장음표시 사용
71쪽
Et hoc argumentum vim suam habet etiam contra illos, qui, licet non recurrant ad alium actum a timore distinctum, volunt nihilominus hic agi de actu, qui ultimate i cseratur in Deum propter se dilectum. Adde, cum ante Tridentinum, ut vidimus num io. pallim vo attritio . sumeretur pro dolo re, qui pro motivo habet poenas, si per attritionem ex metu intellexisse non illum actum, cujus motivum sit metus, scd aliquem ulteriorem , quid hoc fuisset aliud, quam dare occasionem errandi in re tanta, aqua pendo animae salus. i so. Quartos illud ex sumatur transitive, sc ut designet actum uitta xem, qui ex actu timoris procedit; quomodo potuit Synodus de illo gen valiter zssii mare, qu bd sine Sacramento poenitentiae per se ad justificati nem pcrducere pcceatorem nequeat Quandoquidem contritio persecta tali quoque ratione procedat cx timore, illa tamen line Sacramento poenitentiae iustificet. isi. Quintd denique, si verba Lutheri ex sermone de poenitentia concstras cum iis , quae habet Tridentinum scis. i . cap. 4. &. can. s. quae vide supra cap. i. manifestissmum fici, illam ipsam attritionem a Synodo probari; quam impugnat de reprobat Lutherus. Atqui evidens etiam est Li therum impugnaile attritionem, quς est ex metu gehennae tanquam moti vo unico de ultimato; illam vero, quae est ex amore justitiae, approbasse tanquam Veram poenitentiam, quae reddat dignos de dispositos ad abselutionem. Ergo Tridentinum agit de attritione, quae pro motiso habet aut s las poenas, aut turpitudinem peccati. Major hujus argumenti negari nequit, eamque adinittit P. Lupus pag.78. 8o.83. 88. Minor probatione non eget, nisi apud eos, qui vel Lutheri mentem in hac parte non indagarunt,
is a. Negat nihilominus minorem P. Lupus, qui, cum distinguat duos
actus, unum timoris, alterum amoris Dei, ut vidimus num. I s. vult contra hunc secundum actum, qui charitatis est, elicitiisse Lutherum quidquid effutiit. pag. 73. de Luthero dicit:non suum gehennae mirum, sic conceptam ex illi artritionem blaterat o Atarium: & pag. 77. Hinc gravissimi DD. evictimara Synodum non de pure servili, pia definire de metu mitiali, Pem praesertim in amarara
Iutherus et nec loquumur sine fundamento. ... Purum ae plenum , cui ad c onexas misitas, fertilem metum peccari quidem ait reis de ipso tamen vix expresse dilutavii Iutherus, ideorne sancia S)nodus utitur de ipse nihil δε nisi . Denique pag. 8 o. relatis verbis Tridentini ex sess i . cap. 4. de can. s. quod attritio non faciat hypocritam &e. Asserit illa tendere in otiarum, insterni. de parnis. O in apologia, errores istos, non olum daesemili timore, am ejus e diate,sed cin de
mepta per ipsum coni itione ὀarrientem.
72쪽
re procedentem , jucundum est audire, quam acriter P. Lupus in Lutherum invehatur & quasi de illo triumpha pag. 78. in fine : Cometiam ex se
via meta contritionem cum o mctu , M ejus strvisitare, consevit huemo caecus o dolo Ius, icto G OM-m nequiter Donati cὸ transire r. Et pag. So Lutherus O Donatistae confuderum haec duo tempora. Hinc purum evan Pradicationis vinum mistuerunt O inquinarunt foetida qua harum sabularum. Denique pag. 8 I. Concipicntem mctum G conceptam attritionem non siimis coetiscin Glosus Lumerus, atque him ramgresse lapsus est. I Ucrum invectivae hae, utpote non vero nixae sundamento Luth rum non setiunt: nam i. quod dicit pagina 7 . Lutherum praesertim ii famaste metum inmalem, de metu vero servili vix expresse disputasse, ab omni prorsus alienum est vastatu: nam de pure servili agit in minone de paenitentia, quo loco signanter etiam asserit, contritionem , quae paratur percontemplationem speciosissimae virtutis, facere verὸ poenitentem de dignum absolutione. De metu servili,& non alio agit ad art.6 a Leone X. damnatum; de eodem delamue, qui nullam habet adjunctam charitalcmfusissime disputavit in illa disput: Lipsica, ut patet ex cjus verbis, quorum aliqua retulimus num. i s. De codem quoque timore disjutant contra Lutherum Roffensis & Echius: quae omnia tam certa sunt, ut negari ii queant ab eo, qui illos legerit.
