장음표시 사용
191쪽
nialibus, quia primum est ei impo L. sibile per gratiam de communi lege paratam ; secundum autem non; licet alias ei pollibile sit per stratiam specialissimi priuilegi), quam Deus '
ipsi si placuerit conserre potest,
sicut de facto contulit Diuae Virgini. Ergo sentit manifeste ad nullum Praeceptum teneri, nisi ponatur ipsi esse possibile saltem per gratiam de communi lege paratam: ac proinde non iussicere ad inexcusabilem obli-f tionem, id quod dicit Iansenius verbi gratia quod habeat liberum
voluntatis arbitrium cum naturali capacitate ad vires a Deo utcumque recipiendas . Patet sequela, quia clim huiusmodi omnia , etiam habeat respectu abstinentiae ab omnibus venialibus collective ; indubie ad simile propositum abstinendi teneretur . Quod contra Angelicum Praeceptorem aperte militat; imo &contra communem insensum Theologorum , qui ut videre est Secunda Secundae , quaestione Octuagesimae octava, articulo secundo) hac rati
ne docent, votum nunquam peccan.
di venialiter, inualidum elle, quia est de re moraliter impossibili, non istum per naturam ἱ verum & per gratiam de lege ordinaria paratam. Vnde omnino fatendum est, Deum hominibus praecipientem , minime ipsis sua gratia sulliciente deeste,qua possint illa,quae praecepta sunt, Praenare dc exequi. Nec valet,lansentauus ille defini-Iansen. tiuus clamor; σι dicas, habent semperto. li. prispissu'cientem Italiam, qua plusint, sexcentis Augustini locis totiq; m δε- ' 'i' ctrima inius , adesque s ipsi Ecclesiα,
T m. qhae docet ac moiret, eos petere quod non pol unt , ept enabis. D ciam iam gratiam qua μ' θι it,habent; tulisin es pete. re, Z i. non baberent.
Non inquam) valet, nam qua facilitatu sic clamas , eadem di contemneris, Vellem vel unum locum Augustini mihi ostendi, qui iuxin . principia Thomistica non habeat verissimam , planissimam , securissi. mamque interpretationem. Illud autem quod obiicis de Ecclesia, quae nos monet petere quod non pollumus, infra libro quarto explicabitur. Alterum vero; quia si iam gratiam qua possint, b/bent; stultum ess pc- : is
tere, quasi non haberent, puerile Omnino est: nam vel loqueris de gratia susticiente, ouam iam actuon se receperint ; vel de illa , prout soliim ex parte Dei parata: si de actu recepta; fateor quod necesse non habent, eam petere; sed potius gratias pro recepta agere: habent tamen necesse petere ulteriorem efficacem, ut nempe possint etiam potentia consequente , quod per solam lassicientem
tantum poterant potentia antecedente. Si vero loquaris de illa gratia , prout ex parte Dei parata Iutique prout sic necesse habent eandem petere; non ut parata sit, quae parata est; sed ut de s acto detur: potest namque non dari, si homo verbi gratia)noui peccati obicem poneret. Haec omnia Iani emtae, vera sunt, di Catholicae Augustini doctrinae co-sormia r ita ut consequens omnino sit, salsam quoque esse secundam illam solutionem, qua superius dicebatis , possibilia elle homini praecepta, supposito tamen Diuino auxilio : hoc enim ut iam ostensum est in tali sensu alteritis, ut minime iuuet ad obiectionis nostrae nodum dis. soluendum.
via respondendi vobis restat, quam concedendo sequelam argumenti facti; videlicet hominem in casu p sito peccare , non faciendo id, quod facere non potest et caeterum asserendo illud non esse inconueniens propter hanc rationem ς quia ncmῖς Dipitia
192쪽
nempe,licet Deus praecipere nequeat duoci est impossibile impotentia ho-gini inuoluntaria', qualiter praec disset primo homini ante peccatum, si auxilium sufficiens non dedisset; potest tamen praecipere , quod est impossibile impotentia homini v luntaria et qualiter modo nobis in natura lapsa praecipit, licet auxilia lassicientia non det, nec dare amplius paratus sit: nam quod modo praecepra eius adimplere non possimus desectu auxilij sussicientis, hoe nobis voluntarium est, scilicet in capite, ratione culpae originalis: ex qua ista impotentia iusti mine fuit relicta. Et sic non obstante Praedicta impotentia extare potest inexcusabilis obligatio, praecepta adimplendi. Sic Iansen. docet alibi Iansenius & etiam Uin
eo. .c. centius variis in locis suae Theriacae, ' ςψὶ ex quibus hunc commemorare libet.
