De inuentione dialectica lib. III

161쪽

Erit nimirum dialectices finis. Recte hoe siquidem idem est ossicium artit 8 finis quod ieero in Rhetoricis negat. Quanquam nouandis verbi De his Fabius libro octauo eapite tertio,&M.Cieero tertio libro de bonorum malorum finibus.

Motionem assau.m ae delictationem,quatenos inuentio eis renueniat. non osse a docendi officiosiuncta, quanquam delectatio certe ab utraquest alienior. p. IIII.

Qid quia inuentionem , docendi subiecimus Q cio, Adeatur autem uam etiam habere inuentionem qui mouet, qui delectat, quae dictisfia a ratione docendi a thoresfecerunt, non immerito ridebimur an luctioribus terminis, qua eri natura nuctionis, hanc partem termina He. De hoc quoniam exastius initio idturum mesim nosticitus, his locus videtur aptissimus huic rei explicandae Definiada e- ...

runt istae, O ostendedit qui int, quostilius quiatit dicti, '

gui. Docere ergo, e t rem ex ignot acere notiorem Mo Doeere.

uendi quidem generale est nomen edi quod late pater sed in praesentia tantum ad mentem refrimus: visis mouere, pacatum tranquitamque mentem asseritibusperturbare. Delecta D ecti a. re, ea tale aliquid adhibere, cuius ueno atque perceptione,

is qui accipit,gaudeat. Vel e i aliquid facere, quodsi en- sui eius qui lupercipit,accomodatum. Isuque vel rebusfiunt, A

vel oratione. Nam mi docemur, quoties rei alicuius exste dV0bv

questequimur 'pictor, qui ostendit quomodo ductis lisbi, 'vel tumens vel ausi aliquid exprimature quis color umbram reddat,quis lumen quomodosubsidentes res c vi uiri longinquitate ubtrahentes, in planosint imitandae iis resudocet. Possunt haec eadem oration eri, ut non monstrentur ed tradantur dierbis. Erudite itaque Plutarchus inquit,

poemapicturam loquevtem esse, picituram esse tacens poema

162쪽

RODO L. AEGRI C. DE INVENT. istudsignificans,docere ambra, perspe res eodem sed a teram loqui,id quod altera ostendat. Sic mage tus, rebus oratione mouentur . Multo autem maxime resin infletum prorumpent Neque enim crediderit quisquam, tamparatas fuisse P.R.lachrymas, ut qualibuscunque epilogorum Ciceronis uerbis, quaquamsint ista quidem ingeniosi meae aptissime ad commiserationem composita, ad lachyma cogeretur, nisi tamen insignium reorum ante oculosposita calamitate cy actione,'ebilibusque modis quibusia, ante omnia manantibus ubertim lachrymis Ciceronis ista commendaretur. Deleffari nos rebus iliter cor verbis,notius es, quam Qui Enuilii ut indicari oporteat. Nobis autem de his rebus tantum e ld δειθ ratio uuatenus fiant oratione hacque via,quod ad inuentio-

ne agatur nempertinet, minime uidentur a uoceat ratione se aiycreta.

Σ..hzz Sane oristoteles ait,cum commouere quis audietem e-

:g': in it .peruacuam esse argumentationem id quod haud dubie

Sum x xλφRi ita G,si accipimus argumentationem, quapuram nusti uecorruptam asseditibusdem conam jacere Tenet enim argumentatio intentamet velut experges tam mente, ut nul

lusfacile subrepere auferre ipsampsit assectus. δελ-

etiam tenue istud sedatum argumetandigenus, turbulentae assectuum agitationi minime couenit non quod eadem res ad docendum m ad mouendum apta esse nonpositi sed quia argumentandi illa quies, rapiendo extra des asini mo accommodata non est. Ad haec, si capimus argumetationem, i id ostendat colligat,cuius mentione volumi commouere audientem, certum effasse Zibus eam non conuenire. Nemo enimsterauerit quenit am ea in re commoueripss,de quasi ne ita, nec ve,pro in addubitet. odsi omne id vocemus argumentationem, quo dubia incertaque osse

