장음표시 사용
491쪽
phetarum vaticinia , & Israeli sunt inserti. Pomquam antim plenitudo gentium in Ecclesiam intravit , Deus respiciet denuo Judaeos hactenus incredulos , & ob incredulitatem rejectos , ac nova atque abundantiore gratia illustratis Iuculentam dabit occasionem in Christum credendi , ut persidem denuo Ecclesiae illi ad quam gentes fiant congregatae inserantur. Sic non proprie adjunguntur gentibus , sed Ecclesiae ex Judaeis collectae, , cujus rex ex stirpe Davidis est caput , dc ad quam etiam gentes congregatae sunt.
AEquesu Sin putat vir Dobiss. ηω id esse magni momenti , 'I' . prius vel posterim Gargelium annuntiatum esse; sed
Li, ae totum negotium consiluere ingratia ad credendum esse sontibur. ce , quam Deus Fudais non dedit , potius gentibus,
uti tari iani credimus. Sed vero , quid de gratia illa efficace statuendum sit, antea vidimus. Ma jor gontibus data non est gratia, quam Judaeis; quod vero gentes promptiores fuere ad credendum quam Iudaei , in causa fuit major in Judaeis perinversitas & animorum obstinatio , qua se obfirmabant, ne hominem a Synedrio suo ut blasphemum damnatum , lac ignominiosa crucis morte peris emptum , Messiam crederent a Deo missum , ejus. que miraeula , quod summae impietatis fuit , potius daemoniorum principi adscriberent , quam virtute Dei facta agnoscerent. Eadem obstinatio in causa fuit , cur Apostolos verberibus ae pugnis ΘSynagoga dicerent , licet ipsorum miracula , Mo- sis , quae in eductione ex AEgypto facta sunt, longe superaverint , uti antea vidimus. Illamix que gratiam , qua multi ex Judaeis &. postea gentes conversae sunt, primum populo Iudaico
ivisse cxhibitam . ncquo translatam ad sqnxos nisi
492쪽
nisi postquam a populo generatim fuit rejecta , magnum est privilegium. Eo enim Deus ostendit , . bona Evangelii , quae Messias adserebat, prius . destinata Judaeis , & non crea municanda gentiabus , nisi postquam Judaei per fidem in Messiam illorum fuissent participes facti. Cum vero per infidelitatem ea respuissent , gratia ita indigne conculcata ab ipsis fuit ablata ac translata ad gentes. Videmus hic in omnibus magnum Iudae Tum prae gentibus privilegium.
CAPUT VII. De sensit Prophetiae Danielis Cap. IX. vers
1 Andem addidi , ut etiam ex Prophetis Viri sensius Es Doctiss. objectionem diluerem, Messiae mortem etiam a Prophetis fuisse praedictam. Hune in finem duo allegavi loca, ED. LI II. & Dan. IX. Regerit hic Vir Doct. quod antea dixerim, Deum Messam terrenum revelasse , ct quod oportuerit , ut sic populus intelligeret crederet. Quid & quo senissu dixerim , in praecedentibus fuse declaravi. Inde colligit, quod sequatur, 'daeos illos textuε aliter intellexisse , ac nunc ab ipsis exigitur; aut quia utrumque compatibile crederent, terrenum Messa re Inum, oe sun am illius a populo destectionem , ct infandam necem. Resp. oniam Judaei terr num Messae regnum exspectarunt, manifestum est , quod loca illa non plene nec persecte intelleinxerint , sed obscuritatem in eo deprehenderint, ex qua plene se extricare non poterant: Neque id mirum I cum ea Prophetiarum sit natura, ut antet
svi impletionem aliqua laborent obscuritate, quae
493쪽
