장음표시 사용
301쪽
quitur sed de tota anima intellectiva, intellectiva est hoe. Et hoc quod verae est non debet exponi in essendo, sed sic in hoc cr verae est idest ex eo st suba. Nam apud Arist verae est stat Isuba, ut in. i. phy. Quod verae est nulli accidit. Vnde secundum expositionem.b. Tho.Q Veriorem reputamus sic intendit philosophus ut diximus. Quantum ad scam aduerte et, Tho. Gae destruit totam exponem b. Tho. sup illum tex. Non reminiscimur auteoc.
Et primo dicit cr non potest exponi de statu post mortem sicut b. Tho. exponit,quoniam dicit, non reminiscimur. f.nos holes. Nam si de anima intenderet dicere, non reminiscitur.
Sed id non cogit. Nam ut dicit philosophus. in s. lib. ethii Illud potis stimum ei numquod*.qd est principale in eo. Et qm principale in nobis est ala ideo potuit die philosophus. No reminiscimur nos holes, ' morte sumedo holem P aia.
Et haec etiam est sma. b. Tho. in I parte. q. 7s r. q. ad I Ubi adducit praedictum philosophi tex .in. i. lib. ethicorum. Secundo dicit,ὶ iuxta exponem quae est. b. Thoria. n potest saluari ly quia in te κ. philosophi. Est enim nota causalis. Et iuxta expositionem. b. Tho. nihil deseruit. Sed si bia consideretur contextus expo. b. Tho aduertes dioptimae deseruit ut calis nota. Ro.n quare non remini stimur post mortem est quia intesti passiiuus corrumpit.
Tertio dicit hi intelli passivus non bri exponitur P cogitativa, quia in nullo Arist. lib. hoc nomen intellectus simitur nisi pro intellectu proprie dicto. Sedo hoc non cogit. Nam sicut in fine r ethic. dicit ptem sensitivam in hole esse ronalem, quia est apta obedire roni, sic potuit dicere cogitatiuam esse intelim quia pinquat intellectui adeo diro pticularis,discurrrit. n. ab uno tam-lari ad aliud Dico insulta, di in lib. pvi aliqn inuenimus phatasia sumpta mi intellis Un in. . de ala te κ. 48. dicit philosophus. Utar aut duo haec mouetia aut appetitus aut inteli s. si
aliquis posuerit phantasiam ut intelli quendam. Si igit phalassia apud phin potionii quodam intellecti, multo magis cogitatiua quae altior o propinquior est intellectui. Et si
302쪽
tu investigabis inuenies , philosophus in sua metaphyliica cogitativa appellat intelligentia Sed locus nunc no occurrit. Juarto dicit chstly intellectus passivus exponitur pro cogitati is non debuit philosophus dicere, me hoc nihil intellistit anima sed sine hoc nihil cogitat.
Sed nec id cogit qm y sine hoc debet referri adite lansiitiuam&ininiculari ad cogitati uanardixerat intellia pal- suum quo cessente cessat reminiscentia, qm ad a, una reministentia concurrunt e sensus interiores V dcclarauimus in epitomate nostro in paruis naturalibus in lib. de meniori, reminiscentia. Et sine quo nihil intelligit anima coniuncta sicut sine eo non reminiscitur. Credit autem Tho. Uaeta. . b. Tho. accipiat ly nihil intelligit absolute, cum tamen accipiat solum pro hac vita. Erat enim notum. b. Tho. ani naa separata intelligit,intelligit sine cogitatiua quae ad parte sensitivam sipectat.