163쪽

mus,non modo vin ea esse ad asse ius euocandos crediderim, sed crebriore etiam densioremque esse oportere. Visibin enim opin est, rapicta mens, austerendu ue ne sibi animus cis velut extraseponendu . Imitantur hoc in eloquendo autho- res visi quo minussint i is plura quae dicant, idem tamen, mutati 9sinde verbis, velut plura ingerant uuid aliud Virgilius expresiit, cu dicit apud eum Dido, Per ego has a Lib. q.Aene.

chrymas,dexteram fue tuam te, Per connubia nostrater in ceptos omenaeos. Idem erat dextra conuόium. πι-

menaei non enim aliud quam idem coniugi his tribuo nisficat repetendo tamen aliis verbis,tanquam plura inculcauit. Sed adhiberi motibus argumentationem aciluctet,siquis poetas omnis generis, qui δραμαγμὸν aliquid hoc est,qui aritum persona que habent, versa uerit tum vero praecipue poterit

ostendere tragoedia, apud quam ex professo omnia ardet asse-citibus. Sed di historici miratores etiam quatenus respermisit, hac laude ingenij poetis non cessere Cicero ut omnibus eloquentiae partibus,omnibus alii uisseterior: ita hac partest sibi comparatus videtur jupra caeteras laudes ua emianere. Ne ergo verbis colligamin, quod apud illum exemplo demonstrare in promptu est, ab eo potius huius re des nobis

petatur. Longum estper omnes ire assect/ώ,commiserationem videamus. Visa enim est omnium in commune naturae quod in hac ostenderimus facile liquebit in reliquis. Duos in Duo ad misi oportet in misericordia mouenda, acerbu alicuiu casus, '

aperto putat alteri multis argumetis prosequitur ' Pro Mi '' 'lone, Clodytrimum inuidi e toti ita istius, omnibus fusilis eruit. Sed omittamus hanc,atque quaeramus id quod um L

164쪽

1nus . A mago potuit Istendere indignum exilio Milo nem, quam quo ortissimu vir erat atque praesentis perι-

cissimetu, non animum, non vultum, non orationem muta

bat auosubiicit iamformatam expressam argumentationem a minori deductam. Si enimgladiatorum miseret eo magis, ouo minussuntsupplices, quanto restius fortissimus ircotumax periculorum nos mouebit 'Profert en seprimum asse tus,utque animus dicentis, ita etiampacatior adhue est oratio. Deinde datis Miloni verbis, liberius erumpit. Valean, inquit 'valeant ciues mei e n non Milo er- apopulum tomanum hoc animo, quem icta verbapraeserunt , indignissimus tali casu videbitur. Iam reliqua ple

res, oste assaces merita habent Milonis erga omnes ordines, Deindepriuatim beneficium Ciceroni in reditu istim velutpopuli voluntate datum. Post haec egregia ea omnium ordinu de Milone opinio. Iam animus illius omnia exiuirtute aestimantis: quod rectefactorum praemium ii a redi adia. Iamgloriae amplitudo,De me inquit semper Populus Romanus semper omnes gentes loquentur id his omnibus agitur, nisi ut ostendatur indignissimum esse Milonem eo casu, quem intentent aduersatris' O deo, visi qui coniicere in Isto senos ista velit, edi distulantium more costigere, nihil expeditius aut facilius fieri psit. Froeo quod reliquum erat , ut ostenderet grauissimum esse

hunc Milonis casim orator tradiandorum animorum artifex peritissimus , transfert in se hanc calamitatem proque Milonispersona suam, hoc est, amici, qua nihilsuorabilius esse potea sisbstituit ut lachrymae eius quere que non iam Milonis vicem de ῖam dolentis defientif

