장음표시 사용
271쪽
re, crutari. In Caeco in limine,quid magis videbatur esproflis,quam Vieta in patrem maxima ostenderetur quisuerit autem istud imprudent secutus,dice tamasiprimum in incendium cucurrerit, extuli sim cunctatione patrem O quoplenilusit meritum*j, istam miserabiliorem, issam
debiliorem reliquisse. Mutilianus autem cum videret, qua-tumfauoris accederet expatre, tantum cause ex matreperiturum. quinetiam risum irieatrem isti inuisum quidoque potuisses eri, qui potuerit eum damno mater epietatis amare facit ergo miseros parentes propeperiisse pietatis aequalitate,dum dubitat utrum prius es erat cir dicit tandem orator quanquam nolente id audiresilio, patrem es elicitum. Contra, ridetur in matris infamia , primo as'effu matri noritura benignior ἰmfilio consuetudo. Non putauit tamene gandum,cum expersona matris multo positionestius defendi ample liturque liquam plicitatem Himaterni amoris. Omnis igitur miserae cumsiliosermo, oinuisun publicum pariter egressius. Subdit deinde simplicem innocentu,nihlique metuent,securitatem Gaudebat etiam quod laudandus occursibus,quod omnisequetia coetuque con sticuus,populo iam sesteretur, quod plus amaretur a matre, I .mma,si anima nobissumamus aduersari', jubindesingula quae venient in expositionem apprehendamin, interrogem que nos, quid hoc ad rem quaparteproderit 'tumsi viderimus, quo padio volemus olfendere aduersario prodesse facile videbimus elli,quomodo narrandasint, utprosint. Et quo modo
quae videntur obstare nobis,di cutere volumus, ea etiam ex
uudendasunt in expositione,ne noceant. Nec est quod quisequam putet,quanuis solis Propemodum oratoribus exempla sumpserimu , idcirco non esse in aliis artibus locil expositioni.
272쪽
Nά, qui in Philosophia distulant, per pe exponant oportet. Nec minis cubi recondita res aliqua deducitur in certa
men datis commode tractari 'test, nis prius expo erit is, contra auem di siritur,omnem ordinem rei orso modo habere eam putet, reo facito asstrmet eam, quoue neget. de videmus inplerisque dissutationibus, ηιubus non exposuit metemsuam qui cum diseritur,cu ille aliud defendat,aliud
aduersariinpetat, argumentationes omnes seundi in vetum, selumsuperuacuis clamoribus diem teri Ioannes Scottuitaque let perspe sicubi perplexior quaestio incidit, velut
expositionis praeponeresormam imaginandae rei agae σιι au- sic explicatur, ut quadret, constentquesibi omnes partes eitus, incredibile est, quantum facultatis tuendae rei adiiciat. Id autem non aliis praeceptis quam et quae tradidimus fieri, qui uis experiri volet, acile videbit.
