Xenophontis Opera omnia

221쪽

ευθὴς ἄν ἐπίσταιο, ῶστε κώ αλλον, ει βούλοιο, διδασκειν. οἷομαι δ εφη, πάνυ και λεληθένaι πολλά σε αυτὸν ἐπιστάμενον αυτῆς. καὶ γὰρ δὴ οἱ μεν ἄλλοι τεχνῖται ἀποκρύ- 11πτονταί πως τα ἐπικαιριώτατα ῆς εκαστος ἔχει τεχνης, τῶνε δε γεωργῶν ὁ κάλλιστα μεν φυτεύων μάλιστ aν ήδοιτο, εἴ

τις αυτον θεοῦτο, ὁ κάλλιστα δε σπειρων ωσaυτως' ο τι δεεροιο τῶν καλῶς πεποιημένων, ουδὲν ο τι αν σε ἰποκρύψaιτο

οπως εποίησεν. οἴτω καὶ τα ήθη, A Σώκρατες, ἔφη, γεν - 12 ναιοτάτους τους αυτ, συνόντας ἡ γεωργία εοικε παρέχεσθαι. io Ἀλλα το μεν προοίμιον, εφην εγώ, καλον καὶ οὐχ οἷον 13 ἀκουσaντα ἀποτρέπεσθαι του ερωτήμaτος' συ δε, ὁτι ευπετες ἐστι μαθεῖν, διὰ τουτο πολυ μοι μὰλλον διεξιθι αυτήν. ου

γὰρ σοὶ αισχρον τὰ ράδια διδάσκειν εστίν, ἀλλ' ἐμοὶ πολυαἴσχιον μὴ επίστασθαι ἄλλως τε καὶ εἰ λρήσιμα ἄντα

i5 τυγχάνει. Πρῶτον μεν τοίνυν, εφη, ὼ Σώκρατες, τουτο ἐπιδεῖξαι XVI βουλομαι σοι ὼς ου χαλεπόν εστιν ὁ λεγουσι ποικιλώτατον τῆς γεωργίας εἶναι οι λόγω μεν aκριβεστατα αυτὴν διε

ξιόντες, ήκιστα δε εργαζόμενοι. φασὶ γὰρ τον μέλλοντα etao Hρθῶς γεωργήσειν την φύσιν χρῆναι πρῶτον τῆς γης εἰδένaι. ρθῶς γε, εφην εγώ, ταυτα λέγοντες. ὁ γὰρ μὴ ειδὼς ο τι δύναται ἡ γῆ φέρειν, οὐδ' o τι σπείρειν οἶμαι Ουδ' ο τι φυτευε ινδει εἰδείη ἄν. Oυκουν, εφη ὁ Ἱσχόμαχος, καὶ ἶλλοτρίας γῆς 3τουτο ἔστι γνῶναι, ο τι τε δύναται φέρειν καὶ ο τι μὴ δύναται, as ὁρῶντα τοῖς καρποῖς καὶ τὰ δένδρα. ἐπειδὰν μέντοι γνῶ τις, ουκέτι συμφέρει θεομαχεῖν. ου γὰρ ἄν, οτου δέοιτο aυτός, τοῖτο σπειρων καὶ φυτεύων μὰλλον ὰν ἔχοι τὰ επιτήδεια δε 0 τι ἡ γῆ ῆδοιτο φύουσα καὶ τρέφουσα. ἄν δ' ἄρα δι αργίαν 4' τῶν ἐχόντων αυτὴν μὴ ἔχη τὴν ἐαυτῆς δύναμιν ἐπιδεικνύναι,3o ἔστι καὶ παρὰ γείτονος τόπου πολλάκις αληθέστερα περὶ αυτῆς γνῶναι ἡ παρὰ γείτονος ανθρώπου πυθέσθαι. καὶ 3

222쪽

χερσεύουσα δε ὁμως επιδείκνυσι την αυτῆς φύσιν ὴ γὰρ ταάγρια καλὰ φύουσα δύναται θεραπευομενη καὶ τα Οερα καλὰ εκφερειν. φύσιν μεν δη γης ουτως καὶ οι μη πάνυ εμπειροι 6 γεωργίας ομως δύνανται διαγιγνώσκειν. Ἀλλα τουτο μεν,εφην εγώ, ὼ Ἱσχόμαχε, ικανῶς γηη μοι δοκῶ ἀποτεθαρρη- 5κεναι, ὼς ου δεῖ φοβούμενον μη ου γνῶ τῆς γῆς φύσιν 7 ἀπεχεσθαι γεωργίας. καὶ γὰρ δη, εφην, ἀνεμνήσθην το των

