장음표시 사용
341쪽
Soluitur sexta ratio eiusdem , desumpta ab inconnenienti, nempe quia nec Virgo Mater , nec alij consim
ti ingratia ,fuisse ni liberi.
Theriaca libro secundo, capitem . l. . primo , sectione secunda. Si amorta I proueniens ex iudicio determinato ureti, , ad vivim, non esis liber; sequitur, qvod nec Virgo Mater, nec alia confirmati in gratia, suillent Iiberi: conse- qtiens est salsum: ergo & illud ex quo
empla, non minus quam praecedens , a casu nostrae d isputationis esse maxime distantia- Certum enim est nobis, tam Virginem Matrem quam alios confirmatos in gratia , actus suos in via exercuilla cum vera indi serentia seu potestate ad oppositum. Licci namque nec illa, nec ipsi ii
ullo aetu peccare potuerint, ratione graciae confirmantis; hoc tamen veram indisterentiam seu libertatem . non impectuit.
Eamus aterum ad doctrinam Diui Thomae.& fiet manifestum. Ipso ergo quaestione vigesima quarta de
Veritate , articulo nono in Corpore, inquens de confirmatione in gratia qualis esse potest in puro viatore, expresse docet,quod confirmati in gratis , non dicuntur non posse peccare,
tis princ pium, quod omn/no peccare non possinta, silc ut contingit in Beatis ratione gratiae consummatae; sed quia ita
compicntur per chstodiam Diuina Pro. uidentia,νι quandoιumque occasio peccati se ingerit, eo, tim meus diuinitus ex
citethr ad est und M. Hoc est dicere, quod sunt impeccabiles non ab intrinseco ratione necessariae determinationis iudici; aut voluntatis, sicut Beati; sed ab extrinseco tantum, propter Diuinam manutenentiam rad eum sensum inquit Diuns Thomas sicut dicitur de immortalιtat Adar qui ponitur immortalis, non quod omnino aliquo sibi intrinseco proteger
tur ab omnι exterrori mort sero, ut puta
ab incisonegladi3 σ altis buiusmodi, sed quia a similibus Diuma Prouidentia
P:.tet ergo actus Beatae Virginis, de aliorum confirmatorum , ratione confirmationis in gratia,non sic hii Lis necessarios, sicut est amor beatificiis . Quia respectu huius amoris est determinatio ab intrinseco, ratione nempe cuiusdam iudici ex natura sua determinati ad amorem, tam ex parte actus primi, quam ex parto actus secundi, non minus, imo magis quam iudicium bruti, repraesentato proprio appetibili, sit determinatum ad prosecutionem.Confirmati autem in gratia, non amant aut operantur ex iudicio sic determinato; sed potius Obiectum cum indisterentia ex parte actus primi prosequuntur: imo non solum cum indifferentia contradictionis; sed et atria quantum est ex vi iudicii di intrinsecas voluntatis cum indisserentin . contrarietatis ad malum . Confirmati namque, ab intrinseco non prohibentur peccare, sed sollim ab extrinseco. Unde determinantur quidem ex parie actus secundi ad bonum iaciendum in fallibiliter, seu necessitate consequentiae ; sicut Thmmissae docent de quolibet auxilio ecficaci viae: scian en, ut etiam ma- Inm ex inditarentia iudicat & intrin- secis libertatis, absolute possint ei
342쪽
Soluitur septima ratio eiusdem, ab alio inconuenienti , quod nempe multo minus Christus Dominus fuisset Iiber in subeunda morte sibi praecepta.
