장음표시 사용
201쪽
is dentis. Nec mirentur, si dicimus , posse Deum argumenta, is S rationes invenire, quibus certissime quamcumque etiam is obtactanIem voluntatem expugnet Hoc est ergo cordiis duro verbum Dei, quod metallo est ardor ignis, liquescuntis igni metalla, & non liquescent corda Dei verboῖ fac aerea, facis adamantina esse, ad hun C ignem solventur. δε oppido quam multa,& Omnia penu gratiae elticacis arcana hoc
paucorum verborum Contextu Conglobata latitant, immo eminent, Ssplendescunt, quibuSEimnent. Author totam gratiae Theologiam complexus est. Facessunt igitur ineptae, &ab1 u dae criminationes obtrusae a Censore, qui nusquam apud SDndratum reperiet, ab arbitrio dari posse esticaciam gratiae, seu ab eo fieri pol Ie, ut gratia sit cilicax, i. isi utatur ipse illis conspicilialis, quibus videntur ea, quae non sunt, tanquam ea quae sunt. uti consimitibus Conspicillis quadraginta a se notatas proposi-itiones ex libro Cardinalis Ssondrati excerpsit. Quoad 1 cripta vero Papae Clementis Oetavi, & acta Congregationu de auxiliis patet rei ponsio ex nostro Proloquio ad Lectorem , & insuper extat Decretum Innocentii X. Pontificis Maximi, quo in Congregatione Generali Sanctae Romanae, &Universalis Inquisitionis die a 3. Aprilis I 6sq. damnat iterato Augustinum Cornelii Jan senii, simulq; libros omnes ad ejusdem deses sionem editos, & cdendos, ac deniq; fidem abrogat quibusdam praetensis adiis coram Clemente VIII. & Paulo V.
simulq; Pseudo-Bullae Pauli U. contra doctrinam Ludovici M linae his verbis is Caeleium cum tam Romae, quam alibi circum-- ferantur quaeda asserta Acta manu Cripta,&forian typis excu- , , sa Congregationum habitarum coram fel recor i. Clementeis VIII. ac Paulo V. super quaest. de Auxiliis Divinae Gratiae ta,, sub nomine Francisci Pegnae olim Rotae Romanae Decani, is quΙm Fratris Thomae de Lemos ordinis Praedicatorum,aliori rumq; Praelatorum, & Theologorum, qui, ut asseritur, prae- ,, dictis interfuerunt Congregationibus. Nec non quoddamis Autographum si ve exemplar cujusdam a sterte constitutionisse ejusdem Pauli V super defensione praedictae quaestionis de au- is xiliis ac damnationis sententiae seu sententiarum Ludoviciis Molinae societatis Jusu, eadem Sanctitas sua praesenti hoc deis creto declarat, ac decernit praedictis actis tam pro sententi
202쪽
,. Fratrum ordinis S. Dominici, quam Ludovies Molinae, alumis rumque Societatis Iesu Reletiosorum, & Autographo sivEM exemplari praedictae assertae Constitutionis Pauli V. nullam ,, omnino esse fidem adhibendam , neque ab alterutra parte seuri a quocunque alio allestari posse vel debere, sed super quaestiori ne praedicta observancia esse decreta Pauli V. & Urbani VIII,
Qui gratiam sussicientem statuunt, quae nunquam effectum suum completum assequitur, talem mihi videntur stat ere gratiam, quae non est gratia; pagi 29. lin. 3. Ut silentio praeteream . quod illi dicunt hujusmodi susscientes gratias potentiam agendi dare, sed nunquam essectu. Deinde post allata quaedam exempla rerum naturalium ad probandum, quod hic proponit, flatim addit lin. 28. Plane tam nova haec sunt, tam inaudita, ut nec dici debeant, cum careant ratione, nec credi possint, cum careant exemplo; ibidem lin. 37. NO T A. Communis est doctrina Thomissarum, quod gratia excitans, seu
inescax, quam sincientem vocant, operando non nulus bonos effectus ιn homine,puta, illuminationis, ct inspirationis, det etiam ei actum primum, seupotentiam adulteriorem, ae principalem effectum, v. g. ad em amplectendam, adpoenisendum, ad vincen dum tentationem, ad praceptum aliquod aut consilium adimplendum , tamesad opus illud re is ponendum Hira requiratur gratiae,sivax, quae det uoluntati actumsecundum, seu potentiam actui
Huic Thomissarum doctrinae subscribunt omnes gratiae perse ipsa sicacis defensores, dummodo gratia illa sufficiens dicatur tantum siniciens in ordine suo ad uitandam ambiguitatem,ct amphibologia ana. Siquidem vocabulum sussiciens grammaIleatiter, O vulgari acceptione signi cat id, quod omnia ad agendum necessaria comple- , Λ a dyi-
203쪽
ctitur, O per se aprum es, oe idoneum ad opus perficiendum, de
quo vidensis Cardinalis .ie Lauraea opus. 3. de gratiis actualibus cap. 4. Au doctrι baec Thomistarum totque aliorum Theologorum de gratia susscienti tam nova, ct inaudita ,.ct tanquam ratione caren S, ct quae nequidem proponi debeat, ab Aut ore traduci, atq; exagitaΓι potuerit, aequi, ac trudentes Lectores judicent.