ἁλιεων, οτι θaλαττουργοὶ δντες καὶ οἴτε καταστήσαντες επὶ θεαν ουθ' ῆσυχοι βαδίροντες, αλλὰ παρατρεχοντες ἄμα τους αγρούς, οταν ὁρῶσι τους καρπους εν τῆ γῆ, ομως ΟυK Io ὀκνοῖσιν ἀποφαίνεσθαι περὶ τῆς γῆς οποία τε ἀγαθή εστι καὶ ὐποία κακή, αλλὰ την μεν ψεγουσι, την δ' επαινοῖσι. καὶ πάνυ τοίνυν τοῖς εμπείροις γεωργίας ὁρω αυτους τὰ πλεῖστa κατὰ ταυτὰ ὰποφαινομενους περὶ τῆς ἀγαθῆς γῆς. 8 Πόθεν ουν βουλ', εφη, ἁ Σώκρατες, ἄρξωμαί σε τῆς γεωρ - 15γίας υπομιμνήσκειν; οἶδα γὰρ Oτι επισταμενω σοι πάνυ

0 πολλὰ φράσω ὼς δει γεωργεῖν. Ἐκεῖνο μοι δοκῶ, εφηνεγώ, ω Ἱσχόμαχε, πρῶτον αν ἡδεως μανθάνειν φιλοσόφου γὰρ μάλιστα εστιν ἀνδρός) οπως αν εγώ, εἰ βουλοίμην, γῆν

εργαρόμενος πλείστας κριθὰς καὶ πλείστους πυρους λαμβά- IoIO POιμι. Ουκοῖν τουτο μεν οἶσθα, οτι τὼ σπόρω νεον δειII υπεργάζεσθαι; οἶδα γάρ, εφην εγώ. Εἰ ουν ἀρχοίμεθα,εφη, ἀρουν την γῆν χειμῶνος; Ἀλλα πηλος αν εἴη, εγὼ εφην. Ἀλλα του θερους σοι δοκεῖς Σκληρά, εφην εγώ, ἡ

Ia γῆ εσται κινεῖν τῶ μυγει. Κινδυνεύει εαρος, εφη, εῖναι 25 τούτου τοῖ εργου ἀρκτεον. Εικὸς γάρ, εφην εγώ, εστι μάλιστα χεῖσθαι την γῆν τηνικαῖτα κινουμενην. Και την πόαν γε ἀναστρεφομενην, εφη, ἁ Σώκρατες, τηνικαῖτα κόπρον μεν τῆ γῆ ήδη παρεχειν, καρπον δ' ουπω καταβαλεῖν ἄστε

223쪽

ποιεῖν την γην καὶ την Γλην; Καὶ την μεν γε δεην, εφηνεγώ, καταβάλλειν, ὼς αυαίνηται, ἐπιπολης, την δε γην στρέφειν, ὼς η ώμη αυτης ὀπτὰτaι. 13 Περὶ μεν της νεου ὁρας, εφη, ἁ Σώκρατες, ὼς ὀμφοτεροις XVIIημῖν ταυτα δοκεῖ. Δοκεῖ γὰρ ουν, εφην εγώ. Περί γε

μεντοι του σπόρου ἄρας ἄλλο τι, εφη, ἁ Σώκρατες, γιγνώσκεις η την ἄραν σπείρειν ης πάντες μεν οἱ πρόσθεν ἄνθρωποι πεῖραν λαβόντες, πάντες δε οἱ νυν λαμβάνοντες, εγνώκασι et o κρατίστην εἶναι; επειδὰν γὰρ ὁ μετοπωρινὸς χρόνος ελθy, a πάντες που οἱ ἄνθρωποι προς τον θεον ὰποβλεπουσιν, ὁπότε βρεξας την γην αφησει αυτους σπείρειν. Ἐγνώκασι δ)ὶ γ εφην εγώ, ὼ Ἱσχόμαχε, καὶ το μη εν ξηρα σπείρειν εκόντες εἶναι πάντες ἄνθρωποι, δηλον οτι πολλαῖς ζημίαις παλαί-

