장음표시 사용
581쪽
quis dignus fiebat, per easdem ctiam cucharistiae fiebat dignus; cuius adserti euidens hoc est testimonium, quod simul atque aliquis bapti ratus erat, statim sacrae cucharistiae particeps fieret; Quod fieri non poterat, quin iS, qui ad baptisimum recipiendum idoneus erat, ad sumendam quoque eucharistiam idoncus haberetur. Vt adeo, qui in singulis foederis baptismalis partibus tuendis studiose diligcnterque vel fabatur, is
continuo usu & cxercitatione ad quotidianam eucharistiae receptionem crederetur sese praeparare. Et haec erat felix illa vitae christianae ratio, quae sanctos istos priscorum temporum homines ad eiusmodi crebrum sacrae coenae usum aptos reddebat; quando communio saepissime iterata ardentem pietatem ac uniuei salem sanctimoniam in animabus corum alebat, de eiusmodi continua: sanctimoniae status crebrioris communionis capaces eos faciebat & cupidos. Haec enim sancte coniuncta copulataque agebant mutuo & inter se adiuvabant Vsu continuo augescens sanctitas, constans ad communionem erat praeparatio; & crebra communio de optimis erat subsidiis ad conseruandum eos in continua ad illam praeparatione. Quibus igitur istiusmodi erat animi indoles, & qui sic se gerebant,
illis praeter constantem piae vitae tenorem non ita multo labore opus este poterat; nec multo tempore ad praeparandum se ad sacram coenam, quum totum vitae ipsorum negotium non niti unus & continuus praeparationis ad eam actus csset. Sic vivebant, ut qui semper mortem exspectarent, illius tamen horam n circiat, adeoque-iugem adhibebant ad eam praeparationem, quae optima ad recipiendam communionem praeparatio
est. Lumbi eorum succincti crant & lucernae ardentes, ipsi autem similes iis, qui exspectant dominum suum, ut quum venerit & pulsarit, statim aperire ei possint. Et ad hos spectabat
illud CHRISTI: Mati serui illi, quo , quum venerit domMMν, ---nerit vigilanter. De illis, ii de Vllis aliis, vere dici poterat, quod venerit CHRISTUS& inuenerit eos vigilantes: quod praecinxerit se & fecerit, ut dilcumberent ad spirituale conuiuium, &accedens ministrarit cis. s. d.
582쪽
uuaenam erraIa cum hac professione . statu gratiae ae continus praeparatione ad siceram eucharistiam consi ere potuerint. Di XERis vero, istiusmodi constantem ac continuam praeparationem ad eucharistiam esse ἐκ των ά άτcio: neminem enim vivere sine peccato, cuius cum poenitere necesse sit. Innmitis inpingi u omnes: Et, Si dixerimur, nos peccatum non habere, nos ipsos fallimur σDeritas in nobis non est. Enimuero non obstante hac credita dissicultate, patres fidem nobis faciunt, multos in continua ad communionem occupatos fuisse praeparatione, & re ipsa quotidie communicasse. Peccata enim, quae homines ab eucharistiae usu simpliciter excludunt, non sunt leviora ista humanae fragilitatis ac infirmitatis peccata, quibus quotidie impctimur, & sine quibus nemo mortalium vivit; sed habitualia & regnantia peccata, quibus homo indulget, siue istiusmodi maiorum peccatorum adius, qui habitum peccati xquant, & seueriorem requirunt poenitentiam, ut sunt aduruteria, caedes & eius generis alia, quae grauius conscientiam vulnerant, nec repente, sed longiore disciplina, maiorem s veritatem in poenitentia & longius probationis tempus cxigente , curari solent. Illa autem humanae fragilitatis peccata, quae optimus quisque hoc Vel illo modo quotidie committit, non sunt huius gcneris, sed talia, quae cum boni christiani professione & statu gratiae ac continua ad sacram cucharistiam praeparatione Pos Iuni consistere, ncque homincm a Dci gratia excludunt ; quoad contra illa resistit&repugnat; deque cis tamquam erratis, generali quadam & quotidiana ductus poenitentia, dolet, qua lcge Deus ea libenter remittit & condonat. Quod nili lic eslat, non posset praeparatio ad communionem ullum omnino locum habere : ncque id tantum crebram ac quotidianam communionem, sed communioncm quamcumque destrucret; siquidem nemo sine istiusmodi erratis vivit; & si homini non prius sacra synaxi uti licerct, quam perfecte peccata illa emendasset, perpctuo abstinere se a communione deberet, nec Vllo umquam tempore ad recipiendam eucharistiam accedere.. Quod ossit, ipsam eius institutionem tollere, faciendo, Vt nemo perlacte & digne ad eam se praeparare
