장음표시 사용
91쪽
determinationis omnimodae,ex parte iudicii ad agendum tantum; qualiter verificas eam sic agere , ut ex modo agendι, non agere possit, si non
agere, nullo modo ipla vi possibilo In rhes ostenditur λ Aut ut iterum verbis i e ibi tuis utar si intellectiti uultum aliud 4ς tune medium immediatd Adibile ei re. praesentat Rursus ad idem sic Argumentor . Nam secundum tuam doctrinam, suprema illa & essentialis sma 't ita dicam necessitas productionis Spiritus Sancti non obest libertati ad. meritum iiissicienti:& ex conseque ii teneris fateri; quod quamuis tam arcta necessitas inesset actibus nostrae voluntatis in via, aequidem essent liberi vera libertate: licet iam hoc ip- In epist sum in epistola Prodroma, parum ti- 'g': hi constans, media ex parte neges το . . sed sub tali necessitate Chimericum
a. ', inro& periculosum in fide, velle' ponere indifferentiam quantum es ex parte mi id Metendi, ut infra ex proses id demonsi abitur: ergo reuera inis disserentiam ex modo ag ni salua non potes, si principia, quae de libertate tradis, si . lineantur, Dicta igitur recapitulantea, hoc contra te ostendimu , Vincenti,quod certe censurpui illam famosam ex quaest. citata de Malo non euadis, Ut enim luculentcr satis probatum est ,
doces voluntatem nostram , silc cxnecessitate agere, quod vitare non pissit ,&, ut inciuit ibidem S. Doctor, haec opinio haeretica es. Appono etiam verba posteriora; quOu scii cci annu- miranda est inter extraneas Philo cylazae opiniones : quia non solὐm conti aγiatur
fidei, sed stibertit omnia priucipia Philo sophiae Moralis; quod di suo loco in secundo Libro, 'bi rationibus agemus , satis patebit.
Expenduntur plurima loca S.Thomae,
quibus exigit potesatem indissere tiae ad rationem meritie simulqueonenditur , Vincentium dolose egisse in citatione cuiusdam testimoni prose.
cundam partem tuae opinionis, ua asseris, quod sit contra apertam Octrinam S. Thomae, negare illam tuam libertatem essentialem Omnis indifferentiae expertem, sufficere ad meritum. Nescio prosecto qualiter tibi simile commentum in mentem venerit : cum oppositum in S.Docto. re patentius sit, quam quod ostensione egeat. At vero, si expander amplius, proserreque lubet disput tionem, etiam in his, quae adeo manilesia sunt; imaginationi tuae pareo libenter. Subilcio ergo potiora loca,
quae com mcntum tuum cui denterialsitatis arguunt.
ne a a. de Veritate, articulo septimo,
in quo Sanctus Doctor ipsissimam nostram dissicultatem in propriis teriminis quaerit, & disputat: videlicet, hum aliquis mereatur, volendo illud , quod de necessitate vult p Et quod sub ly de necesssiuare , comprehendat
etiam necessitatem naturalis inclinationis , seu voluntariam ut nos disputamus patet niani seste ex argumentis , quae pro parte negativa itatuit: & specialiter ex Tertio,quod sic habet. Nullus meretur nisi per actu
virtutis, sed omnis actus virtutis est ex electione, non autem ex naturalι Inclinatione e ergo nudus meretur in eo, quod
de necessitate vult. Intellige necessitate naturalis inclinationis, seu v
92쪽
ex quaest.6.de Mala , in quo ct eius sententiam, c. ς9
hintaria Ecce argumentum intendens probare, actum elicitum ex neces litate naturalis inolinationis, seu voluntaria , non elle meritorium.