eodem loco. Sequitur etiam- , In The quod multo minus Christus ipse, quandoria. ubi i atra obedιens Uque ad mortem erat aliber fuisset ac proinde omnem laudemo meritum perdidisset. Fateor hoc argumentum dissicilius eiie , & maximum negotium Theologis facessere . Cum enis . Christus fuerit impeccabilis etiam ab intrinseco ratione unionis ad luppositum infinite Sanctum, vix apparet qualiter mortem sibi prsceptam, cum indisserentia seu potestate ad oppositum obtuerit. Si namque ab intrinseco peccare non potuit; ergo ab intrinseco non potuit non facere actum sibi praeceptum: quia alias ab intrinseco potuisset peccare , siqui. dem non facere acti im sibi praeco tum, est peccare. Cum ego ibi, lipposito praecepto, ex libertate contragictionis seu ex potestate non ino. riendi, videatur sequi libertas comtrarietatis seu potestas peccandi, Chriito repugnans ; abisue dubio maiorem hoc ingerit dissicultatem. Et quidem, quia a Vincentio
lum insinuatur, minime vero vegetur; ideo loco eius substituendus v nit Ianseatus, qui rem ita prosequi
Di cultatem illam inquit ineluiarisen. ctabilem esse Scbolasticis, satis per laudio. 3.li, probat , quod alia i a solutiones quas 7 ς' tamquam probabiliores amplectimur,
'r' ita diocultati satisfaciant, Ni nec atria gere quidem, ni avrbores sub ea sti cumbere , manifestum sit. 2Om qui in ista materia plausibilias isti malo mederi
volunt, dicknt, quamuis determinitur Christiis ad bonum ; non tamen ad hoc vel illud bonem, quia substantiam pracepti actus, ex variis motruis potuit facere , charitatis, iustitia oec. sub quibus praeceptus non erat. Abi dicunt, libertatem fuit e, quantum ad intensionem actus, aliasque eircumstantias,lacι,tem poris , mωι c. Alia actus νeflexos liaberὸ exerceri posse circa actum Vaceptum etiam necessarium , ct per illos tamquam bonestismos liberrimos eis se posse meritum , si status viatorisferat. Ait coniungunt omnes modos simul, ldum singulos fusi ctos habeni, ut si formsan in uno cadant, altero subleventur Sed ut ante monui, nulltis forum modorum , nec omnes simul, vel nodum ipsum tanquiis tacuὸ clamant, authores
bactam Er clypeum abiicere,discultatis mole superatos. Et quia similia dicere, aliunde anthoritatem non habet, quam sola voluntate dicentis; qua de causa posset & eadem facilitate contemni qua
probatur; hinc rationem omnium subiungit hoc modo inquiens. Nam eX quocumque motiuo non praecepto vel circumstantia non praecepta, praeceptus actus fias , vel quibuscumque re lexis a Iιbus non praeceptis, praeceptus actus approbeιur σ offeratur Deo, nunquam ostenditur circa praeceptum ut prace. ptum Persari libertatem; bed tantummo da circa aliquid, quod sub nullam praeconum eadit, quod Dia ad praecepti adum-plendι Milonem per accidens se prorou habet. Ergo nullus ex praedictis modis, saluat Christit ira liberum filisse
inadimpletione praeceptae mortis , maliter ut praecepta erat. Patet consequentia , quia tantum saluant indifferetiam respectu alicuius quod sub praecepto non cadebat οῦ ut est moti uir m c itatis aut iustitiae, cu cumstantia loci aut temporis , aut deuia
343쪽
; oo Lib. IV. Cap.XII. Soluit in septima ratio Vinceuthi.
denique actus reflexus , quo necessi. tas mortis offertur & acceptatur.
Quod si cum Thomistis superaddas alium modum'; videlicet mortem non solum quoad substantiam , verum etialia, quoad omnes circumstantias quantumuis ininutissi imas, fit ille Christo praeceptam, iuxta verbum Ioannis decimo quarto , sicut mandatum dedit mihι Pater, sic facio id est eo loco & tempore & cum prie finitis circumitantiis: & Lucae vigesimo secundo, Filius hammis, sicut delinitum i li, auic; Iacontra quasi peremptoriam iu- serens resolutionem , sic concludit: quid si enim oe motivum Or Omiles circumstantiae praecepto praescribantur λ pro
Ac si aperta voce probet, indict-rentiam ad libertatem non requiri, hoc lylogismo . Christus in adimplendo praecepto mortis,fuit liber, ut omnes lupponulans: & tamen respectu adimpletionis praecepti socinaliter loquendo, nullam habuit indi Liurentiam et ergo indisserentia ad libertatem non requiritur. Minor probatur. Nam omnis indisserentia ,
quae hic a Scholasticis ponitur, vel est respectu alicuius quod sub praecepto non cadit, vel respectu alicuius quod sub praecepto cadit: si respectu alicuius quod sub praecepto non cadit; ergo ex vi huius non ostenditur habere libertatem respectu adimpletionis praecepti, tarmaliter loquen do . Si respectu alicuius, quod sub praecepto cadit; ergo potuit peccare, Patet narc consequentia. Quia quieti indit rens ad rem cadentem sub praecepto, ita ut illam possit faceredi non facere , potest praeceptum adimplere, de praeceptum transgredi, quod est polle peccare. Omnes ergocuuiculi clausi sunt, nee ullus datur ex
tus pro libertate Christi tuenda; si semel ad rationem formalem liberta tis, indifferentia ad agere dc non
bis Augustini. Nunquid ideo ne a.dum est, quod apertum est, quia comprehendi non potest quod occultuis est λNumquid, tuquam , propterea dicturi sumus, qu id ita esse perspicimus, non ita e se, quoniam cur ita sit, non possit mus inuenire λ Certe hoc vitio vos hic laboratis. Omnibus namque & singulis scholasticis apertum est, ad libertatem requiri , ad minus indict-rentiam contradictionis vos tamen, quia hoc ipsum in libertate Christi aliqualiter occultum est, nec ita facile comprehendere potestis , pro pterea dicitis, non ita esse. Quasi vero non sit hoc , hastam clypeumq; abi cere& difficilitatis mole superari. Est sane indignius aliquid: nam qui notissimum principium, ne dissicultatibus inde nascentibus insudandum sit, abnegat & dissidetur, non tantum hastam ex desperata victoria inglorius abi)cit, verum & causania, iuili belli metu pugnae turpiter formidat. Imo & hoc addo, dato quod Scholastici argumentum reuera non soluerent; securius esset, cum illis non soluere, quam Monstrum singularitatis contra torrentem omnium in Scholas adducere.