Quinto dicit quod verba philosophi in primo de animate 66. quae adducuntur hic.a.b. Tho di sunt haec. Quare di hoc corrupto non reminisciturnem amat. Non enmaillius erant sed communis dic .adducuntur autem a. b. Thom.
in expositione illius tex. Non reminiscimur autem dic ad insinuandum et quae illic disputauit philosophus hic determi nat sunt extra propositum, quoniam in I libr. loquitur de anima ut distinguitur contra compositum, unde dicit quod non sunt illius passiones sed habentis,hic autem loquit de nobis hominibus cuni dicit. Non remini sicimur. Sed nec id cogit qm ut iam dixit philosophus intendit loqui hic de anima post mortem, quae pol dici homo , quia est principale in nobis ut iam dcm est ex '. lib. ethi. Vnde in i .lib. d hic intendit de ala di non de composito. Et sic. b. Th. adduxit verba illa ad propositum N 6 ergo debemus relinquere expositione.b.Tho. propter has nouas e Xpones, quasti alii tostri reprobauerunt. Quantum ad tertium Tho. Gaeta adducit quinque dicta philosophi. Duo quidem assum ita diruentum tuum. Tria autem glosa quoniam non deseruiunt sibi.
303쪽
Primum pro se est hoc. Philosoplius in t ethi 'riri,
nem licitari secundum quido non siti Us Et
D0i x: ut cognoscat quae hic di non pertine
cum pse. Dicit philosophus in lib. 1 a. meta. te et o Deductio aut optima qualis nobis paruo die illis a sit pira
dum iam haberem ac nos semper illa disponem, id
latauit, moralibus loquitur de Celicitate , Diali stam
admiscetur phantasia,quae cum sit organica alterabilis est Et ideo nullio De psistere non possitaniasin sipeculatione Patet ergo haec duo icta bino concluduitate mortalitat
Sed non fuit necesse ipm laborare in plosando tale dictG
Inus lupra Arist. deuenit incognitionem Oois propria
Riae, dii pias cognouit separas litatem alae in e sendo '
304쪽
Scdm contra se est in lib. a de none aialium cap. 3. Mens
aut de foris est dic Dicit ipse i ly mens non stati ala, sed
pro intellectu agente quem reputat subam separatam. Haec expo est cotra philosophia. Na illic loquitur ordinate de ala vegetatiua qua plantae, o sensitiva qua aiat, Nintellectiva qua homo. Et ponit duasqones. Prima est. Utrum oesate praeterint an nulla an aliqua sic aliqua non . Secunda est. Vtrum oes veniant ab extra ut posuit Avicen. vel es sint in materia ita ch, educant de potentia materiat, vel aliqua de foris veniat aliqua autem non. Et concludit c sola mes de foris Venit. Patet ergos mens sumit pro anima qua homo est homo, at ille a cessus de non clois non staret, in quo ordinatae proceditur ab ultima forma animati ad si praenaam.
Tertium contra se est in. a. meta. teX. - . Ut si est anima
talis non omnis sed intellectus est. Sed nec in isto erat sibi laborandum lassi concedimus spnon concludit intentum cum sit donatis. Sed hoc non obstat ut dicit ill cl. Tho exponens , quoniam illicio erat locus proprius, sed in . . de aia. Vbiit supra diximus determinauit absolutat ira teX.ao chest incorruptibilis. Haec sufficiat quantum ad reprobationem praedictae opinionis. Quantum ad quintum d ultimum principale superest soluere tria argumenta ultra ea quae soluimus contra Scotu, Tho. Gaetan. His enim soluti, non inuenies aliquid noui aut difficilis in tract. Petri Pompon. man tua. philosophi que edidit de immortalitate alae. Nam tota Vis sua stat in . s. argumentis, quorunt, num fundaturin 1. deccaelo sua illud
Onine genuum est corruptibile dic. Etiam soluimus ipsum contra Sco. aliud est. Si in; elligere est phantasia Ac. Et id iam soluimus contra rho Gaeta. Supersunt adhuc tria solueda. Primum. Si anima est incorruptibilis o forma dans esse honii ni, gno est aeterna ut arbitratur philosophus , ergo anime sunt infinite actu, quod repugnat principiis philosophi negantis infinit Lm actu. Ad hoc dicit Herue. in L. quoli. q. Ir.'ci, licet id repugnet principiis Ariso. cum hoc tamen stat non fuisse expraedam
305쪽
smam suam animam ess e corruptibilem, quia forte non aduertit hanc repugnantiam.
Sed pro honore philo phi dico cum b. Tho. in I. contra gent. cap. 8 I. 1, philosophus non probauit in tertio physicorum di in primo coeli non dari infinitum actu nisi in corporalibus. Sed contra, dicit philosophus in tertio physicorum te Xr. 36. Separatum quidem igitur esse infinitiam a sensibilibus impossibile est, ergo nec in incorporeis di separatis concedit in finitum.