Secundo laifum est quod dicit pag. 8o. Lutherum in sermone de
poenit: garrivisse contritionem , quae esset sormata charitate. & concepta in actu metus prae denti, facere hominem hypocritam &magis peccato
Mart. 6. si disiputatio Lipsiea de hoc purusto:&haec tussicienter patent iis, quae hactenus sparsim ex Luthero retulimus Tertio denique sellium est, quod Lutherus non distinxerit inter actum qui pure sit timoris, ct eum qui pro motivo habet amorem justitiae ; ut clarum est ex hactenus dictis. Nonne satis multa sunt, quae in L inlicro carpi possunt, ut necesse fuerit ad alia non rectE fundata recurrere
Alterum argumentum. Is s. DRob. Conesus a. ex tam constanti & unanimi plurimostrua omnis generis & conditionis coniciasu. uic Numento initio siuae Quodlibeticae occurrit P. Farvaeques Neoue i multisadine petitum patrocinium t quia non e Auctores, neu decus millies centena mna Uictissus ejicient, ut d ut C sitis,
73쪽
.e ex Chili institutor non suffit. Fateor libenter non posse Auctorii multitudinem ossicere, ut ad valorem sussiciat , quod noluit Christus si i-ccre. Verum quid inde' nam nec ullum Concilium ita cilicere potest. Id igitur isto argumento agitur, quod talis dispositio ex Christi .nititutione
iussiciat. Quod sic conficio- . ' ies. Ponamus Auctores sere unanimiter alii are, certo lituuere pro
forma absolutionis haec erba: Rogo ut Dem re vel a iacumque distin, a a soria, qua modo utimur ; & ira passim institui in scholis consessui's, hosque ea uti. etiam a plurimis annis promisciae risuleoli, scientibus Ecclesiae Praelatis & ipsis sumatis Pontilicibus, neque ullo modo contradicentibus, idque postquam diversis temporibus pauci ali iacriter reiecissent illam sormam, tamquam inaniseste insutiacientem. Hispositis iacmo negabit, quin inde plane essicax duci possit argumentum, formam illam ex institutione Christi esse omnino suilicientem. Credibile enim non cst Spiritum S. qui Ecclcsam ejusque capita regit,permnlurum, ut cum tot animarum pernicie talis persuasio picraque Ecclesiae membra pervadat & cx tot Pontificibus ne unus quidem cam sententiam notet ut fallam' vel saltem ut dubiam. Atqui haec omnia aeque vel magis locum obciat in casu nostro; ergo etiam inde ducitur effcax argumentum. Pr batur minor: Quia illa sententia passim invaluit post Tridentanum, plera-.que in eam abeuntibus et passim ea imbuti fuerunt animarum Pasiores, α b his corum subditi, quorum sine dubio plurimi illam in praxi sunt amplexi, L rue in Sacramento unde pendet aeterira salus: sciverunt id Ecclesiae; dii aetati sciverunt Pontifices; neque horum quispiam eam sententiam ut salsam aut ut dubiam notavit; ctiam postquam pauci aliqui libris editis. eam sentcntiam, ut saliam & saluti animarum perniciosam, insectati sunt.
