장음표시 사용
141쪽
98 Lilal I. Cap.IT AIks Omnino necessisses, non esse vero e stram . Nam si potentia libera est,
quae positis omnibus ad agendum praerequisitis, potest agere & non agere: ergo a sensit contrario, illa li- here non operatur,qus postis omnibus ad agendum praerequisitis, taliter agit, ut non agere non possit: at voluntas in actibus specificatiue et elicitive secessariis, taliter agit, ut positis omnibus prae requ: sitis non agere non possit; ergo respectu ill rum non operatur libere, ac proinde nec actus huiusmodi liberi sunt. Vincetius duplicem adhibet huic argumento solutionem .
PRIMA est ; praedicta definitione, non definiri potentiam liberam secundum libertatem suam essentia-- lem, sed tantum secundum libertatem suam accidentalem. in The yro quo inquit, Miandum est, δε-tia. t i. finitionem esse accidentariam, oesii mi-ς. s. s. lam ferme huic hominis definitioκi, si mo est animal risibile. Per proprietatem enim quandam explicat, quid θqualis sit illa libertas,d qua potentia aliqua libera appellatur. Aptitudo quippe quAEdam expandendi se usque ad non agendum , ex essentiali νοluntatis libertate resultat, per quam tamquam nobis notiorem, difficilliisa illa libertutis notio explicatur. Ham ex eo quod voluntas naturali suo modo agendi relicta ,sub directione rationis, sine coactione actum suum sbi imperat. iii quo eo sentialem voluntatis libertatem coimilituit) Oritur inquit etiam quaedam
aptitudo ad se expandendum usque adiis alionem actionis, nisi aliquod aliunce ob laci lum intercedat. Itaque mens huius primae solutionis ell, in praefata desinitione non tradi de potentia libera, rationem eius cssentialem; sed solum quid ac cidentarium , quod internenient
obstaculo aliquando deest , ut eliaptitudo seu potestas ad opposita . Vnde sicut ex ista definitione hominis , homo est animal risibile, non licet
inferre, essentialem hominis rati nem in risibilitate consi istere, quia talis definitio essentialem eius rationem non tradit, sed solum per quid notius eam explicat: ita pariter ex definitione nostra , non licet argumentari , essentialem rationem p tentiae liberae in aptitudine illa ad opposita consistere, quia non essentialem eius rationem tradit, sed solum per quid notius eandem explicat & declarat. Et ex hoc soluitur argumentum factu, dicendo in actibus illis necessarijs, deesse quidem ex parte potentiae , aptitudinem seu facultatem expandendi se usque ad cessationem actionis, caeterum non ob hoc carere vera & essentiali libertate;quia illa aptitudo est solum accidens quoddam potentiae liberae, quod ipsi interueniente obstaculo deesse potest, salua adhuc manente essentiali eius libertate in agendo.
admittendo, quodsi periora definitione 3. potentia libera libertate essentiali definiatur; sed tunc inquit dictus sensus ' ' esse debet, quod potentia ubeia operans positis omnibus ad agendum praerequisitis sic agat, ut quantilm est ex parte modi agendi, etiam non agere possit. Et si ipsi tune obiicias, duo illa exempla de actu amoris beatifici &productione Seiritus Sancti, in quibus , adhuc quatum est ex parte m di agendi, nulla conspicitur indifferentia I certe quantum ad primum de amore beatifico, aperte hoc negat ; docet enim, quod beati voluntas , illas angustias non patitur; sed in The
contingenter, quantvm est ex parte mo- rum.
di eius incedendi, sequitur. En adstruit indifferentiam ad non amorem, saltem ex modo agendi. Quantum ai tem
142쪽
Lib.II.Cap.IV.S L penditum prima solutis,qua Vincentius oeci se rem ad illud alterum de productio.
ne Spiritus Sancti , nescio virum , idem auderet de tali productione dicere,videlicet ex modo productionis, ibi etiam adesse aliquam indisterentiam. Quam consequens tamen sit ad eius principia, hoc etiam debere dici, videbimus sectione secunda huius capitis , ubi secundam hanc solutionem examinabimus. Modo e mus ad examen primae.
Ependitur prima solutio, qua Vincemtius dicit , in vulgari illa definitio ne potentiae liberae , non definiri potentiam liberam secundum libertatem suam essentialem ..
tius, se doctrinatu Diui Thomae non legisle, quando tali Glollemate delinitionem illam: communem eXponitia Sciendum ergo est, iuxta mentem S. Doctoris, non accidentariam,
sed e sientialem esse praedicationem illam, qua dicitur, quod potentia libera est, quae Potest agere & nonia agere &c.