583쪽
rare postat. Et verendum omnino est, nonnullos in his postr mis aetatibus, rem iusto longius encndendo, hanc magnam iniuriam fecisse religioni, dum ab hominibus clusimodi requi-1iuere praeparationcm ad cucharistiam, quae obtineri nequit,
pauidasque mentes a druina institutione, maioris in cam reverentiae obtentu, deterret. Vnde saepius factum cst, ut qui ad eam recipiendam fortassis omnium maximC erant praeparati,
ob minus necessarios scrustulos & terrores longissime inde r pellerentur. At Vero veteres huic illusioni anteuertere summopere ad laborabant, docebantque homines studios illinae, quae sit distinctio inter ea peccata, quae conscientiam Vastant cucriatunque statum gratiar, ac homines sacra eucharistia indignos faciunt; & inter illa peccata infirmitatis & humanae fragilitatis, quae cum gratiae Hatu possunt consistere, nec hominem a constanti sacramenti usu arcent; quippe quae generali res ipsescentia & quotidianis precibus pro obtinenda venia & remissione abolentur. Haec doctrina, qua ira inter peccata distinguitur,cipe ab Ausus Ti No & aliis inculcatur. Saris habe-himus , si eorum sensum cx Verbis A v G v s Tl N I J in articulum de rcinissione pcccatorum in symbolo, pci ceperimus, Vbi loquens apud catechumenos ait: quum baptizati fueritis, renere Diatam bonam in praeceptis Dei e ut baptismum custodiatis insue in finem Non vobis dico , quia siue peccato heu viuetis; sed sum venialia ,si ne quibus vita ista non est. Propire omnia peccara baptismus inuemur est: aequibur esse non possumus, oratio inuema est. quid habet reiis y DY-2ca Aug. de symbolo lib. I. c. Uu. tom. IV opp. p. stor. edit. Rasit. MDLXIX. Id. enchirid. ad Lauta c. LXXI. cio m. III. p. 17 . cit. ed. De quotidianis brevibus leuibusque peccatis, sine quibus haec vita non ducitur, quotidiana oratio fidelium satisfacit. Id. serm. CX lx. de tempore t Om. X. Opp. p. 8ssis edit. Basil. 3 Quoniam vivituri sumus in isto saeculo, ubi quis non vἱuit sive peccato, ideo remissio peccatorum non est in sola oblatione sacri baptism iis, sed etiam in oratione dominica eti quotidiana, quam post octo dies accepturi estis. It. epist. CVIlI. ad Seleucianum. tom. ul. p. so . Est etiam enitentia bonorum & humilium fidelium poena quotidiana, in qua mei ra tundimus, didentes: Dimitte nobis debita nostra. sicut & nos dimit imus debitoribus nostris. Neque enim ea nubis dimitti volumus, quae dimissa non dubitamus in baptismo, sed illa utique, quae humanae fragilitati, quam.
584쪽
te nobis debita notra, sicut Guor dimittimus debitoribus nostris. S mel alluimur baptismate quotidie abluimur oratione. Sed nolite illa committere, pro quibus Meesse est, ut a Christi corpore separemur, quod absit a vobis. Illi enim, quos videtis agere paenitentiam, scelera commia ferunt, aut adulteria, aut aliqua odia immania: inde agi ut pannite tiam. Nam si leuia ipsorum peccata usent, hac quotidiana oratio δε-
Duri si ceret. Ex his itidicare nobis lica, quod peccata infirmitatis, quibus omnes mortales obnoxii sunt, & quae quotidianis precibus condonantur, nec baptismale foedim rumpere, nec consequenter hominem a quotidiano sacrae coenae Usu arccre credita sint; siquidem nulli, praeter Pelagianos, fieri possc cxistimabant, ut quis in istiusinodi pci Detione angelica Viueret, ut in hoc mortali humanae fragilitatis statu supra omiacm peccandi rationem cssct positus adeoque in nominibus, sacram coenam IccepturiS, non cana rcquirebant persectionem, ad quam humana natura patingere haud valebat.