Imo, quod plus est, Auctores hujus sententiae fundant sese praecipue in verbis Tridentini, adeoque hujus verba hunc sensum prae se serunt; ex enim potius censenda est verborum fgnificatio , quam passim viri dominis subesse existimant. Fierine polin, ut quis sibi persuadeat, Patres 1ndentinae Syriodi, postquam Spiritus Sancti instinctu decrevcrant contra illius temporis errores tradere de hoc Sacramento doctrinam terspicuam ct exactam; postmodum in executione adeo desertos suisse a Spiritu b. ut d strinam suam iis verbis conceperint, quae in obvio sciatu accepta errorem ingcncrarent aternae fidelium saluti perniciosissimum ; neque pultus S. illum exortu sanin per Ecclesiae capita in tuo ortu oc velit; atque hac ratione alium a se per ea verba sensum intentum iideuous mani sestarit. Hςc certe illi contra quos agimus numquam mihi persuaserint; multo minus alii, qui quorumdam errorum ab Ecclcta sunt convicti. Nostram autem aententiam de suffcientia a riuoliis ex metu geneno . concertae
74쪽
conceptae passiin a Theologis post Tridcntini tempora traditam, nec negant,nec negare possunt ; quare non est quod illis recensendis immoremur. I s7. Porro quia Exim. P. Farvacques pag. 2. negat, quemquam ante Tridentinum nostram sententiam docuisse, beneficii loco habiturus si aliquis proseratur, qui asserat sufficere attritioncm cognitam talem; Dicturenim fuisse qui traderent illam sussicere, si put tur bona fide contritio: sit
g. q. Aη D' qui nostram sententiam docuerint ante Tridentinum.
MAxima fuit inter scholasticos olim sententiarum varictas, ct saepe obscuritas, circa contritionem seu poenitentiam. is 3. Primo aliqui non distinxerunt inter actum requisitum in Sacramento. & extra illud. Hi divisi erant in duas classes: his requirentibus in - utraque justificatione amorem Dei propter te dilecti ; & hanc sententiam inter antiquos suisse latis communem testatur Gabriel Biel: illis vero dolorem ex timore poenae aut spe beatitudinis, quem volebant sine Sacramento sussicere. Inter hos suit Guido de Monte Rocherii ante annos circiter trecentos , qui tract. 2. de Contrit. cap. I. definiens contritionem nulla facta mentione amoris Dei, sed solius timoris ac spei, asserit hanc contri tionem justificare etiam cum solo voto Sacramenti.
obtentum habitum charitatis, non esse veram poenitentiam, sed tantum vile penitentiam improprie , eo quod sit similis in tendentia cum poenitentia. Verlim non aliud censendus cst intellexisse, quam quod sine cli xitate & gratia habituali, non sit meritoria, nempe de condigno. Hoc sensu in disput. Lipso dixit Lutheriis: Omnes consentiunt conrritionem oportere eri in Amitare, si deser ese meritoria poenirentia : quod verum esse admittit Echius.
tit ex ipso patet, per charitatem intestigit gratiam actualem, ex qua poe- Mitentia promanet. Et hoc modo loquendi saepe abutiis est Lutherus in disputatione cum Echio, charitatem confundens cum gratia actuali, ut v dcre in ex responsionibus Echit.
Ut refert Tapperias ad art. 4. qui de hoc actu naturali addit: An si id ma Hystia, ut virtute Baptismi Poenitentia gratia conseratur, certum non est; s tamen obesii is multorum epinio quo usciat. Adverte tameM quosdam antiquos peractum naturalem, seu qui fiat ex solo libero arbitrio, intelligere actum qui non ex trabitu supernaturali, sed tantum 1 gratia actuali procedis,ut colli-
75쪽
gbre est ex Altissiodorensi in A. de Sacramento Poenitentiae pag. 2ss. Apud Tapperum quidam DD. scholastici, sed, ut addit, neotei ciassciebant quodvis attritionis genus sufficere ad gratiam , dummodo in nitens bona fide existimet te praestitisse id, quod est necessarium.