VErba illa is Tam nova haec sunt, tam inaudita, ut careant ra- tione, & exemplo, nec credi possint is Non appellant directe doctrinam Thomistarum, totque aliorum Theologorude gratia sussieienti, sed cadunt proxime super has voces, quibus ea immediate subnectuntur is Aliquem ignem, qui nuno quam arserit, aliquam aquam,quae nunquam madefecerit, ali ,, quam stellam, quae nunquam luxerit, aliquod speculum, quod is nunquam imaginem obiecti retulerit ,, Et sane haec esse pror-Sus nova, inaudita, & incredibilia, nemo, uti autumo, ibit inficias . Istud autem intulit Eminentiss. Author per modum argumentandi , tanquam aliquod inconveniens consequens ex illa Thomiliarum lententia, ut istiusmodi argumentationes in scholis passim fieri solent, non tamen per hoc notare intenditulli censura doctrinam illam scholae Thomisticae de gratia sussicienti. Sic V. G. contra Scotistas P. Gonetus disp. 3. de attributis divinis in Communi art. a. g. a. probat, Divina attributa non distingui inter se, nec ab essentia Divina distinctione formali, seu ex natura rei, quam ponunr Scotus, & ejus discipuli, quia haec distinctio Scottea non minus laederet, ac violaret puritatem , & simplicitatem Divinae naturae, quam sententia Gualterii, &Gilberti Pqrretani Episcopi Pictaviensis quae fuit ab Ecclesia damnata. Pariter idem Theologus disp. 6.
de Scientia media art. 6. contendit, quod scientia media favere videtur, ac viam sternere errori Semipelagianorum de quibusdam initiis fidei, & bonae voluntatis a natura, & de praedestinatione ad gratiam ex praevisione meritorum, quod tollat Deo rationem primae causae, x primi liberi, atque supremum dominium in nostras voluntates, quod deroget divinae omnipotentiae, & enervet essicaciam gratiae, quod attribuat Deo modum
204쪽
concurrendi cum causis liberis, caecum, x ignorantem, vagum, di indeterminatum, quod apparenter solum faveat libertati, reipsa tamen illam tollat, ct in suo primo principio praefocet, &extinguat, quoa faciat Deum Authorem peccati, es deterat se inam Sandi itatis divinae. E contra Mastrius de Meldula disp. a.
