장음표시 사용
221쪽
Iabendi eadem: quia scilicet nemo illorum capere poterat, qualiter stare possent simul gratia a seipsa eff-cax , S liberi potestas arbitri): unde
vel unum vel alterum concludebant negandum. Lapsus tamen diuersus, quia Pelagius eligens se patronum facere arbitria, negauit gratiam, viace versa Caluinus & Lutherus v lentes causam suscipere gratiae, negauerunt arbitrium.
Verba Caluini quodam in loco sic
Calui, habent. Vsque secus accipi sententianio in ch si potest: omnis q'i audiuit a patretion meo, nil me , quain H EFFICA bui de CEM A SEIPSA Dei gratiam doceat: gn)- quemadmodum o Augustium conten-hbstu d t. En admittit hic cum Augustinonis e. i. sicut & nos Thomistae facimus gran tiam A SEIPSA EFFICACEM. Sed quod liberum extode neget arbitrium seu potestatem dissentiendi, in quo a Thomistis differt; ex alio quo-
Calvi. que loco paret,ubi sic loquitur.Sequi Dus de tur tertium membrum de oecaci eratia
ooperatione. Nego igitur gratiam pic no-i I pl. bis o terri,ut nollet postea sit optionis vel bia in optemperare veι refragari , di Paulo i z post; proinde emaciter formari volun-quiitatem nostram constituo,H Spiritus Sancti diuctumsequatur necessario . Quibus verbis constituit gratiam ita efficacem , ut non relinquat homini pol statem dissentiendi, sed potius inducat necessitatem: ac proinde liberum, arbitrium euertit.
Vnde &clarissima eius de hac re consessio variis in locis extat, & praecipue in Antidoto Canonum Conci- Iii Tridentini: ibidem namque inta Canonem quintum sic habet. De verabo ne moueamus rixam. Sed quia per inberum .irbitrium intelligunt Catholici scilicet eligendi facultatem, quasi:
in νtramque partem libera oeIoluta, titulum finiere esse, qui Urma 4 nempe hieretici) cbristum habent autborem, cum dicit liberos fore, quos Hlius liberauit:alios esse seruos peccati.tibertas cercu seruitus contraria sunt. En ubi liberum arbitrium prout nominat potestatem indifferente,expresse negat.bline etiam solam rationem voluntarij , seu spontanei in operibus nostris admittit . Redarguens enim Patres Tridetinos circa illum locum Prophetae, Conuertimini ad me , O ego conuertar ad vos, ex quo ipsi liberum arbitrium eliciebant; sic respondet.
Rursum ex his verbis, conuertimini ad Calum. me, σ ego eonuertar ad vos,liberi a bi . trii vim eliciunt. Scio alicubi Augustinum hae distinctione uti sed seMὸ diuem Sessio
mis locis, gratiam Dei sic operari in nobis,ut ex nolentibus volentes faciat. Vn- νωnt.
de etiam coηcludit, nihil hominem boni fatere, quod Deus tu ipso non faciat. Quid ergo inquies sibi vult Augustinus, cum de libertate voluntatis loquitur λ2 Umpe quod toties repetit: non cogi bo , mi Aes inuitos Deι gratia, sed voluntarios regi, νt sponte pareant ac sequantur. Ensolam rationem voluntarii seu spontanei nobis sub tractu gratis cocedita Et iterum 9.immediate sequenti,
Sed in sistunt inquit Proptata verbis,
quod conuersionem a nobis exigendo, inberum arbitrium compelle in quia frustra faceret eorum quidem opinione, nisi aliquod esset liberum arbitrium. Fateor sa-nst absurdas fore huiusmodi locutiones, vise esset aliqua in bomine voluntas: non tamen propterea concedo , liberam obsequendi facultate inde posse colligi. Valde enim nouitios esse oportet veneradas istos
Patres o Caluini dementiam l) si ex
praeceptis aestimant, quid valeat bomo:ci. ideo potius requirat d nobis Deus, quos supra vires no stras est,ut imbecillitate nastra conuicti,superbiam omnem exuamus. Meminerimus eiro aliud ese volutatE iu homine, aliud libera boni ae matι
election .sublata enim post Iapsu primi homnis eligenti libertate, sola voluntas reli Ia est,qus sub peccati tyrannide cap -
222쪽
tiua usque adeo tenetur , ut non nis ad malum feratur. Negat ergo liberum arbitrium , seu libertatem, licet voluntatem seu voluntarium spont neu mque concedat. Qua de causa
tiam Pighio dicenti nec se nec quemquam dubitasse orthodoxorum, quin nemo peccet, nisi liberε volens, sic
alibi respondet, his subscribimus ms d. s.' quoque, si liber pro sponte positam m.