6. Volebant aliqui suisicere habere dolorem de peccatis in voto. Verum longissimum foret & dissicile omnes sententias recensere: quare ut propius ad quaestionem nostram accedamus; Is 9. 7. Docuerunt alii suificere attritionem ex metu gehennae , si putetur esse contritio: fuisse qui ita docerent satetur P. Famacques. Hos autem auctores plurimum favisse nostrae sententiae negari non potest: negabant enim omni poenitcntiae essentiale esse clici ex charitate in Deum, quod affirmant Adversarii. 16o. 8. Fuisse aliquos ante Tridentinum , qui docerent susscere attritionem ex metu cognitam, manifestum est cx Tappero, dum ad Artiaculum A. dicit hanc esse probabilem Doctorum sententiam : dum autem non addit esse sententiam neotericorum, quod expresse notat ad ultimam sententiam ex ibi relatis, satis indicat eos esse Tridentino antiquiores, sub cujus initia haec scripsit. Quod adhuc magis patebit cx dicendis. isi. Pro hac nostra sententia primo loco adiuro Joannem Fincherum Episcopum Roffens ,mortuum decem annis ante T ridentinam Synodum
congregatam: qui Auctor multorum instar est , cum non tuo tantum, sed re aliorum Catholicorum nomine loquatur. Hic ad art. II. columna a 3T. refert haec Lutheri vcrba: Nidio modo ιιnfidas te absolvi prs er tuam contriti
nem circ. Ad quae ita r spontici Episcopus: Nihil in se mali tonimen is arti ulus juxta Nedarum fronicm, neque in eo quia ι- i, Aod nossiri id est Catholici non asserant. Cum nemo destra conti itione cerim esse potest, μοχ ea sis si iens: neque η stri contritionem exigunt a Gn est ira, sita vitritionem suam , Quόd autem per attritionem idem intelligat, quod uos , constat ex ejus tcstimonio supra Dum. lo. ct aliis locis passim. Et ad art. s col. 38s . Duobus itaque Miais ut stupra dixi Euhsia creo,
pereatores Deo posse conii ari. Aramo per ingentem aferbum dolorem, nondum a solutionis su lepra Sacramento et atramo per susceptionem S ramenti, dolore nonam praecedente. Utroque certe modo suam Iaratus est Dei graitim elargiri. Secundus romen modus satilior est, in peccatori sciuri .... Accedat ad Sacramenetum qui piam eduare Ubiis majoribus, quam satis suerit ad hesus Satramenti susceptimim. Ego certe tam fidem, quam dolorem, voto saltem auectarum, exigi non sibilo. Verum fid ero sine riture, qui ex charitate nascitur , neminem ad susicipiendam ab clari nemi loneum esse, quis jam de Sacrameneti fructu securas esse potest, an tumum certam' Arem ex charitate pro ui ci. Tuum est igitur, ut Hlamus fidem cum vimincta dolores jure, ut quii pa Saraa eneu sis Iton m confidat st prorsus ab ara Iorca rum
76쪽
urare jam liberum esse facium. Ubi cum dolorem nonnullum opponat dolori qui nascitur ex charitate, per illum intelligit nostram attritionem. Rursias ad art. i . col. 4s s. Husa orthodoxae communis doctrina est, nimbum ut confessuris cum aliquo dolore veniat at suscipiendam absolutionem , quod Sacerdos illum ausens, si non abis inii ii, consuerit, ab eo scibitetur , an doseare nou quemadmodum tu diois sustitienter doleat. Dum autem dicit peti, an doleat, agit de dolore, quem Lutherus dixerat facere hypocritam & magis peccatorum, uti patct cx praecedentibus. Denique ad artic. i. eol. 339. ad illud Lutheri: caidam enim ex eis dEunt nec motum bonum toris rutilii: respondet Rosse sis: Non est utilis absolutio, nisiprinidat in confitente altrua contritis υ I attritto enim quod aliqua aestiuentia, licet informos ,praecedat, cir tum i is capax est absolutionis
62. Omittere nequeo testimonium Rossensis, quo satetur te aliosque Catholicos motos ad hanc sententiam commis cratione crsa pcccatorcs
quam passim in nostrae sententiae Auctoribus susillant adversarii: ita enim loquitur eadem columna 3 3 9. I li nempe Catholici) stediam EDd angelicum