'i'' Imputabilitas inquit in culpam σIRT ς eulta eo natam paenam Isi non ex pera, i 'cta ad operandum iam bonum lιbert sech. l. te qualis fuit in Adamo nascatur; de-s μ ' set saltem ex simili, qua fuerit olim im
bertate , originem ducere , ut natura
uod iam malὸ agat: cum olim integramene agendi a Conditore potestatem ac ceperit, quam sua culpa amisit. Atiri conditor n mis durus, nec Dominus, 1ed rannus creaturae rationalis, suaq;imaginis est et . Saluat igitur in tantum nobis omissiones praeceptorum i putari , licet modo nullum adimplere possimus; quia hoc quod cst modo nos non posse, voluntarium nobis fuit voluntate Adami, in qua omnes acceptam semel potestatem p cepta faciendi, sponte & nostra culpa perdidimus. o solutionem longe duriorem, omnino inordinatam,& infinitae Dei bonitati totaliter auersantem l Eam
in terminis tradidit Caluinus ut i
ta libro quinto ostendam & noster doctissimus Victoria illam ut parum visis
Catholicam reiicit,&Vt talem me- lectioiarito reiiciendam esse; Iubet multis nexui. demonstrare: pro quo caput sequens instituo. 6.
Redarguimν solutio , qua Vincentius dicit, ad imputabilitatem peccatis co e , nor potentiam iIIud νitandi, in Adamo habuisse , ct iη eodem,sponte perdidisse.
rationem peccati personalis non lassicere, potest multis, euidentissimisque argumentis conuinci. Ea 'tali ordine proferam, ut primo non nisi ipsum Augustinum, Geinde nou nisi Thomam Aquinatem sim recitaturus . Quid quaeso hac in parte contenditis Ians enitae λ Antiquitus mille & mille in errorem redacti sunt, non potentes intelligere aut ullo modo capere, 'ualiter voluntarrium iu capite lassiceret in paruulis ad culpam originis;& vultis vos modo vestris definitionibus persti adere, quod huiusmodi voluntarium litificiat etiam ad culpam personae, scuad hic & nunc peccandum persona i iter Perpendite ergo, ut ab errore vestro resipiscatis, quanta luce hoc in dogmate pugnet contra vos Augu
PRIMO: quia haec sunt expressa eius verba libro tertio de libero arbitrio,capite decimo octavo. Quae uinque ista causa es voluntatis, si non potesset rebui, sine peccato eι ceditur. In quo loco Sanctissimus Doctor ut legenti textum patebit de causis ex pe cato originali relictis & nos incitantibus ad peccatum, serinonem iacit;
193쪽
quae proinde cause nobis voluntariae sint voluntarietate capitis: & tamen asserit, si tales sunt, ut eis resisti non piissit, cis cedere; peccatum non esie: ergo mani seste sentit, soliunta voluntarium In capite ad imputabilitatem& inexcusabilem obligati nem non sussicere, sed insuper requiri potestatem , qua tali causae personaliter resisti postit. Ac proindo quamuis carentia auxili) lassicientis,
cx sua necesse est, Praeceptum non adimplere , sit nobis ratione culpae criginalis voluntaria in capite; dicendum tamcn erit, iuxta mentem
Ruqustini hoc non senicere, ut non adimpletio , tamquam peccatum a personale imputetur : siquidcm illam carentiam seu defectum casu quo nobis propter solum originale
insit personaliter repellere iton possumus a
locum eiusdem ex libro de corre. ptione & gratia, capite undecimo:
bi loqueris de primo homine & de auxilio susscienti ipsi collato, sic di-
inirrit. Si autem hoc adiutorium vel
Angelo νel primo homini, cum p imum 1acti Ihnt, defuisset; quoniam non talis natura facta erat , vi sine adiutorio d/1ιino pollet manere si vellet, non utique sua culpa cecidissent οῦ adiutorium qu se defuisset ine quo mane, e non possient. Nunc antem quibus des tale adiutorium,iam poema peccati est. In quo loco Augustinus ad inuicem contra ponit, ex una parte Adamum in casu quo
ipsi defuisset auxilium stiliciens,&ex alia homines, quibus modo idem auxilium desit. Sed ponderandum est, quod in hac contrapositione non continuo affirmet, te huiusmodi hominibus , id quod negauerat d -Αdamo: videlicet illos modo sua culpa cadere , quamuis auxilium ipsis