Et quid quaeso Angelicus Praeceptor resoluit ZAudi resolutionem. Restondeo dicendum , quod aliquis volendo id , quod
naturaliter vult,quosammodo meretur, σ qu dammodo non. Ad cuius euidentiam sciendum est; quod homini inditus est appetitus vltimi Dis sui in communi, ut scilicet appetat se naturaliter esse a completum in bonitate. Sed in quo sacompletio consiliat, uni um in virtutibus, ,eι scieti 1, vel delectabilibus,vel huiuμmodi aths,uon es ei dete minatum d natura. Quando ergo ex propi ia ratione adiutus Dιun a gratia, apprehendit aliquod speciale bouum, vi suam beatitudinem, in quo vel Esua beatitudo consistit,
tunc meretur: non ex hoc quod appetit beatitudinem, quam naturaliter appetit;
sed ex hoc quod appetit hoc speciale,
quod non naturaliter appetit: H Pisone Dei: in quo tamen secundum rea veritatem sua beatitudo consistit. Patet igitur quod volendo id quod naturaliter vult, secundum se non est meritorium , sed secundum quod 'ecificatur ad hoc velit. lud, potes esse meritorium. Et hoc modo
Sanni merentur intellige in via
perendo Deum vel vitam aeternam. Et
per hoc patet responsio ad obiecta . Haec ille mi Vincenti. Ex quibus συν ea patet Vt terminis Capreoli viae
ol. in L. Q sdGἰm quis diligit Deum sub ratioue Diit. . vltimi finis vel beatitudinis , existens in , ' .a g tia, me etwr: non ex hoc quod appetit L. Adae Vltimum finem in quantum huiusmodi ;comia quia hoc est sibi naturale necessarium Ied in quantum appetit vel diligit hoc speciale,quod Don vecessario,nec naturaliter appetit, scilicet Deum Trinum mium. Nonne ergo apertissime negat. Sanctus Doctor, acii bus necelsariis necessitate naturalis inclinationis,sormaliter qua tales sunt, inesserationem meriti λ Et nonne confugit pro illa saluanda , ad aliam serinalitatem, videlicet, quatenus cum in-dciferentia specificantur ad Me vel illud p Qua ergo phantasia motus, hoc ipsi in contra Sanctum Doctorem esse, somniasti λSECUNDUS LOCUS sit ex .dist
q9. quaest. l. art. 3. quaestiuncula 3. ad a. Quod erat huiusmodi. cum mer tum cr demeritum sint circa idem , nullus meretur in eo,quod vitare non potest, sicut nec peccat, ut dicit Augustii n. bed homo non potest non appetere beatitudin m , ergo nullus appetendo beatitudine meretur. Quid iterum Sanctiis mus Praeceptor nolier respondet 8 Erigo aures, Vincenti. Ad a. dicendum inquit quod quamuis nullus post vitare,
quin beatitudinem aliquo modo typetari, potest tamen vitare, quod non appetat
eam hoc modo quo est appetenda: σ sic potes mereri CT d mereri λ Quid clariusZEstne hoc dicere,quod quis poLset mereri per actus ita necessarios, sicut sunt productio Spiritus Sancti,& amor Beatificus , quos constat a suis agentibus nullo modo vitari posse λ Prius certe tenebras luci patrocinari , mihi persuaseris quam Angelicum Praeceptorem tibi .sED TERTIVS adhuc urgentior est locus, qui & te nonnihil dolose egisse demonstrabit . Ille est
quem liabet in 3. Dist. I 8.quaest. I. ar. a. Cuius quintiim argumentum c nabatur meritum Christi destruero sub hac forma Vaturalibus non meremur, propter hoc quod sunt determinata ad unam sed libertim arbitritim in chriasio, erat determinatum ad bonum et ergo se per liberum ambitrium mereri noupotuit: ita nullo modo, cum omne meritum sit ex libero arbitrio.Attende ite rum responsionem. Ad s. dicendum, quod liberum Arbitrium cbristi, non erat determ natum ad unum secvudum numerum , sed ad νnum secundum g D n Ma
93쪽
nus , scilicet ad bonum, quia in malum
non potest: Ied hoc tamen scilicet bonum potest facere oe non facere. Ecce iterum idem quod prius. Ut meriti rationem in libero Christi arbitrio saluet, ostendit illud habere indisterentiam exerciti; contradictionis, penes hoc, quod bonum possit facere , de non facere, licet malum non possit. Estne hoc fateri, quod etiam si esset determinatum quoad exercitium ; equidem ratio meriti in eodem Libsit feret λSed hic iam dolus tuus detegendus venit. Paulisper attentiores simus , Vincenti. Post solutionem dictam , quam primo loco nobis dedit Sanctus Doctor , subiungit aliam secundo loco hoc modo. dicendum, quod si etiam esset, liberum arbitrium Christi,determinatum ad νnu numero, sicut ad diluendum Deum,quod non facere non potest ; tamen in hoc non amittit libruatem , aut rationem laudis sine meriti, quia in illud non coam, sed sponte tendit , CP ita est actus sui Dominus . Quibus verbis ut tu autumas sententiae tuae omnivo patrocinatur: videtur namque hac secunda solutione aperte velle , libertatem timeritum etiam absque indisserentia
contradictionis in Christo subsiste
Transeat hoc, Vincenti; nam gratis tibi dare volo; sententiam. tuam, quantum ad Christi libertatem attinet, in hac secunda soluti ne contineri. Sed non possit in lion
mirari duo. Primum, quod sic placide primae solutionis in scriptis tuis obljtus fueris: nusquam enim illam