Ast argumenti vim dissoluamus . Pro quo in primis hoc praemitto, in ditarentiam debere assignari respectu alicuius, quod cadebat sub praecepto. Alias ut recte arguit Iansentus non ostenderetur , Christum liberum sui se respectu adimpleti nis praecepti, sormaliter loquendo.
Ex ouo ulterius fieret, quod na riendo non habuisset meritum Obedientiae formaliter; per actum scilicet, qui formaliter fuisset actus obedientis,quod videtur repugnare ver
344쪽
P. V NM. D6umpta a libertate Ita isti. i. V l. dia zorbis Apostoli ad Philippenses secundo, humiliavit semetipsum factas obe-dιens usque ad mortem, propter quod e Deus exaltavit illum. Igitur assignari debet indifferentia respectu uicuius Aluas. cadentis sub praecepto .m rd. in ' ti: Dico secunda, ex doctrina com-cas. Ilio imitarum quam lita lumis Me. Aluaret, Iedma, MartineZ, Bandin. l. ne Z , Salmanticenses & fere reliqui P/ omnes, mortem videlicet in indiui-r i. .ai duo non solum quoad Subliantiam is,
artie i. . renitaru seu veram potestatem ad op-d0b v, positi uni seu ad non moriendum,qualiter ad libertatem rcquiritur: u
i ἰ ati. sensu videlicet idiuiso Ru absolute , quamuis in sensu composito S ex sua su positionet praecepti, necessarium de in et rae t triari ιt cculsitate ΓΜ:ra n
potuit non urori; dilii navo ma potuit non mori in sinisu composco, id sit ,
compos en iis negationem mordi, , cum praecep Q concςdo, non potuit
ndo negationem, murtis a praecepto,com nendo tamen cum eodem praecepto potentiam ad non moriendum absolute; nego. Ergo stat libertas sine potin late ad oppositi tu, vel nego consequentiam et vel explico
cun cimi, se seu absolute, nego consequentlam. Ad oppositum G. hic tanunc cum quacumq; etiam connota-- Mone PORςn u, transta son laquens. inu. Itaque I ad utram libertatem non requiritur polle ponere oppositum sub quibuscumque,etiam conuola
tionibus,& quocumque tempore; sed susticito polle illud ponere absolutestu secundum se. Quae potentia in Christo adhuc stante praecepto vum Bluatur in Ordine ad moriendum; nam licet itante praecepto non potuerit noa mori: componendo hic& nunc negationem mortis cum precepto, potuit tam n adhuc stante
praeceptu non mori absolute seu s
Mars etiam terminis potest hoc
idem declarari: ne etando nempe absolute main μαγpositionem commemoratam ; christus fauteri .ecept λ nmpsivit no a mori . Nam aliud eli quod . non mori stante praecepto fuerit impossibile propter cias latri:r siccam impeccabilitatem: aliud autem. Quod istante praecepto non fuerit proxime potens ad non moriendum. Primum
concedo ; nempe quod non mori pro illo tunc fuerit ini pollibile: sectindum vero si inpliciter mego: videlicet quod nec pro illo tuno fuerat proxime.
