장음표시 사용
211쪽
168 Lib.ILCap.XIV. Idem assumptum ostenditur on vero id est Christi genitricem
non dicimus Virginem . Vide quanta verborum claritate renuet hic Damascenus lateri Beatam Virginem
esse Matrem Christit christolocon ii quit seu cissi Genitricem non diciamus Virginem. Quid ais cultor Vim ginis fidelissime λ Matrem Dei,cre turarum omnium dignissimam,Sanctissimam, Matrem Christi confiteri non audes λ Nonne fides nostra hanc veritatem docet Z Nonne Ecclesiae preces eam publice protestantur, dum toties auditur, toties ca
go ratio, quis Zelus, quis ardor toimpulit ad hoc subiicendum 3 Audi Lector Diuinum Aquinatis ingenium , attende responsum eius fa-pientissimum, & nulla prorsus circa hoc manebit perturbatio, dubitatio nulla. Ad illud inquit) quod Obiscitur
de Damasceno; dicendum quod non imtendit negare, quin sit vera Mater Christi ; sed non in eo intellectu, quo dicebant haeretici, per Christum personam bomt-nis tantum; non Deι intelligentes. Cum haereticis autem ut ait Hieronymus nec debemus habere vocabula communia. Prosecto quam integra, quam iusta Damasceni excusatio i Erant tunc temporis haeretici, qui hac blasphema voce exultabant, quod nempe Beara Virgo non esset Theotoconseu Mater Dei; sed tanti im Christ iocon seu Mater Christi, intelligentes nomine Chri lii purum homine. Damastenus illitur, si Christolocon quoque fassus misset, voce tenus 'tique clim illis haereticis conuenisset,
licet sensu plane Catholico ab eisderemotissimus p Quid ergo Z Quasi zelo fidei mirabiliter impulsi is, di in
omnem omnino haereticae prauitatis speciem vehementer accensus; maluit veritatem fidei retento sensu C tholico , voce tenus non sateri :quam Catholicis solam etiam voce
cum haereticis conueniendi an in . praebere. Haec sunt, Vincenti, quae memori mente reponere oportet, etiam ci ca propositionem, de qua nos disputamus. In ea profecto esto non sensus a te intentus voces tameri . ad minus damnatae sunt, & a Sa cta Sede proscriptae. Ab ore ergo Doctoris oportet eas exulare quam longissime, si veraciter reiicit quidquid vel a synceritate Catholica censetur
alienum, vel cum prauitate haeretica inuenitur esse commune. Verum quod voces huiusmodi ab ore tuo relegare nequeas, Vincenti, nisi pariter reiicias voces tuae propriar sen. tentiae r patet manifeste . Nam secundum regulas Dialecticae, beno
sequitur a singulari ad determinatam; haec tranigressio pracepti facta dvoluntate Petri, etiams necelsitate fiat, libere tamen fit: ergo quod ustantares, fit, etsi necessitate fiat; liberὸ tamen fit: Sed in bona consequentia, cum
nequeat dari antecedens verum , dcconsequens falsu in ; nequit conse- uens negari , non negato antece-enti: ergo nequis, Vincenti, negare hanc, quae est consequens, quod voluntara fit, &c. nisi neges pariter hanc, quae est antecedens: haec transgressio praecepti facta a voluntate Potri ; etiamsi necessitate fiat, libeia ta- supramen fit. Tunc vltra; sed istud ante ς cedens est ipsissima tua sententixta, 'Vincenti ; ut constat ex dictis supra: ergo nequis voces propositi nis damnatae ab ore tuo relegare, nisi releges pariter voces tuae propriae sententiae.