desit, ubi tamen primus homo sua culpa non cecidisset, si auxilium d fui siet: non inquam hoc assirmat,. nec in eo contrapositionem facit, sed praecise in hoc, quod Adamus sino culpa cecidisset , si adiutorium de- sui siet quia stilicet necdum culpa aliqua praecesserat nunc autem quibus deest, iustissime desit in poenam
saltem peccati originalis, quod modo supponitur praecessisse: ita ut lo. quens de hominibus caute terminos
mutet, non dicens: vune autem sua culpa eadunt, sed , nunc autem quibus deest tale adiutorium, iam poeκa peccati est. Quasi aperte volens, non quod sua culpa cadant quibus modo deest;
sed solum, quibus deest, iustissiti a
in poenam desit. Ergo mens Augustini est, illos homines in natura lapsa a noua culpa excusare, licet alias carentiae auxili; tamquam iustae poenae eos subiJciat. Probo istam consequentiam I nam si sentiret, negato etiam auxilio , nouam culpam ab ipsis committi; poterat sane termi nos significati uos culpe, a quibus di Dcursu inde Adamo inceperat, etiam ipsis hominibus applicare, dicendo ipsos sua culpa cadere, etsi auxilium desit, nania me autem Adamum, si defuisset; quod certe non fecit, sed huiusmodi terminos, loquela S de hominibus, in terminus solius poenae commutatiit. Ergo signum euidens est, quod illos a culpa personali excuset; licet non a poena , in casu quo auxilium sussiciens illis propter solum originale desit. Itaque Ianse-nitae, secundum Augustinum , & 2-cundum doctrinam nostram, sic ius sit,quod milii auxilium sufficiens propter solum originale desit, &ex desueui eius impotens sim ad praeceptum adimplendum; non adimplemdo,non cado,non pecco, non culpam aliquam conaninio, sed tantum p
na est, quod auxilio careatri, sicut& pcena quaedam est , non peccatum , ipla non adimpletio ex tali
194쪽
Ad pessonaliter peccandum suscere voluntarium in capite . Is rearentia necessario subsecuta. TERTIO idipsum euidentissime patet ex epistola centesima quinta. Ipsa ignorantia inquit in eisqui intelligere noluerant, sine dubitatione pecca tum est, tu e s autem qui non potuerunt
defectu scilicet auxiIis suincientis, quod ad poste datur poma peccati. Doctor Sanctissimenan senitq docent
quod etiam in eis, qui intelligere seu credere non potuerunt, ipsa ignorantia sit peccatum, siquidem quod non possint, est ex culpa quam in capite contraxerunt, quod ipsi volunt ad rationem peccati lusticiens esse . Cur ergo, sicut assirmas in intelligero nolentibus, sir peccatum id ipsum , pari passu non doces in intelliger non potentibus; sed potius dicis in istis elle poenam peccati Θ Certe nulla
alia de causa sic terminos mutat , in illis asserens elle poenam, in ali speccatum, qualia quia longe aliter sen. tit, quam Ian lenitae: videlicet in credere quidem nolentibus , ipsam ignorantiam esse peccatum, in credere tamen non potentibus, non el- se peccatum, sed lotum poenam ex peccato originali reliciam. Defectus ergo auxilii sulficientis secundum Au. ustinum a peccato personali excu-iat, licet ex causa voluntaria in capite consequatur. lQ V ARTO non minori Iucτ ρο- tet illud, quod habet libro de Natura & Gratia, capite sexagesimo se .ptimo, dum asserit, non tibi imputatur - ad culpam , quod inuitus ignorasi, sed quod netligis q rere , quod ignoras. Nonne hic homini lapso minime ad culpam imputat, ipsum non scire seu non credere, quando hoc contingit homine inuito, seu inuoluntario, sicut reuera contingit, quando omni gratia sulficienti ad pone scire, seu credere, eth destitutus Sentit ergo
Iterum, exculare a culpa , Ipsam c
reiiciam potestatis seu auxili; scita cientis, licet alias talis carentia cc praecedente culpa originali originem trahat. Vnde ad hunc eundem. locum disertis verbis sic fatur Sanctus Thomas quaestione tertia de Malo, articulo septimo, ad septimum ignorantia quae est omniuo inuoluularia, non est peccatum. Et boc es, quod Auguctinus dicit,non tibi imputatur ad culpam, si inuitus ignores.