teus ad non moriendum et uam ad proximatu eius potentiam , etiam pro alloitu ac praecepti saluandam, non requiritur possibilitas non mortis , pro illo tunc; sed susticit possibilitas eiu Sablolute seu secundum se. Uxitelum in simili diximus de prae- . citer minatione Physica. Et ex his facillinaci negotio soluitur communis conlequentia; nimirumstante pracepto potuit nctu morI, -
gQ posuit Zeccare. Soluitur inquam hoc facillitate, si consideretur qualis conditionis sit haec potentia, quae state prscepto ipsi conceditur non enim: est huiusmodi, ut habeat pro termino non mori in sensu composito, seu non. mori, possibile stante praecepto; sedi solum non mori in sensu diuilo seu nomori possibilς absolute. Et cum non mori,
345쪽
mori, ut praecise possibile absolute, nullam claudat inobedientiam: vG sole a praecepto moriendi abstra-ens, hinc fit, nullam concedi Christo potentiam ad peccandum,quai Π-uis eidem potentia ad taliter non moriendum concedatur. Explico hoc. Nestatio mortis p test considerari, ut dupliciter po :s-bilis: vel ut possibilis solum absolute, vel ut pol sibilis etiam tempore
praecepti Primo modo . sicut nullam conacitat praecepti existentiam , ita nullam connotat inobedientiam seu malitiam. Sccundo modo vice versa ; sicut praeceptum con notat, ita & malitiam connotat. Potentia cr-go, quam stante praecepto Chrillo concedimus, non est niti ad negati nem mortis ut possibilem absolate , non vero ad negationem mortis ut pollibilem etiam tempore praecepti: unde nullum claudit respectum ad aliquod peccatum seu malum m
praecepto a mori , esset Christum actu peccare; ergo Christum lian praecepto posse non mori, sicut nos dicimus , est, Christum polle peccare. Probabis consequentiam , quia sic se habet potentia ad potentiam, sicut se habet actus ad actum. Sicut bene vale pactu currere est actu moueri, ergo posse currere, eit posse moueri. Et rursuῆς acta elle animal, est actu viuere vita sensitiua , ergo posse ei se animal est poste vivere vita sensitiva. RESPONDEO, consequentia uia inductam non valere. Concedi enim debet antecedens, & negari consequentia. Verum eli; si Citrillus liante praecepto. actu non moreretur; quod actu peccaret; sed non sequitur; ergo si ilante praecepto potest non mori, potest peccare. Et ratio eli:
nam tunc solum se habet potenti M. ad potentiam, sicut actus ad actum ;quando actus sumitur secundum id duod conuenit ipsi per se & ratione sui, non autem quando sumitur si cundum id quod conuenit ipsi extrinsecE, seu ratione alterius sibi per
accidens adiuncti. Patet hoc in exemplis adductis. Cur enim valet: actu currere, est actu movcri, ergo posse currere, est posse moueri λ Cur inquam hoc valet Certe, quia actu
currere, est per se & ratione siti actu moveri ; unde implicat quod post eis
currere , non sit pariter posse moueri. At vero actu non mori, quo quaeso sensu cit idem ac actu peccare Z Anne ratione sui S per seὸ Minime prosecto: competit namque isti actui ratio Peccati, ab extrint O seu ratio noexilientiae praecepti, quae in antec donti con tartar. Unde bene compatitur, quod aliquid veri ficetur de illo actu ratione illius sibi per accidens adiuncti, quod tamen non v rificetur de potentia, quae praeci est in ordine ad illum adium sectin- dum se. Ut verbi gratia) si dixe.ris, flante decreto cilicaci, actu noli laetere, est frustrare decretum, ergo stante decreto eificaci poste non agere , est polle fruitrare decretum; si inquam sic dixeris; nulla est consequentia. Quia non sumitur illud ritu non agere, secundum id quod ipsi conuenit per se & ratione sui, sed se cundum id quod ipsi conuenit rati
ne extrinsevi decreti, cum tamen potentia ad non agere, solum sit ad non aetere secundum se. Idem dic in prinsenti . Per haec quae dicta sunt, puto tria forma satisfacium esse argumento posito . Sed iam accedamus ad doctrinam: &ollendamus ver messit illud de quo principaliter litigamus, nimirum adhuc stante praecepto vo Iuntati Christi inesse veram proxiamam rue potentiam ad non moriendum