de divinis attributis quaest.2. art. 3. n. 8a. tradit, quod si in Deo inter ejus attributa non daretur distinctio formalis ex natura rei tradita a Scoto, divina attributa non ellent in Deo formaliter. 1ed tantum virtualiter, & eminenter, Sconsequenter Deus denominaretur formaliter sapiens a sapientia, justus a justitia, 1 ed tantum vi aliter, sicut sol non denominatur formaliter calidus, vel siccus, sed tantum virtualiter, quia tales formae non continentur in ipso secundum proprias formalitates. Pariter Eminen. Bellarminus iiD. I. de grat. & libero arbitrio cap. I 2.citato a Censore scribit, sibi videri ,, qtisse Omnino eandem cum D errore Calvini, &Lutheranorum, aut parum ab illo distare,, sententiam illorum, qui docent gratiam emcacem esse actiori nem Dei physicam, quae determinat voluntate ad volendii,
is S eligendum boninn,quod illi fuerat per gratiam excitantem is inspiratum, & quia non potest fieri, ut Deus physice deter-
minet voluntatem, quin ipsa voluntas determinetur, & velit
id, ad quod determinatur, ideo fieri non potest, ut gratia ista
., non habeat effemim infallibilem. M Frequentissimae enim solent cile huiusmodi argumentationes inter catholicos Doctores nec exinde christianae charitatis vinculum inter eos scinditur, nec ad invicem clasticum canitur, sed unusquisque absurda illa Consectaria a sententia sua longe arcet. negando illationem, 1eu Consequentiam, ut passim fit in disceptationibus scholasticis absque censura, ct calumnia alterutrius partis. Scrupulum fortassis cuipiam iniicere posset nomen illud, seu quaestio de voce gratiae emcacis, aut essicacissimae quantum est de se, quam Sson iratus omnibus hominibus a Deo conferri pluribus in locis tradit, & peream non nisi ipsam gratiam sumetentem intelligit.'Quare diutius differendum non est omnem nutantium mentium formidinem abstergere. Enim vero Eminen Author cum voluntatem Dei antecedentem de salute omnium hominum appellarii essicacem, seu efficacissimam quantum est de se, vel si homines velint, ne sibimet ipsi collideretur . non PMςrat alio nomine, nisi gratiae essicacis, quantum est de se , seu
205쪽
tae voluntatis Dei omnibus hominibus tribuitur, cum media ut media ex communi Philosophoruin consensu debeant Correia Pondere intentioni finis. Et reapse omne medium lassiciens ad finem est etficax, quantum in se cli ad consecutionem finis, quatenus etsicacia importat potentiam ad essectum assequendi finem. alioquin non elset ex se luisiciens, adeoque excluditur quidem efficacia mediorum, quantum cit ex vi liberi arbitrii ex proprio defectu respuentis ulum talium mediorum, quod tamen non. tollie essicaciam mediorum, quantum in ipsis est. Quemadmo-dim quod aeger nQn altequatiir salutem corporis eo, quod nolit uti medicina, non tollit essicaciam medicinae, quantum in ipsa est. Uideatur Marti nonus in Anti-jan senio disp. 23. de gratia se l. s. scribens, plerosque Societatis Jhsu Theologos sentire, gratiam sui ieientem quoad actum primum,& vim efficiendi eat dem esse cum efficaci, immb hanc elle sententiam Communem apud omnes Theologos Societatis Reverendisi. P. Thyrsus Gonga leZejRsdem Societatis Iesu meritissimus Praepositus Generalis in selectis disputationibus de gratia Salmanticae editis testatur; Item Petrus de Comitibus Regens Augustinianus in disput. 7. de Praedestinat. art. . ponit hanc Conclusionem. Omne auxitium sufeiens est intrinsece ejicax in a pruno. Lique docent omnes illi Theologi, qui, ut vidimus in di1punctione noditae XI. alfirmant voluntatem Dei antecedentem 1alvandi omnes elle efficacem seu efficacissimam quantum est de se . seu si homi
Nihilominus cum adhuc quis obstrepere possiet, hujusinodi locutiones infrequentes, vel inusitatas et se in schola Theologica, visum est ex scholis Thom istarum, & Jesultarum, apud quos palmares sunt hujusmodi controversae de auxiliis divinae gratiar, seligere aliquem Celeberrimum Theologum no adeo re Centem, qui hac de re fidejussor foret pro Eminentiss. Slandrato. Ex schola Societatis Iesu prodeat omnium Theologorum illius Ordinis facile Princeps Franciscus Suareg lib. 3. de auxiliis divinae gratiae cap. I . Haec vox efficax sumitur, inquit. , ut tantum dicit virtutem, seu facultatem agendi,&si non agat; is quomodo medicina dicitur efficax, & specialiter solet haecis denominatio tribui illi virtuti, quae in suo genere habet aliis quam speciale energiam, & in hac significatione auxilium π