Habemus ergo, si solutio data subsiliit; Vincentium saltem in sono vocum damnate loqui; esto admitteretur, sanum sensum sub huiusmodi vocibus habere . Quod sane quam directe sit, contra praeallegata
212쪽
documenta Diui Thomae , quae virum Theologum summe decet venerari ; iam latis superque demonstratum est. Vincenti, sententiam licet posses tenere; linguam tamen corrigere deberes. Afflubet ulterius demonstraro, quod non sollim couueniat cum ρο spositione damnata , materialiter , seu in inno vocis; sed etiam formali. ter, & prout est damnata. Argumen tor iterum sic . Propositio illa est damnata in rurer hoc est secundum
sensum , quem ex vi verborum facit. Ergo cum Vincentius teneatur illam admittere in rigore, seu secundum sensum quem ex vi verborum facit, ut iam probatum relinquo; tenetur prosecto admittere illam, prout Br- maliter est damnata. Consequentia constat, & antecedens non minus , si verba Bullae inspiciantur: inquiunt enim Pontifices, se damnare sententias illas, in rigore, oe proprio verborum sen1u ab assertoribus intento. En
ubi expresse dicunt, damnare se ii lasin rigore, seu proprio sensu, quem verba ex vi sua faciunt, quemque assertores ipsi intendebant: ergo propositio est damnata secundum lan- sum, quem verba ex rigore suae significationis sonant. Ergo qui fatetur illam ex rigore vocis, & propriae si .gnificationis esse veram, fatetur uti. ue esse veram, prout sermaliter est
Nec valet dicere, Pontisices potius asserere, illas in rigore & proprio sensu, posse sustineri, siquidem verba illa, quamquam nonnulla aliquo
pacto sustineri possent, legi debent sine
interiectione commatis per modum unius sententiae cum sequentibus, di cendo sic, quamquam nonnulla alιquo pacto sustineri possent in rigore O pro
Non inquam valet: nam si sic sine interiectione commatis legi de
berent, Pontifices sibi contradice
rent; utpote cum tunc nonnullae,non
solum aliquo pacto; sed & simpliciter, & abbolute potant sustineri r si quidem fieret sensus, quod possent etiam sustineri in rigore & sensu pro prior quod certe est posse sustineri
absolute, dc simpliciter. Propositio namque, quae ex vi sua & prout δε- nat, potest sustineri; absolute & si pliciter sustineri potest. Tum etiam, quia absurdissimum est, dicere pontifices damnare lanteutias, quasi - et in rivore & proprio sensu iudicarent polle sustineri: ergo legenda
sunt verba cum commatis interiectione, & tamquam facientia sensum vere aduersativum; videlicet hunc; quamquam nonnullae aliquo pacto sustineri possent quia nempe aliquae in sano sensu possent utcumque expliacari tamen in rigore & in proprio
sensu,quem verba prae se serunt; damnamus; circumscribimus, & abolemus . Ille est sensus Bullae clarissimus, & alium velle substituere, potius est Bullam eludere, quam vene
Secundo argumentor. ia si Iam senitae propter aliquam rationem a non inciderent in hanc propositi nem damnatam, formaliter ut damnatam ; maxime quia non damnatur
in sensu, quem ipsi intendunt; sed in alio longe diuerso: at hoc falsum
est; ergo incidunt in hanc damn tam, prout damnatam fbrmaliter. Probare libet istam minorem,recen-lendo N improbando singulos sensus , quos in excusationem suam pollunt adducere.
illa damnatione, respectum haberi ad significationem hujus temporis, quo liaberum nil dicitur a Scholabicis,nisi quod sit cum indisserenita saltem centrassit Itonis, o quidqhid non ita fit, non liberum vocant; hoc ergo sensu vulgatistimo
213쪽
propositio falsa est, & iuste damnata . Non enim sufficit ad illam libertatem , quod sit voluntarium ; sed opus est, ut qui liber dicitur, possit opus sacere Ze non facere . Sic Cornelius Ian senius.
Notet prius Lector , Iansenium hic fateri, etiam temporibus Pi V. vulgatissimam , de receptissimam Scholasticis suisse illam significati nem; qua liberum nil dicitur, nisi quod sit cum indiflarentia saltem contradictionis . Quod si hoc ita est; nonne quilibet cordatus Theologus sibi firmiter persuadebit , eandem significationem fuisse dc ante tempora Pii Quinti vulgatissimam Z A quo etenim Scholastici illius temporis
eam potuerint recepisse,& votis quidem tam communibus, si nulla concors ea de re fuit apud praedecessores sentcntia Diceturne ex proprio ipsorum cerebro profluxisse absque vi Io praevio Doctorum caelii, hoc sic unanimiter statuente, hoc sic commu' iter approbante Z Prosecto si sic proflux ita credunt lansienitae; nominare necesse habent primum Scholasticum, e cuius cerebro tunc tempOris sic profluxit: quem cum nominare nec possint, nec ullo umquam moedo poterint; fit euidentissimum, de ante tempora Pit Quinti, de rursus ante, & iterum ante donec primus mihi nominetur futile significati nem illam libertatis Scholasticis receptissima n. Sua ergo consessiono propria de ingentissima temeritate contraris conuincuntur; utpote qui a tam recepta tamque vulgata anto tot tempora inter Catholicos Doctores sententia , audaci suo mari