346쪽
dum secundum se seu absolute . Libet repetere id quod de praedetermi. natione Physica loco iam citato diximus et nam utrobique eadem est ratio proportionabiliter. Sicut namque praedeterminatione Physica mouente ad amorem , adhuc remanet potenti a proxima ad non amorem absolute leti secundum se, quia prae- determinatio mouet iuxta naturam potentiae liberae, non tollendo inditularentiam iudici), aut naturalem facultatem voluntatis , quae duo integram potentiam non amandi costituunt . ita pari Ier praecepto inclinante ad mortem, adhuc remanebat in voluntate Christi potentia proxima ad non moriendum absolute , quia praeceptum inclinabat humanam eius voluntatem, omnino iuxta naturam suae libertatis , non tollendo nempe in disterentiam iudicij circa mortem subeundam, aut naturalem facultatem voluntatis , quam ad non
mori absolute habebat. sΕD LIBET URGERE, vires fiat manifestior. obiacio sic. Iudicium quod formabat c liris ius dramorte format iter ut praecepta, no repraesentabat ipsi mortem indisse renter, id est subeundam vel non subeundam; sed potius determinate;
hoc est,taliter subeundam,ut minime non subeundam; cum praeceptum immutet negationem mortis in ratione obiecti, utpote reddens omissionem eius peccaminosam: ad quam prout sic, nulla erat in voluntate
Christi impeccabili, potestas indiruserentiae. Ergo falsum est, praeceptum non tollere indiflarentiam, iudici
Haec obiectio ita dissicilis visa fuit Episcopo Arauio, doctissimo Tli miliae , , meo quondam Magiuro, ut ipsum in alia in viam abire coegerit . Sed cum venia tanti viri respondeo perseuerando in communi Tho-mistarum doctrina, & concedo quod
iudicium de morte, ut reduplicatiue hic nunc praecepta, non repraesent
bat illam prout sic, ut in disterenter subeundam vel non subeundam; sed potius dcterminate & infallibiter, ut de facto subeundam tantum: taliter ut pro illa parte in fallibiliter
connecteretur ita cum morte, ut minime indisserens esset ad negationem mortis. Tamen quia non co
nectebatur sic infallibiliter di determinate cum actu mortis, ex meritis
obiecti secundum se propositi vimqte cum bonitas mortis quoad suam substantiam, non esset obiectum n cellario amabile sed solum cxmeritis circumstantiae praecepti extrin. laci, assicientis per accidens Obi
ctum propositum; hinc est quod a
solutam libertatem renulare possit. Quia quamuis mortem ut assectam praecepto, inditarenter non proponat quantum ad circumstantiam praecepti, sicque iudicium illud ex parte actus secundi sit omnino determinatum ἔ quae determinatio libertati non obstat; tamen absolute,& quoad substantiam, mortem indi ferenter re spiciebat, sicque erat indisserens ex parte actus primi quae indisterentia ad libertatem sufficit, ut supra ostensum est. Pro quo viterius aduerto, quod solum cognitio mortis quoad substantiam, tenet se ex parte principit, seu actus primi, non vero cognitio mortis, quantum ad circumstantiam praecepti. Quia haec praecise tenet se ex parte actus
secundi, & est quasi suppositio consequens in Christo respectu acceptationis obiecti secundum se, non vero antecedens. Vnde licet haec dete minate & infallibiliter connecter tur cum actu mortis; non tamen instrebat determinationem ex part actus primi, seu necessitatem ante cedentem sed consequenteui tantum
347쪽
in acceptanda morte, quae proinde libertatem principij noti tollit. Sed modo sertassis videbitur alicui redire totum arquinenti siqui clem omnis inditarentia, quam narcsolutio fatetur solum est respectu mortis quoad substantiam, non autem respcctu mortis serinaliter ut praeceptae: ergo illan, ut hic & nunc praeceptam, libere non adimpleuit Iuci si libere adimpleuit etiam prout sic, adimpleuit utique libere absque indiflerentia contradictionis, quod est primum & vltim im intentum ad .