Primum sequuntur poetae. Horatius tamen in arte poetica tria poetarum genera facit,quorum alii solam legetium voluptatem, alii 'tilitate, alii quaerant haec utraque: Aut inquito pro deliti volunt, aut detestare poetae, Aut simul, aucula da, di idonea dicere vitae Et paulo post: Omne tulit punctum qui miscuit utile dulci. Historiae lex Scriptores rerum e contrario primam omnium veritate expetunt Cicero seciado de Oratore: Nam quis nescit inquit primam esse historis lege, ne quid falsi dicere audeat deinde ne quid veri non audeat, de qua suspicio gratiae sit in scribendo, ne quid Thueydides. simultatis. Quam sanxisse Thucydides historiae videtur. Hic est shucydides ille Atheniesis,olori filius, inter historiae scriptores facile princeps, qui a suis in exili mis sus, bellum Pelopones acum, cuius stipra mentionem feci,oc 'to lubris complexit Sest. merodotu Qhale herodoto. Hic patiem habit Lyxum matrem Dryo. Cumque patria Ha lica in asseus esset, propter Lygdam in tyrannu inde Samum profectus est: ubi rioni- eam linguam edoctus,nouem si ripsit libros Historiarii, sed qui plus fabularum, quam vera historiae corineant. Omnis disputatis expositio. o Huic loco toti intelligedo exactius, nymmimum momenti attulerint ea,quae Rhetores praecipiunt de narratione: in qua tria cu primis exigi aiunt, Vt sit perspicua,ut breuis,ut verisimi bis. Porro, quae exepta affert ex Virgilio Gicerone, ea partim superi' ascripta a nobis lunt: partim sunteiuscemodi, ut vel minium , si huc ascribatur, collatura videantur intelligedis verbis Rodol. Itaque ea omisimus. Sed haec argumenta ponuntur. Hoc ipsum quarto institutionum libro hisce verbis dicit Quintilianus Argumetabimur inquit)in narratione, ut dixi, nunqua argumetum ponemu Saliquando. Et in eodem capite: Ne illud quidem, inquit, fuerit inutile, semina quaeda probationi is pargere, verum sic, ut narratio oem es e meminerimus, non probationem. Nonnunquam tamen etiani argumento ali quoc5firmabina usquod Pposuimus: sed implici, breui,&c. Quae vel idcirco ascra
banda huc videbatur,quod hic locus Rodolphi, ut quidem videbatur ibi, novsque
273쪽
quaque vacabat mendis. Eramque hoe quicquid erroris erat, plane a signaturus typographis,nisi pridie quam in hunc locum scribere coepissem,allatum ad me fuisset exe piae riptum Id, in eum usque diem delituerat Dauctriae, primum apud Iacobia abrum,cem de apud istos, quos vocat fratres. Quid multis Thesauru aliquem inuenisse mihi videbar sed posteaquam aperui, postqua coepi euoluere. aliud nihil quam sylva quandam futuri adhuc operis deprehendi: in iis praesertim, quae sta manu exararat Rodo phus. Quadruplex enim scriptura, aut si id mavis, character erat:& quae scripta essent
manu ipsius, id iam constabat ex epistola quadam eius, ad Langiu, cuius nobis legendae copiam fecerat anno superiore amicus quida. In iis ergo alia velut obeliscis coissa saerant, alia rursus ceu asterisci quidam in margine notata. Quaedam bis terue paucis interim commutatis verbis repetebatur: quaeda immutata sic erant, ut vix agnoicerer. oties autem capita tota, vel expuncta omnino, vel in alium erant locum traducta' quoties pagellae aliquot desiderabatur 'quoties interlitis mediis, margo occupatus sic erat. ut extrema verba legi no possent'quoties uario fusa, atque permista omnia.ut nec caput, nec pes usquam existere ill dergo exemplar, quanqua hac parte alterius quam Rodolphi manu scriptum, habebat ad hunc modum. Fiunt autem haec Omnia argumetis,quaesumtitur ex locis, quos superiore descripsimus: sed hic argum etaponsitur. Nivi veniat quandoque argumentatio in expositionem c. Quae lectio & ipsa paruarridet apparetque mihi hanc esse sententiam eoru quae scribere destinarat Rodolphus. Fiunt autem haec omnia argum et is, quae sum utur ex locis quos superiore libro destria psimus everum ea hic argumenta ponuntur tantum, no etiam explicantur. Nam ut v niat quandoque argumentatio in expositionem,breuis tamen ea est, fitque no ita crebro. Quae lectio plane cossona est ei quod habet Fabius, ponendumno nunquam esse in narratione argumentum, at nunqua esse id argumentum explicadum. Hoc enim est quod argumetari dicimus: cum ex sententia Ciceronis, argum etati aliud nossiit, quam
argumenti explicatio Terentianus ille Simo. Verba Terentia in Andria sic habenti Simo. Interea mulier quaedam ab hinc triennium Ex Andro commigrauit huic viciniae, Inopia & cognatorum negligentia Coacta,egregia forma. atque aetate integra. Sosia. Hei vereor, ne quid Andria apportet mali. Simo. Primum haec pudice vitam, parce ac duriter Agebar, lana ac tela vietum quaeritans: Sed postquam amans accessit pretium pollicens Unus citem alter,ita ut ingenium est omnium Hominum a labore procliue ad libidinem,
Accepit conditionem, ne in quaestum occipit.