Sed hoc non nisi incidenter. Sensum propositum sic euerto. Nam sigiliscatio ita illius de huius temporis, quo liberum nihil dicitur, nisi
quod fit cum indisterciuia saltem contradictionis ; vel iudicabatur a Praedictis Pontificibus esse vera, i quendo de libertate requisita ad meritum & demeritum suppono enim de tali libertate Bullam debere tutelligi) Vel potius iudicabatur esse falasa, sicut iudicat Vincentius: si vera;
habemus intentum, nimirum Pontifices sentire, voluntarium quod est necessarium, non posse dici liberum libertate lassicienti ad meritum dc demeritum: si autem falsa; hoc absurdum sequitur, videlicet damnasse propositionem , quia Opponebatur lignificationi cuidam Scholastic rum , quam ipsimet Pontifices, iudicabant esse tallam. Quo quidi rationabilius Eo namque magis non damnari sed approbari debebat pror sitio, quod directius falsae Scolaicornm significationi opponebatur. Elige,Vincenti, ex hoc dilemmato partem quam malueris, & oflandes
propositionem illam non damnari, nisi quatenus eo tendit, ut motus illi conclipiscentiae, qui rationem anteuertunt, sint liberi: quod Author assirmabat, ut patet ex propositione eius quadragesima octaua; Prava desideria quibus ratio non consentit, σqua homo inuitus patitur ,suntprohibita praecepto , non concupisces. Quod
sine dubio falsum est . Unde non damnatur propositio , de qua nos disputamus, absoluta seu separatim de ra tione sui,quo sensu de non aliter, potest dici,quod asseritura Vincentio; sed prout viam sternit ad illam
alteram de libertate motuum concupiscenthe, quo sensu potest dici,
quod a V incentio non alseritur. Sic
iterum insinuat Ian senius. Sed contra iterum: nam hoc omnino voluntarie de sine fundamento ' dicitur: si namque propositio I qu.
214쪽
ata propo sonem damnata Iu Ialla τῆ aulati. I ieensetur, ut simpliciter distincta ab
illa altera de libertate motuum, cum haec numeretur di vocetur quadragesima octaua, illa autem itostra, trigesima nona; quo fundamento
test dici, non damnari ut distincta in . seu separatim, sed soluin ut viam sternit ad alterani λ Profecto qua facilitate hoc subinducitur, eadem debetreioci. Tum etiam ; quia vel propositio
nostra sternit viam ad illam alteram ex meritis suae propriae significatio. nis, vel solum ab extrinseco, quatenus ex prauo intellectu Authoris eo dirigebatur: si primum; ergo damnabilis est ratione sui & secundum sibi propria: ac proinde etiam ut distincta a quacumque signification alterius propositionis. Si secundum; ergo perperam dicunt Pontifices is omnes illas sententias damnare in riagore ; sed potius debebant dixisse, se
aliquas vel aliquam damnare, non in rigore, sed solum propter prauum intellectum Authoris , quem propinsitioni assigebat. Imo cum ipse intellectus Authoris sit sententiae &, eius sietificationi omnino extrinsecus , non debebant dixisse generaliter, damnamus sententias, sed solum damnamus in hac vel in illa prauum intellectum Authoris, quo hanc vel illam accipit.
quod etiam ut a caeteris propositi nibus auulsa damnetur; sed ideo quia facit sensum generalem seu uniuersa.
etiam illud quod est sine plena aduertentia rationis, esse liberum. Sic Iansen. rursum Ianserius eodem in Ioco videtur indicare.
Sed contra ex dictis: quia vi s
ra in principio huius capitis pro aui) propositio habet ex parte suis biecti suppositionein determInatam, non autem diluci uitiuam: ergo non facit sensum generalem pro omni voluntario , sed solum pro aliquo: ita ut sensus sit,aliquod voluntarium etiamsi necessarium; esse equidem liberum: ac proinde cum hoc non obstante, damnetur ; sentiunt proculdubio Pontifices, nullum voluntarium quod est necessarium, esse liberum: sicut si damnaretur illa , propositio particularis; quod ea rationale, est album; ut damnatio esset vera, nullum deberet dari rationale album .
QV A R T V S tandem & vltimus sensus esse potest , propositioneiam, damnari eo sensu, quo Ecclςsi olim V hὸ-is in Manichaeis, Stoicis, Astrologis, Abail ardo, V victeilaeam damnauit, Theria qui dicebant libere etiam fieri , id
quod fit necessitate naturali aut im-27'ς-petu irresisti bili, modo voluntas cooperaretur . Sic expresse glossat Vincentius.