Respondeo coiicciso antecedenti, negando consequentiam . Nam ut Christus libere adimpleat mortem , etiam vi Hrmaliter praeceptam inon requiritur , quod respectu illius etia in ut praeceptae, formaliter sit in-
disterens ,ssed sollicit quod sit indis
serens respectu illius absolute. Sicut ad hoc, ut voluntas libere ponat a. Ouin, ctiam ut formaliter praed cfinitum, non requiritur quod respectu illius adhuc ut praedes initi sit indifferens cum implicet, quod ut praede. fultum possit non ponere sed sustiicit quod sit indisterens respectu illius
absolute. Et ratio utrobique est ea dem : nam sicut voluntatem non es le indifferentem respectu actus sormaliter ut praedefiniti, non arguit nisi determinationem in actu secundo seu necessitatem ex suppositione suχ libertatis; quae proinde absolutanti. libertatem scit indisterentiam in actu primo non laedit; ita pariter voluntatem Christi non este inditarentem respuctu mortis fbrmaliter ut praece piae, non arguit nisi determinatio. nem in actu fecundo seu iacteti itatem ex propria sua libertate conseque n. teni ,' ruat proinde absolutam eius li-hertatem seu indisserentiam ex parte actus primi non laedit.
Neque ex hoc sane potest concludi intentum aduersariorum , videlicet state in Christo liberam adimpletio- inem praecepti ut praeceptum est; abGque indisserentia etiam contradicti
nis. Non inquati,) notest hoc concludi r nam licet in illo stet liberata. adimpletio 1 necepti abstiue indist
rentia ad omittendam rem praeceptam , serinaliter & reduplicative ut praecepta est; quae est indisserentia contrarietatis ad mali ina; non tamen stat absque indifferentia ad omittenaldam rem, qua alias est praecepta , quas est indissere inti ai contradictionis. Itaque aliud est, indifferentia qua potest omitti res, quae est praecepta seu quae cadit sub praecepto, &aliud: est indisterentia qua potest omitti res, etiam p out irinaliter est praecepta seu prout fotinaliter ca-ὸdit sub praecepto. Prima est indiu serentia contradictionis: & hane hac ibuit Christus. Secunda, est contrarieta tis, & hanc non habuit, quia ad libortatem non requiritur.
I itur eic dictis manifestum est, qualiter in Christo saluetur libertas respectu adimpletionis praecepti sor- maliter: siquidem aflignauimus inditarentiam ; non P cise , quia potuit facere & non faccre aliqua , quae non cadebant sub praecepto; sed etiam quia Dotuit facere & non facere omnia &.singula quae sub praecepto cadebanF. Potuit inquam illa facere & non lacere secundum indiffisi entiam contradictioniS, licet non potuerit facere dea noti facere seculi. dum indifferentiam contrarietatis, prout scilicet praecepta erant sermaliterct reduplicative: nam pincuas ad non faciendum illa prout sic, est potetias ad malunt seu potcstaS peccand i. dit totum hoc, ua.xlare ineo videri exprimitur a Sancto Tlioma in tertio , distinctione decima luxta . quaestione prima , articulo secundos ad secundiam , ut non possiti non mi a
348쪽
rari, Eiscopum nostrum Arauio ab hac communi via discedere. Inquit enim ibidem, quod in illa propositione christus mortuus es quia νοι mi, si ly quia dicat causam reflectu moristis violenter illata, sic potest referri ad
voluntatem humanam per quam volκntariὸ se obtulit persecutoribus. Potest etiam dicere concomitantiam ct se r fertur citam ad voluntatem humanam per quom mortem acceptauit, ct hoc non excludit necessitatem moriendi sciIicet morte naturali quia hee idem accidit in Petro o in ali)s Sanctis. En ubi parificando libertatem Christicum ali s Martyribus in acceptanda morte; satis clare supponit, ipsum mortuum fuisse cum potestate abis. Iuta non moriendi sicut & alii Martyres a
Soluitur octaiιa ratio eiusdem , ex eo quod amor beatificus in cisii so fuerit merito
in Theriaca, libro secundo, in The capite primo, sectione secunda. Di-α. uus Thomas inquit cum sibi obis
ς y cisset quaestione vigeuma nona, do z. Veritate, articulo sexto, in sexto aro. TM- gumento; Non potes esse idem principium meriti CT terminus, sic non potest esse idem praemiam oe principium merendι ; Ied charitas qua erat in chriapo ad praemium eius pertinebat , quia erat de persectione beatitudinis:ergo non poterat esse principium increndi, non
rei ponuet quod pleriq; hodie, meritum Chri iii fundatum suisse super alio actu quam beatificae charitatis; sed potius eodem actu beatificae cha. ritatis docet eum merui ;inquiens,
charitate eadem fruebatur oe merebatur sicut o eadem voluntate. Ἐec tamen erat rdem principium meriti, espramim, quia non merebatur glo iam anima ad quam pertinet charitas, sed gloriam corporis. Ergo sentit Sanctus
Thomas amorem ipsum beatificum in Christo viatore, de illo enim prout sic loquebatur ) fuisse merit rium ti ex consequenti liberum . RESPONDEO, Uincenti, nec me hoc respondere quod pleriquo '. illi; nempe meritum Christi sun da- ptat. e. tum fuisse super alio actu.quam beatificae charitatis. Sic quidem docent
bile Medina de Asturicensis: sed horum sententiam esse contra mentem i. Me Diui Thomae, tecum pariter iudico. din.ubi Non tamen exinde cogimur tuam sup
de libertate opinionem amplecti . 'Nam restat alia via longe diuersa , quam docent Capreolus, AluareZs Capr. Αrauio, Martinea,& etiam idem in 3. Medina de Asturicensis.