arundinem quassatam non constringet, linum sumigans nou extinguer. Condesceri ἐπιι itaque mi sericorditer infirmitatibus peceatorum,ac propterea viam imum faciborem, Q censerem quo potuerunt, ad alliciendo, in rectam emitam praviore . Guniam igitur Tia contritionis, seu attritionis formata, non minus est dura , quam incerta peccatorAbiu, iGirco viam hanc alteram, per Sacramentorum susceptionem, multo mitiorem securiorem docent, utpote ob quam nihil exigitur, msi ut non ponatur obex ves insidilitaris, vespeccati mortales: hac est cause , quae movet eos docere Iantam in se Sacra mentis efficaciam. Per obicem autem, ut explicat columna praecedente,intelligitur vel carentia fidei,vel quod adsit affectus actualis ad mortale,vel quod quis de mortali praeterito neque conteratur, neque atteratur. i 63. Hisce testimoniis adeo manifestis tenebras aliquas affundere conatur P. Farvacques pag. asserens Roffensem solummodo docuisse, attritionem ex solo motivo metus gehennae tunc sussi re cum Sacrame
to , quando bona fide existimatur eue dolor ex amore Dei proveniens: id autem, ut inquit, evidenter colligitur ex his illius verbis relatis num. ici. Ego certὸ tam fidem, quam dolorem saltem voto assectatum exigi non dubito. iniae verba eadem pag. sic explicat ille auctor: docet quod ut imisi habeat dolorem os . latum , hoc est si bona fide conetur putet se habere dolorem ex charitate praeteme rem. Peigit P. Farvac ues: unde, quaecumve siribit de si scientia timoru in Sacramento Poenitentiae, ex hoc loco explicanda sunt, quia moe putet attritionem ex timore suu Pere, dummodo existimetur contritio. Fateor saepe in Auctoribus unum i cum explicari debere per ea quae idem Auctor alibi dicit. Quae, inquam,
Auctor dicit; nego enim explicari debere juxta unum hoc est,quod alius qui piam pro suo arbitratu & sine ulla probatione adjicit. Illo autem loco non Ia, . dicit
77쪽
dicit Rogens s cxigi dolorem ex charitate saltcm voto asscctatum, sed sin pliciter asserit exigi dolorem saltem voto affectatum. Non mutatur autem iace remingitur sgnificatio vocis duetor quando ei additur, in voto nam phcunia in voto non magis rem ingitur ad auream, quam pecunia nullo a dito. Sicuti ergo, dum Rossentis, de omnes qui nobiscum sentiunt, satc tur ad justificationem in Sacramento requiri dolorcm, male riuis id intc pretaretur de dolore qui sit ex motivo charitatis, sic quoque dum dicit roquiri dolorem voto saltem asscetatum, gratis additur; hoc cst dolorem ex charitate. Hoc ipsum etiam patet ex testimoniis Fisscheri recitatis, dum dicit Catholicos non requirere contritionem a consessuro, sed solam attritionem; non rogare an si issicientcr doleant , dummodo constet ipsos dolere; tussicere aliquam displicentiam licet informem cte. Alibi etiam dicit possevcre dolere cum, qui non dolet ex charitate. Quae non rccte dic rentur, si iudicassct dcbcre esse putatam contritioncm. Sic illi, qui docciat peccato'
rem invincibiliter putantem se cfie in statu gratiae , iustificari per sumptio nem Eucharistiae, ii adiit attritio; male proiceto dicerent CathCl cos in eo,
qui mortaliter peccavit, Non requirere statum gratiae per Sacramentum nitentiae obtentum, antequam communicet; scd solam attritioncm , hanc secticere, non de re quaeri lcu curari an mortalia consistus sit antu communionem,dummodo ex aliquo signo eonstct cum attritum d c.
Fisscherum ergo di cum ipso alios nostram sententiam tenuisse ante Tridentinum, negati non potcst. Et id sui Eccre poterat; quosdam tamcu i
i s . Joannes a Daventria Anno edidit Exegesim contra Comfissionem Augustanam , in qua ad Artic. l. aec proscri vcrba Luthcri si'rmore de poenit: Contritis pr.e paratu sene, ct hcne, Arestatione p*ar
dolore damul id se it cr tali, omnes indigne AN tur. Ad quae Dauciatria, postquam susὰ probasset dolorem de peccatis Ex ingruentis mali timore raser , non facere hypocritam ct magis peccatorem , tandem respendet pag. go Sic asotore non est irretire, plod pie fere noλs objiciunt a versarii. vide etiam pag. 49. & so. Et rursus ad Artic ia. pag. i 8 . recitat hac verba ex Consessione Augustana: are imHigunt omnes boni viri utiliter ω pie represensam esse doctrinam sophia aerum nonflauim: nam haec dogmata aperte salsapum..... a. lπὸ pCr attritu
. Et respondet Daventria' sera n iam , quuper attritionem mereamurg cri ,
78쪽
t fio mutaris vitae arreptum justificat Osalaan; Fc attritus, id est, vorum C torum enitens, cum re ipit Poenitentia Sacramentum, gratiam haia tabi bubcipit. Aque hoc