Q, IN T O: Nonne ipsemet Ian- senius iuxta doctrinam Augustini
alibi docet,ignorantiam iuris diuini t uincibilem,d peccato immunem reddere,
ac proinde 3entiles, qui nihi I de fide
Christi auuierunt, non credendo, non peccare Hoc ita asseueranter docet, ut & quatuor Augustini testimoniis probare non dubites . Primum elicit ex libro tertio ad Bonifacium capite tertio , ubi illum locum Euangelii tractans, si non venissem c
locutus eis non fuissem , peccatum non haberent, Iunc autem excusationem noubabent de peccato suo, docet non de quolibet sed de illo peccato magno
infidelitatis eum accipiendum elle, quo Christo ad eos non venienti, caruissent. Dii enim inquit) peccatum antea non babebant , sed ipsam νοι- uit intelligi di dentiam, qua nec praesenti, loquenti crediderunt. Secundum elicit ex epist. quinquagesima sin fine his verbis. Aliquod proprium peccatum intelligi mimi , id est, quo ipeum Nementem no credulerunt luc enim non haberent peccatum , se non νeniret is Tertium adducit ex tractatibus in loanne in , tractatu intragesimo nono, ubi Augustinus proponens sibi quaestionem, vitum hi ad quos non venit Christus, nec locutus est eis petseipsum vel per discipulos suos, habeant excusationem de peccato suo; res linet, tabere illas excusatione non de omni peccato suo , Iedde hoc peccato, quo in c Ilum non crediderunt,ad quos
195쪽
rs 1 Lib. IIcap.XI. edarguitur solutis, qua Vincentis dicis, in illis qui nihil de fide audierunt, &
sic credere non potuerunt, ipsa talis impotentia est saltem ex praecedente tum denique recitat ex eodem loco, dum dixit, restat inquirere, utrum hι, qui priusquam Christus veniret in Ecclesia adgentes, priusquam Euangelium eius audirent , νιμ huius fine praeuenti sunt seu praeueniuntur, possunt habere hanc excusationem 3 Et respondet iterunt possunt plan): sed non ideo possunte jugere damnationem: propter alia scilicet peccata , quibus lex naturae violatur. Quod si omnia ista iuxta Angustines mentem docet Iansenius, di verissime quidem; quomodo vera esse potest iuxta mentem eiusdem ., doctrina haec, quam hoc capite im- Pugnamos, nempe voluntarium it capite ad inexcusabilem obligationem sussicere8 Argumentor sic. Au-
ustinus dicit, excusationem habere e sua infidelitate gentiles, qui nihil de fide Christi audierunt, ac proinde qui desectu notitiae fidei, nullum
auxilium sufficiens ad credendum habuerunt: & tamen certum est, huiusmodi tentilibus notitiam fidei
aliaque auxilia ad credendum non vile cenegata, nisi ad minus propter culpam originalem, sicque talis denegatio ipsis voluntaria fuit in capite: ergo luce meridiana clarius sentit, talem voluntarietatena in capite minime ad inexcusabilem obligationem sufficere.
Explico hoc. Augustinus teste Diuo Thoma Secunda Secudae quaest. rima, articulo primo) sentit in il- is testimonijs, dari aliquam infidelitatem negatiuuam, ia est talem, quae non sit vere & proprie peccatum sicut contingit in illis qui nihil de mee audierunt: at si sentiret fimul cum hoc, voluntarium in capite sufficere ad inexcusabilem obligationem; sentiret utique nullam dari talem infidelitatem, sed potius omnis infidelitas iuxta mentem eius ellet peccatum: ergo aperte sibi contradicem tia sentiret. Probo minorem. Namcnlpa originali: ergo est illis volui taria in capite: ergo si hoc ad pec- eandum susticit, quilibet illorum .
non credendo peccat, & ex consequenti, omnes sunt infidelas contra rie,& nullus negative. Imo non video, qualiter hic Ian- senitae sibi non contradicant: ut namque praecedenti capite patuit; docent hominem, quamuis omni gratia su Lficienti de Ititutum , ab obseruantia legum minime excusari: ac proinde nec a lege credendi; hic autem cum Augustino excusari dicunt a lego credendi, illuni qui nullam gratiam ad credendum unquam recepit. An ne forte dicent ut contradictio eu nescat talem hominem non excusari quidem ab obseruantia legum naturae, excusari vero a lege credendi,& caeteris supernaturalibus Z Prosecto si sic dicatur , nescio qua rationis dispar itate dici queat. Quod enim
alibi docet Iansenius, ignorantiam inuincibilem iuris naturae ac proinde impotentiam illud adimpleadi, esse poenalem , sicque a culpa minime excusare , ignorantiam vero
inuincibilem iuris Diuini , & impo tentiam illud faciendi, Poenalem
non esse, sicque vice versa a culpa excusare ; hoc reuera falsissi inum est, & minime ad rem . Falsissimum quidem, quia teste Sancto Thoma Secunda Secundae,quaestione decima, articulo primo, infidelitas, si accipiatur secundum negationem puram, sicut in illis qui nihil audierunt de fide,non habet rationem peccati; sed malis, ρα-na , quia talis ignorantia Diumorum ex
peccato primi parentis consecuta s. En qualiter ignorantia inuincibilis iuris Diuini sit etiam paenalis et unde& Augustinum superius de cuius-cuque iuris ignorantia indiscriminatim
196쪽
ad personaliter peccandum sistere voluntarium in capite. I 3tim loquentem audiuimus; mi sautem qui intelligere vel scire non potu
runt . ipsa ignorantia est poena peccati. Deinde etiam minime eit ad rein ., nam siue ignorantia alicuius iuris sit enalis, liue non ; eo ipis iliod ii vincibilis est, relinquit mihi lite cinunc legem prorsus impossibilem , non minus quam sit impossibilis v latus , ut superiori capite ponderaui:
crgo vel utraque excusat a peccato, vel neutra .