MIS, ex quaestione vigesima quarta
de Veritate articulo quarto: ubi quae rens Sanctus Praeceptor, Vtrum liberum arbitraamst potentia vel nonλ
spondet esse potentiam, & idipsum probat in secundo argumeto sed contra hoc discursu. Vam hoc videtur inter potentiam . habitum distare , quod potentia quae se ad opposita habet, per
habitum determinat tir ad unum: sed inberum arbitrium nominat aliquid ad o posita se habens, nullo modo determinarum asi unum: ergo liberum actitrium est potentia ρο non habitus. En in primis, ubi affirmat,liberum arbitrium icti potentiam liberam, cile potentiam ad opposita se habentem. Sed
vis nunc videre, qualiter iuxta mentem ipsius hoc quoque sit potentiae liberae omnino essentiale, & non a cidentarium, ut Uincentius exponitρ Attende solutionem ad duodecimst eiusdem Articuli. Argumentum pro cedebat ex auctoritate quadam Augustini, dicentis alibi, quod liberum urbitrium es vitalis oe rationalis animi
moltis: sed motus actum nominate ergo
liberum arbitrium est actus, O non potentia ; intellige quae ad opposita se habet,de qua loquebatur. Audi quiso te) quid respondeat. Ad duodecimum inquit) dicendum, quod Augustinus definit liberum arbitrium per atrii
propriam*eo quod potentiae per actus cognoscuntur: unde praedicatio illa non
est essentialis sed causalis L En iterum , ubi fatendo , non eile essentialem is praedicationem illam, qua liberum arbitrium dicitur esse motusseu actrις, apertissime supponit, essentialem eia se illam alteram, qua d ixerat esse potentiam ad op sita se habentem Ac proinde hoc quod est posse agere de non egere', sentit esse omnino essentiale potentiae t iberae . Et certe quod hac in parte hallucinationem Vincentio peperit , nil aliud fuit, quam non distinguere irruter ipsos aditus potentiae liberae, & ipsam aptitudinem proximam quania, habet ad illos elicie dos. Aliud namque est, quod actus ipsi, sint quidain essectus accidentales libertatas, per quos proinde potentia libera tamquam per quia notius definiri potest , sicut hic dicit Diuus. Thomas , quod potentia per actus cognoscuntur et aliud autem,quod ipsa aptitudo proxima ad actum vel eius oppositum, eiticius accidentalis siti hoc enim falsum est, cum ipsa aptitudo proxima
143쪽
ad actum & eius oppositum, sit re &ratione idem cum ipsa potentia libera, ac proinde essentialiter ipsissima libertas. Sicut namque aptitudo proxima ad intelligendum , non est effectus 'uidam accidentalis, potentiae intellective; sed re & ratione omnino idem cum illa,& ex consequenti ipsissima eius essentialis ratio; ita pariter aptitudo proxima ad actum vel eius oppositum, non est effictus accidentalis potentiae liberae,sed omnino re & ratione idem cum illa: ac proinde essentialissima eius ratio. Explico hoc. In omnipotentia , siue intellectilia, siue appetitiua, siue vegetativa, siue sensitiva, tam motiua quam directiva, tam in erativa quam executitia; in omni inquam 4 potentia uniuersaliter, semper ipsa aptitudo ad actum sibi conuenientem, est essentialissima ratio talis potentiae: si quidem ut con stat ex praedicamento qualitatis) potentia nil aliud definitur esse, quam id, quo tamquam principio sormali, subiectum potens est operari con-
aenienter ad suam naturam: cum ergo potentia libera, addat ad rationem communem potentiae ut sic,
hoc quod est ad opposita se habere; sequitur manifeste, ipsam aptitudinem ad actum vel eius oppositum, esse essentialissimam rationem talis
ex loco Diui Thomae, quaestione decima sexta de Malo, articulo qui talo in Corpore: ubi postquam retulerat errorem Origenis, existimantis cuiuslibet creaturs liberum arbitrium, in quolibet statu esse vertibile ad bonum & malum; statim sic prosequitur. considerandum est autem , quod in Origenis error, ex boc prouenit,qu)d
non recιὸ eo. Drauit, quid per se pert net ad liberi arbitris potestatem , sine qua bomo in nullosatu invenitur . Quibus dictis immediate subiungit tres modos indifferentiae, unum contradictionis secundam disserptiam rerum, quas potest quis velle, & non vello;
alterum contrarietatis, secundum LGferentiam boni mali:, tertium mutabilitatis ,fecundum disterentiam mutationis , qua quis unum & idem pro codem tempore non vult,quod prius volebat. Primum ergo modum in.