Per Attritionem autem hoc loco Consession istae Augustani intelligunt illam, quam reprehenderat Lutherus, quamque ex iis proxime attulimus, adeoque illam de qua hic agimus. Eamdem quoque intclligit Daventria, cum ita intelligerent ii, quos oppugnabat, & etiam pallim Catholici,ut
ostens una st capite a. Imo hoc ipso loco expressὰ asserit se attritionem accipere hoc sensu. Profert enim ibidem articulum 4. Conscissionistarum, qui crat, vi proprer contritionem, no fide in Christum con=quamvr rem: Nomm ccatorum. Ad quod dogma ab haereticis reprobatum, sic respondet Daucia a pag. t 8 i. 3Mndarium est impudens γιd docuerint Catholici homiclem proptarcontritionem a rite me in Christum mereri rem ponem peccatorκm: Novemur mira Teram coaetritionem numnam haberi, nisi per fim charitate formatam, luet per fimissormem, ut jam nunc diximus, attexi post precatoria 6 Tilmannus Se bergensis impressi Colaniae Anno is 38. librum de septem Sacramentis contra Lutherum: & cap. 4. de Sacramento P nitentiae pag. i 38. dicit, si charitas adst, vocari contritionem; sin autem attritionem dici, ac siibiungit: Et hic quidem dolor paenitenti ante absolutio mηccesserius est, ut pcr Sacrareentum 'pervensem ex attrito sici contritu . Et rursus pagina i v. ita loquitur. Tertio adfert isit Litthrem , si tistitos iuvenisse, Gu, ut ejus verbis urar , finxis attritionem : cui sic rei pondet Tilimn viis: si vola est disputatis dr nomine, quando de re constat. Luod addit eos da re G-
tritionem inrtate tutium fieri connitionem, oe tam virtutem Doctiri in esse ignotam, Iartim verum lcit, partim falsito. Nam prim , hoc εA attritionem l D meniente Sacramento feri conetritionem superius ostendimies. Alteram atium sui um 3Ii, hanc vir-mtem tinium Dodloribu, incognitam.
iss. Paulus Cortesus item Tildbntiso antiquior in η. dist. 3. pag. 88. Ita scribit: Ad hoc quaestionis genus Iemnet, de poenitentia parribus in arere: Famis
quidem enumeratio tripartita est. Earum una, contuse; altera , confisae, icinia, per-jositio nominatur. Conlusio est ang. ob patrata stris susceptus, cum et tendi in Iersolvendi voluntaten vel flens animi Emiso ex 'Dum memoria, ac ex imprudent judicii formidine manans. Quo loco agens de dolore requi lito in Sacramento nulla facta mentione amoris. solum meminit timoris judicii. Vocat autum sonthisionem, quia sic appellabant Anabaptistae, eontra quos scribit. i57. Denique his omnibus multo antiquior Gabriel Biel in 4. iusti inci 34. quast. 2, art. I. opin. M ita boquitur ex ouentia aliorum: Quandor ac
ἀνθρ=tia illa praxia non est susciens, sed dispositio thou remotis , O hoc vocor atariationem paniscariam in sermem, O sila non si juis ad precati remis vim: set
79쪽
rum rem pomm gratiam , C per MDrmar artritimum , ut mereatra sci μα- Ditio: nempe quia per attritionem cum Sacramento idem obtinetur, quod per contritionem: prout etiam explicat vega, aliique passim. Quod autem intelligat per attritionem id, quod nos intelligimus, patet ex Distinct. is. verba retulimus supra num. I i. Item ex iis quae dicit hoc loco explicans illam .insuffcientiam per hoc, quod non fiat propter Deum tamquam
finem ultimum, sed propter se de amorem sui, quia pcccata sunt inductiva
poenae, aut impeditiva gloriae: de tandem eadem quaest. articulo a. subjungit: Q omum, ut recitatum est in priori articulo, di versae sum ι niones: quammqualbet habet grates viros depensores: seopior nunc opinionem Magistri dec.
Videri ci iam possunt Altilliodorensis in A. tract. de Saciam: Poenit. sol. ass. Hervaeus in distinet. i . q. i. Dionysius Cisterii sis, aliique.
i53. Auctoribus ante Tridentinum accenseri possct non immerito. Tapporus; nam licet tempore Tridentini suum opus primum absolverit, non citat tamen Tri tantinum , sed solum Florentinum; unde illius acta videtur nondum conspexisse , adeoque independentcr a Tridentino suam tradidisse sententiam. illum reseremus cap. undecimo num. I 78. i 69. Fuisse qui nostram sententiam traderent circa tempora Lutheri, parci ex Luthero variis locis hanc ut Catholicorum sententiam perstringenter ut in sermone de Poenitentia, de in eaptivitate Babylonica Tir. de Poenit . ubi ait: finxerum quamdam artrisionem, quae virtute clavi quam ignorant) Aeret contritio, eam donant impiis, O sic universa tantritio aboletur.