albeo' terpreteris. tra Pi- Euidens ergo est, Caluinum ex
si, μ' una parte gratum A SE IPSA EFFI- ,α CACEM admisisse, sed ex altera a
ad loetiis dacter & impie nimis, liberum arbi-ε i' ' trium negasse. Non enim capere ρο-
terat , qualiter ulla potestas dissei tiendi cum gratia a se ipsa efficaci compati posset. Quod namque nos Thomistae dicimus,compati cum illaessicacia potestatem dissentiendi absolutam, seu in sensu diuiso, sicqii
liberum arbitrium vere saluari, hoc Caluinus non solum repudiat, sed&detestatur his verbis: quod de absoluta Calvi'. potestate nugantur Scholastici,non solum ponsio. repudio sed etiam detestoν. Et hoc cerne ad i. te fuit ipsi praecipua errandi occasio: art. de enim absolutam illam potestatem oz, ' dissentiendi sub emcacis gratiae tra-
itidelia ctu intelligere voluisset; non utique circuis necesse h abuisset, essentiam liberi ar-PΠηςip negare r nunc autem cum Neam repudici & detestetur, consequens omnino est, ut veram libertatem e medio tollat: utpote quae ad minus potestatem hanc absolutam ad essentialem sui rationem requirit. Et hoc summopere notatum velit ,
ut liquido appareat, quam falsa sit calumnia eorum , qui nobis Calui-nismum obijciuiat. Fatemur quidem pratiam A SE IPSA EFFICACEM, icut & Caluinus ex Augustino fatebatur ; sed in hoc , toto caelo distamus , quod ipse nullam veram pCtestatem disiciatiendi, etiam absolutam , sub ista gratia agnoscebat :
quam tamen nos constanter agno
scimus, imo & ad essentiam libertatis saluandam sussicere, insta luculen- et
ter ostendemus. Haec circa mentem se L CCaluini. appedia Et quantum ad Lutherum; in eo- ς ώ ς dem prorsiis errore fuit & ipse . Gratiam essicacem pariter admisit; sed ita effcacem, ut necessitatem absolutam induceret & libertatem seu potestatem aliter faciendi euerteree Accipe verba eius ex libro de seruo arbitrio circa medium. Si praesciuit
inquit Deus , Iudam fore proditorem , necessariis Iudas fiebat proditor:
Nee erat in manu Iudae aut vultis creatura aliter facere aut voluntatem mutare: licet id feceris volendo, non coactus: sed velle, erat opus illius, quod omnipotentia sua mouehat Deus, sicut oe omnia alia, En fatetur motionem Dei ita efficacem, ut omnia opera nostra de necessitate dicat euenire
& nullus possit aliter facere: sicque clarissime liberum arbitrium alio in loco negat his verbis. Libertita ail trium pos peccatam reses de solo titulo , s dum facit quod in se est, peccat I inhe-
mortaliter. Liberam albitrium est fgmentum in rebus ,seu titulus sine ἰ iub quia nulli es in manu sua quidpiam co- ad Leogitare boni aut mali ed omniat ut rei. Doni . . cles articulus conflantiae damnatus iem δμ . 'docet) de necesptate absoluta eveniant. Quod Poeta voluit,quando dixit certa stant omnia lege. Hinc etiam responsionem Catholicorum Doctorum , qua communiter dicitur, a Praescientia Dei nos L. induci necessitatem consequentis sed solius consequentiae, irridet di exsibilat , dicitque figmentum & merum phantasma esle. Libro de scr-uo arbitrio, I ense iunt inquit ) Sοιbistae sic appellat Doctores Catholicos vim inuictum a insustentabilem
huius argumenti: ideo sinaertini necesse sitatem conscquentiae o cons cientis.