litis, ut ostendam, quam an oratione dominica, ubi orare nos docuit, &quid ad patrem dieamus, ostenditis & in his verbis posuit, Dimitte nobis debita nostra, sevi & nos dimittimus debitoribus notiris. Q ae debita , se tres Θ quandoquidem debita heic intelligi non possunt, nisi peccata, quae debita dimisi in baptismo, iterum ut dimittat oramus. Homit. XII. in Joan. p. 47. p. Iir. tom. lX. opp. edit. B. si ι.9 in dilectione eius & in inis ricordia eius Christi qui ambulat, et i hi liberatus ab illis letalibus &grandibus peccatis, qualia sunt sacinora, homicidia, surta, adulteria, praeis ter illa, quae minuta videntur esse. peccata linguae, aut cogitationum, aut immoderationis in rebus concessis, iacit veritatem consesssionis, & venit in lucem in operibus bonis : quoniam minuta plura peccata si negligantur, occidunt. &c. VuIUD Homil. II L in psalm. CXVIII. fere totam. Inprimis se brum de fide & operibus c. XXVI. vli ait: Nisi essent quaedam it grauia, ut etiam excommunicatione plectenda sint, non diceret apostolus onere. gatis vobis & meo spiritu tradere eiusmodi hominem Sat inae in interitum carnis, ut spiritus saluus sit in die domini Iesu. - Item nisi essent quaedam nou ea humilitate poenitentiae fananda, qualis in ecclesia datur eis, qui proprie poenitente, vocantur, 'sed quibusdam correptionum medicamentis. hon dice t ipse dominus: Corripe eum inter te & ipsum solum, & si ' te audierit, lucratus es fratrem tuum. Postremo nisi essent quaedam, sine quibus haec vita non agitur, non quotidianam medelam ponerotin oratione, quam docuit, ut dicamus: Dimitte nobis debita nostra, sicut & nos di init. almus debitoribus notiris.
586쪽
piae consis i donare consueuit, accedat sol eucharisiam intrepidus e se rus. Sed hoc de illa dico, quem eapitalia σmortalia peccata non
g. IV. Quaenam crimina homines absolute ab eucharistiae usu excuserint, cir quaearum paenitentia pro istis requisita fui rit.
2VEM mortalia crimina, pel git ille, post baTrismum rem missa premunt, hortor prius publica paruisentia satisfacere , . ita saereis dotis iudicio re nciliatum communioni sociari, si vult nou ad iudieitims condemnationem fui evelaristiam percipere. Hoc de istiusmodi
grandibus peccatis loquitur, quibus foedus baptismale directe violatur, quorum respectu homines tunc temporis per usit tam ecclenae disciplinam a communione & precibus arcebantur, usque dum longo lcmpore diuersos publicae poenitentiae gradus cmensit, clusinodi luculenta odii sui in peccatum & sincerae conuersionis indicia cdidissent, cui usimodi requirebantur & apta erant ad satisfacicndum persuadendumque ccclesii quod vere poenitentes cxlisterent. Quo in statu probationis unum, veI duo, vel tres, Vel quinquc, vel decem, vel viginti
annos, pro peccati ipsorum natura iugi auitate, tenebantur, interdum etiam per Onancm vitam, ii colum crimina esciat atrocia & graue haberent scandalum, ubi in hora solum moriatis ad communionem admitti solebant. Durante hoc disciplinae curriculo, constanter in ecclesia adesse debebant ad attendendum, erudiendi sui caussa, lactioni scripturarum & se monum recitationi; & ad exercendum sic in prccibus, peccatorum confesssione, lacrimis, Vigiliis, ieiuniis, cleemosynis, bonis operibus,& iis partibus omnibus, quibus apte poterant demonstrare, se rem agere sincere, non ementiri poenitentiam. Ex gelo eorum & studio in hisce exercitiis de sinceritate eorum ferebatur iudicium; & lcmpu, poenitentiae corum prorogabatur vel imminuebatur, pro ipsorum tardius vel promtius agendi ratione, ἐκ quum Perfecte Vitam suam emendasse, &noui homines, fecundum primi foederis eorum tenorem, facti esse crederentur, reconciliabantur & abibluebantur , admittebanturque rursus ad communionis priuilcgium. Haec contastans erat eccleIta rcgula de iis, qui grandia di publicae offen-XXx a liO-