165쪽

quesertimam iniussisiimefieri videantur siuid ergo potuit

grauius contingere Ciceroni quam e priuari amico pro euis alute uam Ueparatusit dependere cupiatoue mori, priusquam tantum mali videat eo amico cui cilsint omnia a se ossicia amicitiae tributa, in irritumsint omnia praesenti ca- se recisὼra eo etiam amico, cu fortunam iraefisam ducat: in cuius casu omnia inse iudicii beneficia velit extinctarcim quisibi, qui liberi uis, quifatri, omnibus in uno conseruatis,authorserilsalutis quod , omnium acerbissimum est, pro cuius incolumitate, non vitam modo Clodi pacisei velit dpraetorem etiam eum consilemque,c, dicitatorem videre. Resticis aute binde orator ab esse tu ad causam. Ne Notatim

que enim id agit solum, ut misericordiam moueat sed ut per misericordii, id quod cupit, a ludissi animis extoroueat. Hinc ergo uni illa. uid vos Iudices 'quo tandem animo seritisint, vos, vos appest ortissmi viri Et quae paulo poWμquuntur. At in qua casse nonpotuisse' si quibus nopotuisse coe quo deprecante Verum haec ad institutum nostrum, hilpertinent, neque enim hoc loco inueniendi rationem expli- eamussed istud voluimus sedere, ea quibus concitantur afffisus,omnia ex eiserim duci locis,ex quibus ea, quibin doce

mis. Venim amplificatior intinquit Cicero, ehemens quae Α- , tam argumentatio, ut ista docendi caussit,haec commouen In pariuionidi. Istud non negauerim, latereplerumque argumentatis ' nem in istis, impetu vehementiάque dicentis obrui sieriue similiorem expositioni orationem,quam argumentationi, e quod ad dicendisiguram pertinet, plurimum inter ista interesse. e Rhetori quidem Hluminisserre, dialecticopropemodum nihil Sed de motu hacilenus Dele tare ouod ulti . , .mum e tribusponitur, an sit a mouendi docend aue offici βης orationi

166쪽

obiectio. Dilutio.

ROD L. AEGRI C. ME INVENT. iunctum finis esse nussi orationi potest. Omnis enim oratio docet. ιι onia, sicut modo ostendimin motiti a docenda nullam habet quod iuuentionis est disserentia Docet aute quantum in ipse est. Neque di serere quenquam dicas, quino aliqua de re mare aut negare aliquid, cis certiores nos,quatum ipsius est orationu facere velit. Ergo ut oratioprobet aliquid, ex natura rerum distositioneque, ordine quem habent interse contingit ut dele te vero, in elin tantum qui audit ingenio estpositum Docendi itaque ratio eadem fere es apud omnes quemadmodum res unt,quae per quas doceturueledfandi non ita,quoniam diuersasunt hominum in- enia. se ut inquit Cicero res habent me mea,te tua deletilat. Nemofere est,cui idem quod alteriplaceat. Et plerique ab abis disiident, non ut melius sed aliud quantur.

Cupit enim quiriquesuum esse, quod probatic probat qui uemaxime, quod suum est hoc est, quod naturaesensibusque fisi est accommodatissimum Non est ergo is orationis δε-

lectare quoniam non ex oratione,sed ex audientis id animo contingit auid ergo ' Non multa voluptatis auriumque stratia dicuntur e Non poema non historia,nomatitio ciuilis, id maxime agunt,ut delectatione legente detineant admirationes stendant Ista etiam austerior, eriora quesupercilyphilosephia,horrorem rerum o ire verbis, Cy benignius influere in aures atque animos cocupsit Vera in ista, mutque ut dicitur, c oratione quidem nt. Non tamen dictionissent finis sed dicentis . emadmodum enim cibi sinis es explere famem at conuiuator, quo gratius excipiat conuiuam si lautim a parauit, idque pros exit, quo pacto non utietati istius indauia satisfaceret quanquam id Ab quoquest, non tamen quatenus est cibus , in istu