223쪽
sed quian nihil hoc figmentum e ciat, supra docuimus. Et post pauca; necess-tas vero consequcntis, qua illisesolan. tur mertim hauta ma est... Togo te, quomodo conuenituit illa duo. Iudas potest
non prodere velle, necesse est necessitate consequentiae) νt Iudas pi odere velis p Nonne directὸ contradicunt pugnantZ Qua si aperte negans sicut Caluinus ) cum necessitate cons quentiae subsistere, ullam veram seu absolutam potestatem aliter facie di ;ut nos Thomistae docemus. Vnde de eodem Luthpro obser-ν ' uauit Concilium Senonense: auddin
Senon. errorem Manichael incidit Lutherus,dum
ςςlebrat nimis anxi scrupulos demtat Pel 'i: , 2 gium: metuens namq; liberum arbitrium pia f. t. cum Pelagio nimis Gerre; omne bonum CH illi. opus, quod es in homine, Deo tribuit, Diuinae gratia, nihil prorsus tibero arbitrio icq ostens ompino liberum arbitriii Lutherus fas Ius est 3 Ianichaeus, dum re-
suxit esse Pelagianus. Et hoc quidem a Concilio verissime dici, verbis ipsis Iuthbs Lutheri probatur manifeste . si de euim totum inquit omnia libero qri ruo burio tribucris, exemplo Pelagianorum; uost m. monetrihilominus Scripturae repugnan- istum. tia ideo ad extrema eundum est, vi totum negetur liberam arbitrium somnia ad Deum referantur : sic non pugnabunt Scriptura . En ut refugiendo Pelagianismum, negat liberum arbitrium cum Manichaeo. Ex quibus liquet tam Lutherum quam Caluinum in eo conuenisse, quod 'terque . pratiam a seipsa quidem emcacem tamiserit; sed liherum interim arbiti tum, talis gratiae vi uterque oppressus , negauerit. . ID AUTEM in quo discriminabantur, fuit circa modum ccincurrendi, quem diuersimode in vortantato nostra sub emcacis gratis tractu constituebant . Lutherus namque ponebat nos nullam in opere bono interis no habere activitatem,& concurr emere passue, recipiendo motum a solo Deo productum: unde quodam
in loco super Psalmos sic scrioit. EN Lut herbror est liberum arbitrium habere activia in Opς-tatem in bono opere, quando de interno . in Psal opere loquimur; lle enim illud , quod mos su- credere , sperare, diligere jam diximus, motus,raptus, ductus verbi Dei, e dum continua purgatio O renouatis mentis o sensus de die in diem in tant-tionem Dei, licet non semper aequὸ intcn
ta sit illa passior, tamen semper est passio.
Ecce inquit Hieremias ) scut lutum mmanu figuli, ita vos domus Israel in manu mea. Quid obsecro activitatis babet lutum,qua figulus ei formam lingit pNynne mera passio ibi cernithr 8 Sed
Caluinus temperans utcumque hunc errorem, videtur nobis actitutatem tribuere, ita ut operationes nostre v
re sint a naturali nostra activa facultate. Ea tranea inquit) es illasinusita- Calu.indo,quae nos inuidiosὸ grauat. Quis enim instituita desipit,vi hominis motionem is iactu
lapidis nihil di ferre autumeri, eque ν hc miro quidquam simile conseqhitur ex no- ni stra doctrina in naturales hominis saeuia rates reserimus,approbare, respuere,vel
te,nolle σι En qualiter assirmat, hominis motionem a motibus inanimatorum differre, eo quod actus hominis sub Diuina motione, sint a naturali eius facultate,utique activa. IGITUR in Canone Concili; I ridentini, qucm adduximus, illi errores damnantur. In primis namquodum dicitum. Liberum arbitrium a Deo tum σ excicatum posse dissentire se velit; definitur conita id in quo terque ille haereticus conueniebat: videlicet efficaciam gratiae seu Diti inaemotionis tollere libertatem. Si enim homo adhuc a Deo motus ad consensuna, potest disisntire, si xclit: e
go in manu ciui est, voluntatem luani mutare ex consequenti lubertas illaesa subsistit. Rursus duit . ibidem additur, non se ha re mei
224쪽
Ex definitione concilii Tridentini. I 8 r
ra aut veluti inanime quoddam, damnatur specialiter id,quod sentiebat Lutheriis: videlicet voluntatem nostram , nullam in opere Interno habere activitatem. Si enim non lohabet mere passive; ergo active. Si non veluti inanime quoddam; ergo quantum ad modum concurrendi, non simpliciter sicut lutum in manu figuli, omni aciiiiitate carens.
SED REDEAMVS iam ad opinionem v incentii probandum namque nobis est, veritatem huius Canonis, principios eius aperte contradicere .