differentii asserit pertinere ad rationem liberi arbitrio per se, ita ut sino illo, in nullo statu subsistere possit;
secundum autem tertium, per acci dens tantum: in quantum inuenitur liberum arbitrium in natura deficere potenti in natura mutabili. Quid e
pressius ρ Ergo non sentit sicut Vincentius potestatem seu aptitudinem ad agendum cum inditarentia contradictionis, es,e accidens separabilea ratione essetiali liberi arbitrij, qua tale est; sed potius ita per se ad illam pertinere, ut sine huiusmodi aptitu dine in ratione talis formaliter in telligi nequeat. Confirmo hoc ipsum ex Tertio, Distinctione decima octaua, quaestione prima , articulo secundo ad Quintum: ubi ex Doctrina Anselmi docet, Quod posse peccare, nec est libertas arbitro, , nec pars libertatis: uod idem docet prima parte, 'uxione sexagesima secunda, articulo octauo ad Tertium, & at ijs in locis. Unde & quaestione vigesima quarta de Veritate articulo nono ad Quintum , Posse peccare inquit non iacit ad meritum;sed ad meriti manifestationem, in quantilm ostendit opus bonume e voluntarium. Ex qua Doctrina sic deduco ad propositum. Licet Angelicus Praeceptor Φpius dixerit, posse peccare, non pertinere ad rationem esentialem libertatis; sed prscise esse signum seu effectum manifesta' tiuum illius; tamen nunquam hoc ipsum astirmauit de eo quod est pol sc
144쪽
He non definiri remiam liberam secundum libertatem essentialem. roragere & non agere, quin potius ut
loco iam citato ex quaestione decima sexta de Malo vidimus expresse docuit potestatem contradictionis citae, de ratione libertatis per te: ergo contra Sanctuin Thomana est, allereret cum Vincentio liuiusmodi potestatem esse praecise effectum accidentalem libertatis.
solutio . nam non solum est contra
Diuum Thomam; sed insuper ex ea sequitur, definitionem illam non vile artificiosam , quin potius omnino ineptam, di contra regulas definiendi. Probo assumptum sic . Nam quod haec fit lapitima definitio ho. minis , homo est animal risibile ; hoc ideo est, quia licet risibile non sit ratio essentialis hominis, est tame Proprietas per se,& ex natura rei insepa. rabiliter connexa cum essentia illius; ita ut hominis estentia nequeat per se, aut ex natura rei subsistere sine risibiluat iuxta solutionem datam, potestas ad a cre & non agere, non δε-luin non est essentialis ratio libertatis; sed nec est proprietas illius, perse& ex natura rei inseparabiliter conexa cum illa; cum in opinione contraria, essentia libertatis persectis si me subsistat in actibus omnino necesi ari s vi sunt productio Spiritus Sancti, & amor beatificus respectu quorum tamen huiusmodi potestas
non inuenitur: ergo Omnino inepte
definitur libertas essentialis per huiusmodi potestatem. Et erit profecto definitio similis huic; qua quis definiret vivens, diuendo, umens est quod habet potestatem currendi. Quam definitionem quis Philosophus vel in diocriter peritus, non irrideatZPefinit enim vivens, nec per aliquid e sentiale, nec per proprium quarto modo, conueniens omni di soli; sed per aliquod accidens , conueniens
quidem seli, sed non omni . Quod
idem manifestissime continait iuxta praefatam solutionem in definitione tradita: cum potestas ad opposita, conueniat quidem soli potentis liberae, non tamen Omni; sitque accidens illius, non essentiale aliquid, nec proprium quarto modo.
