Xenophontis Opera omnia

251쪽

ἔφη, ως καλος ὁ παῖς AP ομως συν τοῖς σχημασιν ἔτι καλλίων φαίνεται η οταν ησυχίαν ἔχI; καὶ ὁ Ναρμίδης εἶπεν Ἐπaινοῖντι ἔοικας τον ὀρχηστοδιδάσκαλον. Ναὶ μὰ τον Δί', 163 εφη ὁ Σωκράτης καὶ γὰρ ἄλλο τι προσενενόησα, οτι οὐδὲν αργον τοῖ σωματος εν τy ὀρχησει ην, αλλ' ἄμα καὶ τράχηλος καὶ σκέλη καὶ χεῖρες ἐγυμνάοντο, ἄσπερ χρη ὀρχεῖσθαι τον μέλλοντα εὐφορώτερον το σῶμα ἔξειν. καὶ εγὼ μέν, ἔφη, πάνυ αν ἡδέως, ἁ Συρακόσιε, μάθοιμι τα σχηματα παρὰ σου. Io καὶ ως, Tι ουν χρησy αυτοῖς; ἔφη. Dρχησομαι νη Δία. 17εντasθα δη ἐγέλασαν ἄπαντες. καὶ ὁ Σωκράτης μάλα ἐσπουδακότι τῶ προσώπω, Γελὰτε, ἔφη, επ' εμοί; πότερον επὶ τούτω εἰ βούλομαι γυμναζόμενος μὰλλον ἡγιαίνειν η εἰηδιον εσθίειν καὶ καθεύδειν η εἰ τοιούτων γυμνασίων επιθυμῶ, 15 μη ωσπερ οἱ δολιχοδρόμοι τα σκέλη μεν παχύνονται, τοῖς ἄμους δε λεπτύνονται, μηδ' ἄσπερ οἱ πύκται τοῖς μεν ἄμους παχύνονται, τα δε σκέλη λεπτύνονται, ἰλλα παντὶ διαπονῶν τῶ σώματι παν ἰσόρροπον ποιεῖν; η επ' εκείνω γελὰτε, οτι 18 ου δεησει με συγγυμναστην ζητεῖν, ουδ' εν ἄχλω πρεσβύτην et o ἄντα ἀποδύεσθαι, ἰλλ' ἀρκέσει μοι οἶκος ἐπτάκλινος, ἄσπερ καὶ νῖν τῶδε τὼ παιδὶ ηρκεσε τόδε το οἴκημα ἐνιδρῶσαι, καὶ χειμῶνος μεν εν στέγy γυμνάσομαι, οταν δε ἄγαν λαῖμα ν,εν σκια; η τόδε γελὰτε, εἰ μείρω τοῖ καιροf την γαστέρα Ι9ρχων μετριωτέραν βούλομαι ποιησαι αυτην; η ουκ ἴστε οτι

5 ἔναγχος ἔωθεν Ναρμίδης οὐτοσὶ κατέλαβέ με ὀρχούμενον; Ναι μὰ τον Δί', ἔφη ὁ Ναρμίδης καὶ το μέν γε πρῶτονεξεπλάγην καὶ ἔδεισα μη μαίνοιο ' ἐπεὶ δέ σου ηκουσα Ομοιαοῖς νῆν λέγεις, καὶ αυτὸς ἐλθὼν οἱ αδε ορχούμην μὲν ου, ου γὰρ πώποτε τοῖτ' εμαθον, ἐχειρονόμουν δέ ταῖτα γὰρ

252쪽

2o ηπιστάμην. Νη Δύ, εφη ὁ Φίλιππος, και γὰρ Oυν ουτω τασκέλη τοῖς ἄμοις φαίνει ἰσοφόρα εχειν ἄστε δοκεῖς ἐμοί,

καν εἰ τοῖς ἀγορανόμοις ἀφισταιης ωσπερ αρτους τα κάτω προς τα ἄνω, ἀζημιος αν γενέσθαι. καὶ ὁ Καλλίας εἶπεν ' Ω Σώκρατες, εμὲ μεν παρακάλει, οταν μέλλyς μανθάνειν 5 ὀρχεῖσθαι, Da σοι αντιστοιχῶ τε καὶ συμμανθάνω.21 Aγε δη, ἔφη ὁ Φίλιππος, και ἐμοὶ αυλησάτω, Da καὶεγὼ ὀρχησωμαι. επειδη δ' ἀνέστη, διηλθε μιμούμενος την