167쪽

DIALECT LIB. IL 8 mentum explendae luxuriae est a domino translatin Vi ero eibis alere. firmare corpus contra qui voluptatem be-ctat,per pei erit noxia, magnorum irritamenta morborum sic quae aliquando erum di tionis ordinem quenti possent videri culpanda, dum audientis captamita voluptate, inter laudes numerantur dicentis male e rictim mire uiter dicere. solum pro necessiate,ea quae capit uni. firmamenta rerum Aut quibu prope nihil est opus, dummodo excoli ornariqueposiint,latissim undere a netiam Aeredimur ab eo quod instituimus, ut in aliquid uodplausibiliter dici queat deferamur se quaesemelpauc ritu dicitapercipipoterant,ea repetimus,trahimus ongo verborum ambitu Enuntiamus. Poetae quoquepet sepe fide rerum ad incredi Ehuαερ, bilia delabunt tι' Confundunt etiam ordinem rerum,ut quod prim erat,dicantposteri rq o posterit serius Haec ali ueperint taldgenus, με rerum essent, nimirum bitia,atque proinde orationis, quiasignificativis ea rebius ect infiituta: -- geniorum tamen uvi quoniam placent v)irtutes. Sunt tamec in ista persepe coviuncita, ut quae deleritatpraecipue, optime etiam doceat oratiosed fidei qua que locum occupat oluptas. Diuersa tame unt, diues habent causas. Docere

ergo, vel si malimio probabiliter dicereproprium edi dissere

tis quodprobare voluim munus uouere, ad inueniendi summa apurationem ostendiminium doceri officio coniuncitum esse De μhμ με te lare,quoniam auditorisgratia expetitur, ad Rhetorem reditim pertinebit. Nec enim habet aliquid cum inuentione negotij auisi quid habet,ad docendi strium eaparte redigetur. r. usuid uitur es dialecitice, quod sinis elin sit docere ovide hvs VRustin

tiam ab eo mouer Mescctare uisent, hocpad ostis sit execu ct sunt epilotos p. gus.

168쪽

Morus.

RODO L. AGRI C. DE INVENT.

Vt sit mouere. Cicero in partitionibus, biotus aute est, inquit,animi incitatio, aut ad vosuptatem, aut ad modestiam,aut ad metum, aut ad cupiditatem . Nam te doce-Motus murri Sic veteres illi Lacedaemoniti, homines quosdam agrestes, qui Helotae diceban- Author Plu tur gestis interim solennibusque diebus quam maxime adpotum crapulamque incitaretarchus in vi solebant, ita deinde vino ciboque Obrutos immittere in conuiuia iuuenum, ut , cospeia Demetrii daturpitudine ebriorum,temuleti mutrem maxime deformem, omnibus modis fuge rent ac cauerent. Et Isimenias isse Thebanus discipulis suis, tam eos qui male,quam qui bene' modulabatur ostendens,dicere solebat, hoc pacto modulari oportet, illo non oportet Quae quidem docendi ratio rebus magis constabat, qui verbis. Erudite itaque Plutar cinnquit, Plutarchus in libello eo, quo disputat, bellumne an philosophiae studia clariores reddiderint Athenienses. Simonidem aut borem huius laudat sentertiae. Ver- ba eiuς, ut quidem hodie in exemplaribus leguntur, sic habent: πλκν ὁ σι uorisus mi με,

Poςma, pictu nides, inquit,picturam poemataceas,& poema loquentem appellabat picturam. Quas xa loquens enim res pictores, perinde ut si nunc primam gerantur, penicil exprimunt, ac demonstrant eas ipsas poetae orationibus, ac libris suis, factas iam narrant atque conseribunt.

Quoeirea si quod illi coloribus ac figuris, id ipsum hi verbis ac dicendo significant,

planum est materia quidem eos: modo imitationis differre, caeterum, finem tamenesidem Vtrisque esse propositum, ac proinde etiam inter historicos eum primas tenere, uui narrationem perinde quasi picturam, affectibus ac persionis ceu simulachris quibus dam implerit. Eiusdem rei meminit seu Cicero, seu si quis alius author est, quarto libro Rhetoricorum ad Herennium. Ut qualibuscunque epilogorum Ciceronis verbis. Ciceronis e Quantus fuerit in epilogis Cicero, ipsema oratore docet bis verbis QEid ego de misepilogi rationibus loquar quibus eo sum usus pluribus, quod etiamsi plures dicebamus, perorations mihi tamen omnes relinquebant. in quo ut viderer exce .lere, non ingenio, Gedlabore assequebar. quae qualiacunque in me sint, me uim ipsum O poenitet quanta sint, sed an diaret in orationibus: et si carent, libri spiritu illo, propter que maiora eadem illaeum aguntur quam eum legutur, Uideri solent. Nec vero misse ratione sola mens iudicuo ermovenda est, qua nos ita doleter Uti solemus, Ut puerum infantem perorantes in manibus tenuerimus: ut alia in causa, excitato reo nobili, sublato etiam filio paruo, plagore ktameetatione compleuerimus forum: sed etiam facie dum est, Ut irascatur iudex, mitigetur inuideat, faueat. c5temnat: admiretur, oderit, diligat, cupiat, satietate afficiatur,