iactu. Nam nimis chimaericum est, velle cordato viro persuadere, quod definitio Ibertatis , tam trita, tamque in Scholis recepta , non sit nisi pure accidentalis; maxime cumulque ad haec nostra tempora, nulla unquam alia in Scholis audita fuerit; &res ubique terrarum notissima sit libertas. Quasi vero nemo nisi Vii centius , ellentialem eius rationem nobis pandere potuerit: ubi tameria
ante ipsum, tot a saeculo viri famosi . tot Theologi praelo insignes,tot Philosophi subtilissimi. Eia singularis
Magister, desinat nouitas tua incessere vetustatem, desinat Scholarum , quietem, inquietudo tua turbare; nisi sorte laudabilior tibi fuerit, praesum. ptionis tuae singularis confidentia , quana communis sententiae, humilis sequela. Cur tam gloriose putas , quod ab omnibus usque modo ignoratum, a te singulariter esse inuentum p Dixit alibi Sanctus Thoma; contra quosdam qui dicebant esse repugnantiam in eo quod aliquid sit causatum a Deo, & tamen semper fuerit; Mirum est, quomodo nobili i m Iosio Dium bane repugnantiam non videruns. Sic dico & ego tibi. Mirum est, V incenti ; quomodo nobilissimi Philosophorum illam tuam essentia-1lem rationem libertatis non videruta Reijciatur igitur prima solutio, qua talem adstruis, & videamus quid veritatis habeat illa, quam secundo I co sibiungis.
145쪽
penditur secanda solutio , qua Vincentius admittit, vulgari illa demnitione definiri quidem potentiam liberam, secundum libertatem suam essentialem; sed tune sensum esse , quod possit non agere, quantum es
centius: admittendo quod su- seriori definitione, potentia libera ecundum suam libertatem essenti lem definiatur: Sed tunc inquit) ν rustentius esse debet, quod potentia libi e operans, positis omnibus ad agendum prae equisitis, sic agat, utpossis non agere, saltem quantum es ex parte modi agendi.
Prosper contra Collatorem Miror de, quomodo non rides, aut ab atlas existimas non videri, quod teipsum tuo ore hic condemnas. Dicendo enim ut
hic dicis) aperte fateris ad libertatem etiam essentialem, requiri pol statem ad oppositum, saltem quantuest ex parte modi agendi.Quod si verum est uti verissimum est) qua via potest subsiliere id, quod toto opere tuo toties inculcas: actus videlicet spirationis Spiritus Sancti, & amoris beatifici, vere liberos esse λ Cum etiam quantum est ex parte modi gendi, voluntas illos absque potest te ad oppositum operetur pDicesne fortasse hoc falsum esse ,& voluntatem illos etiam actus vere elicere cum potestate ad oppositum, S ntum est ex parte modi agendi 8 erte nisi sic dixeris, vulnus quo te ipsum configis,non declinabis. Sed
quam periculose in fide similia dicanturi attende.
illum spirationis , quo producitur Spiritus Sanctus, cui libertatem eia sentialem inesse dicis. Nec mireris in .epi ut de Ricardo tuo miraris) metoties hoc unicum exemplum in osten--Ritationem circumducere. Non enim ς
hoc a me fieri, volo existimes; sicut ζ , '' de illo altero suspicaris, ut inuidiam tibi apud quosdam prouocem: nam nec ille alter, nec illi quidam, cogniti mihi sunt. Qu9d me unice mouet, est exempli illius tanta lux & claritas , ut eo solo totam tuae opinionis de libertate machinam, euertere me posse, non dubitem. Age ergo, de qualiter cum exemplo isto, secundae tuae solutionis veritas non subsistat, inspiciamus. Argumentor sic. Pater & Filius taliter pro ducunt Spiritum Sanctum , ut nec etiam quantum est ex modo agendi, non possint non prodncerer ergo teneris lateri,vel solutionem tuam tibi contrariari, vel productionem illam liberam non esse libertate etiam e L sentiali, quod & non minus tibi contrariatur. Consequentia constat, &antecedens probo. Si Pater & Filius taliter producerent Spiritum Saninum,ut quantum est ex modo agendi , possent non producere; Spiritus Sanctus quantum est ex modo suae productionis, posset non esse: cum ipsum non produci, sit ipsum non esse,& ex consequenti, posse non produci quantum est ex modo suae productionis, sit pariter posse non inse , quantum est ex modo sue productionis:at hoc asserere, est haereticum ἔcum teite Diuuo Thoma quaest. secunda, de Potentia, art.3. in Corpore, Om ne id, quod quantum in se est,
