δ' av Ουτω προοιμιάζεσθαι καὶ τοῖς βουλομενοις παρὰ της πόλεως ιατρικὸν εργον λαβεῖν' επιτηδειόν γ' αν αυτοῖς εἴη του λόγου ἄρχεσθαιεντεῖθεν ΙΠαρ' ουδενὸς μεν πώποτε, ὼ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, io την ἰατρικην τεχνην εμαθον, ουδ' εὐητησα διδάσκαλον εμαυτῶ γενεσθαι των ἰατρῶν ουδεναρ διατετελεκα γὰρ φυλαττόμενος ου μόνον το μαθεῖν τι παρὰ των ἰατρῶν, αλλὰ καὶ το δόξαι μεμαθηκεναι την τεχνην ταύτην. Oμως δε μοι το ιατρικὸν εργον δότε πειράσομαι γὰρ εν υμῖν ἀποκινδυνεύων μανθά-

νειν.

επεὶ δε φανερὸς ην ὁ Ευθυδημος ηδη μεν οἷς ὁ Σωκράτης

λεγοι προσεχων, ετι δε φυλαττόμενος αυτός τι φθεγγεσθαι καὶ νομίζων τη σιωπη σωφροσύνης δόξαν περιβάλλεσθαι, τότε ὁ Σωκράτης βουλόμενος αυτὸν παυσaι τούτου, Θαυμα- 2Oστον γάρ, εφη, τι ποτε οι βουλόμενοι κιθαρίζειν η αυλε. ηιππεύειν η ἄλλο τι τῶν τοιούτων ικανοι γενεσθaι πειρῶνταιως συνεχεστατα ποιεῖν O τι αν βούλωνται δυνατοι γενεσθαι, και Ου καθ' εαυτούς, αλλὰ παρὰ τοῖς ἰριστοις δοκουσιν εἶναι, πάντα ποιουντες καὶ υπομενοντες ενεκα του μηδεν ἄνευ της 25εκείνων γνώμης ποιεῖν, ως Ουκ αν ἄλλως αξιόλογοι γενόμενοι τῶν δε βουλομενων δυνατῶν γενεσθαι λεγειν τε και πράττειν τὰ πολιτικὰ νομίουσί τινες ἄνευ παρασκευης και επιμελείας αυτόματοι εξαίφνης δυνατοὶ ταυτα ποιεῖν εσεσθαι. καίτοι γε τοσούτω ταυτα ε κείνων δυσκaτεργαστότερα φαίνεται, Oσωπερ 3O πλειόνων περὶ ταυτα πραγματευομενων ελάττους Oι κατεργα

129쪽

ζόμενοι γίγνονται. δηλον ουν οτι καὶ ἐπιμελείας δέονται πλείονος καὶ ἰσχυροτέρας οι τούτων ἐφιέμενοι η οι εκείνων. κατ' ἀρχὰς μεν ουν ἀκούοντος Eυθυδγὶμου τοιούτους λόγους 8 ἔλεγε Σωκράτης ὼς δ' pσθετο αυτὸν ἐτοιμότερον υπομένοντα,3 οτε διαλέγοιτο, και προθυμότερον ὰκούοντα, μόνος ηλθεν εις TO ηνιοποιεῖον, παρακαθεύομενου δ' αὐτῶ του Εὐθυδημου,

Εἰπέ μοι, ἔφη, ω Εὐθύδημε, τῶ οντι, ωσπερ εγὼ ακούω, πολλὰ γράμματα συνηχας των λεγομένων σοφῶν ἀνδρῶν γεγονέναι; καὶ ὁ Ευθύδημος, Νη τον Δί', ἔφη, ἁ Σώκρατες Io καὶ ἔτι γε συνάγω, ἔως αν κτησωμαι ὼς av δύνωμαι πλεῖστα. Νὴ την Ἐραν, ἔφη ὁ Σωκράτης, ἄγαμαί γέ σου, διότι Ουκ 9αργυρίου καὶ χρυσίου προείλου θησαυροῖς κεκτησθαι μὰλλον η σοφίας ' δηλον γὰρ οτι νομίζεις αργύριον καὶ χρυσίον ουδὲν βελτίους ποιεῖν τοῖς ανθρώπους, τὰς δὲ των σοφῶν is ἀνδρῶν γνώμας αρετn πλουτιθειν τοῖς κεκτημένους. καὶ ὁ Ευθύδημος ἔχαιρεν ἀκούων ταῆτα, νομίζων δοκεῖν τῶΣωκράτει ὀρθῶς μετιέναι την σοφίαν. ὁ δε καταμαθὼν αυτὸν ησθέντα τῶ επαινω τούτω, Tί δὲ δη βουλόμενος Ioαγαθὸς γενέσθαι, ἔφη, ἁ Εὐθύδημε, συλλέγεις τὰ γράμματα; ao ἐπεὶ δε διεσιώπησεν ὁ Ευθύδημος σκοπῶν ο τι ἀποκρίναιτο,