ταυτα μεν, εφη ὁ Ἱσχόμαχος, ὁμογνωμονουμεν πάντες οἱ ἄνθρωποι. 'A γὰρ ὁ θεὸς διδάσκει, εφην εγώ, ουτω γίγνεται ὁμονοεῖν' οῖον ἄμα πὰσι δοκεῖ βελτιον εἶναι εν τοῦ χειμῶνι παχεα ἱμάτια φορεῖν, αν δυνωνται, καὶ πυρ κάειν ἄμα πὰσι

224쪽

4 δοκεῖ, αν ξυλα ἔχωσιν. Ἀλλ' εν τῶδε, ἔφη ὁ Ἱσχόμαχος,

πολλοὶ ηδη διαφέρονται, A Σώκρατες, περὶ του σπόρου, πότερον ὁ πρωιμος κράτιστος η ὁ μεσος η ὁ ὀψιμώτατος. Καὶ ὁ θεός, ἔφην εγώ, ου τεταγμένως το ετος αγει, ἀλλα τὸμεν τω πρωίμω κάλλιστα, τὸ δὲ τω μέσω, τὸ δε τω ὀψιμω - εθ τάτω. Συ ουν, ἔφη, ἁ Σώκρατες, πότερον ηγη κρῶ τον εἶναιενὶ τουτων των σπόρων χρησθαι ἐκλεξάμενον, εάν τε πολυεάν τε ολίγον σπερμα σπείρy τις, η ἶρξάμενον ἀπὸ του πρωιμωτάτου μέχρι του ὀψιμωτάτου σπείρειν; καὶ εγω6 εἶπον Ἐμοι μεν, ω Ἱσχόμαχε, δοκεῖ κράτιστον εἶναι παντὸς io μετέχειν του σπόρου. πολυ γὰρ νομίζω κρεῖττον εἶναι αεὶὰρκουντα σῖτον λαμβάνειν η ποτὲ μεν πάνυ πολυν ποτὲ δὲ μηδ' ικανόν. Και τουτο τοίνυν συγε, ἔφη, ω Σωκρατες, ὁμογνωμονεῖς εμοὶ ὁ μανθάνων τω διδάσκοντι, καὶ ταυτα7 πρόσθεν εμου την γνώμην ἀποφαινόμενος. Tί γάρ, εφην I5εγώ, εν τω ρίπτειν τὸ σπέρμα ποικίλη τέχνη ἔνεστι; ΙΠάντως, ἔφη, ἁ Σώκρατες, ἐπισκεψώμεθα καὶ τουτο. οτι μὲν γαρ εκτης χειρὸς δει ρίπτεσθαι τὸ σπέρμα καὶ συ που οἶσθα, ἔφη.

Kαι γὰρ ἐώρακα, ἔφην εγώ. Pίπτειν δέ γε, ἔφη, οι μὲν

ὁμαλῶς δυνανται, οι δ' ου. Ουκουν τουτο μέν, ἔφην εγώ, aQηδη μελέτης δεῖται ἄσπερ τοῖς κιθαρισταῖς η χείρ, οπως

8 δυνηται υπηρετεῖν τn γνώμy. ΓΙάνυ μὲν ουν, ἔφη αν δέ γε n, pq, η γη η μὲν λεπτ0τέρα, η δὲ παχυτέρας Tί τουτο, εγὼ ἔφην, λέγεις; δρά γε την μὲν λεπτοτέραν οπερ ἀσθενεστέραν, την δὲ παχυτέραν οπερ ισχυροτέραν; T0υτ , ἔφη, 25 λέγω, καὶ ε ρωτῶ γέ σε πότερον ἴσον αν ἐκατέρα τ9 γν9 σπέρμα διδοίης η ποτέρα αν πλέοP. Tω μὲν οἴνω, ἔφην, ἔγωγε νομίζω τω ἰσχυροτέρω πλέον ἐπιχεῖν et δωρ, καὶ ἁνθρώπω τω ἰσχυροτέρω πλέον βάρος, εὰν δέν τι φέρειν,