recitas, nusquam commemoras ac si ea nec in Sancto Thoma extaret, nec sententiae tuae aduersaretur. Plane in hoc dolose agis , & sic praetermittendo quod tibi capitaliter inimicum est, lectorem arguta fallacia circumuenis, ut credat hoc solum
i Sancto Thoma dici, quod tibi ita
exteriori specie fauere videtur. N. terum, quod aeque miror, est, usque adeo secundam illam solutionem a te magnificari; quasi totus Achilles sit tuae opinionis. Hoc testimonium inquis aduersus Petauiu toties iamribis obiectum, cur non repellitis Θ Cur aera vestra Dodonaea hic silent, σ Del-pbis oracula cessant ὸ Ecce enim iterum in oculos tibi in ero: S. Thomas dicit, actum quo Christus viator amauit Deu, etiams non indiferens sed ad Fnum numero determinatus esset; fuisse nihilominus liberum,laadis se meriti fontem,νο-luntatisq;dominio subiectum. Quomodo igitur dicere potes Petaui) Diuum Thomam non agnoscere visi in solo liberi ambitrii νtrimque flexilis actu, propriam libertatem, laudem ct meritum pHaec tu, Vincenti, aduersus capitales tuos hostes, & fastu satis arroganti , dum ipsos tintinnabuli diu
noctuque continuo crepitantis me
taphora tamquam homines iusto loquaciores feris. Sed quidquid sit de hoc non enim illorum, sed Sancti Thomae & Thomistarum causania suscepi transeamus ad rem nostram. Si serte apud Petauianos oracula cessant , prosecto in Schola Thomistica necdum: nisi sorte eam Dodonam imagineris, eiusque columbam oracula pandentem , ad vos euolasse. Rideo hoc . CorvusQrte euolauit, qui tibi veritatem Thomisticam , non puram sed sua nigredine conspersam , insuffla
Vis ergo puram audire Ea est quam tibi prima Blutio ostendit, non secunda; supposito tamen, quod proterve contendas, in secunda; aliquid tuae opinionis contineri. Quod ideo dico, quia alias absolute iudico , secundam etiam posse tria sano intellectu accipi & explicati , ut suo loco infra ostendam . Si
94쪽
tamen proterve velis in ea senten-Inse l. tiam tuam haberi ; gratis do: sedi s A nihil propterea in fauorem tin m .i . in ex mente Sancti Thomae conficis. princi Scias ergo solutionem illam secun-ε ' dam admisso quod opinioni tuae partim patrocinetur fuisse ab Ana gelico Praeceptore ad libitam, non ex mente propria sed aliorum, non ex propria Ossicina , sed alienar ut namque ex omnibus locis citatis constat; loquendo iuxta mentem propriam, semper continuus & con-llatis fuit in exigendo pro ratione meriti , libertatem indisserentiae . Quod ergo in Tertio Sententiarum contraria solutione semel usus fuerit ; factum videtur, ut quibusdam viris doctis deserret, qui tunc te poris hoc verum vel probabile iudicabant . Neque enim hoc a Sanctis Praeceptoribus omnino alienum, quod aliquando occasionaliter secundum opiniones aliorum lo. quantur , quas tamen ex mente propria nunquam asserere intemdunt.
Simile huius rei habemus, &in magno Augustino, di in Diuo Dionysio, & in Gregorio Magno, & etiam in ipso Sancto Thoma. In Augustino quidem; nam ipse
teste Diuo Thoma I. p.quaest. Sq. ar. s. ad I. saepius locutus suit secundum opinionem illorum, qui posuerunt Angelos & Daemones habere corpora: qua ratione dixit lib. 8. de ciuitate Dei cap. 6. in Angelis esse vitam quae intelligit osentit Et rursus a I. de ciu itate cap. Io. hac Via
soluit quaestionem illam ; qualiter ignis gehennalis, si corporalis est, possit malignos Spiritus adureri: quia sunt quadam inquit sua etiam Damombus corpora , sicut doctis hominibus visum es. Hac igitur opinione ait Sanctus Thomas ) frequenter,augustinus in libris suis utitur, licet eam asserere non intendat. En simile in Augustino: quod scilicet non semel tantum, sed & frequenter quaedam
dixerit ex mente aliorum, qua itamen nunquam asserere intendebat
ex propria. In Diuo etiam Dionysio hoc simile occurrit, & in eadem quidem ma teria ; dum cap. q. de Diuinis nominibus dixit; est in Daemombus malum, furor irrationabilis, demens concupiscem tia, phantasia proterua: quasi sentiens
Daemones esse corporeos, seu naturae sensitiuae. Sed ut occurrit ibidem lectione I9. Sanctus Thomas Dicit
hoc secundum opinionem aliorum . quia dam enim posuerunt Damones esse anima lia corpore aerea, mente rationalia,
animo passua. Haec autem opinio non fuit S. Dion sii. En Diuinissimus Dionysius ab hoc quoque stylo non alienus:ovidelicet quod secundum mentem aliorum quandoque loquu
In Gregorio etiam Magno est de aliud simile: nam in Homilia de cet
tum ovibus, utitur opinione dicem te, omnes Angelos etiam supremae Hierarchiae interdum mitti ad ext rius ministerium. Quod tamen comtradicit Diuo Dionysio, qui dicit se
contrarium ab Apostolis accepisse, nimirum quod tales Angeli , nunquam ad exterius ministerium mittantur. Sed ut iterum recte aduertit Sanctus Thomas hanc opinio
nem tangit Gregorius in Homilia, non tamen asserendo. Non vides hic Gre gorium etiam secutidum opinionem Anni.