22 τε τοῖ πaιδὸς και την της παιδὸς ἄρχησιν. καὶ πρῶτον μεν οτι ἐπὶ νεσαν ὼς ὁ παῖς συν τοῖς σχημασιν ἔτι κaλ- Ioλίων ἐφαίνετο, ἰνταπέδειξεν ο τι κινοίη του σώμaτος ἄπaντης φύσεως γελοιότερον ἔτι δ' η παῖς εις τOἴπισθεν κaμπτομενη τροχοῖς ἐμιμεῖτο, εκεῖνος ταυτὰ εις το ἔμπροσθεν ἐπικύπτων μιμεῖσθαι τροχοῖς ἐπειρὰτο. τέλος δ' οτι τον

παῖδ' ἐπὶ νουν ὼς εν τη ὀρχησει ἄπαν το σῶμα γυμνάζοι, 15 κελευσας την αυλητρίδα θάττονα ρυθμὸν ἐπάγειν rει ἄμα23 πάντα καὶ σκέλη καὶ χεῖρας καὶ κεφαλην. επειδη δεὰπειρη κει, κατακλινόμενος εἶπε Tεκμηριον, A ἄνδρες, οτι

καλῶς γυμνάζει κώ τα ἐμὰ ὀρχηματα. εγὼ γ0ῆν διψῶ καὶ ὁ παῖς εγχεάτω μοι την μεγάλην φιάλην. Νη Δί uo ἔφη ὁ Καλλίας, καὶ ημῖν γε, ἐπεὶ καὶ ημεῖς διψῶμεν επὶ

24 σοὶ γελῶντες. ὁ δ' αυ Σωκράτης εἶπεν Ἀλλα πίνειν με ν, ω ἄνδρες, και ἐμοὶ πάνυ δοκεῖ τῶ γὰρ ἄντι ὁ οἶνος ἄρδων τὰς ψυχὰς τὰς μεν λύπας, ἄσπερ ὁ μανδραγόρας τοῖς. ανθρώπους, κο μίζει, τὰς δε φιλοφροσυνας, ἄσπερ ἔλαιον 2325 φλόγα, εγείρει. δοκεῖ μέντοι μοι καὶ τα τῶν ἀνδρῶν σώματα ταυτὰ πάσχειν ἄπερ καὶ τὰ τῶν εν γ9 φυομένων.

253쪽

ου δύναται ὀρθουσθαι Ουδε ταῖς αἴραις διαπνεῖσθaι' οταν δ' οσω ηδεται τοσουτον πίνy, κὐ μάλα ορθά τε αἴξεται καὶ θάλλοντα ἀφικνεῖται εις την καρπογονίαν. οἴτω δε καὶ 265 ημεῖς αν μεν ἁθρόον το ποτὸν εγχεωμεθα, ταχὴ ημῖν καιτα σωματα κῶ αι γνῶμαι σφaλουνται, κώ ουδε ἀναπνεῖν, μη οτι λεγειν τι δυνησόμεθα αν δε ημῖν οι παῖδες μικραῖς κυλιξι πυκνὰ επιψακάρωσιν, Da καὶ εγω εν Γοργιείοις ρημασιν εἴπω, ουτως ου βιαζόμενοι μεθύειν ἡπὸ του οἴνου io ἀλλ' ἀναπειθόμενοι προς το παιγνιωδεστερον ἀφιξόμεθα. εδόκει μεν δη ταῆτα πὰσὐ προσεθηκε δε ὁ Φίλιππος ως 27 χρη τους οἰνοχόους μιμεῖσθαι τους αγαθους Λρματηλάτας,θὰττον περιελαύνοντας τὰς κύλικας. οι μεν δη οινοχόοι