ἐπιτιθέναι, καν δέy τρέφεσθαί τινας, τοῖς δυνατωτέροις 3o τρέφειν αν τους πλείους προστάξαιμι. εἰ δὲ η ασθενης γη

225쪽

ἰσχυροτέρα, εφην εγώ, γίγνεται, αν τις πλείονα καρπον αυτyεμβάλy, ωσπερ τα υποζύγια, τοῖτο συ με δίδασκε. Και ὁ Io σχόμαχος γελάσας εἶπεν Ἀλλα. παίζεις μεν σύγε, εφη, ἁ Σώκρατες. ευ γε μεντοι, εφη, ἴσθι, αν μεν εμβαλὼν τοξ σπερμα Ty γ επειτα εν ω π0λλην εχει τροφην η γη ἀπὸ τ08 ουρανοῖ χλόης γενομενης ἀπὸ τοῖ σπερματος καταστρεφνς αυτο πάλιν, τοfτο γίγνεται σιτος τy γ , καὶ ωσΠερυπὸ κόπρου ισχυς αυτν εγγίγνεται' aν μεντοι εκτρεφειν εaς την γην διὰ τελους το σπερμα εις καρπόν, χαλεπον Tyio ασθενεῖ γy ες τελος πολὴν κaρπον εκφερειν. καὶ συι δε ασθενεῖ χαλεπὸν πολλοῖς αδροῖς χοίρους εκτρεφειν. Aεγεις II

συ, εφην εγώ, A Ἱσχόμαχε, τy ασθενεστερα γy μεῖον δεῖντο σπερμα εμβαλειν; Ναὶ μὰ Δί εφη, ω Σώκρατες, καὶ συγε συνομολογεις, λεγων οτι νομίζεις τοῖς ἰσθενεστεροις πὰσι,5 μείω προστάττειν πράγματα. Tους δε δη σκαλεας, εφην Iaεγω, A Ἱσχόμαχε, τίνος ενεκα εμβάλλετε τω σίτως οἶσθα δ' που, εφη, οτι εν τω χειμῶνι πολλὰ υδaτα γίγνεται. Tί γὰρ ου; εφην εγώ. Ουκοῖν θῶμεν τοῖ σίτου καὶ κατaκρυφθηναί τινα υπ' αυτῶν ἰλύος επιχυθείσης καὶ ψιλωθηναί τινας zo ρίζως υπὸ ρεύματος. κοὰ υλη δε πολλάκις υπὸ των υδάτωνδηπου συνεξορμα τω σίτω καὶ πaρεχει πνιγμὸν αυτω. Παντa, εφην εγώ, εικὸς ταfτα γίγνεσθαι. Ουκοῖν δοκεῖ σοι, εφη, I 3ενταfθα ηδη επικουρίας τινος δεῖσθαι ὁ σιτος; ΓΙάνυ μεν

226쪽

αν νὴ Δία την τροφην δεοι την υλην, εφην εγώ, ωσπερ τους κηφῆνας εκ των σμηνων ἀφαιρεῖν. Oυκουν, εφη, εἰκότως σοι δοκουμεν ἐμβαλεῖν τους σκαλεας; Πάνυ γε. ὰτὰρ ενθυμουμαι, εφην εγώ, A Ἱσχόμαχε, OUν εστι το ευ τας εικόνας επάγεσθαι. πάνυ γὰρ συ με εξώργισας προς την υλην τους 5 κηφῆνας ειπών, πολυ μαλλον ὴ οτε περὶ αυτῆς τῆς υλης

ελεγες.

XVIII Ἀταρ ουν, εφην εγώ, εκ τουτου αρα θερίζειν εἰκός. διδασκε ουν εἴ τι ἔχεις με κώ εις τουτο. ' AP μη γε φανῆς, εφη, καὶ εις τουτο ταυτὰ εμοὶ επιστάμενος. ἔτι μεν ουν Io. τεμνειν των σῖτον δει οἶσθα. Tι δ' ου μελλως εφην εγώ.