Respondeo intendit philosophus per separatum infinitu, Pythagoricum separatum infinitum, quod Pythagoras ponebat esse principium,quod secundum Pythagora est quantum infinitum separatum ab omni materia sensibili, sicut si intaginemur spatiit infinitum extra mundia.Nos aut intendimus de infinito separato secundia multitudine in natura in . tellectuali. In qua utrii possit dari infinitii dicit philosophus in . . physi in tex. Sed fortassis est,rior'o d. lnaturalis si contingit in mathematicis N in intelligibilibus, di ita nulla habentibus magnituti dine infinitu esse. Nos autem intendimus nunc de sensibilibus, haec illae Ex quibus patet
si haec quaestio est uniuersalior spectat a diaetaphysicum vitamen illic non determinauit oppositum. Sed dices immo determinauit. Nam in libr. r. Neta p. inlec. I. sm signatio item. b. Tho. probata concludit non dari infinitu actu in naturis sensibilibus nec in separatis ut videre poteris. Respondeo loquitur illic in eodem sensu quod in . physi. contra Pythagora Nam est quasi idem tex. di quasi eadem verba,&est potius repetitio noua determinatio. Sed pira Rot Frin. 3. physi ex. 37. non dari infinitum in actu in rebus sensibilibus di corporeis concluditirier etiam
in intellectualibus separatis. Sic enim arguita Si datur compus infinitum, dantur duo corpora infinita, qti in infinito uni infinities infinita. Duo autem corpora eis infinita est impote qm Vnum infinitum occupat oia. Sed eadem ratio
concludit in abstractis. St. n. datur infinitum abstractu erunt
306쪽
duo infinita,qm in infinito sunt infinities infinita Sed non possitnt elia duo infinita abstracta,qm infinitum ola cotinet. Respondeo licet eadem ratio concludat de infinito abstracto Pythagorico a est quantum,quoniam infinitum quantum ut quantum occupat omnem locum di continet omnem quantitatem. non tamen est eadem ratio in abstractis
intellectualibus non quantis, quae non habent virtutem occupatiuam. Et si tu aduertes inueniesn, Aristo. in ratione illa arguens contra Pythagoram semper supponit quantitatem. Sic enim concludit in fine text. 37. Sed impossibile est esse actu infinitum,quantitatem. n. aliquam esse necesse est. Secundum est. Si anima post corpus manet, cum sitam persecta utpote pars extra totum, aut stabit extra corpus in aeternum quod est contra Aristo quoniam ponit in uniuerso causias sufficienter ablativas impersectionis. Et praeterea daretur violentum perpetuum contra philosophum in se- .cundo coeli textu 18. Violentum est enim animae separari a corpore aut dabitur resurrectio naturaliter,quod repugnat philosopho, quoniam a priuatione ad habitum non est reuersio. Huic argumento respondetur ut diceret Aristote. qui est extra fidem Concederet igitur quod anima sabit separata in aeternum. Et cum arguitur,quod daretur violentu iri perpetuum,negatur consequentia. Nam violentum propriae est illud quod est constitutum in opposita dispositio ne suae naturae,&habet principium sibi intrinsecum quo potest reduci ad statum suum naturalem. Sic terra esse sursum est violentum quoniam est extra suum Jocum naturalem di habet principium sibi intrinsecum puta grauitatem qua potest reduci ad locum suunt, di est locus deorsum na-turaliter receptiuus ipsius terrae. Si autem poneretur res extra locum suum, di destrueretur locus eius, di non possiet reparari peragens naturale, non haberet principium sibi intrinsecum , quo posset reduci ad locum suum , tale non diceretur propriae violentum, non esset inconu
niens apud philosophuni sic perpetuari. Primo autem
307쪽
sensu esset inco ueniens. Et in primo sensu loqtii philosophusin. a. coeli. Nam temper loquitur de corporibus naturalibus habentibus principium intrinsecum quo postin reduci ad locum suum proprium, stat locus naturalis eorum. Et qm anima separata est in secundo sensu quia no habet in sequalitates quibus possit se reianire corpori, nec datur agens naturale'potens reparare idem corpus numero ideo non inconuenit hoc violentum esse perpetuum, licet non sit propriae Iolentum ut dictum est, nec de tali intendit phs in a. coeli. Tertium est. Si anima est immortalis sipo ositois sit for-nia corporis, ergo creatur di de novo, sed hoc contradicit philosopho in. physico. a tex. 6. sis ad text. Is quoniam vult ab agente a terno dici voluntate antiqua non posse proiaenire effectum nouum sine mutatione ipsius agetis aeterni. Consequentia quidem patet, quia si non creatur educitur de potentia materiae, omne autentitate est corruptibile dis nocreatur de nouo no erit forma corporis quia causa formalis
non praecedit id cuius est forma e X. I 2. meta. te X. I K.