aliorum loqui , quam tamen ipso b 'du. ex propria mente asserere non inten--,' 'dit 3 Coip. Sed accipe nune simile in nostro quoque Praeceptore Angelico. Ipse ergo in Quarto , Distinctione q9. quaest. prima, articulo quarto, quaestiuncula prima in Corpore docu rat ; beatitudinem anima augeri etiam D a in-
95쪽
intensiuὸ resumpto corpore: cum tamen expresse Prima Secundae quaestionea. articulo quinto ad Quintum id ip-rum neget iras verbis: Corpore resum. pio beatitudo crescit, non intensime, sed extensiuὸ . Quae soca aduertens Caietanus, sic ad rem nostram fatur: Verum hanc opinionem nempe libri quarti Sententiarum ) in hoc loco sculicet Prima Secunda ) νtfalsam negauit: ipsaque negatione ex Iua ellicina illam haberi minimὰ voluit . En Sanctus quoque Thomas, interdum ex aliena mente seu ossicina loquitur ; quae tamen idem mel falsa iudicat, loquens ex propria. Sic ergo, Vincenti, de loco, quem nobis in fauorem tuum tam gloriO-ia obi jcis, philosophari libet. Transeat quod ibidem in secunda illa solutione quantum ad libertatem Christi attinet sententia tua usus su rit;sed I rofecto potest dici,qnod utitur ex mente seu ossicina aliorum,
apud quos, quod ipse ex Proprijs, ut falsiim iudicabat; probabile seu verum apparebat. Et ne putes similia sine euidenti sundamento a me dici; accipe sequens argumentum, quorem tibi inani seste probo. Nam si S. Thomas solutionem illam secundam ex mente propria adhibuis let; eandem utique semper retinuisset,quotiescumq;illi de tali materia sermo suislct: at euidentissime
secit oppositum; siquidem septem in
versans non iucundam solutionem, sed primam adhibuit, secunda relicia: ergo signum euidens est, quod illam profecto non adhibuit; tamquam propriam; sed ut omnino alienam. De illa consequentia cordato
Theolopo, ne quidem semel dubitare fas ea . Si namque ut ex Caietano iam retuli quia semel tantum semientiam quandam subticuit, & contrariam Protulit, exsua oscina illam
haberι min mὸ voluit, quanto minus ex sua ossicina venire censenda est,
suam non semel tantum, sed septies subticuit, & quasi in tenebris seoeliuit 3 Sed assumptum ostendamus, videlicet toties illam solutionem sic reliquisse,& subticuist e. I N PRlM IS eamus ad quaest.
19.de Veritate, articulo sexto. Vtrum Christus mereri potuerit ρ Videtur inquit quod non: omne enim meritum ex libertate arbitru procedit, quia indeterminat se habet ad mistra: sed liberum arbitrium in christo determinatὸ se habebat ad bonum: ergo mereri non potuit. Nonne idem prorsus argumentum, eadem materia , imo & eadem quasi
forma e Et quid quaeis respondet pAn ne adhibendo iterum duplicem illam solutionem , vel sorte secundam tantum Minime. Vnam qui dem adhibet, sed primam tantum; non secundam. Hanc ut alienam, ut spuriam sublicet, relinquit, omittit. Verba sunt haec, si Brte videre neglexisti. Ad primum ereo dicendum, quod licet anima chri ies et determinata ad unum secundum genus moris,sciliacet ad bonum; non tamen erat determinata ad unum simpliciter: poterat enim hoc vel illud facere non facere, σideo libertas in illo remanebat, quae r uiritur ad merendum. Mi, Vincenti, is verbis finitur responsio. Ea non amplior, non extensior, non prolixior : haec lagitima statura eius ; &nisi tu pro voluntate tua, cubitum alterum adieceris; secundam solutionem non inrientes.