Πότερ' αν ουν τεμνοις, εφη, στὰς ενθα πνεῖ ἄνεμος δε αντως; Ουκ ὰντως, εφην, εγωγε χαλεπὸν γὰρ οἶμαι καὶ τοῖς ἄμμασι καὶ ταῖς χερσὶ γίγνεται ἀντίον ἀχυρων και αθερων θερίζειν. et Και is κροτομοίης δ' αν, εφη, ἡ παρὰ γῆν τεμνοις; AP μεν 15 βραχυς ' ὁ κάλαμος του σίτ0υ, εγωγ εφην, κάτωθεν avτέμνοιμι, ἴνα ικανὰ τὰ ἄχυρα μὰλλον γίγνηται εὰν δε υψηλὸς θ, νομίζω ὀρθῶς αν ποιεῖν μεσοτομῶν, Da μήτε οι ἁλοῶντες

μοχθῶσι περιττὸν πόνον μήτε οι λικμῶντες ῶν Ουδεν προσδεονται. το δε εν τη γῆ λειφθεν ηγουμαι και κατακαυθεν aO συνωφελειν αν την γῆν και εις κόπρον εμβληθεν την κόπρον

3 συμπληθυνειν. ορας, εφη, ἁ Σώκρατες, ως ἁλίσκει επ'αυτοφώρω καὶ περὶ θερισμου εἰδὼς ἄπερ εγώ; Κινδυνεύω, εφην εγώ, και βούλομαι γε σκεψασθαι εἰ και ἁλοὰν επίσταμαι. Oυκουν, εφη, τουτο μεν οἶσθα, οτι υποζυγίω ἁλοῶσι 234 τον σῖτον. Tί δ' ουκ, εφην εγώ, οιδας και υπ0ρύγιά γε καλούμενα πάντα ομοίως, βους, ἡμιόνους, ιππους. Ουκουν, eφη, ταυτα μεν ἡγῆ τοσουτον μόνον ειδεναι, ' πατεῖν τον

σῖτον ελαυνόμενα; Tί γὰρ αν ἄλλο, εφην εγώ, υπ0ρύγια 5 εἰδείης πως δε το δεόμενον κόψουσι καὶ ὁμαλιεῖται ὁ 3o

227쪽

ἁλοατος, τίνι τOfτο . ω Σωκρατες; ἔφη. Δῆλ0ν οτι, ἔφην ἐγω, τοῖς ἐπαλωσταις. στρέφοντες γὰρ κώ υπὸ τους πόδας υποβάλλοντες τὰ ἄτριπτα ἀεὶ δηλον οτι μάλιστα ὁμαλίθοιεναν τον δῖνον καὶ τάχιστα ἁνυτοιεν. Tαυτα μεν τοίνυν, 5 ἔφη, ουδὲν ἐμοῖ λείπει γιγνωσκων. Oυκοῖν, ἔφην ἐγω, ω 6Ἱσχομαχε, ἐκ τουτου δη καθαροῆμεν τον σιτον λικμωντες.

Και λέξον γέ μοι, ω Σωκρατες, ἔφη ὁ Ἱσχόμαχος, η οἶσθα οτι ἄν ἐκ του προσηνεμου μέρους της ἄλω ἄρχν, δι ολης της ἄλω οἴσεταί σοι τὰ ἄχυρας Ἀνάγκη γάρ, ἔφην ἐγω.

Io Ουκοῆν εἰκὸς καὶ ἐπιπίπτειν, ἔφη, αυτὰ ἐπὶ τον σῖτον. Πολὴ 7 γάρ ἐστιν, εφην ἐγω, το υπερενεχθηναι τὰ ἄχυρα υπὲρ τον σῖτον εἰς το κενὸν της ἄλω. Aν δέ τις, ἔφη, λικμα ἐκ του υπηνέμου ἀρχομενος; Δηλον, ἔφην ἐγω, οτι ευθυς ἐν τy

