Legatio marchionis Lavardini Romam, eiúsque cum Romano pontifice Innocentio undecimo, dissidium. Ubi agitur de jure, origine, progressu, et abusu quarteriorum Franchitiarum seu asyli, &c. Et Refutantur rationes à Lavardini advocato productae, in libe

181쪽

Me tuendae Foederis caput Hen i-cus III. Galliae Rox Leges quas foedus complectebatur, Gregorio XIII. oblatae, rejectaeque sunt quamvis enim haeresin deletam vellet, non tamen factiones Regno fatales probabat. Audi Spondanum: a Gregorium huic oderi si fragatam esse, neque scriptoprosium fulti ei usto alio argumento probaripotest quin i . ne tum quidem, cum Guisius perleste detexit, ne dum hoc tempore,

Potitissem eri favisse,sed stemper Patrem se amantissimum is dum Henrici Regis amicum sie exhibuisse, vel ipse se Serrano , aut

ejus Continuatore utroque haretico, ac proinde Pontiscum hoste aperthintestigitur, cum ad sinem anni 18 .sribit, oblatum tunc fuisse faedus Gregorio , ut istud approbaret tanquam pro Ornamento propugnatione Ecclesia Roma3M conitum ver. Gregorium annui se quidem, ut contra Haereticos Veretur, at ne- quanquam motus istos populares approbare

voluisse, schnuntios inanes dimisisse. Certum

182쪽

contra sologistam Lavardini III

Certum igitur est, etiam testimonio Haereticorum, initia foederis Gallicia Pontifice improbata esse ὁ Odemque Spondano teste, Principes Catholici foederis nunquam a Gregorio XIII impetrare potuerunt, quam vis ardentissime precarentur,ut Regem Navarrae, Condeumque Principem Duces Calvinistarum anathemate feriret a Sixtus, qui Gregorio successit, Henricum quidem NaVar- reum Communione fidelium interdixit, Regnoque inhabilem pronuntiavit , nunquam tamen permoVeri

potuit quamvis Hispaniae Rex Philippus ardentissime, Sc cum minis urgeret ut foedus cum Hispano adversiis Henricum ungeret, idque Spondanu, b testatur. Cum tandem Henricus nollet haeresin ejurare, dc maxima Galliae pars praesertim Cle rus Gallicanus Catholicum Principem vellet nec leges Regni funda-H a mentales a Spondan ad ann 181. b Spondan.

183쪽

ni Decibus Franchisiarum

mentales alium, quam Catholicum Paterentur, Pontifices egregie partes suas egisse, ut Henricum metu saltem compellerent ad haeresin deserendam responditque effectus quippo Henricus coronae anxius maluit hae

resin, quam Regnum amittere, sequo Catholicum prosectus est. Continuo sublatae distordiae, pIacati Pontifices,&Gallia Henrico subjecta Si erg cesiassent Pontifices, neque oportune tantis malis remedia applicassent,i Henricus, .uterque LudoVicuS, Filius videlicet Neposque; tota denique Gallia , Regum exemplo haeren perijsset: si ergo fateri volu- Inus, Galliam Catholicam Pontifici debemus, selisque haereticis dolere hoc potest. XXIII. Desimo octavo se Inauditum

esse, conqueritur, ut Legati Principum non auditi, non exceptifuerint, ni rius innia Pontifici cederenti non vi, non imperio cum Principibus agendum,fled amicis conpenuoni-

184쪽

ιus quoties se talpania utata Principes

munitatem tia asticam violaverint, non Meo amen eorum Legatos, aut non agnitos,

aut non admissos esse. N. Alia facies est aliorum negotiorum alia praesentis, de quo agitur. Si enim Pontifex Lavardinum pro Legato habeat, permittatque Atylis uti, jam Gallis novus actus, io possessio accedit, sicque nova cavillandi materia: quando semel admissos iterum possenione dei,ias friquid reliquis Principum Legatis fiet. qui jam Asylo cesseres Non potuit

ergo Pontifex Lavardinum pro L gato admittere, ut non simul Asyla admitteret, jam Decretis, exemplisique Legatorum damnata; I semel Asyla admitteret in Gallorum gratiam, nulla lpes amplius illa extinguendi infinito Boni publici damno, scandaloque fidelium. Cum ergo: Lavardinus legatum se ferret, Mnollet Asylis cedere, idem erat pro Legato agnoscere, quod causa cad

185쪽

re non ita in alijs negotijsci cum enim , exempli causa, Legati ab Hiaspanis, Italisve Principibus mittuntur, violatae immunitatis Ecclesiasti caereis non ideo mittuntur, ut pergant sub oculis ipsius Pontificis,

apertoque contemptu idem crimen repetere; sed ut excusent, aut deprecentur, aut aliorum negotiorum causa. Non ita Lavardinus, cujus ingressus, is ora non potuit cum majori contemptu, injuriaque conjungi praesentis Pontificis; supra quoque ostendi, apud omnes Nationes receptum esse, ex similibus, aut etiam leviori bus causis Legatos non admitti. Jactat quidem Lavardinus: Sere ras instructiones omisit gratisimasse assem re At venia ipsius dixerim, quis credat meliora esse, quae latent, quam quae monstrantur' cum ex ad ver soleant Galli piscantium more escam foris ostendere, hamum intus celare.