EAMUS deinde ad summam eius Theologicam , quam doctus qui'; ut ultimam eius voluntatcm veneratur ac laudat. Quid putas in ea inuenietur Nec verbum quidem de secunda illa solutione. Constanter & immobiliter adhaeret primae. Audi argumentum . Habetur Ter-
96쪽
quibus exiit potestatem indigerentia ad rationem meritium. yytia parte, quaest. is. articulo quarto.
Liberum arbitrium cinquit ) se habet
ad utrumque, sed voluntas Christi fuit determinata ad bonum, quia non potuit peccare, sicut supra dictum est: ergo iuchristo non fuit liberum arbitrium et ac proinde nec mereri potuit. Ecce it
riam. Sed quid ξ Redibitne secunda solutio λ quasi ab intestato illam relinquit . Prodeat prima . Ad tertium dicendam, qu d voluntas christi, licet sit determinata ad bonum I nou tamen e ideterminata ad boe Hl illud bonum. Et ideo pertinet ad Christum eligere per liberum arbitrium. Nunquid hoc it rum est, secundam solutionem aperte deserere Z Nunquid hoc est ad indisserentiam confugero, ut liberum arbitrium in Chrisio, ac proinde etiam capacitatem ad meritum salvet λ Estne hoc fateri, sicut in illa secunda solutione, ipsum dixi ille putas; quod etiamsi liberum arbitrium Christi esset determinatum ad unum numero, quod non facere non posset; equidem cum tali determinati
ne haberet susticientiam laudis &meriti λTERTIO inspiciamus doctrinam
eius, quam habet quaestione eta. de Veritate articulo r. ad r6. Si alisua creatura inqt ut ibi ιmmobιliter ud
ret Deo ut scilicet de facto contingit in anima Christi non propter boc. priuatur libero arbitrio, quiapotest ad haerendo, multa facere πιι non facere .
Quid qiueis huiusmodi verbis rursum praetendit An ne quidpiam aliud, praeter id quod in prima solutione docuerat λ Nonne iterum tria creatura, quae esset determinata ad
bonum per immobilem adhaesionem cum Deo , sicut contigit in anima Christi , eatenus libertatem arbitrij saluat, quatenus cum illa determinatione ad bonum in genero , manet potestas facicadi, di nota faciendi hoc vel illud bonum in paristiculari e Doctrinam ergo illius secunde solutionis tertio sublicet &relinquit. Sed videamus, utrum & quarto , & quinto, & sexto, & septimo idem
faciat. Erat ergo in Secundo Sententiarum Disti iact. et . quaestionivnica, articulo primo , hoc argumentum positum secundo loco. Iubis quae fecundum naturam Rut determinata ad unam partem,nou et liberum arbitrium; sed Deus ex naturae sua con dirime sem er determinatὸ bonum vult: ergo viderur quod libero arbitrio careat.
En quarto quoad rei substantiam idem argumentum: quod enim hic de Deo, id ipsuin in tuo loco arguebat de Christo. Sed responsionem audi, & non nisi primam solutionem audies. Ad secundum dicendum inquit in quod ad rationem liberi arbitri'
non pertinet, ut indeterminatὸ se habeat ad bonum vel malum Sed hoc ait libertatem arbitrι3 pertinet,H lmonem aliquam facere vel non facere post. Et hoc Deo conuenit: bona enim quae facit, potest non facere, nee tamen mala facere potest. En nulla prorsus mentio lecundae solutionis: sepultam eam tenet& in lucem prodire non sinit. Quarto ergo ideiri feciIse, manifeste comprobatur .
inuenies in eodem loco ad Annibal dum , art. primo: ubi tertium argumentum est huiusmodi,quasi eisdem terminis sicut praecedens . Illa quae sunt determinata ad unum, non babena liberum Arbitreu,ri yaιet in rebus in nimatis : sed Dei virtus es determinata ad bonum,quia malitia esse non potest in eo;ergo in Deo non est liberum arbitrιῶ Sed audi respontain. Ad 3.dicendum, quod licet virtus operatitia diuina At d terminata ad bonum, quod contingit ex perfectione Diuma naturae, tua deficere non potes ; non tamen est determi ta
97쪽
ad unum: quia Deus benὸ operanda potest hoc vel illud facere vel non facere . Quid ciarius Tota responsio finitur doctrina primae solutionis. Et secundam nec semel quidem in os assumere dignatur.
cus ex primo Sententiarum dist. qa. quaest.2.art. I.ad I. Tertium erat; derat Ione νoluntatis est , ut libertatem ad utrumlibet habeat, sed in Deo verismὸi ruenitur voluntas, ergo potest in Virum-l bet O bonum σ malum : vel si non I otcst; in Deo non erit voluntas seu iberum arbitrium . Ast quid res pondet Z Anne dicit, in Deo este liberum arbitrium, quia licet malum non possit, agit tamen bonum sponte & non coacte 8 Minime profecto. Redibit constantissime prima solutio, ad indisterentiam confugiens.