ἀχυροδόκ' ἔσται τὰ ἄχυρα. Ἐπειδὰν δὲ καθάρyς, ἔφη, τον 8

75 σιτον μέχρι του ημίσεος της ἄλω, πότερον ευθυς Ουτω κεχυμένου του σιτου λικμησεις τὰ ἄχυρα τὰ λοιπὰ h συνωσας τον καθαρον προς τον πόλον ως εἰς στενότατον; Συνωσας νηΔι , ἔφην ἐγω, τον καθαρὸν σῖτον, D υπερφέρηταί μοι τὰ ἄχυρα εἰς το κενὸν της ἄλω, και μη δὶς ταυτὰ ἄχυρα δέpao λικμὰν. Συ μεν δη ἄρα, ἔφη, A Σωκρατες, σῖτόν γε ἄν 9 τάχιστα καθαρὸς γένοιτο καν ἄλλον δυναιο διδάσκειν. Taυτα τοίνυν, ἔφην ἐγω, ἐλεληθη ἐμαυτὸν ἐπιστάμενος. καὶ πάλαι ἐνν0ω ἄρα εἰ λέληθα καὶ χρυσοχοεῖν και αυλεῖν και ζωγραφεῖν ἐπιστάμενος. ἐδίδαξε γὰρ Ουτε ταυτί με Ουδεις Ουτε25 γεωργεῖν ὁρω δ' ωσπερ γεωργοfντας καὶ τὰς ἄλλας τέχνας ἐργα μένους ἀνθρώπους. Ουκοῖν, ἔφη ὁ Ἱσχόμαχος, ἔλεγον Io ἐγω σοι πάλαι οτι καὶ ταυτη εἴη γενναιοτάτη η γεωργικητέχνη, οτι και ραστη ἐστὶ μαθεῖν. Ἀγε δη, ἔφην ἐγω, οἶδα,

28 αγε . . . επιστάμενοs dananat Leonclavius

228쪽

ελελήθειν εμαυτὸν επιστάμενος.

XIX Εστι δ' ουν, εφην εγώ, τῆς γεωργικῆς τεχνης και ἡτων δενδρων φυτείας Ἀστι γὰρ ουν, εφη ὁ Ἱσχόμαχ0ς.

μιποδίου. καὶ γὰρ εξορυττοιτο ἄν σκαπτόμενα, εφην εγώ, τὰ φυτά, εἰ λίαν γε ουτως επιπολῆς πεφυτευμένα ε . a Q5 Oυκοῖν τουτο μεν, εφη, se Σώκρατες, ικανῶς οἶσθα, οτι Ουτεβαθυτερον πενθημιποδίου δρυττουσιν ουτε βραχυτερον τριη

229쪽

ὀρωρυγμενοι ἁσιν οἱ βόθροι, ὁπηνίκα δει τιθεναι εκάτερa ταφυτὰ ηδη ειδες; Mάλιστα, εφην εγώ. Συ ουν βουλόμενος 8ε ὼς τάχιστα φῆναι αυτὰ πότερον υποβαλων αν της γης της ειργασμενης οἴει τον βλαστὸν του κληματος θαττον χωρεῖν διὰ της μαλακης η δια της αργου εις το σκληρόν; Δηλον,εφην εγώ, ὁτι δια της ειργασμενης θαττον αν η δια της αργου βλαστάνοι. Ουκουν υποβλητεα αν εἴη τῶ φυτῶ γη. 9io Tί δ' os μελλεις εφην εγώ. ΓΙότερα δε ὁλον το κλημα ορθὸν τιθεὶς προς τον ουρανὸν βλεπον ηγy μαλλον ανριουσθαι αυτὸ η κώ πλάγιόν τι υπὸ τp υπ0βεβλημενy γpθείης αν, ωστε κεῖσθaι ωσπερ γάμμα υπτιον; Ουτω νη IOΔία πλείους γαρ αν οι οφθαλμοὶ κατὰ της γης εῖεν εκ 15 δε των οφθαλμῶν και ἄνω ὁρω βλαστάνοντα τα φυτά. καιτους κατὰ της γης ουν οφθαλμους ηγοχ μαι το αυτὸ τουτοποιεῖν. πολλῶν δε φυομενων βλαστῶν κατὰ της γης ταχυ αν και ισχυρὸν το φυτὸν ηγουμαι βλαστάνειν. Κατὰ ΙΙ ταυτὰ τοίνυν, εφη, και περὶ τουτων γιγνώσκων εμοὶ τυγ-ao χάνεις. επαμησαιο δ' αν μόνον, εφη, την γην, η καὶ σάξαις αν ευ μάλα περὶ το φυτόν; Σάττοιμ αν, εφην, νη Δί' εγώ. εἰ μεν γὰρ μη σεσαγμενον εἴη, υπὸ μεν του. υδατος ευ ο ιδ' οτι πηλὸς αν γίγνοιτο η ἄσακτος γη, υπὸ δε