ὁ δὲ Ναρμίδης καὶ εἶπεν Ἀλλ' εμοὶ μεν δοκεῖ, ω ἄνδρες,

ωσπερ Σωκράτης εφη τον οἶνον, οἴτως καὶ αἴτη η κρὰσις των τε παίδων της ωρας καὶ των φθόγγων τὰς μεν λύπας 2o κοιμήειν, την δ' ἰφροδίτην εγείρειν. εκ τούτου δε πάλιν et εἶπεν ὁ Σωκράτης οῖτοι μεν δη, ω ἄνδρες, ικaνοὶ τερπειν ημὰς φαίνονται ημεῖς δε τούτων οἶδ' oτι πολὴ βελτίονες οἰόμεθα εἶναι ουκ aισχρον οῖν εἰ μ)ὶδ' επιχειρησομεν συνόντες ὐφελεῖν τι η ευφραίνειν αλληλους; Ἐντευθεν 23 εἶπαν πολλοί Συ τοίνυν ημῖν εξηγοῖ ποιων λόγων ἁπτόμενοι μάλιστ αν ταυτα ποιοῖμεν. Ἐγὼ μεν τοίνυν, εφη, 3ηδιστ' αν ἀπολάβοιμι παρὰ Καλλίου την ἡπόσχεσιν. εφη γὰρ δήπου, εἰ συνδειπνοῖμεν, επιδείξειν την αυτ σοφίαν.

254쪽

Καὶ ἐπιδείξω γε, ἔφη, εὰν καὶ υμεῖς ἄπαντες εις μέσον φέρητε ο τι ἔκαστος ἐπίστασθε αγαθόν. Ἀλλ' ουδείς σοι, ἔφη, αντιλέγει το μη ου λέξειν ο τι ἔκαστος ηγεῖται η πλειστου ἄξιον ἐπίστασθαι. Ἐγὼ μεν τοίνυν, ἔφη, λέγω υμῖν ἐφ' ω μέγιστον φρονῶ. ανθρώπους γὰρ οἶμαι ικανὸς 5εῖναι βελτίους ποιεῖν. καὶ ὁ 'Aντισθένης εἶπε ΙΠότερον τέχνην τινα βαναυσικην η καλοκἀγαθίαν διδάσκων; Εἰ καλοκἀγαθία εστὶν η δικαιοσυνη. Νη Δί εφη ὁ Ἀντισθένης, η γε ἀναμφιλογωτάτη ἐπεί τοι ανδρεία μεν καὶ σοφία ἔστιν oτε βλαβερὰ καὶ φίλοις και πόλει δοκεῖ εἶναι, 1 os η δε δικαιοσυνη ουδὲ καθ' εν συμμίγνυται τη aδικία. Ἐπειδὰν τοίνυν καὶ υμῶν ἔκαστος εἴπy ο τι ωφέλιμον ἔχει, τότε κἀγὼ ου φθονησω ειπεῖν την τέχνην δι ης τουτο απεργά -

ρομαι. ἀλλα συ αυ, εφη, λέγε, ὼ Νικηρατε, ἐπὶ ποια ἐπιστημy μέγα φρονεῖς. καὶ δς εἶπεν D πατηρ ὁ επιμε- 13λουμενος οπως ἀνηρ αγαθὸς γενοίμην ηνάγκασέ με πάντα τα Dμηρου ἔπη μαθεῖν κῶ νυν δυναίμην αν Ἱλιάδα ἴλην 6 καὶ Dδυσσειαν απὸ στόματος εἰπεῖν. 'Εκεῖνο δ', ἔφη ὁ Ἀντισθένης, λέληθέ σε, οτι καὶ οι ραψωδοὶ πάντες ἐπίστανται ταυτα τα ἔπης Καὶ πῶς αν, ἔφη, λεληθοι ἀκροώμενόν γε roaυτῶν ολίγου αν ἐκάστην ημέραν; οἶσθά τι ουν ἔθνος,

ρατος, ουκουν ἔμοιγε δοκῶ . Δηλον γάρ, ἔφη ὁ Σωκράτης,

ὁτι τὰς υπονοίας Ουκ ἐπίστανται. συ δε Στησιμβρότω τε

καὶ 'Aναξιμάνδρω καὶ ἄλλοις πολλοῖς πολυ δέδωκας ἀργυριον, 257 Aστε ουδέν σε τῶν πολλου ἀξιων λέληθε. τι γὰρ συ, ἔφη,

se Κριτόβουλε, επὶ τίνι μέγιστον φρονεις; Ἐπὶ κάλλει, ἔφη. M ουν καὶ συ, ἔφη ὁ Σωκράτης, ἔξεις λέγειν οτι τὼ σὼ κάλλει ικανὸς εἶ βελτίους ημὰς ποιεῖν; Εἰ δὲ μη,