Sed mirum in primis, quod tam fidelis discipulus nullam ex sui M pistri glossis adhibuerit: si num dubio procul, omnes illas vel suspectas vel in sufficientes iudicalle . Quid ergo Z ipsiusne glossa vera & sulficiens λ Minime gentium. Vera quidem ; sed insufficiens, ut damnatio nem euadat: nam ut ex dictis abunde constat Vincentius in re idem dicit: ponit enim actus nostrae voluntatis sore liberos etiam in casu quo haberent sum intim gradum necessitatis absolutae, specificationis scilicet & exercitii : at talis necessitas est naturalis, utpote a voluutate ut natura; α fit omnino irresistibiliter , utpote tali propensione de vi, ut na tura voluntatis nullo prorsus modo ei misit resistere: ergo in re docet,
libere etiam fieri quod fit necessitate naturali & virtute irrcsii tibili. Quod uia a se doceri optime nouerat Ia nuus ; similem prosecto glossanu. non adduxit; sed alias sibi confinxit.
215쪽
x a Lib.II. Cap.XV. Ostenditur quam irreuerenter o quam Ioeia ,
Verum nec illae aliae, nec ista Vincentij , ad rem ullatenus pertinere comprobantur. Vide dicta libro primo , capite decimo quarto, sectione secunda: & libro secundo, capit quinto & sexto, & decimo & undecimo ; ubi necessitatem Caluinisticam, Stoicam, & Manichaeam Ian senilis
Occasione praccilentis propositionis
damnatae, ostenditur quam irreuerenter O quam liberὸ contra am oritatem Sancta Minana Ecclesiis locutus fuerit Antesignanus Vincenti Cornelius DGenius .HAηEMVS ex praecedenti capite , nullum ex sensibus subim ductis secundum rei veritatem subsistere: ac proinde aduersarios, undequaque se vertant ;ad lapidem censurae pedem ollandere . Quapropter meo videri, consequentius hic re L ponderent id, quod ad aliam quandam propositionein damnatam re pondit eorum Λntesignanus Ianse-Iansen nius. Quid ergo obijcit ibi) ad pro-l di ἡ positique m quam projcri sit Apostolica Staiu Sedes λ Et immediatissime respondet,
Pu Hareo , fateor. Sed quid ad doctrinam caruit' clarismam , con tanti sol M78 mamq; quam toties probauit σsequitur sequendamq; monuit Apostolica Sedes λ Quibus prosecto verbis sensum non quaerit, ut damnationem euadat, si- . cui capite praecedenti ; sed potius damnationem apertissime fatetur,& ut se excuset tacite culpam reiicit in Ecclesiam, tamquam ea sibi igno. ranter vel imprudenter contrari damnauerit tunc in Augustino hoc
ipsum , quod ipsamet olim toties
probauit, sequendumq; monuit.Unde & ibidem post multa concludit, quod si vel tunc ostendi potuisset, hanc
alia'; nnnnullas propositiones, ab Augustino ese traditas numquam arbitror huiusmodi decretuis
ab Apostolica sede promanasset: Quasitanis ignorantis decretum Pi3 Quinti redarguens , ut si tanta in disce nendo non adfuisset, nunquam Ecclesia, quod tunc decreuit, decr uillat.
Viri Iansentiae, haereo & ego hic,
imo & tota mente obstupesco in tanta Magistri vestri irreuerentia, libertate dicendi tanta λ Ino auditu homreο inquit Bernardus epistola cent sima nonagesima σ ipsum horrorem puto suscere ad refellendum. Attamen ad rem nostram dico, quod haec eodem Magistri vestri responsio, consequentius quoque adhiberetur ad propositionem damnatam capitis raecedentis, quae de libertate ae at; cum pari passu putetis , esse et rissimam, constantissimamque Augustini doctrinam , eam quam de libertate traditis . Sed reuera quantum huiusnodi a Catholica synceritate exorbitent , quantumque haereticae prauitatis sapiant spiritum , melius poterit Lector interne meditari , quam ego verbis exprimere. Quid λ Audebitne Doctor alias Catholicus Ecclesiam tamquam sibi imprudenter contra riam reprehendere Audebitne proinscriptiones ipsius apertissime fateri,& deinde easdem velut ignoranter, vel non recte factas redarguere λ o tempora, o morest O Iansenitae in
tali Magistro millies deplorandi i i
Audite Maximum in epistola Orien- ω talibus directa, & si disciplinam non pud Dicontemnitis, sanius erudiemini. Omnes fines orbis inquit qui Dominum o='se
216쪽
contra sanam sedem loeutus fureli tinfeniar et a