Via autem est huiusmodi : sulli ''junendo nempe cum Sancto Thoma, fine.
eundem quidem actum amoris bea- v tifici in Christo liberum dc merit
rium suisse ; non tamen absque in- 4r. ii. 9.ditarentia secundum illam ratio- Aiaulo nem, secundum quam liber de muri
Pro quo scire oportet, quod bo- u. I nitas Diuina clare visa, etiam qua- 6 tenus immediate attingebatur ab erat. anima Christi per actum dilectionis Christi. beatificae , potest dupliciter considerari. Primo secundum se dc abso- . bi su-lute; de secundum hanc rationem . -. ad
anima Christi sicut per dilectionem
beatificam diligebat Deum necessario, ita secundum eandem , nec diligebat libere, nec meritorie. S cundo potest considerari eadem bonitas Diuina, secundum quod in actuali cxercitio eradi ratio formalis
349쪽
diligendi creaturas praesertim rati nates , pro quibus Christus mortuus est : & sub hac ratione ideminet actus dilectionis beatificae, sicut erat liber & meritorius; ita pariter habebat suam indifferentiam et sicut namque Christus amore beatifico taliter diligebat ipsas creaturas, Ut eas eadem charitate posset non diligere r ita pariter illo amore diligebat bonitatem Diuinam fecitndium istam rationem, nempe quatenus in exercitio erat ratio formalis illas di.
Iigendi, ut posset prout sic non dili-
ut etiam tacitae cuidam obiectioni satisfiat quod idem mel actus respectu eiusdem obiecti, secundum diue fas rationes, sit absolute necessarius& liber. Vt patet in Deo ipso. Deus namque eodem actu , necessario &non libere diligit suam bonitatem secundum se consideratam seu abis. lute, non tamen eam diligit necessa rio sed omnino libere, si consideretur quatenus eam amas secundum quod in aetii exercito eli ratio Qrmalis di ligendi creaturas. Sic er o proportionabiliter Philosophandum est de amore beatifico animae Christi imodi aliorum beatorum. Et ratio sust aratur: quia amores beatifici creati sunt participationes sermales amo riscimini increati, unde sicut ille idemanens est liber & non liber seu necessarius, secundum diuersam terminationem obiectivam: ita pariter &illi. Licet cum hoc discrimine in beatis & in Christo; quod in illis non
sunt secundum ullam rationem meritorij , desectu status viae , cum tamen meritorius esset in Christo, qui simul
erat viator & comprehcnior. En, Vincenti, argumentum tuum
apertissime solutum , di ex doctrina quidem, quae ita ad oculum patens
est, inscriptis Thomiliarum; ut mi. rum sit, te illam non vidisse: vel si videris,necesse sit,ex eo numeroses verbis utor Augustini quos in Sanctis
almis veritas notat, dicens, noluit iis
telligere,ut bene ageret . ea. I.ia
SED ADIICIAMUS modo alia Prid rua, ut praedicia solutio magis elucia tur. Probo contra illam, quod diuina bonitas, etiam ut est ratio dili- tali creaturas,non ametur amoroifico, cum aliqua indiflerentia. Assumo id quod solutio concedit, videlicet amari absque ulla indifferentia diuinam bonitatem secundum serex quo sic paritatem efformo. Nam .diuina bonitas secundum se, amatur absque ulla prorsus in disterentia: erisgo pariter absque ulla prorsus indifferentia amabitur diuina bonitas prout est ratio diligendi creaturas. Antecedens ex solutione suppono&consequentiam probo. Nam ideo subprima consideratione amatur absque ulla indisterentia, quia prout sic, est bonum infinitum clarE visum, quod necessario rapit voluntatem : sed etiasub s unda,est bonum infinitum clare visiim,cum sit eadem prorsus indiuisibilis bonitas diuinae essentis:ergo
pariter sub secunda consideratione rapit voluntatem necessario & abiaque ulla prorsus indifferentia.