Aut serte ad euadendam contra. dictionem dixerint aliter: nem P quando hominem sine gratia sussicienti ad credendum, a lege credendi excusant, se loqui de homine gentili , qui nihil unquam de fide audi. iiit: quando vero etiam sine gratia
iussicienti, hominem legi credendi inexcusabiliter si buciunt , se loqui de homine fideli:quod proinde nulla est contradictio. In contra etiam est; quod nec hac via contradictio disto luitur: nam sicut gentilis, qui nihil unquam de fide audiuit ι est vere impotens ad credendum , illaque impotentia est ei voluntaria in capite, ita pariter fide iis, si ponatur carere gratia sussicien . ti ad posse credere,cii vere impotens ad credendum, bc ctiam illa impotentia non est ei voluntaria nisi in capite, si ponatur ipsi elle denegata talis gratia propter selum originale rcrgo vel uterque a praecepto fidei ex-4uiatur vel neuter.
Tum etiam, quia hoc ipsum quod dicitur de homine fideli, cli contradictio manifesta: nam si ex una parte fidelis elhquomodo ex altera stat, quod ad credendum careat gratia susticienti Θ Nonne si fidelis eli; necesse est, idipsum habitu fidei esse praeditum , & interdum etiam nonnullis inspirationibus supernaturalibus ad credendum in voluntate assici e Haec certe auxilium lassiciens constituunt, quo quis redditur potens credere, potentia per modum .
actus primi sussicientis. Ergo implicatio est , quod fidelis sit, & quod gratia sussicienti ad credendum ca-, n . rea: . Nisi sertu ut alibi Iansenius Nim. Dinsinuat) intelligant nonune gratis
suisicientis, illam quae non solum di. αdat posse; sed & actu cred re. Verum s i haec gratia, nec in Schola Thomistica, nec apud extraneos eii gratia sussiciens,sed essicax: unde cum praeter illam,nullam veram sussicientem Suni in natura lapsa, nec etiam tempore praecepti Iansentiae agnoscant; cogu-tur,velint nolint,ad Manicheismum, Sie -- visu orta probauimus. so u
HOC ; utruni sibi contradicant vel non, satis iuperque demoni iratum arbitror, solam voluntarietatem in
vapite ad culpam personalem invia Sanctissimi Praesulis Augustini minime susticere. Nunc videndum reis stat, utrum Doctor noster Angelicus , et idem quoque principiis incedat. Et pars quidem affirmativa usque adeo mihi perspicua est, ut nec dimidio quidem oculo in scriptis eius iudicein posse praeteriri. PRIMO itaque argumentor ecadduco locum illum ex tertio contra gentes,capite centesimo sexagesimo, qui sic habet. Quamuis aviem illi qui in peccato sunt, vitare non posuit per p opriam potestatem, quin impedime tum gratιae pressent vel ponant intellige aliquando seu vage ) νι ostensum
est, nisi auxilio gratiae praeueniantur nihilomimus tamen hoc eis imputatur ad culpam, quia hic deflectus ex culpa pr cedente , personali ut ex contextuatet )in eis relinquitur: sicut ebrius ab omIcidio non excusatur, quod per ebrietatem committit, quam sua culpa in currit . Praeterea licet ille qui est in peccato , non babeat boc in potestate, quod Omnivo riter peccatum , habet tamen
197쪽
rm Lib.Π.Cap.XI. Redarguitur solutio, qua Vineratius dicst,
potestatem nuc ritne hoc Hi illud precatum , ut dictum est: νnde quodcumque commutis, voluntaria committis, oe ita non immerito imputatur ad cultipam. Hic Diuus Thomas, postquam ostenderat impotetiam homini existentis in peccato, ad totius legis o
seruantiam collectule, ut componeret cum hac inpotentia, quod illi noobseruantia legis imputetur ad cul-Pam, recurrit vel ad hoc quod carentia gratiae quae daret potentiam, est ei voluntaria propter peccatum personale e cedens; vel quia licet ille, qui est in peccato, non habeat hoc in propria potestate, quod omnino,seu collective peccatum vitet; habet tamen in potestate nunc vitare hoc vel illud diuisiue, unde quodculi quoeommittit in singulari , voluntarie committit: at si sentiret solum voluntarium in capite, ad imputabili. tatem sufficere, illi recursus nece Clarii non essent : cum sufficeret illam impotentiam ex peccato originali contractam fuisse, ut Uincentius cum tuo Iansenio contendit: ergo manissilie sentit , istud genus voluntari ad personaliter peccandum non sus.