ἰατρῶν ἐστι συγγράμματα. καὶ ὁ Ευθύδημος, Mα AC, ἔφη, ουκ ἔγωγε. Ἀλλα μη ἀρχιτέκτων βούλει γενέσθαι; γνωμονικοῖ γὰρ ἀνδρὸς καὶ τοῖτο δει. οἴκουν ἔγωγ', ἔφη. a 5 Ἀλλα μη γεωμέτρης επιθυμεις, ἔφη, γενέσθαι αγαθός, ωσπερ ὁ Θεόδωρος; ουδὲ γεωμέτρης, ἔφη. Ἀλλα μη ἀστρολόγος, ἔφη, βούλει γενέσθαι; ώς δὲ καὶ τοῖτο ηρνεῖτο, Ἀλλα μηραψωδός; ἔφη καὶ γὰρ τὰ Dμηρου σέ φασιν ἔπη πάντα κεκτησθαι. Ma Δί' ουκ ἔγωγ ἔφη τοῖς γάρ τ0ι ραψωδ0ῖς

130쪽

IV. H

οχα τα μεν ἔπη ἀκριβοῆντας, αυτους δε πάνυ ηλιθίους οντας. 11 κοὰ ὁ Σωκράτης ἔφU Oυ δηπου, ω Ευθυδημε, ταυτης της αρετης ἐφίεσαι, δι δεν ἄνθρωποι πολιτικοὶ γίγνονται καιοικονομικοὶ καὶ ἄρχειν ἱκανοὶ καὶ ωφέλιμοι τοῖς τε ἄλλοις ἀνθρώποις και ἐαυτοῖς; και ὁ Ευθυδημος, Σφόδρα γ', ἔφη, εω Σώκρατες, ταυτης της αρετης δέομαι. Νη Δί', ἔφη ὁ Σωκράτης, της καλλίστης πετης καὶ μεγίστης ἐφίεσαι τέχνης ἔστι γὰρ των βασιλέων αυτη καὶ καλεῖται βασιλικη. ὰτάρ, ἔφη, κατανενόηκας, εἰ οἰόν τέ ἐστι μη οντα δίκαιον αγαθονταfτα γενέσθαι; Και μάλα, ἔφη καὶ ουχ οῖόν τέ γε ἄνευ 1 oΙ2 δικαιοσυνης αγαθὸν πολίτην γενέσθαι. Tί ουν; ἔφη, συ δητουτο κατείργασαι; οἶμαί γ', ἔφη, ω Σώκρατες, ουδενὸς avηττον φανηναι δίκαιος. Ἀρ' ουν, ἔφη, των δικαίων εστὶν ἔργα ωσπερ των τεκτόνων; Εστι μέντοι, ἔφη. 'Αρ' ουν, ἔφη, ωσπερ οι τέκτονες ἔχουσι τα εαυτῶν ἔργα ἐπιδεῖξαι, 13ουτως οι δίκαιοι τα αυτῶν ἔχοιεν αν ἐξηγησασθαι; Μὴ ουν, ἔφη ὁ Ευθυδημος, ου δυναμαι εγὼ τα της δικαιοσυνης ἔργα ἐξηγησασθαι; καὶ νη Δί' ἔγωγε τα της αδικίας' ἐπεὶ ουκολίγα ἔστι καθ' ἐκάστην Ἱμέραν τοιαfτα ὁρὰν τε καὶ ἀκουειν. 13 Βούλει ουν, ἔφη ὁ Σωκράτης, γράψωμεν ἐνταυθοῖ μεν δέλτα, eto ενταυθοῖ δε ἄλφα, εἶτα ο τι μεν αν δοκy ημῖν της δικαιοσυνης ἔργον εἶναι, προς το δέλτα τιθῶμεν, ο τι δ' αν της αδικίας, προς τὸ ἄλφας Εἴ τί σοι δοκεῖ, ἔφη, προσδεῖν τουτων, ποίει ταῖτα. καὶ ὁ Σωκράτης γράψας ωσπερ εἶπεν, I 4 Ουκοῖν, ἔφη, ἔστιν εν ἀνθρώποις ψευδεσθαι; Εστι μέντοι, 25 ἔφη. Ποτέρωσε ουν, ἔφη, θῶμεν τουτος Δηλον, ἔφη, οτι προς την αδικίαν. Ουκοῆν, ἔφη, καὶ εξαπατὰν ἔστι; Και