255쪽

δῆλον γε ὁτι φαυλος φανουμαι. Tι γαρ σύ, εἶπεν, επι 8 τίνι μεγα φρονεῖς, ἁ Ἀντίσθενες; Ἐπι πλούτω, εφη. ὁμεν δη Ἐρμογενης ἀνήρετο εἰ πολυ εἴη αυτῶ αργύριον. ὁ δε ἀπώμοσε μηδε οβολόν. Ἀλλα γην πολλὴν κεκτησαις

επὶ τίνι μεγα φρ0νεῖς; Ἐγὼ αυ, εφη, επὶ πενία μεγαφρονῶ. Νὴ Δι', εφη ὁ Σωκράτης, επ' ευχαρίτω γε πράγματι. τουτο γαρ δη ηκιστα μεν επίφθονον, ηκιστα δε Io περιμάχητον, καὶ αφύλακτον ον σωρεται καὶ δμελούμενον

ἰσχυρότερον γίγνεται. Συ δε δη, εφη ὁ Καλλίας, επὶ τίνι Io μεγα φρ0νεῖς, ἁ Σώκρατες; καὶ ις μάλα σεμνῶς ἀνασπάσας

το πρόσωπον, Ἐπι μαστροπεία, εἶπεν. επεὶ δε εγελασavεπ' aυτῶ, 'Υμεῖς μεν γελὰτε, εφη, εγὼ δε οἶδ' ὁτι και πάνυ i5 αν πολλὰ χρήματα λαμβάνοιμι, ει βουλοίμην χρῆσθαι τyτεχPy. Σύ γε μην δῆλον, εφη ὁ Λύκων τον Φίλιππον II προσειπών, οτι επὶ τῶ γελωτοποιεῖν μεγα φρονεῖς. Δικαιότερον γ', εφη, οἷομαι, ὴ Καλλιππίδης ὁ υποκριτής, ἴς υπερσεμνύνεται ὁτι δύναται πολλοῖς κλαίοντας καθίρειν. zo Ουκουν καὶ σύ, εφη ὁ Ἀντισθενης, λεξεις, ἁ Λύκων, επὶ Ia τίνι μεγα φρονεῖς; και ις εφη Ου γaρ ἄπαντες ἴστε, εφη, 0τι επὶ τούτω τὼ υιεῖ; ουτός γε μην, εφη τις, δῆλον οτι επὶ τῶ νικηφόρος εἶναι. και ὁ Αυτόλυκος ἰνερυθριάσας εἶπε Ma ΔΓ Ουκ εγωγε. επεὶ δε ἄπαντες ἡσθεντες ὁτι I3 5 ήκουσαν αυτου φωνήσαντος προσεβλεψαν, ήρετό τις αυτόν Ἀλλ' επὶ τῶ μην, se Aυτόλυκες ὁ δ' εἶπεν Ἐπι τῶ πατρί, καὶ ἄμα ενεκλίθη αυτῶ. και ὁ Καλλίας ἰδών, Ἀρ' οἶσθα,εφη, A Aύκων, ὁτι πλουσιώτατος εἶ ανθρώπων; Ma ΔΓ,

256쪽

ουκ αν δέξαιο τα βασιλέως χρήματα αντὶ του υιους Ἐπ'αυτοφώρω εἴλημμαι, ἔφη, πλουσιώτατος, ῶς εοικεν, ἰνθρώ- Ιη πων ἄν. Συ δε, εφη ὁ Νικήρατος, ἁ Ἐρμόγενες, επὶ τίνι

μάλιστα ἀγάλλp; κώ ὁς, Ἐπὶ φίλων, ἔφη, αρετὴ καὶ

δυνάμει, καὶ ωτι τοιοῖτοι ἄντες εμου επιμέλονται. ενταυθα 5

τοίνυν πάντες προσέβλεψαν aυτῶ, καὶ πολλοὶ ἄμα ήροντο εἰ καὶ σφίσι δηλώσοι αυτους. ὁ δε εἶπεν οτι ου φθονήσει. IV Ἐκ τουτου ελεξεν ὁ Σωκράτης Ουκοῖν λοιπὸν av εἴη ἡμιν ἁ εκαστος υπέσχετο ἰποδεικνυναι ως πολλοῖ ἄξιάεστιν. Ἀκουοιτ' av, ἔφη ὁ Καλλίας, εμου πρῶτον. εγὼ io γὰρ εν τῶ χρόνω ω υμῶν ἀκουω ὰπορουντων τί το δίκαιον,