At , inquit Auctor Quodlibeticae pag. s . mentitus est Lutherus, dum asseruit, scholasticos docere, quod attritio servilis sufficiat cum Sacramen ro. Probat. ass. quia alias mentitus esset J oannes Morinus doctissimus de solertii limus indagator ; hic enim asserit se neminem legisse qui id do cuerit ante Melchiorem Canum , de Henricum quemdam Doctorem
17o Res p. omnino immerito de sine scindamento asseri Lutherum in hoc puncto fuisse mentitum, ut patet ex jam dictis. Nam Luthero respondens Roffensis fatetur Catholicos docere eam sententiam. J oannes a Da- ventria, qui totus est in annotandis Lutheri de sectatorum mendaciis, ad verba Lutheri ex sermone de Poenitentia, dicit, sic absolvere non esse irr tire, ut volebant haeretici. Tilmannus Segebergensis , ad verba Lutheri ex captivit: Babylonica, dicit, in hoc vere dixisse Lutherum: tantum abest, ut horum aliquis neget, ita Catholicos docuisse, aut dicat Lutherum meri
Vel issimὶ ergo id dixit Lutherus i neque hinc tamen sequitur menti-ium suisse Morinum prout dicebatur in probatione sed sol modo, quod
80쪽
qudd in hoc saltem puncto non fuerit tam solers indagator, quam aliqui
Patet etiam non subsistere quod habet Auctor Quod libcticae, quod Ludovicus Lopea circa annum is 83. scripserit initio nascentis huius
r7i. DRob. 3. quia si verba Lutheri &Tridentini relata cap. i. cum ii sex vicem componantur, clarum fiet, quod Synodus illum contritic Mis modum tueatur ac adstruat, quem rejicicbat Lutherus. Atqui Luthz- us loquebatur de attritione, quae non erat ex charitate, sed ex timore pin nae; ergo de eadem loquitur Tridentinum De hac aulcm attritione declarat Tridentinum , quod Rapater adgratiam, quod ad Dei grcitam insecramenIν Paenitentiae impetrandam id citat. Utiqne proxime de sussicienter , ut admittunt illi contra quos disputamus; ergo Tridentinum affirmat illam attritionem suiscere ad justitiam in Sacramento. Idem confirmatur ex eo , quod UNLutherus dixerat attritionem ex metu facere indignos, scii indispositos qui absolvantur; E contra Tridentinum declaret eam attritionem disponcrc ad gratiam in Sacramento poenitentiae impetrandam scu reddere dispositos redignos qui absolvantur. i 72. Dices cum Auctore Quodlibeticae pag. sa. inane esse hoc argumenti senus; quia , si quid probet, sequetur cliam definiri a Tridentino, quod sussiciat cum Sacramento dolor naturalis. Nam idem est tenor R. sorma hujus argumenti: Lutherus graviter redarguit Catholicos , quod docurent sussiccre attritioncm naturalem in Sacramento. Atqui Synodus damnat Lutherum, de approbat doctrinam Catholicorum de attritionc; loquitur enim Synodus in sensu, quem Catholicis attribuit Lutherus ergo declarat attritionem naturalem lassicere. 173. Resp. inanem potius esse hanc argumenti retorsioncm. Fateor quidem Lutherum aliis locis, Catholicis de ipsi Leoni X. impcgisse calumniam , quod traderent dolorem naturalem sufficere cum Sacramento, qtua nimirum censebat quod etiam assii mat P. Lupus illum dolorcin cile non Posse nisi naturalem. Fecit, quod fecere aliqui in Gallia, qui, quia putant attritionem esse naturalem, nostrae sententiae Auctores traducunt, quas anserant sufficere naturalem , cum tamen constet nos opposituria mordicus tueri. Eodem modo Lutherus asserebat Catholicos docere, quod sufficiae Maturalis , id est, quam ipse ceniebat nauus . E contra voer Catholici