587쪽
quiretur vestris. Si dux igitur quispiam, I confit ipse, s, qui diade
mate creatur, iudque adeat I cui ac coerce , maiorem tu illo tales
potestatem. Itas limpidis .ns aquae fons ut intactum gregi fruares, tibi commissus esset, quum petideos suo ae fordidissimos τι niro a siceres , non patereris in suenta illos, descendere, nee fontem ab hip pe turbari : Nunc vero quum non aquae, sed sanguinis G spiritui sacratismmus fons commissus tui fit, si peccatis inquinatissimos videlis accedere fomines, non indignaberis, neque probili bis 8 G quam veniam huius
contemius conseqtiaris y Idcirco vos Deus toro Poluit honore decerare,
is Me diligensissime disciosus. Ime est dignitas vestra, haec flabilitas,
hac corona Pracipua , non Ps tunicam induti candidissimam per ecclesiam amfuletis. Sed unde, inquiens , ego illam atque illum, qualis sit, eo-gnoscere possum y Non de ignotis sed de notis haec disputo. Diso horri bile quoddam atque tremendum: non est ita malum, damoniacos intur esse , sicut istos , qui peccatorum sordibus polluuntur: quos ait Paulas Christum conculcare ta testamenti sanguinem ducere communem, e spiritus gratiam contumelia a cree. Multo igitur damoniaco peior est , qui
peccati sibi consciuin accedit . illi enim, quoniam a daemone Dexantur, non Iuuinnitir e qui vero amianc adeunt, aternis tradentuτ tormentis. Omner igitur sempliciter pellamus, quos indigne accedere videmus. Et
588쪽
d o loco I: Si videris aliquem eorum, qui tecum congregantur, omnicantem σ ad sacramenta accedentem, die ei, qui es ni fler distributionis eorum: Hie o indignus sacramentit; arce pro nas mantis. Si enim ne iustitias quidem enarrare dignus est, considera quo eius proce det punitio, quando sacram etiam mensem aufur fuerit attingerer non silum autem eius, sed illius etiam, qui adumbrat ac protexit. Nota
tu quoque digna sunt, quae hanc in rem dicit AMBRosius :
Nonnulli ideo poscunt paenitentiam, ut flatim sibi reddi communionem velint. Hi non tam se soluere cupiunt, quam sacerdotem ligare. Suisam enim conscientiam non exuunt, e facerdotis induunt, cui praeceptum est: Nolite sanctum ιlare eanibus, neque miseritis margaritat vestras aute porros: hoc est, immundis spiritibus saera communionis non facile
impertienda consortia. Istiusmodi praecipitata actio sacerdotis, admittentis manifeste flagitiosos homines, fine claris documentis & fructibus poenitentiae, in conditionem peccatoriS Cum transfert, & coram Dect reum facit male usurpatae, quae concredita illi est, auctoritatis. Hinc uti Nouatiani generatim damnabantur, quod essent in deneganda omnibus, post baptismum in grandia vitia delabentibuS, communione insto duriores: Ita ab altera parte Audiani haeretici vituperantur, duod praepropera quadam V tantur festinatione in arrogandalibi aucto litate dandi veniam peccatoribus, limulac peccata sita conscssi sint, non tempus ad poenitentiam dc finientes, licui ccclesiae leges praecipiant, sed potestate condonantes. CYPRl AN Us acriter reprehendit aliquos de clero, festinato admittentes cos, qui temporε pei securionis delapsi fuerant in idololatriam, antequam cibitum poenitentiae cursum absoluit-sent, & iustum tempus peccatis suis deplorandis ac confiten-
589쪽
dis impendissent, laciscntque satis testatam sitain resipiscentiam. quum in minoribus peccatis, inquit fgJ, agant peccatores 'π- nitentiam iusto tempore, er secundum Lyciplime ordinem ad exomesogesin