κράτης, Πῶς, ἁ λῶστες εφη. Διδους νὴ Δί' ἀργυριον. 2 καὶ ὁ Ἀντισθενης επαναστὰς μάλα ελεγκτικῶς αυτὸν επήρετο οι δε ἄνθρωποι, ὼ Καλλία, πότερον εν ταῖς ψυχαῖς I5ὴ εν τω βαλανείω τo δίκαιόν σοι δοκουσιν ἔχειν; Ἐν ταῖς ψυχαῖς, εφη. Καπειτα συ εις το βαλάντιον διδους ὰργυ- ριον τὰς ψυχὰς δικαιοτερους ποιεῖς; Μάλιστα. Πως; τι

διὰ το εἰδεναι ὼς εστιν Oτου πριάμενοι τα επιτήδεια εξουσιν 3 Ουκ εθελουσι κακουργουντες κινδυνευειν. M καί σοι, εφη, aQὰποδιδόασιν ο τι αν λάβωσι; Μα τον Δί', ἔφη, ου μεν δ' .Tι δε, αντὶ του αργυρίου χάριτας; ου μὰ τον Δί', εφη, ουδὲ τουτο, ἀλλ' ενιοι καὶ ἐχθιόνως εχουσιν ἡ πρὶν λαβεῖν.

Θαυμαστά γ εφη ὁ Ἀντισθένης ἄμα εισβλέπων ὼς

ελέγχων αυτόν, ει προς μεν τους ἄλλους δυνασαι δικαίους 254 αν ποιεῖν αυτους, προς δε σαυτὸν ου. Καὶ τί τουτ, εφη ὁ Καλλιας, θαυμαστόν; ου καὶ τέκτονάς τε καὶ οικοδόμους πολλους ὁρας es ἄλλοις μεν πολλοῖς ποιουσιν οικίας, ἐαυτοις δε ου δυνανται ποιῆσαι, ἰλλ' εν μισθωταῖς οικουσι; καὶ

257쪽

Σωκράτης, ἀνεχεσθω μεντοι επεὶ καὶ οι μάντεις λεγονται δηπου ἄλλοις μεν προαγορευειν το μελλον, εαυτοῖς δε μηπροορὰν το επιόν. ουτος μεν δη ὁ λόγος ενταυθα εληξεν. 63 εκ τουτου δε ὁ Νικήρατος, Ἀκουοιτ' αν, εφη, καὶ εμοῖὰ εσεσθε βελτίονες, αν εμοὶ συνητε. ἴστε γὰρ δηπου οτι Oμηρος ὁ σοφωτατος πεποίηκε σχεδὸν περὶ πάντων των ανθρωπίνων. ὁστις αν ουν υμων βουληται η οικονομικὸς

η δημηγ0ρικὸς η στρατηγικὸς γενεσθαι η ὁμοιος Ἀχιλλεῖ

Ἀγαμεμνονα ὼς βασιλευς τε εἴη αγαθὸς κρατερός τ αι - μητης; Και ναι μα Δί', εφη, εγωγε ὁτι ἁρματηλατουντα 15 δει εγγυς μεν της στήλης κάμψαι,αυτὸν δε κλινθηναι ευξεστου επὶ δίφρου ηκ επ' αριστερὰ τοῖιν, ἀτὰρ τον δεξιὸν ιππονκενσαι ὁμοκλησαντ εἶξαί τε οι ηνία χερσί. και προς τούτοις γε ἄλλο οἶδα, και υμῖν αυτίκα μαλ' εξεστι pao πειρὰσθαι. εἶπε γάρ που μηρος Ἐπὶ δε κρόμυον ποτω ον. εὰν ουν ενεγκy τις κρόμμυον, αυτίκα μάλα τοfτόγε ωφελημενοι εσεσθε ηδιον γὰρ πιεῖσθε. και ὁ Ναρμίδης 8εῖπεν , ἄνδρες, ὁ Νικήρατος κρομμυων δειν επιθυμεῖ οἴκαδε ελθεῖν, ιν η γυνη αυτου πιστευy μηδε διανοηθηναι a5 μηδενα αν φιλησαι αυτόν. Νγj Δι', ἔφη ὁ Σωκράτης, αλλ' ἄλλην που δόξαν γελοίαν κίνδυνος ημῖν προσλαβεῖν. ἄψον μεν γὰρ δη ἄντως εοικεν ειναι, ως κρόμμυόν γε ου μόνον σiτον αλλὰ καὶ ποτὸν ηδυνει. εἰ δε δη τουτο και μετὰ