Cieero pro Cluentio. t uo diximus Cluentio obiecta suisse, iudicium correptum,
veneficium. Horum prius illud defensurus Cicero narratione incipita sceleratissimis nuptiis matris .cui nome Sassia. Ea, capta amore generi sui Aurii Melini, primum huc impulerat iuuenem, uti filiam suam Cluentia domo exigeret deinde pla eidem nupserat quod factum mire initio narrationis exagitat Cicero, docenshm omnium malorum fontem originemque extitisse. Tum in matris infamia.)Hic declamatio hodie inscribitur: Infamis in matrem. In ea Fabius orditur narratione hoc modo: Matro na, iudices, cuius puellares annos , primam rudemque coiugii mentem, nulla libidinis. respersit infamia:cui impudens rumor, suspicax maritus, Dihi linqua potuit obiicere, nisi filium: quae pudicitiae prima fiducia est, aedidit partum, quem maritus agnosceret. Natum de se cotinuo, si quid ipsi creditis, impatiet sus coplexa, quam reliquae matres, nsi in nutrices, nec in ministeria seposuit: suis aluit uberibus, suo fouit amplexu. Nun. quid inos annos parricida: nunquid tueritiam miseri iuuenis infamas Actsi est de Lacrorum nominu fide, si ut videatur innocens mater, aetas tantu filii facit. Accedebathac erga unicum optimae matris impaticntia rigidus paterias per maritus. sibi vid
274쪽
batur parum implere,quem pro duob conferebat affectum Rarus hic nIque ad oscala.difficilis amplexi v 8 qui unica aspiceret animo, quo quadoque posthi occidere, fecit, notabilior esset charitas matris. Omnis igitur miserae sermo cu filio omnis in publicum pariter egressus Gaudebat etiam, quod laudadus occursib',quis omni frequentia coetuqae conspicuus, populo iam ipse fateretur, quod plus amaretur am tre c. Reliqua vel attacta iam sunt, vel se fatis aperta. audit, et irationis cuiusquepartes. Cap. x. II.
Quot orati, Eliquum es, de oratione, ut dicamin quosnt partes .Einc E. 2 et Cicero libris istu,qttos de Metoricis adolescentis biIn lib. de Ora rudes imperfecitos excidisse serabit sex fecit iis quos Fraiicti Postea velut exactiori cura compositos edidit filum quatuor voluit ese quarum duae rem docerent,narratio m confirmatio duae mouerent auditorem, exordium peroratio.
QR0 Ax βψ ristoteles duas tantum quae necessariae essem putauit,propositionem, confirmationem narrationem propositionem esse, non semper necessariam, nisi cum longior, perplexior res incidisset. Exordium, perorationem . quemadmodum c Cicero sensit non ad rem,sed auditorem pertinere. Sed isti de ciuilitantum oratione dixerunt nos in P . uniuersum dicamus. Oratio, quae credentem habet audit p*si xςis rens, sta expositione constat sola expositione potest esse contenta visunt Aristotelis nonussa, cuit modis praedicamentorum potinus a resemptum instium: Eorum quae dicutur, quaedam coplexim dictitur, quaedamsne complexione.