Iesum Romanorum tamquam in Solem re iciunt, ct ex ipsa lumen Catholica, O Apostolica fidei recipiunt. Et Bone Deus Estne hoc in Ecclesiam Romanorum tamquam in Solem respicere, si nos priuati, eiusdem Ecclesiae decreta proscriptionesque redarguimus , reprehendimus p Estne hoc lumen ab ipsa velle recipere, si volumus & ipsi lumen porrigere , quo videat, quid damnandum , quid
Et quid ad haec Sacer ille Cyrillus
C h. a. in libro Thesaurorum P Vt membra pud D. inquit maneamus in capite nostro dici h Apostolico Throno Romanorum Pontifi- P 9M cum, d quo nostrum est quae ere , qηideredere , ct quid tenere debemus. Si nostrum est a Throno Romano quaerere, quid credere & quid tenere debemus ; quomodo nostrum ecte potest, eidem Throno praescribere,quid recte tenere debeat, quid damnare C illi. Audite iterum Cyrillum: Ipsius scilι- ibidem cet Apostolicι Throni Romanorum Pontificum , solius es reprehendere, corrigere , statuere , soluere, disponere,o loco illius ligare , qui ipsum aedificauit. Si ad solum hunc omni laude dienissimum Thronum spectat reprehensio, correctio, solutio, dispositio,ii-gatio,quid nos priuati homunciones eiusdem Throni acta reprehendere contendimus p Quomodo non erubescimus, corrigere, statuere,soluere, disponere, ligare; si omnia ista solius ese Throni Romani veraciter
credimus ZEt nonne istud Sancti Thomae ve-Ohu ris imum: Subcsse Romano Pontifici esti. euca de m cessitaresalutisΘQuomodo autem finem. subest, qui eiusdcm Pontisicis decreta , vel ignorantiae, vel etiam contradictionis nota inurere non veretur Et nonne sic inurit, qui eo i reuerentiae, co libertatis deuenit, ut constanter audeat arbitrari , quod
nunquam ab Ecclesia tale decretum romanasset, si ipsa mentem Augu- ini sciuisset, sicut se eam scire ipso iactitat Et rursus; qui ita haeret, ita fatetur verba illa eius tango,b
reo, fateor )vt potius aperte indicet, Pium Quintum in materia dogmatica damnasse, quod tamen antiqui Pontifices probauerunt, sequendumque monuerunt λ Nonne hoc est, Ecclesiam in Ecclesias diuidere , & sub contradicentibus sibi Capitibus, viri. tatem eius, infallibilitatem dogmaticam euertere λ Estne hoc obedire 3 Estne hoc subessep Estne hoc authoritatem Romanorum Pontificum Catholice reuereri O puniendae potius vocis temeritatem l Ideo Iansieni Ecclesiae addixisti, iuramento obedientiam, ut eandem scripto tuo sic contemneres O crudelitatem l Dic quo causa contemnendi Z Forsitan quod tibi in consecratione Sacerdotis daemonum tradidit potestatem p Forsitan quod elargito tibi in Episcopali infitia Crucifixi patrimonio , fecit subueniendi pauperibus facultatem o verbum totius superbiae t contemnis Ecclesiam , quae cuucta gubernat, quae portis inseri imperat , cui o temperat terra, cui Imperatoriae &Regiae subiacent potestates, quania denique Diuinus Martyr Ignatius
non cubitauit appellare, Sanctifica- Mattritam, illaminatam, Deo dignam , ca- in epi stismam , beati caudam, Spiritu Samcto plenam . nos.
Prosecto quam in eius praeiudicium sit libertas tua dicendi, lania ita Drtiter innotuit, ut ea de causa is ipsi etiam Ecclesiae hostes non dubitauerint sibi congratulandum. Pcr- pendite Iansenitae pesti serain illam Synopsim de gratia, quam famosissimus ille haereticus Samuel Mare-sius iam nuper in lucem edidit, Se videbitis non sine iustissimo dolore
calamum meum ita contra vos inardescere. Nonne pastini malignus ille
217쪽
contra Authoritatem Sanctae Sedis
insultat Nonne passim gloriatur
candem iam continuo labascere,&hoc quidem propter vestras liberri. mas responsiones defensionesquo , quas contra Romanorum Pontisi. cum damnationes audetis non proserre solum sed & contumaciter tueri ρ Audite verba ipsa ha retici , d vestro patrocinio confidentissimi, di sentactis utique, quam grande malum vestra in dicendo libertas pepe rerit . Dicit quodam in loco, oro
omnino blasphemo se plane sperare Antichristianismi & idololatriae in Papatu euersionem, & cur id dicat, imo de plane speret; graues cinquit Samus tabeo ratinites. Primo enim inius Papae uiris e uuiboritasse sim lababcit. non solum per