δεῖπνον τρωξόμεθα, ὁπως μη φησp τις ημὰς προς Καλλίαν

258쪽

9 ελθόντας ηδυπαθεῖν. Μηδαμῶς, εφη, ἁ Σώκρατες. εις μεν γὰρ μάχην ὁρμωμενω καλῶς εχει κρόμμυον υποτρώγειν,

ἄσπερ ενιοι τους ἀλεκτρυόνας σκόροδα σιτίσαντες συμβάλλουσιν ημεις δε ἴσως βουλευόμεθα οπως φιλησομεν τινα Io μὰλλον η μαχούμεθα. καὶ ουτος μεν δη ὁ λόγος ουτω πως 3επαυσατο. ὁ δε Κριτόβουλος, Ουκοῖν αυ εγὼ λελ, εφη,

τοίνυν μη καλός εἰμι, ὼς οἴομαι, υμεῖς au δικαίως απάτης δίκην υπεχοιτε ουδενὸς γὰρ ὁρκίροντος αεὶ ὀμνυοντες καλόν με φατε εῖναι. κἀγὼ μεντοι πιστευω. καλους γὰρ καὶ IoII αγαθους υμὰς ἄνδρας νομίω. εἰ δ' εἰμι τε τῶ ἄντι καλὸς καὶ υμεῖς τὰ αυτὰ προς εμε πάσχετε οιάπερ εγὼ προς τον εμοὶ δοκοῖντα καλὸν εἶναι, ἄμνυμι πάντας θεους μη ελεσθαι 12 αν την βασιλεως αρχην αντὶ του καλὸς εἶναι. νυν γὰρ

εγὼ Κλεινίαν ηδιον μεν θεῶμαι η τἄλλα πάντα τὰ εν i5ὰνθρώποις καλά τυφλὸς δε τῶν ἄλλων απάντων μὰλλον δεξαίμην αν εἶναι η Κλεινίου ενὸς οντος' ἄχθομαι δε καὶ νυκτὶ καὶ υπνω ὁτι εκεινον ουχ ὁρῶ, ημερα δε καὶ ηλίωτην μεγίστην χάριν οἰδα ὁτι μοι Κλεινίαν ἀναφαίνουσιν. 13 ἄξιόν γε μην ημῖν τοῖς καλοῖς καὶ επὶ τοῖσδε μεγα φρονεῖν, eto ὁτι τὸν μεν ισχυρὸν πονοῖντα δει κτὰσθαι τἀγαθὰ καὶ τὸν ἀνδρεῖον κινδυνεύοντα, τὸν δε γε σοφὸν λεγοντα- ὁ δε Ι4 καλὸς καὶ ησυχίαν εχων πάντ αν διαπράξαιτο. εγὼ γουν καίπερ εἰδὼς ὁτι χρηματα ηδυ κτημα ηδιον μεν αν Κλεινία τὰ ἄντα διδοίην η ετερα παρ' ἄλλου λαμβάνοιμι, ηδιον δ' et 3αν δουλευοιμι η ελευθερος εἴην, εἴ μου Κλεινίας ἄρχεινεθελοι. καὶ γὰρ πονοίην αν ραον εκείνω η ἀναπαυοίμην, καὶ κινδυνεύοιμ αν πρὸ εκείνου ηδιον η ακίνδυνος Gqν. Is ἄστε εἰ συ, ὼ Καλλία, μεγα φρονεις ὁτι δικαιοτερους

δυνaσαι ποιεῖν, εγὼ πρὸς πὰσαν αρετην δικαιότερος σου 3o

259쪽

ἀνὴρ καὶ πρεσβυτης. τεκμήριον δέ' θαλλοφόρους γὰρ τp'Aθηνα τους καλους γέροντας εκλέγονται, ὼς συμπαρομαρτουντος πάσ9 ηλικία του κάλλους. εἰ δε ἡδυ το παρ' Ι 815 ἐκοντων διαπράττεσθαι Av τις δεοιτο, ευ οἶδ' οτι και νυνὶθὰττον αν εγὼ καὶ σιωπῶν πείσαιμι τον παῖδα τόνδε -ὶ