Et posserioripitiderat Omnis doctrina m omnis disi lina inteste tiua, expriore fit cognitione. Sic Caesar libros belli Gastici incepit Gassia omnis diuiditur in partes tres. Sed iussi orte aliasit ratio,quoniam commentarios tum m indices rerum voluit esse istis,'si post essent ea ripit i. Vtcun-oue,tamen nihil est quod ad absolutionem operis extra deo-deretur. Dplurimum autem duassere partes habet hoc orationisgenus, ordium enims epraeponitur ornau imagis
275쪽
DIALECT. LIB. II, 33ooperisgratia, qua iura res id exigat Cicero sis andoaue in his . praecipue,quaesine dialogos Nit,epilogum adiecit. Sed it dicimtu una tantum pars est, cessaria. dae argumetatione x duabus. con stat oratio,dtiast ibeat partes necesse est, expositionem latius am, a)el in propositio ie n collecta mero rei de sua difieritur qualitate proinde ut eis plixesi vel variis par- tibis perplexa u cognita est audienti, et i norata, Nec alias de Iderat partes sis eius/nodi quisio, de ova di steritur,quae cognitionis it solum qui1. sic, etsi accipi, nihil intersit,c dicetis, di audientis Eliasi ut actionissit si parat labeat beneuolentiam, nec ratiamsibi ex cuit auapericulissetat,exordio no indiget ut si ut laudationes a fiones gratiarum, reliqua ia genus. Cicero ergo acturis. t tus ab Ioueritibus de reditu suogratias, latim a re coepit. Et usonitu Heri': i a
protinus Ago tibigratias imperator Auguste 'dsi dicen ii Io Σ-tis existimatio ducetur in disrmen, siquid forte audietis of E 0rdia
senuet animum,praefactum erat ni miris, exorio munien qua Gratiano
dus contra obstantia qui dicit. Sic uerint in decurse dictio pro 'demida ni exa sterata aures,Placadae erunt epilogo. Et enum pratio ''i' ne redissenda insummam quae dictas ut AS multa meteme
ditoris, itur vel sperinde tanqua agatur favebit aut ode ''' 'rit nec iudiciumsolii audietis sit proprie certatis asserat,aut inter dicedum accipiesudium ob quatuorpartes orationis res in poscet: duas,capta udo auditoris animo paratas, duas rei doce Le. Eu arum quae ad docendum Lertinent,narratio, confirmatio : haec, argumentatio est ista,expositio de aut-bmsatis multis quatent si uitu est instituti diximiis οὐ quae duae quae permoti edo destinatur auditorierincipsum. Exordiimu peroratis,partim argum cratione constit,partim expositionὸ '' '' ''
276쪽
Principi'tri ere constat esse munera ut beneuolum faciat
auditorem, ut attetum, ut docilem .s uorum priora duo arrigumentatione propemodum conficiuntur,postremu expositione. Perorationis ite triaiunt, ut cociliet auditoremsibi, ut ad-olition ζ' uersari aciat infensium, ut costectis enumeratione capitibin reru, quae tota demonstrarit oratione,audientis ea memoriae
fidat. au'rapoliremum expositionis habet naturam priora similiorajunt argumetationi. Sanesi demi anctum, incorruptu auditore,non gratiae,nyossensis obnoxium fui est principio docilitas, inumerario perorationi. Ad istos quorum animos,amor, ira, stes,metu fauor nuidia poterit au- Δωὸ ,'' ferre,reliqua adhibentur Docilesfacimus auditores si breui si,mma,quae diciturismus,velut oculis biiciamus, seda-mWaue ordinem rerum dicedarum, in partes oratione di Enumstr xio ducamus Enumeradi quoque est expedita ratio firmame-
haecprobauerimus,nῖ videre nos, quid amplit 3 qui uao de re dubitet, aut quid i iis respondere aduersari imposito auti aliquasigura alia utamur,cuiusmodi multae ponsitur ab au ς' p ' tbribis, multὶ plures possunt feri Teneuolentia,odium,pςror/xiψδες misericordia,ira, rebus criside non distat in principio. pem oratione tracitatione vero, ct eloquedi ratione, multii disse-riit Lenius enim γ modesti in in principio proferuntse,non-dsi conciliato nobis,aut ducto inpartem nostram auditore Iuperoratione, ciιm flexu emoratione accesiis nobis, pro, Auribus. nis omnia animis accipit tum ardet asscitibiu cundia, tum obiicitur auditoris irae aduersarius,tum no iraspartes miseratio lachr7maes commedant Cumflant autem haec omnia