Sed quidquid sit, non debuit Pontifex spe cujuscunque praemi tot abusus

186쪽

permittere, quot ex Asylis nascuntur, nec mercatui exponere impunitatem

peccandi.

Decimonono se Miratur Lavardih Advocatus , Pontisces Romano ' --rer in Gallos agere, tam indulgenu ι -- spanos, cum ab si injurise, O ab illis tot

Non est mearum partium Hispanorum, Gallorumque in Romanam Sedem beneficia conferre: nemo negat multa Pontifices Gallis debere, sed & Gallos quoque multa Pontificibus. Exempla etiam Sixti V. es Tumque praecipue Pontificum, qui a Gallias sedem transtulere, satis ostendunt, non esse in Hispanos tantam indulgentiam, quantam Galli declamant. Sed quidquid de alijs sit, ego solius Innocenti causam ago , nec ulla mihi de alijscura. Innocentium vero eodem jure cum Hispaniae Legato egisse , quo cum Galliae , imbomnibus egit, notissimum est; nul, - H lum

187쪽

lum enim istorum alia conditione

Romam admist, quam ut Asylis cederet Intempestiva ergo, imo injusta querela est partialitatis Inno centium in ea causa postulantis, in qua constat pari, eodemque jure iii

omnes expertum esse.

XXIV. Re fimis, se Adjungit:

Mirum non esse, setavarvinus eas censuras moratus non β, quas mutiles, imb pernis siexperimi OSixtimul utis ostendum.

Pyl. Sic omninb theranim Caruvinista philosophantur. Si velit hic

Gallus censuras universim cura das non esse, haeresis est, nec calamo punienda. Si velit tunc excomm nicationem metuendam non esse,

eum injusta est, aut ab eo lata, cui nulla auctoritas serendia verum diiscit, sed nihil ad rem nostram. Si verbeontendat, justa an injusta sit excommunicatio, non ex constientia Iudia

188쪽

sed ex arbitrio rei, qui punitus est,

ad hi spernere excommunicati

nem possit, seque illi non subdere, quoties injustam censuerit nihil dici potuit aut imprudentius, aut injustius quando enim se reus p niri patietur, si ejus arbitrio,& non Judicis sedeat, de justitia aut injustutia poenae judicares nec poena tenea tun, quoties injustam censuerit, aut saltem, quoties injustam dixerit Laue quis reus non dicet se injuste damnatum, si hoc sussiciat poenae evadendaef& quis credat tam male institutam a Christo Ecclesiam, ut voIuerit,ae. Iorem poenae ex arbitrio, judicioque rei pendero, id quod in nulla Republica, quamvis Barbara valuit, valebitque Verum igitur est, neminem

ligari posse injustis censuris; sed

aeque verum, justae illae, an injustae sint, ad judicem, ut cognoscat, non ad reum pertinere nihil ergo Lava

dinum, ejusque Adulatores juvat, quidquid opponunt de injustitia censurarum. Hu Sed

189쪽

si me Abusu Franchisiarum

Sed quid si Pontifex fule excommunis tione aliquemplictai numquid ista tenebiturφEadem quaestio de quolibet Principum excitari potest quid si enina Rex Galliae injuste aliquem ad carceres damnet, numquid tenebitur carceres subire Si dicas non teneri, modo constet omnium judicio de sententiae iniquitate; non vero si solus Reus, ejusve amici iniquam esse querantur. Idem ego de Pontifice Lavardino, isto Reo, illo Judice dicam. Sicut enim sententiae Christianissimi Regis nullius judicio subduntur, mutarique non possunt, quia Galliae Monarcha est , ita neque Pontificis, quia Monarcha Ecclesiae. Sed audi Pontificis Gregori Magni elegantem doctrinam : a Sub magno moderamine Pastores Ecclesia solvere vel ligare debent; sed uir ijuste an injuste obsteter Pastor, Pastoris tamen siententiagregi timenda

est , ne is , quisubest, ct sium injuste friὶ

lgi 'ur, nam obligationis sententiam ex alia culpa

190쪽

eonira sologistam Lavardini ov

culpa mereatur. Pastor ergo vel ab olpere femere velligare Pereatur. Is autem, qui subnianu Pastoris est, liguriuimeat vel injuse, ne Pastoris Aijudicium temer reprehendat, ne es injust ligatus est, ex ipsa tumida reprehensionis siverbia ulpa, qua non erat,sat. Quod vero adjungitur : Constare

experientia, excommvnnationes noxias esse, malique erentus.

Respondeo hanc esse omnium rerum mortalium conditionem, ut prosint. Boceantque, utcunq; utenti Lbuerit: nec est aliquid tam sacrum, quod abusus non laedat. Idem de excomunicationibus dicas, quae multis profuere, ut Theodosio Magno, Carolo Magno, Henrico Magno nec ullus istorum ideo magnus non fuit, quia Sacerdotibus paruit nec minus Principum animae quam corpora reme- dijs subduntur , quoties aegrotant nullo damno Majestatis. Quod ergo aliquando excommunicatio nocuerit, non remedij, non medentis haec

culpa, sed aegrotantis fuit. H 6 Quanta