speret metuat, letetur, doleat, Fc. Siquid aliud,)Si quis poecas omnis generis, δραμὰ- - - -- - των aliquidi c. Tria sunt genera poematum δραμα ιηροέηγητικὰμ μικ ἰον, id est, acti p*ς ues, hi eatiuum, mixtum Actiuum est, in quo personae loquuntur solae, citra omnesn RNA 'ς δ' - 'tia i , interloeutione Enarratiuum, quo semotis personis, solus p Oeza, loquitur:

'U' io totu, hie loeux, vi prima Dote nonihil videtur obsicurior ita lucidi sisimus erit, si hue adhibeatur ipse Ciceronis pro Milone epilogus qui tametsi fusior est, ac proinde uni forsan aut alteri, hoc utique loco, futurus ingratior mihi tamen ad verbum eum huc visum fuit aseribere,no solii, quod hic locus Rodolphi sine eo intelligi omnino nosos

sit verum etiam quod nihil mihi ad mouendam misericordiam vehemetius, ne cogitari quidem nedum in literas mitti posse videatur. Is ergo ad verbum sic habet. Setiam satis malia de causa: extra caustam etiam nimis fortasse multa quid restat' nisi in orem obtesterque vos Iudices, ut etiam misericordiam tribuatis sortissimo iror uua ipse not implorati ego aute repugnate hoc imploro, exposco. Nolite si in vestro omnium stetu nullam lachrymam aspeetistis Milonis: si vultum semper eundetii, si vo-c- si orationem stabilem, ac uo mutatam videtis hoc minus ei parcere atque

169쪽

haud scio, an multo etiam sit adiuuadus magis:etenim si in gladiatoriis pugnis, Si infimi

generis hominum coditione, atque fortuna, timidos, ic supplices, , vivere lieeat obseerates, etia odisse solemus:fortes animoses,& se acriter ipsi morti osseretes seruare cupimus: eorumque nos magis miseret, qui nostram misericordiam non requiruti quam qui illam efflagitant: quanto hoc magis in fortissimis ciuibus facere debemus' me quideIud. exanimit interim ut hae voces Milonis, quas audio assidue,& quibus adsum quotidie valeant,inquit, valeant ciues mei: sint incolumes, sint florentes, sint beati stet haee urbs praeclara, mihiq; patria charissima, quoquo modo merita de me erit: tra quilla Repub. ei ues mei quoniam nihil cum illis non licet)sine me ipsi,sed per me tam perfruatur ego eedam atque abibo: im:hi Repu bona frui non licuerit, at carebo mala:& qua- primum tetigero bene moratam cliberam ciuitatem, in ea coquiescam. O frustra, inquit,siuscepti mei labores: O spes fallaces: cogitationes inanes meae. Ego cum Tribunus plebis Republica oppressa me senatui dedissem, quem extinctum acceperamc equitibus Romanis, quorum vires erat debiles:bonis viris, qui omnem authoritatem Clodianis armis abiecerant: mihi unquam bonorum praesidium defuturum putarem Lego eu te mecum enim saepissime loquitur)patriae reddidissem:mihi no futurum in patria putarem locumlubi nunc senatus est, quem secuti sumus ubi equites Romani, illi, illi, inquit tui ubi studia municipioru in ubi Italiae vocessu bidenique tua M. Tulli, quae plurimis suit auxilio, voxi defensio 'mihine ea soli, qui pro te toties morti me obtuli, nihil potest opitulari: 'Nee vero haec Iudices ut ego nuc flens, sed hoc eo de loquitur vultu, quo