Ad hoc respondent Herueus in primo quolibet. q. r
Scotus in . 4. distin. 4 t. q. a in examine secundae propositionis di concordant, sant in hoc effectus nouus productus ab agente aeterno potest esse duplex Primo qui sit completus in specie di ad sui productionem non requirat nouum sulceptiuum sicut si Deus hodie produceret lapidem. Et sic Aristo. reputaret impossibile talem effectum produci de nouo ab agente aeterno sine mutatione sui Secundo qui sit incompletus d ad sui productionem requirat nouum susce
ptiuum quod quidem producitur a causis secundis 'cum mutatione carum, Ut quando generatur corpus susceptiuii ani-naae, tunc dico ad argumentum G, Aristo. non reportaret
incouenies talem effectum de nono prodiaci a Deo, nec erit necesse ponere nautationem in Deo sed suffcit ponere in susceptiuo. Unde suffcit hanc propositionem esse veram apta dArisO A agente aeterno non prouenit effectus nouus sine
mutatione ipsius agentis vel ipsius passi. idest receptiui. Et in Proposito de anima secunda pars est vera.
308쪽
Aduerte tamen ere omnes philosophi Moderni diciant creationem cu nouitateo sine nouitate in respectu cuiuia cunc effect ns siue completi in specie sua siue incompleti re
pugnare Aristo. Sed de hoc formavi quaestionem. a. meta-Phy. q. s. ubi determinatur ex doctrina philosophi ipsum cocessisse creationem etiam cum nouitate essendi Licet Commen. Vt sibi imponit balio absolute negauerit eam. Tu quaere quaestionem illam si vis super hoc pleniorem habere resolutionem. Puto ad praesens haec sumciant pro praesenti quaesito. Super esset formare rationes. b. Th. in hoc proposito quasladducit in 1 parte. q. s. arti. 6. Sed ut dixi in principio quaesiti quia Sco .in. 4. di. 43. q. a. in examine secundae
propossitionis impugnat eas. Nego iam de sensata in lectura nostra super primam partem,ideo quaereas illic, ne praesens
quaesitum inuoluatur. QO. 4. Si anima intellectiva componitur intrinsece ex
partibus essentialibus quae sint partes realiter distincte.
IN HAC quaestione quam intendo ordinare solum per
modum directorii ut scias te resolvereo defensare viam Thomistic. sic procedendum est. Primo aduerte pro euidentia tituli in partes essentiales dicuntur quarum una est verae potentia altera verae actus, quae est potentia, est perfectibilis, quae est actus, est perfectio, Vel altera est materia, alte, ra est forma. Quaeritur ergo si anima est vera composita ex duabus partibus realibus realiter distinctis, ut e potentia actu vel ex materia: forma. Posita hac declaratione formatur duae conclusiones responsiuae, quarum prima est uniuersalis, secunda est particulariter de anima inbellectiva. Prima conclusio nulla anima siue vegetativa siue senstiua sue intelle ditiua est vel aed intrinsece composite ex materia, forma nec ex actuo potentia ut e partibus essentialibus Hanc probat. b. Tho. in prima parte quaestio s. articu . s. dc nos iam idem determinavimus in I a. metaphy in quaestionibus nostris.