sECUNDO ad idem considero, id quod sibi obiicit qnaestione vigesima quarta de Veritate, articulo duodecimo in septimo Argumento sed contra, ad probandum liberum arbitrium sine gratia, in statu peccati
mortalis, polle peccatum mortale vitare. Ibidem ergo sic argument
tur, assumens idem prorsus principium ex Augultino , quod ego toto capite praecedenti Vincentio obieci. Secundum Augustinum inquit nullas peccat in eo quas Pitare non potest: quia iam boc estet necessarium: si ergo
aliquis in peccato exstens, peccatum νitne non posset, peccatum committen-O , non peccat: quod est absurdum. En praesentem nostram dissicultatem, , licet terminis generalioribus prop
sitam . Sed quid quaeso Angelicus
Magister ad eam respondet 3 An ne quod Uincentius, hominem , licet impotentem ad vitandum, peccare; quia impotens factus est exculpata
originali λ Nihil minus: sed in primis ; Ad septimum dicendum ait
auod aliquis exissens in peccato myrta, b , potest vitare omnia peccata mortalia auxilio gratiae, ex communi scilicet lege parata: : ad disserentiam peccatorum venialium , quae omnia collective homo vitare non potest adhuc cum auxilio gratiae ex communi lege , cum requiratur gratia specialis.
limi priuilegis. Deinde aliam solutionem subiungens potest etιam inquit ex naturata virtute singula vitare , quamuis non omnia: ct ideo nyn sequit ur , quod peccatum committendo , non peccet. En dupliciter respondet,& in neutra profecto solutione fatetur sicut Vincentius) hominem quidem esse impotentem: & nihilominus peccatum ei imputari, quia impotentia est ei voluntaria ratione peccati originalis, sed longe aliter philosophatur. Constanter adstruit Se tuetur, ipsum potestatem habere vitandi, vel omnia mortalia collective ex auxilio gratie communiteTparatae, vel saltem singula diuisiue
ex viribus naturae, ne argumentum
concludat , aliquem peccaro in eo quod vitare non potest , nec per so, nec per gratiam communi lege partam. Sentit ergo clarissime , ad ii nutabilitatem non sufficere, quod omo potestatem vitandi in lito capite habuerit, &quod eandem in eodem capite perdiderit. TERTIO argumentor ex eo quod supra libro primo ex Sancto Thoma
annotaui: ni miram eii , quotiescumque repetid, quo.t nullus peccat in eo, quad vitare nyn yoteu, profecto non solum loqui ecpriiDOho nine ante
198쪽
ad persorallier pretandum os erre volunt ἰum in eapite. II s
peccatum, seu prout erat in statu naturae integrae; sed uniuersaliter de omnibus, prout modo sunt, etiam in statu naturae lapsae: quibus si auxilia sufficientia aliquando denegatur; certum est denegari propter cul-rim saltem originalem. Ergo duo procul supponit, nos etiam in hoc statu minime peccare, si casus sit, quod absolute simus impotentes ad peccatum vitandum, licet alias impotentes simus ex culpa originis nobis in capite voluntaria.
priori. Nam peccatum ut peccatum , debet esse voluntarium: ergouo modo est peccatum, eo modo ebet esse voluntarium. Ergo pe
catum persenale qualia sunt nostratost peccatum Adae) debet esse vo-untarium voluntate personae, & non
solum voluntate naturae in ipso capite. At peccatum originale, di ea quae ex ipso in nobis relinquuntur, sicut
inter caetera sunt, denegatio auxiliorum ufficientium, & non adimpletio praecepti desectu illorum, solum
nobis voluntaria sunt voluntate naturae , non voluntate personae. Ergo
hoc genus voluntaris est insufficiens, ut homini imputetur ad culpam personalem, praecepti non adimpletio. Et haec ratio quae est omnino dem nil rativa N peremptoria, traditur expressis terminis a DIuo Thoma, in Secundo, Diitinctione trigesima, articulo secundo in Corpore. Oportet
inquit quod secundum boc, quod aliquid rationi in culpae habet, secundum
hoc ratis voluntarη in ipso reperiatur .