per earum impletionem , quae certissima Prophe-' tiarum interpretatio est , tollitur. Exspectarunt ergo Messiae regnum terrenum; legerunt Prophetias de Messite morte: agnoverunt hic dissicultatem , & haesitarunt circa genuinum Prophetiarum sensum, cujus evolutionem statuto tempore per ipsarum impletionem a Deo exspectarunt, omnibus autem impletis , jam , si praejudicia deponunt rectius genuinum Prophetae sensum , ejus Verba conserendo cum eventu , qui ipsis teste ipso Viro Doct. ad L Num. IV. exactissime respondet, dijudicare & agnoscere possunt. Et Dan. ix. Quod ipsa loca attinet ; in praecedentibus refu- γδ, s, 6- , quae Vir Doct. contra ED. LI Ir. Cap. excepit , & hic repetit. Itaque hie considerabimus selum modo nobilem illum locum Dan. IX. 24, 2s, 26, 27. Septuaginta hebdomades deci sunt super populum tuum, oe super civitatem sanctiarantis tua , ad consumendum praevaritationem, ct ad
miliandum peccata , ct ad expiandum iniquitatem, O ad adducendum justitiam seculorum, ad sigillandum visionem, oe Prophetam, ct ad uingendum san- . ctitatem sanctitatum. Et scies o intelliges ab exitu sermonis ad reverti faciendum, ct ad aedificandum Fercalem usque ad Messiam ducem hebdomada septem hebdomada sexaginta duae , o redibit, ct aedificabiatur platea ct fossa, ct in angustia temporum. Et post
hebdomadas sexaginta ct duas excidetur Messas, ct non es: Et civitatem oe sanctitatem corrumpet populus ducis venturi , ct finis ejus in innundatione , O que ad finem belli decisae desolationes. Et νoboratae pacium multis hebdomada una: ct dimidio hebdomada cessare faciet sacrificium ct munus, ct super alam Aominationum supefaciens , o usque ad consummati
494쪽
nem , ct decisam effundet super se obstupescensem.
Quo Christiani non tantum Messiae mortem , sed& definitum tempus intra quod a Deo mittendus fuit, praedici contra Judaeos constanter urgent. Objicit hic primo Vir Doctiss. discrepantes Do- Discrepanctorum Christianorum de genuina loci hujus erit 'plicatione lententias. Verum luppolito id ita te eirea in
habere , quid exinde concludet φ Locum hunc tium di si- de Messia nihil quicquam praedicere ' Sine ullo
fundamento. Non enim Christiani dubitant, an in Prophetia Danielis praedicatur tempus intra quod Messae adventus determinatus fuit , 8c ipsius cruenta mors e in eo omnes consentiunt e Sed haerent, unde hebdomadarum initium sit stimendum : Quia enim Angelus dicit septuaginta hebdomadas esse definitas super populo , earumque initium inchoandum ab exitu verbi ad reaedificinis dum Jerusalem ; duplex autem ad reaedifieati nem mandatum prodiit, unum a Cyro, alterum ab Artaxerxe, incerti sunt, a quo mandato numerandi initium faciendum sit: Dissicultatem auget , quod plures eo nomine inter Persas regnaverint reges; dc historia saera , quae hic brevis admodum est, ex collatione cum historia pros na, non ita facile illustrari potest. Unde sequitur discrepantes etiam esse debere sententias de exacto harum hebdomadarum fine. Verum non minor est Doctorum Iudaeorum de Iudae genuina hujus Prophetiae interpretationetiarum discrepantia: Quia enim hic per Messiam il- ibi pliedi Ius rem illum Messiam filium Davidis intelligi no- ctum. Iuni, neminem, cui quae in hae Prophetia pras dicuntur applicari possint , reperire queunt. Hine in sententias valde diversas aborrarunt.