Tridentini definiunt hic liberum ambitrium,stante motione cfficacis gratiae, polle dii lentire si velit: at hoc non alia ratione definiunt , quam
uia iudicant potentiam illam dii
nitendi elle de ellentia verae vi meritoriae libertatis: ergo contra Vincentium , qui iudicat potentiam huiusmodi, ad essentiam talis libertatis non requiri. Discursus est legitimus , si maior & minor probentur. Probemus ergo primo loco malo. rem: & quidem quod definiant adesse potentiam dissentiend i itante motione , patet ex eo quod tribuant illud posse arbitrio, non qualitercumque, sed ut actualiter moto & excitator at arbitrium actualiter motum& excitatum , posse dillentire , cst idem ac stante motione polic distentire: ergo definiunt potentiam dissentiendi ipsi inesse stante motione. Rursus quod loquantur de motion gratiae efficacis & non solius sulficientis ; probo tripliciter . Primo,
quia iuxta conseitionem contrariorum, nulla datur in natura lapsa gratia sufficiens. sed omnis est ellicax:
at Patres ibi loquuntur de gratia seu motione quam Deus praebet naturae lapsae: creto non de tussicienti,
sed de efficaci loquuntur. Secundo, quia loquuntur de motione, quia
homo ad oblivendam iiιstimationis gratiam se dispon.it ac praestaret: at motio illa est efficax, cum habeat coniunctum estectum actualis dispositionis seu praeparationis et ergo loquuntur de gratia efficaci. Tertio tandem . ,
quia disserunt de illa gratia, quam Lutherus & Caluinus dicebant libe
tatem tollere; at illa eorum opinione est gratia efficax: ergo de huiusmodi loquuntur. Et sic tota maior est vera: nimirum Patres Tridenti. nos ibi definire, liberum arbitriumstante motione essicacis gratiae,possedissentire. Deinde quod hoc non alia ratione definiant, quam quia iudicant potentiam illam dii lentiendi elle de ellentia verae & meritorie libertatis quod
est subsumptum minoris sic probo.Quia eo motivo hoc definiunt , ut ostendant contra Caluinum & Lu-tlierum, indemnem manere naturam
nostrae libertatis, & non qualiscumque, ted illius quae fandat meritum di demeritum, qualem illi haeretici negabant: ergo si ad hoc ostendendum, assumunt pro medio, manere
cum gratia potentiam dissentiendi; sentiunt indubie, quod sine illa potentia , natura seu essentia libertatis salita non subsistat. Explico hoc. Patres Tridentini, vel sentiunt sine ista potentia salu ri veram naturam libertatis prout ad meritum de demeritum requiritur , vel sentiunt non saluari; si hoc secundum habeo intentum. Si priamum , nempe quod sentiant saluarie ergo ad quid pro ea saluanda , tam sollicite potentiam distenta:ndi δε-biliunt Certe vanum & otiosum est , fideles compellere ad crede
dum, se posse diuinae eratiae disse
tire, eo line ut firmiter teneant, s esse vere liberos, si ex alia parte adhuc vere liberi essent, etiam quam-
225쪽
uis dissentire non possent. Explico ulterius: si vera natura libertatis prout ad meritum & d meritum requiritur, subsistit ritu autumas absque potentia dissentiendi et ergo Calii inus qui solum istam potentiam negauit & reliqua libertatis requisita concessit; notia negauit reuera ellantiam liberi arbitrii . Consequens est contra omnes Catholicos:ergo & antecedens quod est tua opinio. Sequela meo viderieli euidens, si verum est id quod ibi suppono : videlicet Caluinum re Iiqua libertatis requisita concessi Lse,& solum potentiam dissentiendi
negasle . Hoc autem verum esse ,
patet tum ex his, quae in principio ex Caluino adduximus; tum etiam supr.li. ex dictis supra libro primo et inia. ostendimus Caluinum sub motione, e . gratiae admisille in voluntate nostra
-Me. immunitatem a coactione,&per ctam rationem voluntaria ς unde&Catu. quodam in loco ait, Nos ex quo ii in initi mei Domini virtute in iustitia obs minis. edomiti sumus, ritro pergere c. a. m. propcnsos esse , ad sequendum gratia 17. aft em: est enim certissimum, ubi gratia Dei regnat, talem esse obsequendi prom studinem. En latetur nos ultro,
cum propensione & promptitudine ductum gratiae sequi, & indubie non sicut equus & mulus quoad substantiam, id est absque intellectuali co- faitione & perfecto rationis iudicio hoc enim nescio si somniauit sed
potius cum cognitione N pleno iudicio, & insuper active concurre do et ergo caetera libertatis requisita, nimirum immunitatem a coactione,& perfectam voluntarij rationem
admittebat, & solam potentiam di Liuntiendi negabat. Quod N amplius confirmari potest ex Luthero, qui omnino dilucidis verbis idipsum fatetur. Libro de Seruo Arbitrio sic loquentem inuenies. Homo cum vacat Spiritu Dei, novquidem violentia velut raptus obtori collo,nesens facit malum, quemadmos fur aut latro nolens ad poenam Gettur
sed sinate oe libenti voluntate facit. V rum banc libentiam seu voluntatem faciendi, non potest suis Viribus omittero,
coercere,aur mutare. Non vides hic, immunitatem a coactione, & rati
nem voluntarii clarissinia admitti,&solam potestatem indifferentiae neqvi Accipe & aIiam eius sententiam
sub tractu gratiae. Si Deus inquit in
nobis operaturi, mutata O blande assibilata per Spiritum Dei, voluntas streum mera labentia ct proritate ac I ut sua vult O facit, nou coactὸ: ut nullis contrariss mutari in aliud post.... t nec