tum , σ propter hoc A riani, qui ponebant Filium creaturam, dicebant ipsum genitum νoluntate scilicet libera) cu Ius omnem e Delum quantum in se
146쪽
definiri quidem siti; sed torsersm esse, quia post non agere rorest, possibile est esse vel non isse: ergo si
haeresim vitare velis, dicendum est ' Patrem de Filium taliter producere Spiritum Sanctum, ut nec quantum
est ex parte modi agendi, possint non
Forte respondebis ut quendam semel pro te respondentem audiui quod naec propositio,viritiu Sanctus quantum es ex modo sua productionis,
potest non prodηcni in duplici sensu possit intelligi. Vno modo in sensu a, i soluto : alio modo in sensu conditio nato, & quidem de conditione ina-
possibili. In sensu absoluto ; dices quidem esse haeret icam , sed a te non assirmari; quia datur intelligi, quod Spiritus Sanctus absolute possit non
procedere , quantum est ex modo suae processionis: quod haereticum
est: quia sic ponitur, de facto procedere, ut creaturam, quantum est ex parte modi. In sensu autem conditionato, dices a te sustineri; sed prout sic, este omnino catholicam de veram: quia tantum significatur , quod quantum est ex modo actionis, qui est cum spontanea effusione v luntatis ex perfectissimo iudicio rationis, posiet eodem indivisibili modo permanente, non procedere , si possibile esa, non procedere: quod certe ab omni haeresi non solum remotissimum, sed de veritati omnino consorme este a firmabis Bone Deust Quam mirada, quam singularis , quam salsa responsio linuatra insurgo manifeste.
PRIMO : quia sequitur ex illa squod principium Spiritus Sancti scilicet Pater do Filius) sit cns magis necessarium, quam Spiritus Sanctus: at hoc etiam est aperta haeresis et e go solutio seu responsio haeresim non declinat , sed potius in aliam incidit. Minor in suppono, quia laeditae ualitatem personarum, quae est defce: de sequelam probo euidenter.
Quia ut solutio fatetur adhuc data hypothesi, quod esset possibilia
Spiritum Sanctuin non procedero pinaneret equidem idem indivisibilia modus producendi seu agendi in principio Spirante, siquidem eodem
modo manente, possiet non procedere , si possibile esset, non procedere; de ex consequenti,esto daretur hyp thesis de possibilitate non processi nis, equidem intelligeretur in pri cipio producente, perseuerare idem modus producendi, qui de facto inrergo principium spirans cum suo modo agendi , est ens magis necessarium, quam Spiritus Sanctus. Pro consequentiam i quia id quod potest intelligi perseueraturum, etiam
in casu quo alterum posset non esse ;indubie magis necessarium est,quam illud alterum.
SECUNDO: quia eadem ratione poterit dici, quod voluntas Diuuna quantum est ex modo suo agendi. posset peccare, si ipsam peccare, eiasset possibile. Patet noce quia loquendo de repugnantia absoluta, aequalis est repugnantia utrobique: tam enim repugnat Patri lc Filio, Spiritum Sanctum non producere, quam voluntati Diuinae peccare et ergo si non obstante prima repugnantia,2udet quis dicere, Patrem de Filium , quantum est ex modo agendi, posse non producere Spiritum Sanctum, si pol sibile esset non producere; s incit pariter quis dicere, eadem repugnantia non obstante,voluntatem
Diuinam, 'uantum est ex modo suo agendi polle peccare, si ipsam peccare possibile esset. Sed tunc vltrarat hoc non solum haereticum sed de blasphemum videtur: ergo. Probo istam minorem. Quia tali modo I quendi significatur, quod Deo non
repugnat malitia ex propria ratione
Deitatis, sed solum facta suppositi ne quadam extrinseca impossibilita-
147쪽
tunc ad non productionem extende retur: ergo non esset idem modustis malitiae: sicut dicendo, quod omnipotentia Diuina, quantum est ex parte sui, potest producere Cia i maeram , si ea possibilis esset, datur intelligi, quod ipsi talis productio non repugnat ex propria ratione suae vi tutis , sed solum ob extrinsecam impossibilitatem obiecti : at blasphemum videtur , affirmare , Deo ex propria sua ratione non repugnaro omnem malitiam, cum ex propria
sua ratione, sit summe & infinite peressentiam Sanctus: ergo.