SI RESpONDEATUR, bonitatem diuinam , ut est ratio diligendi creaturas,esse quidem in se seu liibiective infinitam; tamen Hrmatissimε
ut applicatam creaturis per modiam
rationis illas diligendi, finitam esse, quia finito modo applicatur, sicut &ipsi creaturq finite illam participant.
Cuius rei exemplum est in essentiata . diuina, unita per modum speciei impress, , mentibus beatorum , quae prout unita , irnialiter finita cit,
quia finita unitur; licet in se seu lubie ctiue infinita sit, & rursus in cadem
essentia , ut continente rationcm
idealem equi, quae etiam prout sic
350쪽
Desumpta ab amore beatheo cis L . . 3o Ermaliter, comprehensibilis est, licet in se seu subiective incomprehensibilis fit. SI IN QVAM SIC respondeatur;
in contra potest urgeri: nam quando dicitur, bonitatem diuinam ut ainplicatam creaturis , formatissim8 eL
se finitam; vel significatur quod ipsa diuina bonitas sit finita,vel quod ap plicatio ipsius sit finita, vel tandem quod terminus applicationis , qui est
creatura, sit finitus. primum est falsum, oc per siecundum aut tertium n6 soluitur disticultas:ergo solutio nulla est, de potius terminis ludit. Probo istam minorem pro secundo id tertio. Nam licet applicatio de terminus applicationis lint finita; si tamen
res applicata infinita sit, hoc sufficit
vi actus sit necessarius, 3c eliciatur
abique inditarentia. Quod duplici
voluntas creata sit libera de appIicatio auxili j a Deo facta, sit quoquo
libera;si tamen auxilium applicatum ellet motio quaedam mere naturalis
de omnino ad unum determinata Iactus voluntatis exiret omnino ne
cessario de absque ulla prorsus indisserentia , ut omnes talti Thoni istae quam extranei tenetitur sateri : ergo
pariter , ctiamsi :abhlicatio Diuinae bonitatis ad creari vas, & ipis quoque creaturae finitae sint; si tame Uiuina bonitas applicata, infinitae sit ;actus circa illam exibit omnino necessatio, & absque ulla prorsus indifferentia. Probo consequentiam; Ex eo primum sic contingeret; quia licet potentia in se, Sc applicatio libera
sint, auxilium tamen applicatum,
quod est ratio formalis operandi, esset quid mere naturale θι omnino determinatum: ergo etiam licet in casu nostro, applicario Diuinae bonitas determinus applicationis sint quid fi- Muiu di indifferenter diligibile:quia tamen bonitas Diuina applicata, in finita est, quae est ratio sormalis dili gendi;actus circa illam exibit omnino neccssario de sine indifferentia.
Beatus amat suam beatitudinem Me, malem ut quod, est omnino necessa. rius, in sententia multorum Thomistarum: non nisi, quia essentia Diuina,quae est ratio formalis amandi talem actum, est infinitar ergo idem quod prius. Minor patet,quia caetera omnia,nempe applicatio essentiae, determinus applicationis seu ipsa bea titudo Mimalis sunt quid finitumiae ergo praecise propter infinitatem es
sentiae applicatae. Haec obi ere placuit aduersus nostrain solutionem, ut veritas Thomistica instar balsami arctius constic la,suauius,gratiusque redoleat.
ne data inter arguendum . Ad repliacam concedo minorem pro prima parte, 6c nego pro secunda de tertia .
Eo namque ipis quo Diuina bonitas
proponatur voluntati Beati cum finita applicatione ad creaturam finiatam; cerae proponitur prout sic, cum amabilitate quadam libere secum inessendo connexa, qualis est bonitas creata,quae proinde prout sic nequit
ad sui amorem ullam voluntatem rapere necessario seu absque indist tentiarcum nihil possit voluntatem. neces litare nisi bonum infinitum ci re cognitum, vel saltem cum insinito bono necessario connexum. Ex quo fit quod non solum bonitas creaturae indit serenter debeat amari: sed etiam ipsa increata bonitas,si sumatur ut liabere secum bonitatem creaturae con
nectens, seu quod idem est 'test
ratio in actu exercito illam dilige di. Nam reuera prout sic formatissime, est ratio formalis diligendi cum indifferentia, licet in se de secundumst sit ratio larmalis diligendi neces-V a sario.