bie sit xlla libertas ad liberum arbitriualiis se se vertendi, aut aliud volent,d nee durat Spiritus O gratia Dei in homine. Nescio quid expressius adduci possit,ad probandum, Haereticos re liqua libertatis requisita admisisse, solam potentiam esto se vertendi negasse. Imo quod caput est, haec Limtheri verba sunt eadem ferme curn verbis Vincentii . Ipse alibi dixit, quod voluntas praedeterminationi gratiae retenta non potest se nectere in oppositum; & Luttaerias hic; nul Ia inquit libertas est in homine alio sese vertendi, donec durat gratia Dei in homine. Nec valet dicere, Iacereticos ilIossimul cum omnibus his posuisse, v
luntatem nostram naturae quodam
irresistibili impotu ad unam partem alligari, quo modo essentiam liberi
arbitrij indubie euertit, ut vult Vim Lea. '
Non inquam va Iet, nam re ipsa
ad idem cogeris , Uincenti. Et quidem hoc argumento.Nam peto a te, utrum stante motione gratiae essicacis, voluntas possit dissentire , licet non potentia dissensui coniuncta hac ι enim beae cum Thomistis negas pin m.4. tentia
226쪽
tentia tamen mia proxima & expedita quantum ad ea suae requiruntur ex parte actus primi, ad dissentiem duis vel potius hanc quoque poten tiam neges: si illam lateris; fateor Nego quod nulla mihi tecum sit in
hoc puncto concertatio,' alitiiqii
dam in loco sit pra monuis sed quod illam non fatearis , ostendi quoquo ibidem ex dictis tuis propri)s. Ergo in re ad Caluinismum c eris. PrObo istam consequentiam. Nam ideo
equus verbi gratia ) in prosccnti c
lui obiecti , irre si lubili quodam naturae impetu, ad unam partem alligatur , quia positis omnibus requisitis ex parte actus primi, non potest proximE eisdem perseuerantibus no prosequi, potentia nedum negati ni coniuncta; sed nec potentia aliqua absoluta seo antecedente, vere talirro instanti illorum requisitorum: oc ipso namque quod actus primus& omnia erus requisita, careanti
trinsecὰ illa me isterentia atque ad prosequi di non prosequi et iam est ex
Parte principiorum constituentium posse, irresisti bilis alligatio ad prosequi tantum et cum posse respectu prosecutionis , quod idem manens non est verum posse respectu negationis actus, sit posse irresistibiliter determinatum ad unum tantum pro illo tunc. Dico autem, ad unum pro illo tune, quia quod a luis in agent inueniatur posse aliter pro alio instanti , mutatis stili et requisitis ex Parte actus erimi, & aduenientibus alijsi hoc ad libertatem nihil pror-ses potest conducere, nec ideo irresi- stibilis alligatio ad vinim tolletur: siquidem aequus etiam tale posse habet respectu non prosecutionis, mutatis videlicet requisitis ex parto actus primi,& aduenientibus aliis: cum tunc etiam possit non pro
qui . Igitur irresisti bilis alligatio ad unum per modum naturae, in illo solum potest consistere, quod pro in
stantiquo adsunt requista ex parti actus primi ad operandum , non adsit proxime id est ex vi eorundem requisitorum potetias aeque indiss rens & expedita ad non operandum. Et certe huius rei aliam explicati nem nemo poterit inuenire, nisi p tendo principium , & dicendo verbi gratia , ideo equum ad unum quid per modum naturae irresstibili impetu alligari, quia est equus A non homo: quae absurditas vero Philos,
o indigna est: Erso si per te, Vim
centi, sante essicaci motione Dei,
non potest homo illi dissentire, potentia ne dum negationi consensus coniuncta, sed nec potentia aliqua proxima quantium ad ea quae requiruntur ex parte actus primi; reuera ex vi motionis alligabitur irresistibili quodam naturae impetu ad unutantum, non minus quam equus.ssi
que re ipsa ad Caluinasinum cogeris, licet voce dissitearis. Et ex his etiam patet, quam Vana& friuola sit glossa illa, quam quodam in loco, Concilio apposuit Cornelius Iansentius. Nempe quod Ccin
cilium istius potestaris dissemiendi m mnit, non ut in ea libertatem arbitrii sitam traderet , sed ut o tarderet ex contraris , arbitrium sub gratιa, non nihil
omnino agere, non veluti inanime quoddam , non meia pagsi se habere M alia
quid agere instar rei anmatae. . quas diaceret Concilium,boc est argumentum in-
fallibila,quod non melia pinsuὸ se habeat homo, quia id quod recipit, potes etiam abiscere, seu disseruises velit. Patet in quam ex dictis, glossam illam vanam & friuolam omniuno esse: quod di ulterius hoc argim mento ostendo . Nam si ita est, quod Concilium illa sua definitione , s luna velit nos active instar rei animatae aetere; ideoque potestatem dicistiendi tamquam huius actis itatis argu-
227쪽
argumentum , adduxerit ; sequitur aperte,non fuisse ibi damnatum Caluinum, sed solium Lutherum, quod communi sensui Catholicorum contradicit . Patet sequela: nam ut ex loco Caluini superius adducto constar ipsc expresse docuit hominem sub tractu gratis per modum rei animatae agere, & non mere passive se habere: ergo si Concilium hoc tantum stabilire voluit; reuera in illo' Canone nil contra ipsum statuit, ac
proinde ibi damnatus non fuit. Quare constantissime tenendum est,p
testatem illam dissentiendi fuisse a Patribus adductam, eo fine sicut nos diximus: videlicet ut liberi arbitrii naturam in ea sitam, sub gratia illaesam remanere, contra utrumque haereticum Ostenderent.