videtis negat enim se, negat ingratis ciuibus fecisseque fecisset: timidis&omnia circa-Die ictibus pericula, non negat. plebem, Sc fimam multitudinem, quae P. Clodio duce fortunis vestris imminebat, ea, quo tutior esset vita vestra, si fecisse comemorat, ut non modo virtute flecteret, sed etia tribus fiuis patrimoniis deliniret . nec timet, cum plebe muneribus placari , vos no conciliarit meritis in Rempub singularibus, senatus erga se beneuolet iam temporibus his ipsis sepe e se perspectam: vestras vero,& vestrorum μdinum occursatio fres, stadia, sermones, quemcuque casum fortuna dederit, secum ablaturum esse dicit, meminit etiam sibi vocem priconis modo demissie: quam minime desiderat: populi ero cunctis sulffragiis, quod unum cupierit, consilem dees aratum . nue

denique si haec contra se sint futura sibi facinoris suspicione non facti crimen obstare. addit haec, quae certe vera sunt:fortes Tapietes viros noeta praemia sequi solere recte factoria qua recte tacti se nihil in vita nisi praeclarissime fecisse. si qui de nihil sit pristabilius viro, qua periculis patria liberare, beatos este quibus ea res honori fuerit a suis eivibus: nec tame eos miseros, qui beneficio ciues suos vicerint. Sed tame ex omnibus praemiis virtutis, si est et habenda ratio praemiord, amplissim esse praemi gloriar esse hanc unam, quae breuitatem vitae posteritatis memoria consolaretur: quae efficeret, ut absentes adessemus: mortui viveremus hanc denique esse, cuius gradibus etiam homines in caelum uideantur ascendere. De me, inquit, semper populus Romanus semper omnes getes loquetur. Nulli unquam obmutescet vetustas. Quin hoc tempore ipso, cum omnes a suis inimicis faces inuidiae mae subiiciantur, tame omni in hominum coetu gratiis agendis,&gratulationibus habe dis,&omni sermone celebratur. Omitto Hetruriae seiastos,& actos,& institutos dies, cetesima lux est haec ab interitu P. Clodi), opinor alis tera: qua fines imperii populi Romani non solitis macia de illo , sed etia laetitia pera- grauit. Quamobrem ubi corpus hoc sit, no, inquit, laboro quonia omnibus in terris iam versatur, Temper habitabit nominis mei gloria. Haec tu mecum saepe his absentibus: sed hi me audientibus, haec ego tecum Milo. Te quidem quod isto animo es, satis laudare non possum csed quo est illa magis diuina virtus,ed maiore a te dolore diuellor. Nec vero si mihi eriperis, reliqua est illa tame ad cosolandum querela ut his irasci possim, a quibus tantum vulnus acceperono enim inimici mei te mihi eripient, sed ami eis, simi: non male aliqua do de me meriti:sed optime. Nullum unqua Iudices mihi tantum dolorem inuretis: et si quis potest esse tantus e Sed ne hunc quidem ipsum, ut obliuiscar.

quintime semper seceritis: quae si vos cepit obliuio aut si in me aliquid ostendistis: eur