hi si 'de fas controue fias de graria , in quibus giana Pauli σ Augustini sequaces intelli- ς' 'u' git Iansenitas plurimas defendunt ac
tuentur propositiones, quas Pius Quotus o Gi ego rus declinvs totius oe Urbanus oti.tuus in Iesmiarum gratiam censura notauerant . Non legitis hic
Authoritatem Papae sensim labascere per vestras propositiones, quas contra Romanorum Pontificum censuram, defenditis, propugnatisZNOnne haec est huius haeretici consessio λNonne & insigiae doctrinae Iestrae encomtum Z Quomodo ergo iuxta verbum Maximi in Ecclesiam Romanorum tamquam in solem respicitis, si sc censorium eius oculum dicta scriptaque vestra obnubilant, ut ipsi e-t.:.m haeretici spem exinde capiant triumphandi Sed videtur Vincentius velle occurrere, & Magistri sui liberrima verba, quae in principio adduximus, cxcusare , tamquam ea Ecclesiae Au. thoritati iniuriosa non sint. Contendit ergo in epistola prodroma ad Ricbardum, verba illa potius Ioannis II . tot aliorum veterum Pontificum,
bauerunt, authoritatem cum nouissima ma ad
ista Pi; Zulla librare o in aeqwlibro po . iςμ-nere: quod si hoc verbis milusinodi fit, si sic aequali Iance auctoritatem μ'
veterum Pontificum cum authorit
te Pij Quinti appendunt ἰ profecto
nulliusta horitati detrahunt, sed potius authoritatem omnium, pari passu attollunt. Me herese , hoc ego consequens non video, nec ullus quatris intelli. gentia praeditus videre poterit . Speciosum plane est pallium, quo temeritatem sermonis obtegere nititur,
sed ratio ipsa primo etiam aspectu ' ieandein prodit. Fateor ingenue, ita esse, quod per illa verba authoritas
veterum Pontificum cum authoritate Bullae Pi3 Quinti libretur & in aequilibrio ponatur: sed in quo quaeso aequilibrio In quo libramento Profecto non aliter , quam si in statera aliqua duo utrimque contradicto. ria appenderes, & tam pertinaci au. thoritate negaret unum, assirmaret alterum, ut omnino haereret animuS, penderet assi ctus, cuius vellet authoritati in tam pertinaci pugna su stri re. Dic quaeso, Vincenti, quid sibi vult illud harco, illud fateor, ad pr. positionem quam proscripsit Apostolica sedes regnante Pio Nonne quisic haeret, di simul fatetur; ipsam utique propositionem a Pio proscriptam esse confiteturὸ Et deinde,quid sibi vult illud alterum; Ied quid ad doctrinam Augustini clarismam quam toties probauit oe sequitur sequendamque monuit Apostolica sedes 8 Nonne hoc dicto ponitur aduersati-tia , quasi latenter dicatur; fateor Pilproscriptionem, sed non video qua via ponit ea esse legitima, cum pu-ς t cum clari illina doctrina toties ab eadem sede probata Θ Reuera qui
218쪽
tra ad Caidi. nalem Laiderinam' contra sanctam Sedem locutis fuerit Ia evius. 7 7 hunc sensum negat, soli lucem den gat : & qui eundem fatetur sicut Lieri necelle est in aequilibrio ponit euidentissimae contradictionis authoritatem Sanctae Sedis, ac si ea sub Pio damnasset, quod sub aliis Pontificibus approbat & probauit. Et quid quaeso circa sensum tam
euidentem caput nostrum frangimus λ Perpendamus verba tua prΟ-pria, Vincenti, & eodem Magistri tui iusculo te perfusum, eadem inquam libertate dicendi te imbutum probabunt. Nonne Epistola illa dedicatoria ANATO ME HOMINIS praefixa,quae ex ultimo occidentis angulo Emmentissimum & Reuerendissimum Principem FRANCI-sCUM BARBERINVM S. R. Ecclesiae Cardinalem alloquitur, tua est λ Prosecto tam tua est, ut omnCm omnino Proteum ibidem exuens,
simpliciter subscribas; Emmentissimae D. S. Humillimus deuotissimusseruus
L. F R O M O N D U S. Ibi detecta
fronte Fromondus, qui in Theriaca, simulata quadam lenitate, Vincentius. Verum in Epistola illa quid habes Θ Qua modestia, qua reuerentia de Bulia illa Pii Quinti loquerisλ Hoc
nocenti , Z V m, PpMfacis , e Mnu, Sixti, trocis, aliorumque, , doctrinae S. Augustini Scopulos impingat. En, inexplicatione Bullae cauendos eis mones veterum Pontificum scopulos seu contradictorias definitiones ,
quasi Bulla ipsa, sim: riaore prohibi