veniant, e per manus impositionem episcopi scieri ius communicationis accipiant e muc crudo tempore, Persecutione adhue perseverante, nondum restituta recisa imias pace, ad communicationem admittuntur. Et offertur nomen eorum, ta nondum parauitentia acta, nondum exomologes facta, nondum manu eis ab episcopo Hero imposita , eueharistia tialis datur, quum scriptum sit: sivi ederit panem aut biberit eaticem δε- mini indigne, retis erit corForis ac sanguinis Christi. Ad martyres ,
qui in carceribus detinebantur, ista a recta legum ecclesiasticarum deflectens agendi ratio quodam modo spectabat. S lebant enim illi pro istiusmodi peccatoribus , ad veniam ant temporis poenitentiae praestituti lcrminum cis obtinendam, deprecari. Hinc aliam cpistolam ΓιJ ad martyres exarabat CYPRI AN Vs, ut periculum ac incommodum istiusmodi praecipitatae communicationis peccatorum ipsis proponerct ob Ο-culos, dissuaderctque immatura pro laplis desideria. Longam quoque dissertationem ad ipsos lapsos ii J scriptit, ubi fusius ostendit, quemadmodum decipiantur per hanc nimiam indulgentiam ac facilitatem in dando ciusmodi praeposteram pacem, quae reuera pacem non adserat, sed destruat; nec veram communionem illis impertiat, sed corum impediat salutem. Ex quibus locis omnibus & pluribus aliis, quae hac de re addi poterant, euidenter apparct, quod peccatori, ii post patratu ni aliquod horribile & publicum crvnen communioni altaris reconciliari cuperet, longus poenitentiae cursus publice in ecclesia conficiendus fuerit, ut sic ecclesiie faceret satis, manifestisque operibus ac fructibus pCenitentiae, vere conuersum di communione, quam deIiderabat, dignum esse declararet: Et quod, qui cum ante admitterciat, peccatori imponere & o fensam Dei, mandatum eius contemtui exponendo, & filium Dei impiorum pedibus calcari pcrmittendo, incurrere crediti
590쪽
VERvM praeter haec detestanda pcccata, quae homines publicae ecclesiae censurae subiicicbant, multa alia erant odiosa crimina, quae homines a digno eucharistiae usu prohibcbant, quamuis eos ad publicae poenitcntiae statum vulgo non redigo cient, siue quod dii ccte & formaliter eorum conuinci haud sollent, siue quod Mon tantum malignitatis & contemtionis M i in se habere cxistimarentur, quam quidem illa, priora. Inter haec AVGusTINVs iracundiam refert di maledictionem; quibus alii addunt temere iurandi adsiduitatem, fidei datae violationem, mendacium, auaritiam , ebrietatem, & alia istius- inodi peccata. Iam licci haec ipsa hominem publicae poenitentiae subiicere non solerent, pro grauibus tamen & mortalibus peccatis ab omnibus habebantur, quibus qui indulgerent, cos ad mensam domini, nisi resipiscerent, Vna accedere nefas erat. Et propterea licet veteres Non per Vim isti usinodi peccatores
a communione arcerent, mimquam tamen admonitis & reprehensionibuS eos inde avocare desistcbant, acriter in omnia eiusmodi vitia declamantes, hominibusque corum: aeque ac priorum istorum periculum ob oculos proponentes.
Num confessionem priuatorum peccatorum coram sacerdote tamquam necessariam praeparationem ad communIonem, Mequisiverint.
HAEC constans eorum erat cum grandibus & detestandis peccatoribus agendi ratio, si crimina eorum essent cum publico icandalo commissa&in vulgus nota, Vt cos post quamcumque manifestam foederis bapti sinalis violationem, ad dignum eucharistiae usuin praepararent. Quod ad priuata hominum crimina attinet, non imponebant conscientiae hominum, ad reddendum cos ad percipiendam communionem aptos, ncccsesitatem , a siue publice sue priuatim cuipiam praetor Deum confitendi. Nonnumquam homines ad publicam priuatorum criminum confessionem adhortabantur, & interdum homines ipsi priuata crimina sua sponte confitebantur, sicque publicae submittebant poenitentiae, hanc tutissimam viam obtinendi perseetam a Deo remissioncm esse existimantes. Quibusdam ρο-