Spiritus Sanctus quantum est ex modssuae processi inis, potest procedere ut Fialius ; in quocumque tensu sumatur, is est haeretica, vel ab omni prorsus veritatu remoti sima: ergo pariter di ista; Spiritus Sanctus quantdm es ex modo suae procesonis, potess non pνο- eiacre I in quocumque sensu suma tur , eidem prorsus censurae debet se hiacere. Consequentiam iudico euia decitem ; quia modo suae processionis aequaliter repugnat, ipsum non Procecere, ac procedere ut silium rimo si locus detur comparationi ii praedicatis Diuinis necessarios, magis repugnat, non Procedere, quam ut Filium procedcre, cum primum ipsi opponatur contradictorie , se
QUARTO impugno solutionem ratione a priori. Nam loquendo de
repugnantia absoluta , ille modus agendi, quo Spiritus Sanctus producitur, habet est titialissimam repugnantiam ad non productionem : sicut pse Spiritus Sanctus candem habet , ad non produci: ergo implicat quod idem manens , extenderetur ad non producendum , etiam quacumque facta hypothesi de possibilitate ipsius non productionis. Probo consequentiam: quia illa hypothesi facta, talem essentialem rcpugnantiam non haberet, siquidem cum illo, qui essentialissimam repugnantiam ad hoc habet: sicut non potest esse eadem indivisibilis sor-ma , illa cui gradus vitae essentialissime repugnat,& illa cui talis gradus non sc repugnaret. ULTIMO facit contra praedictam solutionem' quod aliud est, voluntas Diuina secundum se, & aliud, modus agendi quem ipsa determi. nate habet in productione Spiritus Sancti. De voluntate Diuina secundum se , esto admitteretur , quod quantum est ex parte sua ut sic, posset eadem manens, non producero
Spiritum Sanctum, si possibile esset, ipsum non produci; tamen idipsum nullo modo potest admitti de modo agendi, quein hic & nunc determinate in ista productione habet: scilicet quod illo quantum est ex partoi sui, pol set idem manens extendi adi non eroductionem. Cnius ratio etiam a priori est. Nam voluntas Diuina secundum se, latius patet &ad plura se potest extendere, quam modus agendi quem in indiuiduo habet in productione Spiritus Sancti.
Secundum se enim, etiam importat rationem principii indiiserentis ad agere & non agere, ut patet in actionibus, quibus agit ad extra; ac proinde aliqua adhuc ratione pol set alicui videri verum, quod ipsi secundum se, non repugnat non producere Spiritum Sanctum, si non productio possibilis esset. At vero ipse modus agendi, seu voluntas ut tali modo subest in actuali productione, omnino rationem principis in- disterentis excludit, cium modus ille ex se ipso essentialissime ad Pr ductionem tantum sit determinatus : imo magis intime & eificaciter ad illam determinatus , quam mo dus pppetendi brutatis ad suum pro. Prium
148쪽
prium obiectum. Ergo ficut omnino absurde diceretur , quod brutum ex modo suo appetendi hoc obiectum , posset idem non appetere, si non appetere possibile esset; ita pariter ausurdinime dicetur, voluntatem Diuinam ut subest tali modo agendi, pose Spiritum Sanctum non - producere, si non producere pom. bile esset. His impugnationibus, Vincenti, puto secundam tuam solutionem manifestissime instingi. Vnde definitionem vulgarem & Philosophicam potentiae liberae vel debes rei cere I quod tamen non audes, ne de te dicatur quod dixit Diuus Thomas S. Th. de Averroe, quod non tam fuit peripa- ρ' reticus quam peripateticae Philosophia . ostri deprauator: vel si admittis; fateri no- g - bistum necesse est, praedictos actus amoris beatifici & spirationis vere liberos non esse.