tionis ansam praeberet in cas impingendi . Hoc certe, Vitacenti, non est Bullam venerari, aut iustum de ea sormare iudicium, sed potius vete. rum definitionibus Pontificuim tacite de latenter opponcre. Subiungis deinde; nec irata nomμsimorum illorum Pontificum sollicitudi ne oportet occupari, vi νetustio Tm cura omittatur. Qujd iterum hocὸ Mmnes hic per eminentissimum Princi
pem BARBERINUM, ipsam Ecclesiam, ne plus iusto hoc est, omit
tendo curam vetustiorum Pontificum distrahatur circa decreta nouissimorum. Si me aut priuatum quemque Theologum sic admoneres ; prosccto digna esset, quae ambabus manibus & arrectis auribus reciperetur admonitio: in indagando quippe vero sensu Ecclesiae quando is necdum est explicatus oportet Theologum definitiones Pontificum
sic perscrutari, ut nec uni nec alteri plus deserat: cum non nisi aequalis sit singulorum in definiendo Autho ritas. Verum cum hac eadem admonitione non nisi ipsam compellos Ec
clesiam ; quasi apud eam ut quidam
ex vestris conqueritur) iniquὸ traductus sit Iansenius, quasi ipsa per prohibitionem Libri Aulboritatem Augustim de veterum Poηtificum laeserit, quasi penitius debuisset Librum exa
minasse; cum inquam γ sub talibus
circumstantiis monitorias hasce cia formes , quis non videat, te simili modo agendi, ipsam iterum Ecclesiam, tum ignorantiae, tum contradictionis nota inurere λ Ignorantiae quidem; nam monendo, ut veterum hac in parte Pontificum cura non omittatur, ut Liber penitus examinetur; nonne quasi aperte supponis, in prohibitione Libri, utrumque de- suille, & illorum curam Pontificum,& debiti examinis di lculsionem Z Et quis hic primam ignorantiae notam, Ecclesiae obiectam non videatZD ii de cum tacite insinuas, plus eam ad nouissimos quam ad vetereS atteu- disse Pontifices , ex eoque defectu prohibitionem enianasse, nonne it rum quasi Pontifices Pontificibus OPPOais , tamquam nimia nouissimorum
219쪽
176 Lib.IRCap.XV. ostendit uis quam Preuerenter O quam liber octe.
moriam sequela, occasionem dederit veteribus contraueniendi λ Et quis ibi alteram contradictionis notam pariter obiectam non percipiat8 Hoc
dico iterum ) est vere non iuuare
Ecclesiam, sed impugnare, non sequi sed redarguere, fion obedire sed velle corrigere. Parum vobis Ians natae profuerit, verbis obedientiam fateri, & dicere, Pro Pontificia authoritate defendenda paratos, etiam vos esse, vitam O sanguinem effundere; si ex altera parte tam sacram, tamque Diuinam authoritatem , modo latentibus , modo manifestis etiam calumnijs vellicare non desistitis. Imo mirabilis nimis est illa vestra
voluntas Martyris, si quod modo
dicam argumentum perpendatur: quomodo namque paratos vos probabitis , standere pro Ecclesia sanguinem ἔ qui unius miseri LIBRI prohibitionem ab Ecclesia factam , aequo animo serre non potestis 3 Imo tam obtorto collo renitimini , ut iam quasi raucae factae sint fauces Ecclesiae , clamore valido & sorte etiam lachrymis obedientiam inculcando . Et quid scio, si usque in hodiernum diem exaudita sit pro sua reuerentia ξ Quidquid tamen sit , Mater nostra es, crescas in mille millia , oe possideat semen tuum portas in
Fratres inquit iterum Cyrillus
si christum :mitamur, Pt ipsius oves π cem eius audiamus,manentes in Ecclesia Petri, σ nsn in temur vento superbiae, ne fortὸ tortuosus serpens propter no fram contentionem nas ei)ciat , νι Euam olim de Paradiso. Hoc ergo
Doctores Iansenile dogma arripiant huic monitioni humiliter veraciterque studeant, si velint in coadunata di fundata super petram Petri uniuem sali Ecclesia remanere, & in viam gentium non abire. Absit omnino,
ut putemus Ecclesiam Catholicam dubia sibi aestimatione pendulam , &
non ma*is totum quod in ea est, certa ac solida veritate subnixum, oraculis di miraculis diuinitus persuasum, stabilitum , consecratum Paris tu Virginis, Sanguine Redemptoris Gloria resurgentis. Ex testimonijs huiusmodi Ecclesia Dei certa & stabilis & sibi constans facta est nimis. Et certe dato, sed non concesso, uod Ecclesia hanc aut illam Auguini propositionem damnasset; quid inde Z An ne ideo deberet ipsa vel corrigi , vel ignorantiae redarguis Me hcrcje, in casu damnationis, cui est et standum p Ecclesiae damnanti , vel Augustino damnato λ Respondeat Diuus Thomas. Magis standum