Ad p. dicendum inquit) quod possi
peccare secundum Anselmum σ Loerium, non pertinet ad libertatem νoluntatis, sed magis est conditio voluntatis deficientis, in quantum est ex nihilo.Sed ' hoc attenditur ratio libertatis, quod
post hoc facere velum facere, aut hoc mel illud sacrae. Videsne aliud quidpiam praeter primam solutionemZInpos e facere vel non facere inquit attenditur ratio seu essentia libertatis ; non in eo quod tu imaginaris, Vincenti. SEPTIMO tandem ut assiim-pto omni ex parte satisfaciam ) accipe argumentum ex prima parte Τuaesti 19. art. Io. Liberum arbitrium inquit) est facultas rationis oe voluntatis,qua bonum malum eligimus sed Deus non vult malum, ut dictum est: ergo liberum arbitrium non est in De'.
Deus bone i Non audietur semel secunda illa solutio, oua Vincentius tam gloriose triumphat Ad a. d, cendum prosequitur, praedicat, pro clamat iterum, indei esse, immobiliter, constantissime quod cum iaalum culpae dicatur per auersionem a bo
nitate Diuma, per quam Deus omnia
vult, manifessum est,quod impossibile est, eum malum culpa velle: tamen ad. opposita se habet, in quantum potest velle boc esse vel non esse: sicut nos non peccaudo, possumus velle serere O nou velle sedere. Quare non dicis Praeceptor Angelice doctrinam illam, qua
Vincentius, propriam tuam mentem
esse, ita firmiter putat λ videlicet Deum esse liberi arbitrii, quia licet
operarertar cum omnimoda determinatione ad virum,quod non sacere non posset; faceret tamen hoc sponte& non coacte, & ita csset actus sui dominus8 Quae ratio, quod toties id tenebris silentio inuoluas,cum tamen mentem tuam este ,.constantissime credat Vincentiusὸ Profecto; redite cum Leni, qui vultis credere a nostruin est, Angelicum, talem non docuisse fidem.
vel dolam tuum vel simulationem, cognosce & agnosce. Neque enim
te latere potuit ut & in hoc Thomiasticae lectionis studiosum te laudem solutionem istam sic a Diuo Thoma fuisse derelictam, sicut iam monstratum cst. Si tamen reuera latuit; ideo monstratum sit, ut credas aliter Ndiscas magiS. Hoc vutim etiam in latiorem hostium tuorum appone cnonh dubito ; quod si & tu oracula ipsoruIILi . attentius super hac re consuluisses;
profecto non muta ea aut tacentia , inuenulos. Nonne celeberrimum S
cietatis Iesu seu Scholae Petaui uae oraculum: eruditissi inus PATER SUA REZ, quem de tu niet binc inderi nonnullam opinionis lux p Nςm si inbes trahere conaris & quid ille res Odu to. i. iacdidit, eundem hunc locum noctrum Ip.d commemorans λ Dupliciter inquit
98쪽
IuntariJ operatur non coact/: vel tiam a necessitate, quia scilicet aliquomodo habet in sua potestate operari non opcrari. Quidam erao de quorum numero tu Vincenti voluntatem christi faciunt liberam priori tantummodo σ non posteriori, ut euitent dif- cultates quae sunt in saltianda Christi libertate quoad indiferentiam O carentium necessitatis. Quin potius etiam Dia
ad 3 . ecce locum tuum,Vincenti,circa quem aera Dodonaea silere, falso affirmas in secunda Iolutione illius, hac sententiam ut probabilem relinquit. imtellige iuxta mentem alienam ) sed
nunquam Diuus Thomas in partibus hoc
docuit, setasaepe contrarium: ess enim illa sententia omnino falsa opimprobabilis. Non audis hic huius oraculi responsum p Non audis hic Diuum Thomam hoc ut probabile secundum aliorum opinionem semel asseruille, numquam tamen in partibus ex propria scilicet mente idipsum docuisse, sed saepe contrarium Θ Quid ergo clamas Delphis oracula cessare de aera Dodonaea vel potius Petauia, nasilerae λ Accipe Doctor Arausicamin, a. ne in contradictionem tuam hoc .ud in verbum Ausonii; nec Dodonaei cessat
oia. Sed antequam cum Diuuo Tho ma finiam, dic & nobis ad hanc interrogationem . Esto tuae sententiae pars, m secunda solutione contineretur,nonne & tti fateri debes,nostram sententiam contineri in nrima λ Haesi, ita est, nisi cui denti ininis verbis stare recuses . Si ergo ita est, si nostra sententia conti etur in prima solutione, & tua in secunda; & utraque a Diuo Thoma adhibetur; qua . ratione dicis , aperte contra sat ctum Doctorem sentire illos Tho. mistas, qui achaerent primae solutioni ci deserunt secundam, di te minuaue, qui deletas primam:& adheres secundae λ Nonne honestius aequali illos tecum honore dignarerisλNomne suavior sylus ecque gratior si utrique sententiat Thomisticam Iam ream appendisses Cur ut speciale tibi arrogas id, quod gemina illa sol Κtio potius sub communis boni participatione relinquit Θ visne sorte in Sacrato monte Thabor, in illo inquam sublimi Theologorum vertice I homa Aquinate , tibi soli
tuisque, exclusis nostris, tabernaculum gloriae figi Certe absque censura ignorantiae non licet. Non crum M rem sciebat quid diceret. Vel etiam prae. s. versutendis in domo Abrahae dominari 6.