206쪽
I97n tiae sussciens est vere efficax, quia ex se essectivum est superis naturalis conversionis, iksinpularem vim liabet ad volunt is tem pertrahendam, & hoc tensu est valde usitata haec voxia apud Patres, &in ea dixit Paulus ad Heb. . Vivus eis sermori Dei, O sicax, ct penetrabilior omni glailio ancipiti, quod inia dicavit Petrus joan. 6. cum dixit. Ad quem ibιmus in verba via is tae aeteruae habes; quibus efficaciam gratiae declaravit. Ex schola Thom istarum praesto sit P. Thomas Lemos amplissimi ordinis Praedicatorum, Vir sttidiorum, & scholarum umbris innutritus, in D. Augustini, &D. Thom1 operibus adeo
Versatus, ut non modb eorum argumenta, verum etiam minimos librorum apices memoriae ali Os habere videretur, ad publica disputationum certamina Romae sub celeberrimis illis 47. Congregationibus inter primos delectus, & omnium applausu duobus coraR Pontificibus eximiam laudem a eptus Iste subi imis Theologus in Panopita gratiaeέom. q. de gratia efficaci tract.
6. CaP. I 2. num. I I. Pag. I 23. haec habet, , Efficacia tantum
is dicit virtutem, quae in suo genere habet specialem energiam is ad agendum, licet desecto non agat illum effectum, ad quem M Ordinatur, fecundiun quam acceptionem dici solet medicinais efficax ad salutem causandam, quamvis eam de facto non em is Cladi &ha .ratione S. Thomas dixit, Palsionem Christi, &is ejus sacramenta esse remedia elacacia, immo esseaeissima adri omnia tollenda peccata, ct hominum omnium falutem spi- ritualem efficiendam, quia videlicentia se ipsis hanc virtutem is seu energiam habent : sunt liter auxilium sussiciens, quia in suis virtutem habet potentem efficere hominis conversionem, cDis Max solet appellari. Et in hoc sensu haec vox emcax usu apuctis Patres recepta est, immd in scriptura invenitur exorcita adis Heb. . Vivus est Rrmo Dei, ct e cax, ct penetrabilior omni ., gladio ancipat, quibus verbis energia, & efficacia illa, quamia in se habet Evangelii verbum, declarata est is Sed tanto D. Thomae discipulo plaudat ipsius caelestis Magistur Doctor Amgelicus in expositione vere aurea in Joan. Cap. I. lect. s. is Sicis ergo Patet, inquit, efficacia Divini verbi, quod desectus co-- gnitionis in hominibus, non ex parte ipsius verbi, quia adis omnes illuminandos efficax est &C. , .
Advertatur hic, facem pretiarente Docto de Angelico, duo Praecipua columina utriusque icholae Theologicae 1 homistaru,
207쪽
I98& Jesultarum hisce de controversis divinorum auxiliorum in-Rer se maxime dissidentium uniformiter convenire, &perfecte concinere in concedenda gratiae sufficienti propria ratione, &genuina expression 'ocis 6ficacis, non quidem cum addito di- in inisente, aut particula taxati va, quantum sisse,seusi homines velint, quomodo, & qua cautela procedit Monuratus, sed simpliciter, &absque ullo est ricticine. Item ab illis gratia sussicies . ad conversionem hon vocatur efficax tantum in ordine ad effectum intermedium, & miniis principalem, puta illustrationem, S illuminationem, quo sensu communiter dicitur gratia sufficiens esse essicax, sed illa dicitur efficax relate ad terminum principalem, Sultimatum, id est, in ordine ad conversionem. Tanisdem hujusmodi modus loquendi, & gratiam sussicientem appellandi essicacem non solii mustata est apud Theologos, Sipsum Praeceptorem At Melicum, sed etiam illa locutio in apud Patres recepta est, immo in scriptura invenitur expresa. Videat ergo Censor, Cardinalem Ssondratum in hoc opere de Praedestinatione eandem cum veteribus Theologis pressit se orbitam,& nec tantillum quoad ipsas voces deviasse, quin imo splendidit sime secundum Scripturam, & Patres haec priscae Theologiae decreta i
Observandum est, non omnem a nobis gratiam lassicientem excludi, quod Jan senius docuit, quodque Summi Pontifices damnarunt; pag. ι 29. lin. 3. N O P A.