e tuum permotione, quo padio oporteat ea expediri, paulo post aperietur, cum in commune quae pertinent ad assedlisum
277쪽
DIALECT LIB. II. Isrnaturam. Quaesit ratio eorum tractandorum, dicemus.1 Ducendasunt autem exordia,non ex his quae causam confir ε*0 di undemant, aut rem de qua quaeritur,docent c0irmatio enim 't, non exordium sed ex eis, quae circa respersonas uel ositast orem,aut alienationem audientis paratura videtur, quibus non tam remsecutuS,quam animussum eroniiciaturumr-test de quaestione. Si quis autem perdidicerit,quaesiit auditoris, depersona dicentis , de causa, de aduersariis, opinio: quantum permotus aduersariorum orationesit, quid inpersonis rebussu auorabile, aut infensum facile videbit, unde beneuolentiasibi Dilianda, quomodo aduersariis odium offundendum,quomodo conflatae iam sibi inuidiae occurrendsi. Nec enim liιm datur opera, b audietis nobis animum adiungamus,sed ut alienain etiam nobis exasperatumque placemus uti odsi quando breuiter in exordio capita aliqua no P A.
strarum aut aduer partis argumentationii perctringimus, 3 qu)Dd0q; quodper pesierisolet,cὐm vehementius adductus aduersa quot argume-
riorum oratione uiaetur auattor,uonfacimtu Id tamen,quo stringamus.
probare velimus ibi,aut confirmare causam, et iis emfaciamus hac qualicnque labefacitatione, postea nos omnia δε- monuraturos Demetrius itaque apud Livium Perseatri li zs': res onserus,lachrymas atris primiιm inuasit, quonia videbatur istis maxime valuisse apud patrem, quem iampridem
magissecundil Persensentire credebat. Deinde in reliqua incurrit. Fenignius enim insingulis audiatur oportet,cum serius ea prosequitur, ubi omniumsimul, quantulum cita hoc fuerit, aliqua tamen ex parte ante ubliuauerit dem Sic uintilianus in Parietepalmato, inges domus statium cruo Es
tis relictam, uno vulnerepera aura seius,c institutum inintil. ho
278쪽
lium haeredem,cuncta velut delibans,aperit sibi iudicum aures facilio iamque viam defensioni uaesternit. Peroratio
nis autemsere haec est ratio. Primum causodes enumerationes matur,si tamen easit causa, quaepropter magnitudi
nemsuam hane diligentiam postulet. Postea approbata iam
causea, tu liberim spertur oratio. celis rei augendo exaggerendoque accusator insetiatur. Quandoqtue conditionem eius etiam deflet, qui accepisse iniuriam dicitur. Contra reus, ubi iam defendit ,tum peroratione duram miserandamque sortemsuam ostendit,cui innocenti immerito periculastruantur: graues casin,quis maneat damnatum preces lachrymasque, M omnia mouendae misericordiae experitur. Ionnunquamet con 'irationem contras aduersariorum,m crudelitatem premit qui odiasua periculi m exitio cupiat innocentis explere . hae omniasum capiunt ouaestiones,
C/p 6 hRiV inueniend que ratione ut prius sedimus nihil ab aliis dif
ferunt eloquendi vero genere plurimum . In assectibus enim praecipue regnat eloquentia Nam quieta compositaque mens auditoris,quanuissedata oratione,optime docebitur. Vis autem omnis impetu que fulgura ista tonitruas orationis,
quali uisse in Pericle memorat authores, quae non impellat modo sed austerant eripianissedibu uis animos eas tim-nia,mouendis,turbadis, miscendiaque lectibus parata haesint ergo 'ecies orationis, quidsit argumentatio, quid expositio cluot partes habeat oratio , quando si veniant, quibusve constent, hoc modo nobissit explicatum.