est authoritati Ecclesiae quam authoritati vel Augustis, vel Hieronymi,vel cuiuscumq; Doctoris.Et iterum et Magis elictandum Sententiae Papae quam in iudicio profert, quam quorumcumq sapientum hominum in Scripturis opinioni ;cum Caiphas, quamuis nequam, tamen quia Pontifex, legitur etiam inscius prophetasse. Sed di ipse respondeat Augustinus: Lectorem meum inquit nolo nubi esse deditum ille non moamet amplius, quam Carbolicam fidem. Ergo ipsius consessione Augustini, non ipsi Augustino, sed Ecclesiae extraqtiam nulla est Catholica fides standum est. Iansentiae est prosecto hic, quod omnes in uniuersum Sch lae mirentur. Augustini discipuli esse vultis, & Augustini obedientiam, Augustini filialem ti
220쪽
Lidiu.Cap.XVI. Assumptum principale ostenditur, Oc. I 77
insumptum principale ostenditur ex definitione concilis In
& Generalis Tridentina Synodus neque enim digne satis de ea loqui possumus inter reliquos Canones
fessionis sextae de iustificatione,quartum habet Omnino celebrem de natura libertatis sub tractu gratiae . Est autem huiusmodi. Si qui dixerit liberum hominis arbitrium a Deo mestimo exeitatum, nihil cooperari assentien do Deo excitanti vocanti, quo ad Obtineadam iustificationis gratiam se dispo. nat ac praeparet, neque posse dissentire si velit, sed veluti inanime quoddam nihil omuiuo agere, tuereque passue se babere, Anatbema sit. In hoc Canone, ut omnes doctores Catholici fatentur , damnantur duo illi inter nouatores haereticos praecipui , Caluinus & Lutheriis . Quod ut recte percipiatur , simul que ex eo vires capiat nostri probatio astumpti; non abs re erit illorum
errorem quoad praesens spectat
breuiter hic perstringere . Conueniebant igitur in uno Se discrimitia. bantur in alio. Conueniebant quidem in eo quod unanimi consensu liberum hominis negabant arbitrium ducti hoc argumento . Quia videlicet secundum Scripturas, admittenda est gratia seu motio a se ipsa efficax, quae iacit ut infallibiliter faciamus ti cui resistere non possumus, ut patet ex illo EZechielis secundum lectionem Augustini , IM, clam ut iudicia mea faciatis et ex illo' Isaiae decimo quarto Dominus exercituum decreuit, σ quis poterit infirmare λ ex illo Esther decimo tertio, non
est qui ρο sit tua resistere voluntatis decreuerissaluare Israel : deniqe ex ills ad Romanos nono voluntati eius quis resistit sed cum motione seu gratia ita a seipsa essicaci, ut ipsa opus nostrum faciat, & eidem resistere non possimus, non compatitur dari liberum arbitrium:ergo illud non datur. Et sic diccbant arbitrium csse titulum sine re, vel rem de solo titulo. Itaque gratiam a se ipsa enicacem,Scquae ipsum velle in nobis operatur, apertissime admittebant: sed ex hoc
ample argumentantes, ergo nou datur liberum arbitrium , pro consequente
intulerunt. Audi consequentias Lutheri, & vehementer satis vel potius nimio id agunt. Gratia praedicatur in- Luilinquit ergo liberum arbitrium tollitur.
Auxilium gratiae commendatur ergo lis seruo berum arbitrium destiuitur. Et iterum: arbitrio
Quotquot sunt loca in Scripturis Diumis, qua meminerunt auxilis, tot sunt quae tollunt liberum arbitrium. Tandemque
concludit; Haec est sanὸ colle Iis, rata
consequentia,quam nec inferorum porta
Et quidem si haec ipsorum enerissia , siue Genius attente inspiciatur;
inuenitur ex diametro cum Pelagia argumentatione pugnare. Ille Oppositiim consequentis Caluinistici, nimirum liberum arbitrium dari, auii mens pro certo ex Scripturis, intulit conflantissimE oppositum Caluini- .stici antecedentis: nimirum talem gratiam sic esticacem non dari: vice versa in hunc modum arguens. Liberum arbitrium datur, ut Scripturae passim clamant: ergo non datur gratia ita a seipsa ossicax, ut velle nostrum operetur. Et consequenter ad
haec, fatebatur hominem posse sino gratia ex propriis viribus quodcumque opus bonum facere. Certe cauta labendi una N eadem fuit in viis