EX textu, O ratiocinatione Aut horis clarum is, eum velle. quo Summi Ponti es Innocentius Decimus, se Alexander Septiamus damnando quinquepropositiones ile ierint, admittendam esse gratiam susse:entem, qariem ipse describit, hoc es, , Molinianam, O verjatuem, quaeiubinde impletur, seu nutu voluntatis humanae icax redditur ,subinde repugnante tibero ar bitrio non im etur,
quod quidem an dui, O Romae opis edit is, Iudicet Apostolica
208쪽
TExtus, & ratiocinatio Cardinalis Authoris 'de mutilatura Cenlare si enim integrε accipiatur fit evidens ex ipsis terminis; cum enim in verbis immediate antecedentibus improbarit Slandratus explicationem grati et susticientis 1 Thomistis traditam , ne quis ei obiiceret, ab ipso negari omnem gratiam sufficientem, occurrit ponens denunciatam propositionem, & immediate subdens. Stasotam eam gratiam sufficientem non admitti quae ex natura sua talis eae, quae nunquam essectum suum completum assequitur. Inibi ergo Scriptor profitetur, ii se reiici dogma illud a Jan senio traditum , & a Suminis Pontificibus damnatum, nimirum, nullam dari gratiam sufficientem. Ex quo optime infertur, Slandratumabhorrere ab iis, qui essutiunt fratiam suffieientem non tam utilem, quam perniciosam esse, sic ut proinde merito possimus petere, a gratia sufficienti libera nos Domine, quod novissime ab Alexandro VIII. proscriptum est in sexta propositione inter 3 i. confixas; Ex liinc elucet, omnes Theologos ex sententia Summorum Pontificum teneri admittere Gratiam sufficientem. Ast Pontifices libertatem scholis relique rut diversimode eYponendi ii tam gratiam sufficientem, & praecipue immunes a ce- iura voluerunt sententias in materia de gratia,quae hinc inde inter Thomittas, & Jesultas citra fidei discrimen conetro vertuntur. Cum autem Eminent. Author in nullius verba jurasset, usus est libertate alterutrum sentiendi ,eique magis arrisit explicatio gratiae sufficientis 1 Theologis Societatis Jesu tradita, que forte ei vise est themati sui operis magis accommodata, &expugnandis Calvini, & Jansenti erroribus magis adaptata. Qua ratione autem exinde intulerit Censor, quod Author scripserit, ὲ Summis Pontificibus in damnatione quinque propositionum Jan senii fuisse definitum, admittendam esse gratiam sufficiente juxta explicationem Theologorum Societatis Jesu, judicet ca-didus Lector, Hinc admonitum vellem ipsum Censbrem, ne aliqui nimis morosi eidem fortassis obiiciant, quod ipse se tam proclivem ac propensum in partes Jan senii declaret, ut in ple. - risque harum notarum ab Apologistis Jan senii decerptarum haud obscure enitet. Habent namquesuas voces assectus, ut loqui amat S. Bernardus serm. 67. in cantic. p r quas se etiam cum uolunt, Produnt. . PRO
209쪽
Ratum fixumque sit, nihil aliud ex sententia Augustini gra
tiam effectricem esse,quam cognitionem congruam, hoc est, quae talem tamque proportionatum objectum, talique modo proponat, ut ad illud complectendum voluntas magnetisino, & sympathia quadam certissime mo-
NOTA.1-ὸ exsententia Augustini ratum umqne esse debet, eos, qui
erunt, gratiam nil aliud esse, quam cognitionem Congruam, non veram Chri uratiam ,sed Dlsum, atque a Pelagianis suppositam admittere, hi namque apud Augustinum lib. de gratia Christi eloquuntur. δε Cognoscant, quam iniquὸ nos negatione gratiae infa- is mare gestierint,qui per totum penὸ ipsius textum operis perfectὸ, atque integre, O liberum arbitrium eo temur, O gratiam, ,, quam nos non in lege tantummodo, sed se in Dei esse alutorio