Partes oratio Reliquum est de oratione, ut dicamus.) Summa eorum , quae hoc capite ab Rodol-nis quatuor. pho explicatur,est haec Quatuor ad summum esse possunt orationis cuiu*ue partes: exordium,narratio,confirmatio,&epilogus. Quibus tamenno uniuersis siemper ute- Exordium. dia:sed interimina, interim duabus,interim omnibus:prout postulari praesens rei 5- Narratio. ditio.Porro exordiu est pars orationis, idonee comparas animum auditoris ad reliqua dictione. Quod eueniet, si 1sum beneuolum, si attentu,si docilem fecerit. Narratio est rei gestae,aut perinde ut gestae expositio. In qua tria haec exigutur,ut sit breuis, ut perspicita,ut credibilis. Confirmatio est, qua & nostra confirmamus, aliena refellimus
279쪽
Epilogus est artificiosa totius orationis conclusio. Etiamsi nonnunqua in media ora Congrmatio.
summa. Eis quos postea velut exacti Ori cura compositos didit. In partitionibus in . terrooatus allio pater, quot lint partes orationis, quatuor illas esse respodet: quarum duas valere ad rem docendam, narrationem sto firmationem. reliquas duas ad impellendos animOS, ratio. 9 Cicero comentariosquc
Mihi enim sunt recti tenusti, omni ornatu rationis ta quam veste detracta: sed voluit alios habere parata unde sumeret, qui velici scribere tristoriam Ineptis gratu somtasse fecit, qui volunt illa calamistris inurere. Sanos quid a scribendo deterruit. Nihil enim est in historia, pura&illustriveritate dulcius. Vtcunque, tamen nihil est quod ab lutionein operis extra desideretur. iniuis animaduertat, non vacare hunc loca inendis:& tamen scriptum etiam exemplar hunc in modum habebat. Ego pute hoc pacto scriptum isset Rodolpho. Vtcunq;. tamenihil est, quod ad absolutione opeiis extra desyderetur: aut cet te hoc inodo: Vtcunq;, tame nihil est, quod ad absolutione operis extra desideres. u. eargumentatione constat oratio. Nec hunc quidem locum satis integrum este, id costare vel hinc potest: quod cu duas partes initio proponar, deinde nomisi unam enumerat. Et tamen in scripto exemplari etiam stac legitur Mihi ap- flaret,hanc alterius partis omittendae causam fuisse Rodolpiro, quod priore it a paud plurib' prosequitur verbis, quae res interam csie in causas blet, ut ad reliqua festinates, eoru quae proposuimus partem aliqua naittamus. Elgo aut ego planc hallucinor, aut hic locus integre legi sic poteti: Qu ae autem argumentatione costat oratio, duas habeat partes necesse est, expositionem latrias issam, vel in propositionem collecta, pro rei de qua disteritur qualitate, proinde ut vel simplex est, vel variis partibus perplexa, vel cognita est audienti, vel ignorata: argumentatione. Vt sit hic sensus: Eius orationis quae argumentatione constat, dus ut minimii partes sunt, expositioin argumentatio. Verum quod ad expositionem pertinet, ea non eadem se trai per ratione tractatur: sed quandoq; latius funditur,cum est causa perplexior, lauditori ignota: quandoque contra in paucis sima c5 trahitur verba, Vt nihil aliud sit, quam breuis quaeda eorii, qua tota oratione dice da fiunt propositio id quod tum fit, cum est causa simplex. neque Γqueadeo incognita auditori, ut multis ineae plicanda verbis sit opus inarum quae ad docendii pertinet. Quatuor, inquit, in hoc genere orationis sunt partes, e quibus
duae ad rem docendam pertinet narratio co firmatio: quarum priorem illam nos expositionem, alteram argumentatione vocamus. Reliquae duae in hoc adhibentur, ut co-