Confirmo hoc ipsum. Nam praecipuus scopus Ecclesiae contra illos hae. reticos fuit, ut ostenderetur liberum arbitrium per est.caciam gratiae non euerti, sicut ipsi contendebant: hoc igitur in aliquo Catione Ecclesia ita tuit di definiuit : quomodo enim
praecipui sui Scopi definitionem vita
via poterdi omittcre λ sed in nullo
alio Canone id ipsum definiuitquam
in quarto a nobis ad lucto, cum in quiato, qui etiam de libertate agit nullo modo gratiae efficacis mentio.
nem faciar,sed solum definiat, liberuhominis arbitrium post Adae peccatum amissum ex:mctum non ese, nec rem csse de solo titulo, aut titulum sine re:e noctim in quarto,hoi non aliter definiat, quam dic neo,sub gratia manere potet laten. distentiendi; euidens fit, Concilio idem fuisse, liberum arbitrium de potestate iii dissentiendi: ac proinde istud in illa consilierc. Explico hoc . Necessario faten. dum est, Tridentinum alibi definitiisse,per cilicaciam gratiae non euerti liberum arbitrium,cum hoc in materia libertatis lucrit praecipuus eius
scopus a sed nullibi hoc definiuit
tam in Canone illo quarto: & ELem non aliter definiuit, quam diacendo per gratiam non euerti pol statem dissentiendi: ergo Tridentinoidem omnino filii, pe aratiam non euerti poteitatem dissentiendi,ac per gratiam non euerti libertim arbutrium . Quid clarius λ ini id euiden
tius 3 Initur ex mente Tridentini, a
tura liberi arbitri j & potestas dissentiendi conuerriuatur. Domine it rum atque iterum dico) aperi oculos
Vltimo im 'natum Sententia Vincen- iij a singularitate . .
Uincentiani dogmatis apponere non dubito, quod vix sciam quem Patronum inter Catholicos habeat, praeter unicum suum Vincentium,ex his qui Scholasticam The loetiam praelo commisere.
Quod enim in his Belgij partibus,
nonnulli non Scriptores; imo &vix inter Scholarem plebem persecti a ditores, viro illi adhaerere conspiciatur; hoc certe opinioni nullam potest fidem facere . Vt quondam Ma
dochaeo Iudaeo in Aula Asberi cIa-
utina regni moderante, nemo non
fere studebat Iudaeorum fauorem a que beneuolentiam sibi comparare; in tantum H sicut Sacer Textus et Esther. quitur ptu es alterius viis O sectae eorum religioni O ceremorijs iungerentur; quid mirum , quod & nunc in Aula Academica Lovaniensi , Uincentiocia inini facultatis moderante k sint
quamplurimi, qui fauoris sibi comparandi eratia, eius opinioni praecipiti quodam aflectu iungaturξ Hoc
228쪽
thalamisti milentii a sngulararate. 183 prosecto ut iam dud nullam potest
pro veritate rei , fidem facere. Sch lasticorum Scriptorum quaerenda est multitudo, si velimus nobis in dictis celesL Theologicis fidem Sc authoritatem in epi- conciliari. Quid enim illic spei in vidi y ψ alibi loquitur Coelestinus Papa magistras tacentibus, uti sequuntur, qui Hilat. ita es) discipi vi non fuerunt Quid p & tibi exinde spei, Vincenti a quod Scholaris plebis tumultuarium mPro te loquatur, ubi Magistri . id est
Scholastici Scriptores, non solum tacent, verum & apertissis libris suis tibi obloquuntur pN ne praeter veteres Thomistas, Iibro primo contra te enumeratos. omnes hi Magistri & Scriptores Iaudatinimi Basten, Alumex, Medina, Ledesma, Raphael de Ia Torre, Naphael Ripa, Matthaeus de Rispolis, Bartholomaeus Sibilla,
Muricensis, Goncal , s Nahareele, 'N aetarius, Arauis a Ioannes . Sancto Thoma ,
Montest os, Victoria, cipullo, Salin.msicenses, complutenses, corneio, choquetius, SIluιus , Uius, Matderus, Vulners, Ludovicus a Dola... Et innumeri alii λ omnes hoς & singulos ut totam adhuc Societatis 1 ES V scholam cum centenis recentenis pertranseam circa dispu-
tationem nostram accurate inspexi
& quid quaeio e Non solum pro dogmate tuo non loquuntur, sed Seuidenti ssimi, signis, vel ut erroneum
supponunt, vel ut falsum de improbabile debere reijci, comprobant,flcostendunt.