Sicut ahtem est quoddam bonum , quod
respiι it natui aui, quoddam quod re-1picit personam, ita etiam ess quaedam culpa natura quaedam personae. Vnde ad culpam p 6onalem requiritur πο- iuntas per ora , sicut patet Inculpa a. citi iti, quae per actum personae commi
Itur ἰ ad culpam νero naturae qualis est peccatum originale non requiristar nisi voluntas m natura illa. Idena docet opusculo secundo, capit. centesimo nonagesimo sexto. Quid vero clarius,quid euidentiusλ Si ad culpam personalem requiritur voluntas personae; ergo impotentia ex denegato auxilio sufficienti, in casu quo mihi voluntaria non sit, voluntati personae; sed solum voluntate naturae, sicut contingit, quado mere propter originale infligitur, non est sufficiens aὸ inducendam culpam pers nalem. Vincenti, nimis aperte Sa cto Thomae, & veritati resistis. QUINTO rem concludo, ex eo quod non solum contradicat ligc d ctrina Diuis Augustino & Thomae. sicut iam ostendimus, verum & ipsi Concilio Tridentino. Suppone concilium sessione quinta decreto do peccato originali circa finem, definiuisse tamquam certum de fido, motus sensealitatis non esse peccata. Et si verba desideras, haec sunt. Πυπconcupiscentiam quam aliquando ερο stolus peccatum oppei at, Santia Syno dus declarat . Ecclesiam Catholicam nu-
qi am intellexisse, peccatum appella j, quod vel/ propriὸ in renatis peccatum sit; sed qtita ex pt ccato est, ct ad
peccatum victinansi quis autem c utrario m seni erit, Anathemast. Hoc supposito sic argumentor . Sequitur ex dicta doctrina Ian senitarum. Omnes motus sensualitatis imputari homini ad culparmat hoc consequens est haereticum, ut patet ex concilio: ergo concilio quoque repta nat antcce dens . Minor cum conseqtientia constant N sequelam maioris probo . Nam iuxta principium contrari rum quod impugnamus, ad impi tabilitatem sussicit, sequi caulam v
luntariam in capite, at Onancs motus sensualitatis , talem causam i quuntur, nempe carentiam iustitiae
originalis, quae nobis tu capite vo-
199쪽
luntaria est r ergo sequitur, omnes motus sensualitatis imputari homini ad culpam. Haec omnia, Vincenti, vel euidentia sunt, vel omnino certa & Catholica , ita ut non pollina iterum atque
iterum. tuam opinionem non repr bare . Recole quaeso attentius cuius
dogmatis sis Magister ,'vel potius citiam absurdae doctrinae iuratum te discipulum praebueris.
Idem principale assumptum ostenditur ab alio inconuencenti: quod videliacet sequatur ex opinione Vincenti' , omnia humana negotia sub epicacis gratiae tractu, posse euenire de necesstate abes oluta, salua adhuc νera humaui arbitrη libertate.
ueniens capite decimo illa. tum , aliud quoque adi)cere, idquo grauissimum,quod ex opinione Vincentia ulterius sequitur . Videlicet posse omnia humana negotia, quae sub emcacis gratiae tractu fiunt, euenire de neceditate absoluta, alua adhuc vera noliri arbitri; libet tale.
Pro quo sciendum est primo ex Diuo 4 homa prima parte, quaesti
ne decima nona, articulo tertio in Corpore, quod necessarium dicitur aliqud dupliciter, scilicet absoluteoe exi π Ositione. iseciusuritim absolutὸ Ἀ-
dicatur oliquid ex habitudine terminor'm , νtpote quia praericatum est in definitione subiecti: sicut necesssarium ell,
hominem esse animal sic autem non
est neceFurium sortem ι edere, quiae . scilicet Sortes ex se ipso non habet necessariam habitudinem ad sessio.
nem ) viuile non es necessarium absolu- iE ,sed potest dici necegarium ex suppositione: supposito enim quod sedeat, me- cesse est eum sedere, dum fedet.