a5 μεν του υδατος σηπεσθαι μεν δι' υγρότητα, αυαίνεσθαι δὲ διὰ ξηρότητα, ηγουν χαυνότητα της γης, θερμαινομενων τῶν ριζῶν. Καὶ περὶ aμπελων ἄρα συγε, εφη, φυτείας, Iaia Σώκρατες, τὰ αυτὰ εμοὶ πάντα γιγνώσκων τυγχάνεις. καὶ συκην, εφην εγώ, ουτω δει φυτευειν; οἶμαι δ εφη

230쪽

ὁ 'Iσχομαχος, καὶ τἄλλα ἀκρόδρυα πάντα. των γὰρ εν τητῆς αμπέλου φυτεία καλῶς ἐχόντων τί av ὰποδοκιμάσαις 13 εις τὰς ἄλλας φυτείας; 'Ελαίαν δε πῶς, ἔφην εγώ, φυτευ- σομεν, A Ἱσχόμαχεῖ Ἀποπειρα μου καὶ τουτο, ἔφη, μάλιστα πάντων ἐπιστάμενος. ὁρας μεν γὰρ δὴ οτι βαθυτερος εορυττεται τῆ ελαία βόθρος καὶ γὰρ παρὰ τὰς οδους μάλιστα

ορυττεται' ὁρας δ' οτι πρέμνα πὰσι τοῖς φυτευτηρίοις πρόσεστιν' ὁρας δ', ἔφη, τῶν φυτῶν πηλον ταῖς κεφαλαῖς πάσαις επικείμενον καὶ πάντων τῶν φυτῶν εστεγασμένον

I4 το ἄνω. 'Oρῶ, ἔφην εγώ, ταfτα πάντα. Καὶ ὁρῶν δή, io ἔφη, τί αυτῶν ου γιγνώσκεις; ὴ το ἄστρακον αγνοεις, ἔφq, ὼ Σώκρατες, πῶς αν ἐπὶ του πηλου ἄνω καταθείης; Ματον Δί', ἔφην εγώ, ουδὲν ον εἶπας, ὼ 'Ισχόμαχε, αγνοῶ, αλλὰ πάλιν εννοῶ τί ποτε, οτε πάλαι ήρου με συλλήβδην εἰ επίσταμαι φυτευειν, Ουκ ἔφην. ου γὰρ εδόκουν ἔχειν λ5αν εἰπεῖν ουδὲν fi δει φυτευειν' επεὶ δε με καθ' ἔν ἔκαστονεπεχείρησας ερωταν, αποκρίνομαι σοι, ὼς συ φής, ἄπερ συIS γιγνώσκεις ὁ δεινος λεγόμενος γεωργός. 'Αρα, ἔφην, ἁ Ἱσχόμαχε, ἡ ἐρώτησις διδασκαλία εστίν; ἄρτι γὰρ δή, ἔφην ἐγώ, καταμανθάνω fi με επηρώτησας ἔκασταρ ἄγων ao

γάρ με δι ou εγὼ ἐπίσταμαι, ομοια τουτοις επιδεικνυς hουκ ἐνόμιον επίστασθαι ἰναπείθεις, οἶμαι, ὼς καὶ ταῖτα

I 6 επίσταμαι. 'Αρ' oῖν, ἔφη ὁ Ἱσχόμαχος, και περὶ αργυρίου ἐρωτῶν ἄν σε, πότερον καλὸν ἡ Ου, δυναίμην ἄν σε πεῖσαιως επίστασαι διαδοκιμάζειν τὰ καλὰ καὶ τὰ κίβδηλα αργυρια; a 5κῶ περὶ αυλητῶν ἄν δυναίμην ὰναπεισαι ὼς επίστασaιαυλεῖν, καὶ περὶ ζωγράφων καὶ περὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιου - των; Ισως ἄν, ἔφην εγώ, επειδὴ καὶ γεωργεῖν ἀνέπεισάς

με ως επιστήμων εἴην, καίπερ εἰδότα οτι ουδεὶς πώποτε