Quibus hoc adiruto, quod contrate summa cum veritate citare possum nobilissimam totius Christiani orbis aut ut absit inuidia, quae inter nobilissimas iure merito computari potest di debet) uniuersitatem Salmantinam. In hac etenim per via
cim annos studijs Philosophicis &Theologicis incumbens, munquam aliquid 2 domesticis aut ab extraneis Magistris audiui , quod vel leuiter tuae opinioni fauere possit. Qui imo si toto illo tempore, semel sem-niata fuerit; nec inter quotidianas mulas recitatum memini. Quare, mi Vincenti, cum singularitatem semper abhorreant sapientes; singularitati tuae subscribendum non est. Quidquid enim ab aliquo uno, vel
praeter Omnes , vel contra omnes,
nouum tu inauditum subinducitur, id non ad veritatem, sed ad praesumptionem potius intelligitur pertin re . Extremae quippe temeritatis est, in medio di perspicuo die tot Scho. Iastiuorum , commentitiam facem pro cognitione libertatis velle a cendere , ubi lux veritatis iam dudum reperta est. Sed quam belle Imperator Martianus in Cocilio Chalcedonensi cui post veritatem reper
Et dic quaeso te, nonne doctus quisque Molinam praesumptionis re-Jarguit, dum se primum di singularem concordiae liberi arbitri; cum diuina gratia, inuentorem iactitat Cur ergo & eadem nota inuri non times, dum te aut Episcopum tuum
CLAVEM ARCANORVM ses. SANCTI AUGUSTINI inuenitie gloriaris p Ea, Vincenti, haec alterius Vincentis verba in Medicinam tuam recipe. O Sacerdos O Doctor,si te diuinum munus idoneum sta
229쪽
Lν ne uini dogmatis gemmas sculpe Delirer, tom i. coapta, adorna sapienter, adiices en
Bibl. dorem, gratiam, Venustatem , ω- PM. dem tamen quae didicisi, ita doce, me ιini dicis nonὸ, non dicas no a.
Sed obloquentena audio: noni noua dicere , sed omnino veterem α
' 'i Graecorum Patrum Philosophia
& dem. pandere. Sic at ibi in Theriaca. 6ςr . Sane facillimo negotio idipsum crederem, si reliquorum Doctorum, quos citaui , testimonia tibi adsta rent. Stans autem Petrus ait Sacerchiis.' Te tuS cum decim levavit vocem suam. svid est cum reliquis undecim λInterrogat Chrisostomus d cerem
nem quidem vocem inquit edebant:
at Petrus omnium erat os: sed adstabant illi undecim, tesιmonio Iuo comprobam tes ea qme ab ilio dicebantur. Efficax plane argumentatio. Petrum tamquam os omnium Apostolorum imentum fuisse, firmissime credo: quia reliqui testimonio suo comprobantes , illi adstabant: & te quoquo, Vincenti, tamquam os Sanctorum Patrum locutum filisse credam, qua-do non sistus. sed reli suorum Scholasticorum testimonio associatus , hoc dixeris. Mira res.Tot sunt hoc saetulo moderni Scholastici, tot & an te tempora nostra extitere versatissimi, qui non libellos sed & integra volumina rebus Theologicis dedicarunt, & te solum lupra omnes veterum S Sanctorum Patrum intelligentiam asse. tum sitisse credam ρ Quotquot ci-rί ui , putant se in sententia, quam contra te habent , Sanctis Patribus
minime contradicere: imo tot iam annis ante te, eorum libri tamquam
Sanctis Patribus gloriosissime con-lormes, ab Ecclesia non solum tolle rantur ; sed di honorantur, ab uniuersitatibus suscipiuntur, in Scholis praeseguntur in disputationibus propalantur , citantur, acclamantur; de credam ego ste modo cum glossa tua noua subintrante omnes hos a mente Sanctorum aberrare, & te solum veraciter accedereὸ Si moderni sunt, ea o de causa non sic opinione tua audiendi, sicut vereres, qua via tu, timodernus quoque cum sis, imo de , longe modernior, securius & contadentius prae caeteris audiri contenta dis 3 An ne solius tui dicti, tuiquo Episcopi Authoritas tantum ponderis ha bit,ut posthabita intelligentia tot illustrium,vobis solis in expositione Sanctorum debeat decantati
Certe non credam,nec credere tu- Libr.
to licet. Mira sunt qua dicitis verbis utor Augustini) nona sunt quae diritis, O 'Iasia Iunt qua dieitis: mira stupemus, in fine. noua cauemus, falsa con ηcimus. In exponendis quippe Sanctorum Patrum Sententios, vocem oportet leuare communem cum Misquis unde.