Octenditur, Vincentium non posse sine totius fua opinionis iactura , den gare libertatem praedictis actibus , scilicet amoris beatifici pirati
tius, se duplici illo exemplo νή;a4t RFQrra beatifici & spirationis, inr-Eiode. titer omnino debellari. Hac de cau-aa Pe sa iam in epistolis suis prodromis di- .l. cςrς incipit, quod ex illo exemplo productionis Spiritus Sancti, nullum rhisthi 'V. x crςari praeiudicium , libertati
Prodi. aliorum actuum necessariorum v
ad Pi luntatis creatae. Imo addit, quodo. EP. parum amitteret , licet alterum e-m plui xiam eXempli m de ipso amore bea-ecipio, unco ipsi extorqueretur. Quasi tacite insinuans, se absque ulla iactura suae opinionis , posse adhuc duobus illis actibus veram libertatem denegare , & nihilominus cum victoria principalis sui intenti permanereia, circa libertatem aliorum actuum , quos nos in via elicimus sub efficacis gratiae tractu, etsi sine potestate ad oppositum. Lector Theologe , hoc iam est , Vincentium ex parte ad Palinodiam redigi : imo non sylum ad Palinodiam ; sed velit nolit, ad totius suae opinionis iacturam , hac via cogi
De aliquali Palinodia, res est patentissima, mi Vinccnti: nam in scruptis tuis secquenter nimis inculcasti, duos etiam illos actus libertate ecsentiali gaudere. Doctor catbolicae ut quondam Prolaer contra Collato- rem cur profisponem tuam desieris8 Sed improperando non dico: nam nauis ingenii tui sic leuiter vacillare incipiens , cum minus falsitate saburratam se ostendat, facilius periculum erroris euadet, & tandem ad serenissimae veritatis portum sumosa r licta caligine dcuoluetur. Sed quod exinde oporteat, te totius tuae opinionis iacturam facere;
etiam probo euidenti ni fallor a
pumento . Nam semel admisso, actus illos amoris & spirationis liber.
tatem veram S essentialem non habere , corruit omnino toties, a te reis
petita Philosophia, UBI VOLVN- In TheTAS , IBI LIBERTAS: tunc enim N . . .& voluntas erit in illis actibus, etiam 'iaperiectissima, & cum persectissimo alibi iudicio rationis , & tamen libertas Pς nulla: certe non ob aliam rationem, nisi quia eliciuntur cum absoluta necessitate specificationis& exerciti; , absque ulla solestate ad oppositum ut sic. Quae ergo via hoc semel co cesso potest tibi superesse ad Minoi strandam libertatem in actibus viae, m
149쪽
ob solam rationem persecti vol unta- rij in ipsis inuentam Explico hoc. In casu istius admis. sonis, staret in illis duobus actibus persectissima ratio voluntarij , abstque ulla prorsus vera libertate; ita ut ratio voluntaria ibidem ad veram libertatem se sola in iussiciens conspiceretur: ergo nec in actibus viae
sub emcacis gratiae tractu illa sola ra. tio persecti voluntari, erit sussiciens
ad veram eorum libertatem saluandam ; sed omnino debebit aliquid aliud superaddi: nimirum, quod adhuc sub illo tractu gratiae, voluntas illos elicit, non cum absoli ita necessitate; sed potius cum absoluta potestate ad oppositum. Et haec, V incenti, est communis & Catholica nostra sententia: in quam si venis; arma d pono ,& gratias ago. Nec valet dicere, ad libertatem saluandam in actibus viae sub instanti predeterminationis gratiar, sum-cere, quod respectu illorum ponatur potestas remota ad oppositum; quae nimirum pro alio insidiati abiecta scilicet praedeterminatione , potest
In The reddi proxima, per intellectus fabriax bb catoris operam ut ais) q-i potes sibi
. - νeluti pontem rationum argument 1 ιιιλ rum sine e , per quem transeat in partem contrariam, suspensendo amorem
prioris boni aut amando bonum opposi
Non inquam valet: nam In eodem prorsus sensu inuenitur potestas
rc mota ad oppositum rc spectu amoris beatifici : ergo paritatem saltem icentiam ad istum actum non euadis. Antecedens probo. Nam licet voluntati, pro instanti quo beatili ceamat, nullae subsint rationes, quibus proxime potens iit ad amorem sul- pendendi uia, tamen pro eodem instanti adest illi potestas remota, quae pro alio instanti abiecta nimirum
visione potest reddi proxima, reroperam quoque intellectus:ille enim
quantumuis nequeat ullas rationes
suspendendi subministrare pro signo
quo lumine beatifico perfunditur , sicut nec in sententia Vincentii intellectus viatoris , pro illo signo, quo lumine essicacis Eratiar tangitur; tamen pro alio innanti & abie cto illo lumine,potest idem mei poniatem aliarum rationum voluntati