uuodnam veris fuerit hoc adiutorium, quod admittebant, epem gunt exponere M Adiuvat enim nos per doctrinam, se revelationemri suam, dum cordis nostri oculos aperit, dum nobis, nepraesentia is bus occupemur, tutura demonstrat, dum Diaboli pandit insidia D as, dum nos multiformi, O in abiti don, gratiae e Isis iuuis minat . . . . dum nobis suadet omne, quod bonum est, sic Pe- is lagiani, quos refrigens Augustinus ibidem eap a . intueantur,ri atque fateantur , inquit, non lege , atque doctrina intonante ,, foriincus, sedinterna, atque occulta mirabili, atque inessabia is si potestite operari Deum in cordibus hominum, non filum verasis revelationes sed etiam bonas voluntates is Idem Augustinus sex
centis locis docet contra Pelagianos, proprium esse gratiae non tutum intellectum illustrare, verum etiam voluntatem victrici qua-da uavitate, ae deIectatione movere. Unicum textum asseram ex Lb. 2. depecc. merit. Oremis cap. II. Ignorantia, ct in mitas vitia sunt, quae impediunt volunIatem, ne moveamur ad fa- is ciendum opus bonum, ves ab opere malo abstineamus, ut autem
is innotesar quod latebat, Osuave at, quod non delectabat , grata tia Dei est, qua hominum uiuvat voluntateι is usu
210쪽
cuis O isse Gregorius de Valentia e Societate BD Theologus,
doctrinam, quae hse ab Authore traditur, Pelagianam est e, agnoscit, ct probat I. a. quaea. 3. de gratia punct. 3. ubi ait is Non modis in ,, reis ectum, sed etiam votantatem nostram tauquam imbecia mis gratia aluuandam, idque des nitum esse contra Pelagium in C cilio Araus cano can. 4. O Mileuitano can. I . se a D. Augustu. lib. de dono perseverantiae cap. 3 9. recte probatum is Non vides itaque, qua ratione haecpropositio Aut horis, cor a gravi mo errore
circa fuctum in citando Augustino, ct ab ipsa Pelagii haeres circassus dejendi posset .
ST upore hic defixus haereo, an potius ex praejacta propositio
ne oppositum in serre debuisset Censor, qui in sua nota docet, totam gratiae est caciam consistere in hoc, quod voluntas, ut ipsemet loquitur, victrici quadam suavitate, ac delectatione moveatur. Ast hoc ipsum praecise asseverat Clarissime, &ele, gantissime SAndratus in producta propositione,in qua tota gra tiς emcacia collocatur in hoc tanquam in .ratione,& effectu Prin Cipali, adaequato, completo, & ultimato , scilicet, quod voluntas magnetismo, & sympathia quadam Certissime moveatur ad obiectum per cognitioncm congruam propositum . Qui hic non videt expressistimis, & luculentissimis verbis significatam victricem quandam suavitatem, ac delectationem motivam voluntatis, quae ex rigidiori, & vera philosophia non trahit ad se obieetum, sed ab ipso trahitur, nec in meridie lucem videt. Imo ibidem Author immediate subjungit is Nulla igitur tamri fortis, &adversa aut ex vitio, aut ex natura inclinatio, nulis la vis inolitae consuetudinis , quae victrici huic gratiae nonis plane succumbat, sive confestim, unoq. velut impetu, ut in ,, Paulo, &Magdalena, sive ut plerunque contingit paulatim, is & longo velut bollo voluntate ubmiιIat. Si enim clomari aris te, Contraq. naturam Ursos, Leones, Aspides videmus, quis, , dubitet poste domari gratia etiam voluntatem, quamvis averis sam, & repugnantem. An vero plus arti, quam gratiae dabiis mus p quae tamen &ipsa nihil aliud est, quam ars quaedam Deiis providenti s&c. Haec ergo est gratia illa victrix, quam, Ut Co
is dis humani potiatur, impedire nihil potest,&ae hac dictum. Bb is est,