cim, id est, expositionem oportet adhibere, quam reliqua turba Scholastici germinis amplectitur,non quam vivus hominis priuata intelligentia sibi confinxit. Nam si hoc idem non sapiunt omnes, sed unus potius contra omnes, iam nec periculo nec prς- sumptione, tanta potest carere fingularitas. Credamus, V incenti, ciale de mente Sanctorum Patruna &veterum Theologorum,non id quod tu solus, sed quod reliqua tur is Scholasticorum demente Ipsorum
esse dicit . Scholasticι inquit tuus Iansentus libertatem a peccato, longὸ
occupari,S Itorum Patrum νerba quo- dice toquo modo in suas partes trahunt. Plus sudant, praeconceptam suam opimoncm bos.h. in Par ius stabilieudo, quam genusnu M tiri.
sensum Patrum indagando. Et bonimust Credamne ista veraciter do
Scholasticis dici maxime cum tam
230쪽
generat ter dicantur de omnibus Vbi lab uno solo homine dicuntur Quid ergo tu Iansmi ut alibi loquitur rar. nardus quid melius abs/ rs, quid1Abtiatius inuems p quid secretius tibi reuelatum iactas, quod tot praeterierit Sanctos, 4bugerit Sapientes Aquas furtivas,& panes absconditos nobis apponis , quibus dico iterum nec credam, nec ulli cordato viro credere licet. Quasi vero solus Ianseni us non aliter res Theologicas exponat, quam exponit Augusinus: quasi vero solus ille verba Sanctorum in partes suas non trahat, propria Opinione non praeoccupatias: quasi vcro solus ille, peuuinum sensum Patrum indaget, di praeconceptam suam opinionem
in Patribus stabilire non laboret. ODoctor singulariter mirabi is & nitirabiliter singularisi Sed ideo non audiendus, quia homo cum sis si
cui caeteri tam singularem te facis, tamque singulariter mirabilem. Vti libet contra vos argumento Augustini contra Iulianum . Vsque
adcο inquit alibi permisecuri imis
Jumma longus dies ut rideant Pelagius , coelestius, Iulianus; ct caeci set Hylarius , Gregoritis , Ambrosius Z Us.
scuit imis summa, longus dies , ut his temporibus videant Iansenius , Vincentius, de caeci sint reliqui Scho
Si sorte, Vincenti,respondeas; istau Iansenio tuo non dici generaliter de omnibus modernis Scholasticis; sed tantum de quodam Scholasticorum genere, ac per consequens nec te, nec tuum Ianlenium, simpliciter singulares esse, aut omnes Scholasti .
Prosecto nescio si vera sit huiusmodi responsio. Quidquid tamen
sit; tale genus Scholasticorum contemnitis , tam robustum, tam firmum, tam nobile, tam esectum,
tam regale, tam venerandum, ut illo semel spreto, euidentissime apud vos, nulla sit erga reliquos omnes reuerentia.
None idem tuus Iansentus ex magisteriali sua cathedra sic ausus filii t- definire aut pr eterminationem Phy. in i sicam in generali subordinatione ea a dyςς xo secunda ad primam fundant, ades νι ibo eam ad gratiam hominis interri Cr Ana Prari gelorum extendant, Augustini doctrinam funditus , per uertant , Scripturis P ... non exiguam vim inserant, imo oe sub- tomo snervant λ Et quale quaeso genus Sch lasticorum hic contemnitur, imo& , i '' infamaturΘSuppono enim infamiam esse, eamque grauissimam, totalem peruersorem doctrinae Sancti Auet simi, violentumque Scripturarum interpretem, vel dici,i vel cogitati.
Quale inquam genus Scholastico rum hic infamatur P Nullum profecto aliud, quam regale illud Tnomi sticum, cuin suo Sanctissimo Praec more Thoma Aquinate, membrana purissima Diuinae Sapientiae: in qua Physica praedeterminatio, in gene rati subordinatione causae secundae ad primam fundata, dilucidis verbis
impressa conspicitur. Nam Prima Secundae, quaestione centesima nona , articulo nono , assignans duas rationes , ob quas homo infirmus sanatus per gratiam adhuc indiget vIteriori auxilio mouente ipsum ad mpus; sic fatur. Homo indiget huius-mo auxilio, oe hoc propter duo. Priamo quidem ratione generali, propter hoc
quod sicut Iupra dictum est nulla res
creata en veneralem subordinationem causae secundae ad primam) p teli in quemcumque actum prodire, nisi
virtute motionis Dint . Secundo, ra
tione speciali dec. propter infirmit tem scit icet status naturae lapsae. Ut de di a reiculo secundo illius quaesti nis, loquens etiam de statu naturae integrae, dixerat, secundam Hrumque statum