170쪽

non id meo capite potius luitur, quam Milonis praeclare enim vixero si quid mili aeaei derit orius quim EOctatum mali Videro. Nunc me una consolatio sustentat, quod ii bio T. Abii notullum irae amoris, nullum studiJ, nullum pietatis officium defuit ego inimicitias potentium pro te appetiui, ego meu aepe corpus, ic vitam obieci armis inimicorum tuorum: ego me plurimis pro te supplicem abiecL. bona, fortunas meas, ac liberorum meorum, in coinmunionem tuoru temporum contuli hoc denique ipsis die si qua vis est parata, si qua dimic tio capitis futura,deposco. quid i a restat 'quid habeo' quid dicam quid faciam pro tuis in m meritis nisi Ut eam fortunam, quaecunque erit tua ducam meam no recuso, non abnuo, vosq; obsecro Iudices, ut vestra beneficia, que in me cotulistis, aut in huius salute augeatis, aut in eiusdem exitio occasiura esse iubeatis. His lachrymis no mouetur Milo, est quodam incredibili robore animi septus, exilium ibi esse putat, ubi virtuti uo sit locus: mortem naturae finem esse, non poenam. Sit hie ea mente, qua natus est. quid vos Iudice, quo adem animo eritis memoriam Milonis retinebitis, ipsum eiicietis Sc erit dignior locus in terris vlius, qui hac virtutem excipiat, quam hic qui procreauit vos. Vos appello fortissimi viri, qui multu pro Repub. sanguianem effudistis, vos in vici in ciui inuicti appello periculo Ceturiones, vosq; milites vobis non modo inspectantibus, sed etiam armatis, huic iudicio praesidentibus, haec tanta virtus ex hac urbe expelletur exterminabitur 'eiicietur O me miserum: me infelieem reuocare tu me in patriam nil potuisti per hos ego te in patria per eosdem retinere non potero quid respondebo liberis meis, qui te parentem alterum putat: quid tibi. O frater, qui nunc abes, cc sorti ocum temporum illorum 'me non potuisse Milonit salutem tueri per eosdem, per quos nostram ille seruasset at in qua causa non potuisse quae est orata gentibus a quibus non potuisse ab his qui maxime P. Clodii morte acquieruntdiquo deprecante me: quodnam concepi tantu scelus aut quod in me tantum facinus admisi iudices cum illa indicia coma, anis exitiJ indagavi, patefeci, protuli, extinxi omnes in me meosque redundant ex illo fonte dolores: quid me reducem esse voluistis an ut inspectite me expelleretur hi, per quos essem restitutusἰ nolite, obsecro vos. pati, mihi acerbiorem reditum esse, quam fuerit in eapse discessus. Nam qui possum putare me restitutum esse, si distrabor ab iis, per quos restitutus sum' Utinam diximmortales fecissent pace tua patria dixerim:m tu enim ne sicelerate dica in te, qnod pro Mi lone dicam pie)Wt P. Clodius no modo viveret: sed etia praetor, cosui, Dictator esset, antequam hoc spectaculum viderem. O ditim in Ortales, fortemio vobis Iu d. conse uandu virum. Minime, minime, inquit:imo vero poenas ille debitas luerit. Nos subeamus, si ita necesse est,no debitas. Hiccine Vir patriae natus, Usquam nisi in patria mori turyaut si forte pro patria, huius Vos animi monum eta retinebitis:corporis in Italia nullum sepulchrum esse patiemini' Hunc sua quisquam sontentia ex hac urbe expellet, que omnes urbes expulsium a vobis ad se vocabunt O terram illam beatam, quae huc virum exceperit: hac ingratam, si eiecerit, miseram, si amiserit:sed finis sit, neque enim prae la-ehrymis loqui possum & hic se lachrymis defendi vetat vos oro obtestorque Iudices. ut in sententiis se redis, quod sentietis, id audeatis. Vestra virtutem, iustitiam, fidem mi hi eredite is maxime probabit, qui in iudicibus legondis, Optimum sapientissimum quemque legit. Et sic se ut inquit Cicero, Cicor quinta Tusculana , de Dionysio Me mea,te Tyrano loquens, Musicorum vero, inquit, perstudiosum accepimus: poetam etiam tr tua delectant gicum,quim bonum, nihil ad rem. In hoc enim gonere, nescio quo pacto, magis quam Suum cuique in aliis suum cuique pulchrum est. Adhuc nominem cognoui poetam,& mihi fuit cum pulchrum Aquinio amicitia, qui sibi non optimus videretur. Sic se res habet, te tua, me delectant

mei. Noli ita dissimile his est, quod idem Cicero habet decimo quarto libro epistolarii

ad Atticum Accipe a me, inquit, καθολικον θεία ρημα rerum earum. in quibus sumus exe citati satis. Nemo unqu , neque poeta, neque orator fuit, qui quenquam meliorem se

arbitraretur. Hoc etia malis contingit. quid tu de Bruto putas ingenioso Merudito'de quo iam experti sumus. Nuper in edicto scripseram rogatu tuo. Meum mihi placebat. illi suum. Quinetia cum ipsius precibus pene adductus scripsissem ad eum de optimo