struere, per quem in partem contrariam transeat, & ad suspendendum amorem, imo & contrarium actum ponendum proximὰ accincta sit: e go in eodem prorsus sensu inuenitur potestas remota ad oppositum respoctu amoris beatifici. Hre replica tam essicaciter meo videri, euertit totam Vincenti j delibertate opinionem; ut non possim
non diutius in eadem immCrari. Resumamus er o iterum, ut rei veritas
magis patefiat. Vincentius ut iam dixi oppressus dissicultate duplicis illius exempli, insinuat se absque vj-la iactura suae opinionis, posse adhuc libertatem illis duobus actibus denegare : hac scilicet via,quod quamuis admitteret, illos duos actus non esis liberos; equidem non cogeretur admittere , non fore liberos actus nostros in via sub emcacis gratiae tra- . .ctu: quia saltem in istis conspicitur potestas ad oppositum, remota; quae tamen in alijs duobus non conspicitur. Quasi vero sola potestas remota ad oppositum sussceret ad veram libertatem actuum humanorum sal
Dico , quod ista euasio omnino contradicit suo Auctori; & insuper
quod absolute repugnat veritati. Quantum ad primum; quod omnino contradicat suo Auctori, patet ex iam dictis: nam semel admisso, potestate m remotam ad oppositum, lusticere ad humanorum actuum libertatem; non potest libertas deneis
150쪽
Denegare libertatem amori beatifico aut spirationi. ror
vi, saltem amori beatisco, cum respectu illius conspiciatur potestas remota ad oppositum ut probatum est ergo negare ex una parte, quod amor ille liber sic ut Uincentius in istaeuasione iam negat & admittere ex alia, quod potestas remota,
ad libertatem sulficiat ut idem Vincentius admittit est omnino sibi
tantum vero ad Secundum etiam repugnet veritati, dice. re ad libertatem humanorum actuum sufficere potestatem remotam ad oppositum , libet operosius
solutio dat quod ad libertatem requiratur aliqua potestas ad oppositum I necessario fatendum, cst iuxta modum libertatis debere esse mindum potestatis: sicut quia ad voluntarium requiritur cognitio, bene sequitur, quod iuxta modum voluntarij debet esse modus cognitionis; verbi gratia, si voluntarium sit persectum; cognitio debet esse persecta: si vero imperfectuin; cognitio debet esse imperfecta: ergo pariter bene sequetur; si libertas est persecta; potestas ad oppositum debebit esse persecta: si libertas est actualis, si sor. malis, si completa : potestas ad oppositim debebit esse actualis, formalis, & completa: si libertas sit radi- ealis tantum; potellas radicatis tantum : si proxima ; potestas debebit esse proxima. Tunc vltra: sed quam eo nomo in actu secundo libere opinratur , exercet omnino libertatem actualem, formalem, completam, di proximam: ergo pro illo tunc, debet adesse potellas ad oppositum, actualis, formalis, completa,& pr xima : & ex consequenti remota non
lassicit, quae nullum horum habet in genere potestatis. Non enim est ρο- telias vere actualis, non eli forma lis , non est completa, nec proxima, ut de se patet. SECUNDO argumentor: supponendo prius , quod quotiescumquolibere amo in actu secundo;tunc non amor, est mihi liber in actu primo;
siquidem ut solutio fatetur liber.
amans, postum qualitercumque non amare. Tunc sic : ut amor sit mihi liber in actu secundo; debet adest potentia non solum remota, sed ertiam proxima actu amans: ergo pariter ut non amor, sit mihi liber in . actu primo; debet adesse potendia , non follini remota, sed etiam proxima , potens non amare. Probo consequentiam euidentur: quia principium quod requiritur ad operati nem in actu secundo; idem requiritur in actu primo, cum hoc praeci discrunine, quod ad operationem in actu secundo , requirituΠ ut actu operans; ad operationem vero in actu primo , requiritur ut potens operari: ergo si ad libertatem am ris in actu secundo, requiritur potem 'tia non solum remota sed etiam proxima actu amans; pariter ad liberi rem non amoris in acta primo; rem quiretur potentia, non solum rem tale detiam proxima, Potens nonis
Tertiorem conficio ex quadam doctrina Diui Thon is, qui loquenu quae stione sexta de Malo articulo unico ad decimum nonum de voluntate nostra sub Diuina motione, sic fatur. L cet ergo simul visit bomini potentia voluntatis ad opposita se habens; tamen o posita illa ad quae se habet v luntas .mγn sunt simul. inibus verbis ponit Sanctus Doctor discrimen , quantum ad rationem simultatis, inter ipsam potentiam que ad Opposita se habet, & inter ipsa opposita dicens potentiam ad opposita, simul seu pro eodem initanti esse in nolira voluntate, minime vero ipsa opposi