την παῖδα φιλῆσαί με ἡ συ, ἁ Σώκρατες, εἰ καὶ πάνυ πολλὰ καὶ σοφὰ λέγοις. Tι τουτος ἔφη ὁ Σωκράτης ὼς I9γὰρ καὶ ἐμοῖ καλλιων οῦν ταῖτα κομπάρεις. Νὴ Δι', ἔφη

eto ὁ Κριτόβουλος, ἡ πάντων Σειληνῶν των εν τοις σατυρικοις αἴσχιστος αν εἴην. ὁ δε Σωκράτης καὶ ἐτυγχανε προσεμφερὴς τουτοις APQ Ἀγε νυν, εφη ὁ Σωκράτης, οπως με - Σομνήσp διακριθῆναι περὶ του κάλλους, ἐπειδὰν οι προκείμενοι λόγοι περιέλθωσι. κρινάτω δ' ημὰς μὴ Ἀλέξανδρος ὁ 25 Πριάμου, ἀλλ' αυτοὶ ουτοι Ουσπερ συ οἴει επιθυμεῖν σε φιλῆσαι. Κλεινία δ', εφη, ἁ Σώκρατες, Ουκ αν ἐπιτρέψαις; a Iκαὶ 5ς εἶπεν Ου γὰρ παυσp συ Κλεινίου μεμνημένος AP δε μὴ ονομάζω, ῆττόν τι με οἴει μεμνῆσθαι αυτοῖς ΟυK

260쪽

οἶσθα οτι Ουτω σαφὲς ἔχω εἴδωλον αυτου εν τp ψυχη ώς ει πλαστικος η ζωγραφικος ην, ουδὲν αν ηττον εκ του ειδώλου η προς αυτον Ῥῶν ομοιον αυτῶ ἀπειργασάμην; sta καὶ ὁ Σωκράτης υπέλαβε Tί δητα ουτως ομοιον εἴδωλον ἔχων πράγματά μοι παρέχεις ἄγεις τε αυτον οπου οψεις 5 Oτι, ὼ Σώκρατες, η μεν αυτου οψις ευφραίνειν δυναται, η δε του εἰδώλου τέρψιν μεν ου παρέχει, πόθον δὲ εμποιεῖ.23 και ὁ Ἐρμογένης εἶπεν Ἀλλ' εγώ, ω Σώκρατες, ουδὲ προς σου ποιῶ το περιιδεῖν Κριτόβουλον ουτως υπὸ του ἔρωτος

ἐκπλαγέντα. Δοκεῖς γάρ, ἔφη ὁ Σωκράτης, ἐξ ου ἐμοὶ io

συνεστιν Ουτω διατεθηναι αυτον; Ἀλλα πότε μην; Ουχ ὁρας Oτι τουτω μεν παρὰ τα ἶτa ἄρτι ἔουλος καθέρπει, Κλεινία δὲ προς το μισθεν ηδη ἰναβαίνεις Ουτος ουν συμφοιτῶν εις τaυτὸ διδασκαλεῖον ἐκείνω τότε ἰσχυρῶς

24 προσεκαυθη. h δη αἰσθόμενος ὁ πατηρ παρέδωκέ μοι αυτον, 15 εἴ τι δυναιμην ώφελησαι. καὶ μέντοι πολυ βέλτιον ηδη ἔχει. πρόσθεν μεν γάρ, ἄσπερ οἱ τὰς Γοργόνας θεώμενοι, λιθίνως ἔβλεπε προς αυτον καὶ λιθίνωςJ ουδ os 4 ει απ'

νη τους θεους, ἁ ἄνδρες, δοκεῖ μοί γ ἔφη, ὼς εν ημῖν ro

aυτοῖς εἰρησθαι, ουτος καὶ πεφιληκέναι τον Κλεινίαν ου ἔρωτος ουδέν εστι δεινότερον υπέκκαυμα. καὶ γὰρ ἄπληστον 26 καὶ ελπίδας τινὰς γλυκείας παρέχει. ἴσως δὲ καὶ διὰ τομόνον πάντων ἔργων τὸ τοῖς σώμασι συμψαυειν ὁμώνυμονεῖναι τῶ ταῖς ψυχαῖς φιλεῖσθαι εντιμότερον εστιν. οὐ 25

ἔνεκα ἀφεκτέον εγώ φημι εἶναι φιλημάτων τῶν ωραίων 27 τῶ σωφρονεῖν δυνησομένω. καὶ ὁ Xαρμίδης εἶπεν Ἀλλα