Ex quo sequitur, voluntatem tunc habere necessitatem absolutam respectu alicuius actus, quando in ordine ad obiectum actus ex se ipsa habet habitudinem nacessariam. Sicut voluntas diuina habet necessitateni absolutam respectu amoris siti ipsius, quia ex se ipia habet habitudinem necessariam ad suam bonitatem,quae est obiectum proprium illius amoris . Sic docet Diuus Thomas loco
citato. Tunc autem voluntas habebit necessitatem ex suppositione tam tum quae etiam dicitur necessitas conditionalis quando licet non adsit necessaria habitudo ex vi terminorum seu ex natura ipsa voluntatis , adest tamen necessaria babitudo ratione alicuius conditionis appositae: modo conditio apposita sit ipla actus voluntatis, ut dicendo, voluntas dum vult, necesse est eam velis,m
do sit aliquid distinctum ab actu; ut
dicendo , voluntas dum sicaciter a Dco mouetur ad amorcis, necesse habet
Sciendum est ulterius, nil commimnius, nil constantius a Doctoribus Catholicis dici, quam , gratiam &raedestinationein non imponere re iis humanis necessitatem absolutam ; licet imponant necessitatem . ex suppositione seu conditionalem. Ratio huius omnibus in promptu, nulla alia est; quam quod tolleretur libertas arbitris, si ex praedestinati ne aut gratia, necessitas absoluta proueniret. Itaque licet sentiant necestitatem ex suppositione, seu conditionalem, cum libertate compati; sustinent tamen unam miter necessitatem absolutam cum eadem libertate incompatibilem esse, hacquo de causa minime u gratia similem
necessitatem imponi . Consulatu e
200쪽
n unum a negotia sub tractu gratia osse evenlaede necessitate ab Iuta. In
loco omnium Diuus Thomas , qui huius Catholicae veritatis indefessus est assertor. Prima parte, quaestione
decima nona, articulo octauo quaerit, Vtrum voluntas Dei necessitatem rebus volitis imponat λ Et in Corpore respondet, quod Diuma voluntas quibusdam voluis necessitatem imponit Icilicet absolutam non tamen omnibus. Et rationem reddiderat in argumento sed contra, si eius voluntas imponat
rebus volitis necessitatem absolutam )s eqtiitur quod omnia bona ex necessitate absoluta ) eueniant: sic perit liberum arbitrium. Et in responsione ad
Tertium: Quae fiunt inquit) a voluntate nouiua, talem necessitatem habent, qua em Deus νult illa habere, scilicet diei absolutam vel conditionalem tantum : σ sic non omnia sunt necessaria absolut/, videlicet humana negotia, quae ratione libertatis a necessitato absoluta immum a sunt. Et iterum Primo contra gentes capite octuagesimo quinto in pri ncipio, Diuma ν luntas inquit contingentiam non tollit , nec necessitatem absolutam rebus imponit. Et ibidem in fine,Ex voluntate Diuina noκ potest concivi in rebus creatis nec stas abs luta: haec autem sola excludit continge itiam , ac proinde l:bertatem. randem quaestione vigesima quarta de Veritate, articulo primo, ad Decimum tertium sic fatur. Dicendum quod ex praescientia Dei non potest concludi, quod actus no-β i sint necessarη necessitate absoluta, qtia dicitur necessitas consequentis ; Ied nec state conditionata, qua dicitur ne-ecssitas consequentiae. Igitur apud Doctores Catholicos, gratia ta praedestinatio non imponunt rebuS minianis necessitatem absolutam, quia communi calculo similis necessitas censetur libertati arbitrii repugnare.
inconueniens propositum. Quia nimirum sequitur ex opinione Vincen- iij, omnia humana negotia subessi cacis gratiae tractu posse euenire donecessitate absoluta, absque praeim dicio libertatis: consequens est contra praeallegatam doctrinam Diui Thomae, de ut recte notat Suarer
contra sententiam omnium, qni de libri ro arbitrio loquuntur et cum nil apud ipsos communius, quam docer , quod gratia & prs destinatio necessitatem absolutam rebus non imponunt , ut arbitri; vera libertas saluetur: ergo opinio Vincenti , ex qua tale quid sequitur, est a Scholis releganda. Minor cum consequentia constat, & sequela patet dupliciter.
Primo quia ut libro primo dictum est iuxta principia Vincenti), nulla
necessitas voluntaria, etsi arctissima sit, ac proinde quamuis pertingat ad gradum necessitati, absolutae, repu- qnat libertati arbitria, imo quo arctior , eo magis facit voluntatem velle, & sic liberius velle, ut ipse loquitur : ergo tenetur fateri, omnia humana negotia sub enicacis gratiae tractu posse euenire de necessitato
absoluta absque praeiudicio libertatis . Secundo quia ut ibidem etiam dictum est necessitas quae inuenitqr in productione Spiritus Sancti, & mamore beatifico, de se ei sufficie is
in eius opinione ad veram arbitrii libertatem: at istae necessitates sunt absolutae & non solum ex suppositio. ne, cum sint ex ipsa habitudine te minorum iuxta praeallegatam Diui Thomae Doctrinam: ergo cum simili necessitate poterunt omnia humana negotia sub tractu gratiae, absque praeiudicio libertatis euenire.
Vincentium, necessitatem absolutam compati quidem cum libertate arbitrii essentiali; non tamen cunia libertate arbitrio accidentali seu contradici ionis: S cum inter humana