moueatur auditor, quaesum principm S peroratio. De quib' multa Fab. Quintilianus libro quarto&lexto, Cicero de Oratore ad Quinti fratrem . Sauci demussanctum cita corruptii auditorem.)Sicinintilianus libro duodecimo: biod si milii des consiliu in iudicum sapientii, perqua multa recidam X orationibus, o Ciceronis modo, sed etia eius qui est strictior multo Demosthenis. Neq; enim affoctus omnino mc-uod tertit, nec aures delectatione mulcedae, cum etiam pio Cemia superuacua esse apud tales, Aristoteles existimet. No enim trahentur iis illi sapicies. Proprie uignis caterrem indicare, probatione colligere, satis est Lenius enim & modestius in principio profersit se. Ita Fabius lib. quaito: Nec enim sum in hac, inquit, Opiniciae,qi a quida, ut eo distare prooemiu ab epilogo credam, quod in ho prater ita, it illo sutura dican inrod distet tur: sed quod in ingressu parcius Modest iusprstetit adaest iudicis nussericordia nae exordium pilogo vero liceat totos effundere affectus, Statia oratione inducere personi ,& de epilogus. functos excitare,& pignorae orsi producere, quae minus exordii SCHὶ usitata. Qualia fui sibin 'ericle me molat author es )Malta sunt quae de Periclis eloquentia palsim apud authores occurrui qui ut, author est Cic.&nos ante attigim', fulgere, tonare, ς riclς .
280쪽
ae permiscere Graecia dictum est. Optare is solebat .ne quod unqua sibi excideret verbum, quo offenderet populu. Adeo ei cordi erat, ut diceret ea quae ex the pubi .else arbitraretur,& tameno offenderet eos.citra quorum assensium nihil effici posset. Fuit codem tempore quo Pericles Athinis horno qui dein no ignobilis Thucydides Milesius, Is aliqua do interrogatus ab Archidamo rege Lacedae: non torua , Uter alteri palaestra, ipse Pericli an Pericles in si praeliaretc equide prssio, inquit, ac homine sterno: sed posteaqua surrexit, facile persuadet asta latibus, non se, sed me victu ia suime efficitque dicendo, ut ipsius potius vel bis, quam suis illi oculis credant. R et ri S V E MI A N D A
ex locis coptar. I bi eam tame prι.icipio quaestione obiterpertractat, num qm ibat terse inter locss Dialectico se Rhetoricos. Nulli inter loco D latinia os Rhetoricos isse discrimen, fultus proprie Dialeslici munm esse, et tra Eet de locis. .F. x V III.
Numquid in GV sta fere quae iis ιι litu animo lectoris occurrere toto
eos ac Diale potuisset opere, quam cum ommbin prope locis oratorum
intersit poetarumque exemplissim in se, quam nam creaam M peinter Diesecifico Rhetorico que loco disserentiam de qua nunc potissimum dicturi videmur,cum tracitatum locorum, hoc est, quomodo sint ad inuentionem loci accommodandi, sumin tradituri. Nam de inuentione, quam nos his libris aperire conamur, quanquam Dialecitico tribuim vi , plura quam Dialecificorum qui uam, Oetores praeceperunt. locos magna ex parte eosdem quo priore libro descripsi, Cicerim Mntilianus, itemque ali qui Rhetorica complexi seunt, inseruerunt libri uis praeter hos, alios quosdam, quos attributa personarum rerum vocant, velut proprios M'etori fecerunt locos. Et Boet sic esse putauit, sic tradidit. cum in quarto libro Topicorum hanc imam tractaret quaestionem. Si viderim in autem, quodsit proprium
Dialectici, quod Rhetoris ossisium, quaesit utrisque praefi-pta professo, non erit dissicile idere, trim horum sit diseserere de locis. aussit utriusque, quo padio tractandos eos, Ciν i. suiu, hic ite iste vendicabit. Et de Dialectice quide, quod cre-h hy damus esse munia illim datis multi uperim executi m M.