ancillam & eijci liberam piSed quid
dicit Scriptura Eisce ancillam ct filium A Ga- eius, ncn enim haeres erit filius ancilla, 3,b' . tum filio liberae. Nec tu, Vincenti, haeres in hac parte cum fit in Diui Thmmat. Opinio tua tamquam filia a cillae reiicienda est: solutionem enim illam secundam,quae tibi opinionem
tuam tanta cum confidentia vel peperit, vel confirmauit, Sanctus Do.ctor non tamquam propriae mentis
partum, sed ut alienae imaginationis phantasiam, in sua Schola quasi spuriam, quasi ancillam,& minime libearam subiecit. Imo dato adhuc, quod in illo I co , sententiae nostrae non semel me mor fuisset, sed potius solutionem illam tibi fauentem, solam & unicam adduxisset, quid inde Esset ne ideo
tantae auctoritatis, ut propter eam sententia nostra, Thomistica laurea deberet exui vel spoliari λ Scias, Vin- centi, inter Theologos circa mentem Diui Thomae hanc ieruari regulam; ut nempe dicta eius supcr Iibros sententiarum, nullius prorsus centeantur roboris;quando partibus aut Sumae eius Theologicae contrarie coisespiciuntur.Pluribus hoc possem ost cere;sed quia res notissi ina, uno vel altero tantum exemplo firmabo.
99쪽
octauo his verbis. Axtequam hominuratio , in qua est peccattim mortale, re Ferram Et in primis id quod iam ante adduxi ex Caietano, nonnc clarissime idipsum testatuit Docuit Diuus Thomas in Quarto Sententiarum, Beatitudincm animae aratrι etiam intensilia
resumpto corpore. Sed quis quaeso Thmmissarum, hoc tamquam doctrinam Thominicam amplectitur aut ven ratur λ Nemo prosecto: idque non alia de causa, quam quia in partibus expressis verbis Cocet contrarium, ut iam superius vidimuS. Deinde in eodem Quarto, Dist. I9. quaest. secunda, articulo secundo, quaestiuncula secunda docuit Iudicem , vel Praelatum in peccato mortali etiam occulto existentem , &alios corripientem, seu iudicantem, peccare, quιa quandocumque inquit)aliquis indignὸ νtitur vicio suo, peccatτille autem qui est in mortali peccato, tiam occulto , indignὸ utitur scio P lationis. isdὸ peccat corripiendo , πιι quidquid aliud propria oech exequatur. Quae iterum doctrina nullius inter Thom istas momenti iudicatur; quia resolutionibus eius in sun una Theologica contradicit: ubi teste Caietano expresse statuit talem Iudicem non peccare t inquit namque a. a. quaest. 6o. articulo secundo ad Tertium . Si autem non sunt pubi ica pe cata Ied oculta, a nec stas iudicandi immineat, propter o cium potes cum humilitate , timore vel arguere vel iudicare .
Tandem in Secundo, Dist. 28. articulo et . diserte tradit, & ex proses se omnino , hominem in peccato mortali existentem, non indigere gratia iustificante, ut viter omni mortalia collective, & ut diu maneat absque peccato. Hanc autem sententiam omnes Thomasiae unanimi consensit rei;ciunt, ut in Caietano praesertim& Ferrariensi videro est: inuenitur enim contrarium d cere. I. a. quaestione IN. articulo paretur per gratiam linificantem, potes ' singula peccata mortalia Nitare, se- iso. ita candum aliquod icmplis , quia non est h ς necesse,quod continuo peccet in actu; sed qtiod diu maneat, absquc peccato more
tali,esse non potest. Vbi manifestissimε gratiam iustificantem requirit, ut omnia collective vitentur, licet non ut vitentur singula diuisitie. Undo contradictionem istam aduertens Ferrariensis, expresse concludit in doctrina Thomistica tenendum esse. non id quod docuerat in Sententijs,
sed id quod docet loco illo ex Prima
Habemus ergo, Vincenti, nihil auctoritatis I hominicae tibi post
accrescere ex loco illo Sententiarum, quem tanta considentra obiicis, eccircumsers. Dato namque quod ibidem sententiam noltram minime tenuisici; sed solam tuam ut veram approbasiet : hoc unicum omni viro Theologo sussicere debet; quod nostram docuerit in partibus, imo & in tot locis ali;s, sicut ram luculenter denaonstratum est. Ex locis Sententiarum nihil fidei acquiri potest,
quando in voluntate sua ultima Summae Theologicae contrarium docere
Osten ditur, Vincentium contra se qu que habere Sanctos Patres, ex eo quod contra se habeat
nem non solum Thomisticam; π'...