309쪽
Secunda conclusio Anima intellectiva non componitur intrinsece e vera materia nec vera forma, partibus essentialibus. Hanc probat. b. Tho. ibidem di deducit hanc consequentiam. Si componeretur intrinsece, cognosceret tantum indiuidualiter, di per consequens solum insularia di non uniuerΩlia appraehenderet. Postquam conclusionem probaueris aduerte, Aureolus ut recitat Capraeolus. in. a. sen. distin. g. q. a. contra primam conclusionem conatur probare animam intellectivam
componi ex materia di forma, visis ad quartum argumetum probat ex dictis philosophi illam componi ex intellectu possibili vpente in pura potentia, di ex intellectu agente, tactu. Tu igitur vide argumenta sua in Capraeo. n. a. disti. tiq. a contra primam conclusionem, quae licet probat de substantiis intellectualibus abstractis tamen applicantur eadem ratione ad animam intellectivam, cum sit in genere intellectualium. Dimittes autem et dici. S. Gargia mentum quoniasoluentur quando quaeremus de intellectu possibili si est ensactu ves in pura potentia Pro praesenti vero quaesito solues cl. 3'.6.T. 8. Nonum proprie applicatur intelligentiis quae dicuntur se totis intellectuales Auctoritates Comment quas illic adduc: Aureolus aut negabis aut expones ut Caprae. Tu tamen aduerte quod dicta Commen. in hac materia parum Veritatis continentur, propter errorem quem habuit de anima intellectiva. Haec tibi sufficiant pro directione in prae se ii quaesito. Quaestio L. Per quid indiuiduatur anima intellectiva.
IN WA C quaesioneantequam fiat resolutio aduerte
si anima intellectiva non esset forma informative sed ut substantia separata ut fingit Commen eodem modo ii diuiduaretur quo intelligentie, de quarum indiuiduatione ordmam. qt laesio. a 4 in. I a. metaphysi. di determinatum
est ch Geipsis indiuiduantur Uerum quia non sequimur fictionem Commenta sed ponimus eam verae sormam corpo
310쪽
ris Ninibilem materiae, ideo ratio suae indiuiduationis sua
menda est ex corpore ut ex materia propria quam in sormat. Ut autem cognoscas in via nostra resolute quomodo indiuiduatur ex corpore tria principaliter agenda sunt Primo ponetur una distinctio Secundo tres conclusiones responsiue, Tertio de sensabitur via nostra contra Scotum N solvemus rationes suas quas format centra determinatione
quam facturi sumus. Quantum ad prinium aduerte b indiuiduatio animae potest dupliciter considerari. Primo quoad rationem indiuiduandi. Secundo quo ad indiuiduatum esse. qtio ad rationem indiuiduandi voco illud sine quo non indiuiduaretur, quoad indiuidua tumes voco illud quo anima indiuiduata r manet intrinsece indiuiduata tam coniuncta separata etiam et desineret esse illud quod fuit ratio indiuiduationis. Quantum ad secundum ex hac distone pono tres conclusiones in quibus stat resolutio viae nostrae. Prima conclusio .Ratio indiuiduationis animae sumitur ex unibilitate vel commensuratione ad corpus informabile ab ea puta anima sortis ideo indiuiduatur quia habet proportionem dc commensurationem ad corpus Socratis. Haec sic probatur ex doctrina. b. Tho. sicut se habet corpus infor inabile ab anima ad productionem animae, sic ad unitatem numeralem eiusdem Nam productio an iniae non termina tur ad esse anime, nisi quia terminatur ad hoc esse animae qd est esse indiuiduale vel unum numero. Sed corpus est ratio quod producatur anima, haec enim ratione producitur formae vi materiam propriam informet, formatum conuenientem operationem habeat, ergo corpus est ratio q anima producta habeat unitatem numeralem. Tunc vltra. Sed corpus non est ratio, producatur anima nisi quia a portionatur ipsi aiae econuerso. Nam Oprius actus Ipria materia naturaliter a portionantii e X. a. de anima e X. 26 ergo nec corpus est rat o nid uiduand animam, nisi quia nau. tuam habent proportionem, quare dic.