sed& veterum Sanctorum Patrum . ε s. Philosophiam esse contendit. Praecipue autem id ipsum probat per tria
100쪽
tria capita suae Theriacae de Augustino, Prospero, Fulgentio, Damasceno, Anselmo,& Bernardo: nihil aliudex eorum mente proferenS, quam
solenne hoc principium: VBI UO. LUNTAS, IBI LIBERTAS. Ex
quo omnino consequens pntat, solum voluntarium ex persecto iudicio rationis proficiscens, ad libertatem, de ad meritum ac demeritum lassic
Hoc sanE principium nos minimEnegamus; sed potius utraque manu
amplectimur, si in sensu Ermali uti itisia i inxςdigi debere, infra probabitur)ea. . capiatur: de voluntate scilicet ut sor-leci. r. maliter voluntas est, non de volun- tu' tale ut natura est. Sed sic intellectum,
tantum abest, quod consequens Vincentii inserat , ut directinime con- eludat oppositum , ut infra videbimus. Intcrim pro praesenti instituto mentem Sanctorum a parte quoque nostra contra Vincentium pugnare probemus, & quidem hoc argumento , quia pugnat contra ipsum Sanctus Thomas.
Volo ergo hoc principium I Si Diuus Thomas est contra Vincentium, nullus Sanctorum Patrum eνit pro Vincentio; esse moraliter firmum &solidii; ita ut prudenti Scholastico de conditionali dubitare fas non sit. Et ut incipiamus, nonne illud Caietani de Angelico Praeceptore verissimum, Quia sacros Doctores spmmὸ
veneratus es ; ideo intellectum omnitimquodammodo sortitus est Imo & veri simum esse, ipse Caietanus probat. ineti , ' Scriptum est emm inquit quod declaratio Diumorum Ioi monum illaminat, cr intellictιm dat paruulis : dantibus ergo operam declaratiora Divinorum sermonum pcν Prophetas , Ap stolos, Dodiolesque o acros, ινmen datur o intellectus inui seni: utpote parvulis in D mlis suis , o seipsos stibmittentibus illorum doctrina . Si ergo Diuus Thomas
prae caeteris Scholasticis operosius, Divinos Sanctorum Patrum terminnes seu sententias declarare semper studuit, summe in oculis suis paria lus , summe seipsum illorum doctrinae submittens; quis negabit eum, lumen & intellectum omnium iuisse sortitum p Quod si hunc sortitus suit; ergo intellectus Sancti Thomae, est , verus & genuinus intellectus Sanct rum: & ex consequenti, qui contra se habet hunc, habet & contra is illos. Imo sicuti teste Diuo Antonino , Anton. sciscitanti quondam Thomae a Diuo δή pare. Paulo , num probe assecutus esset imentem epistolarum eius , Apogo rap. F. ius ipse remondit, quantum quidem 11. eqω potest qui iam in humano corpore; ita & de reliquorum Sanctorum mente id ipsum summa cum veritatet non dubito posse dici: hanc videlicet in omnibus, & per omnia assecutumiuisse, quantum assequi potest quispiam in humano corpore. Quem namque ipse Apostolus summum dc ,
maximum inter omnes humanos sugmentis interpretem agnouit, & praedicauit; iussum non est, ut vel ullus Theologorum in interpretanda mete reliquorum Sanctorum excedero
Sed obi citur nobis, Cornelium, h2sir Iansenium uniuersa opera iacu istini vitae
decies oe amplius, attentione acri, ad- Corne notatione diligenti, libros velo contra
Pesagianos Iacilὸ trigesies a capite ad quae h, calcem ποloisse: ac proinde ipsum po- betur intius pro ucro Augultini interpreto
Prosccto obi)ciatur , ct cito luerit mumillies. Nullus tamen teste Paulo mentem tuam ac proinde nec Α ugustini nec aliorum tam probe assec tus suit, quam Thomas Aquinas. Plus Angescus ille ex mente Sanct rum liausit, vel unico solum intuitu