495쪽
Rabbi salomon intelligi vult Cyrum , εe postea ,
mutata opinione , Agrippam e Rabbi Levi stim-mum Sacerdotem Jehosuam e Rabbi Aben-Esra Nehemiam. Rabbi Saadiah Gaon , Darium. Vir Doctiss. aliam , uti mox videbimus , explicationem excogitavit. Verum quicquid sit de Doctoribus Christianis , omnes consentiunt , circa nativitatem aut mortem Domini, aut excidium
urbis ac templi , hasce hebdomadas terminari. Et Vir Doct. ipse locum ita interpretatur , totum hoc tempus Israeli concessum ut resipisceret, &e. Ose Scriptura Prophetica de universali populi redemti ne impleretur et Quae universalis redemtio cum per Messiam peragenda sit, quomodo evadere potest,
non etiam hic Messam respici; & scut Deus d terminavit septuaginta hebdomadarum spatium , quo elapso Aα ersalis populi redemtio debuit peragi , non etiam simul intra illud spatium determinaverit Messae adventum , sine quo redemtio illa fieri non potuit' Et hoc est quod nos Christiani semper ex hoc loco contra Iudaeos urgemus. Sed addit vir Doctiis. Deus etiam praedixit , quod cum populis aliter facturis esset , ae Deus exigebat , aliter ei etiam debebat eouingera : quod per capitis seriem usque ad extremam ruinam depinxit. Possem hic jure regerere, quod Vir Docti in initio hujus Num. 6. mihi objicit: Certe non fuit charissimo populo peculiaris favor , ipsi concedere spatium quisgentorum
circiter oriorum intra quod resipiscentiam sieret , totum negotium ιonsistebat in gratia e Daci , cuius υω-
tute infallibiliter ad resipiscentiam adducti fuissent rhmne autem Deus illi non dedit a sed solummodo inessc cem , qua concessa inessMiliter in peccatis absque res piscentia perseveraturum esse sciebat. Cum itaqut ,
496쪽
ut ex eventu liquet , Deus decreverit juxta e plicationem viri Doctiss. non nisi inemeaeem illi dare gratiam , quomodo tempus illud ad finiendum peccatum & praevaricationem datum fuit; cum potius , juxta hanc sententiam , indultum sit, ut interea peccata sua populus augeret , &desectu gratiae divinae essicacis impietatis suae men suram implens ad excidium summopere deploram dum praepararetur Verum ut Prophetiae hujus sensum penitus per- Unctuscipiamus, inquirendum, quis hic per Messam intelligatur. Per Messiuam ducem vir Doct. ait Da - p nium mesem non intelligere Messiam filium Davidis, sed pri- post rediamum Sacerdotem , qui cum post Nehemiam re
sit , utrumque jus ct Ecclesiasticum oe quasi Regium
in populum exercens; qui ideo vocetur DUX ct UΝ- iCTUS: mixto Sacerdotum regimine populus per sexaginta duas hebdomadas variis cum fortunis pers veravit; tandem in medio septuetesimae ultimo Sacem dote Ananeo occiso , additur , &non ei, id est, non
amplius successor aliquis fuit; isque appellatur simpli' citer unctus, non princeps, quippe jam a pluribus
annis regiam potestatem Herodiana domus occupaverat. Multa in hac explicatione supponuntur , quo rum quaedam veritati historiae manifeste contraria
sunt, quaedam valde incerta , & probatu impos, sibilia. Primo enim per Messum ducem intelligit primum Sacerdotem , eumque ait cum Nehemia , post elapsia septem ab egressia verbi ad reaedificanindum hebdomadas , regnasse. Atqui primus Sacerdos fuit Iesus seu Josua , qui rediit cum Sor babete , & mox , cum populus rediisset , Pontificatum gessit 3 ED. III. a. v. 2. Nehemias au- ,
tem invenit Eliasibum Ponuicem, Neb . III. 1.
497쪽
qui fuit tertius , & Iesu nepos, Neb . XII. Io. Non ergo juxta viri Doctissi explicationem , primus Sacerdos post elapsas septem hebdomadas domum restitutus est , nec proinde hic intelligi potest, per Messiam ducem. Nec is ha- Secundo , ait , primum illum Sacerdotem , σhWVςμ' omnes euinsequentes, spatio sexaginta duarum hebd quasi tu, madarum jus Ecclesiasticum oe quasi regium simul in regium. populum exercuisse. Atqui primi illi Sacerdotes longa serie splendore illo quas regio plane destituti fuerunt: vixerunt subjecti imperio regum Persarum, &postea Syro-Macedonum: Illud imperium demum initium sumsit in Machabaeis ; uti in 'osepho lib. xl. xxx. xl II. Antiq. 'daic. clare legere licet: Atqui inter Nehemiam & Iudam
Machabaeum intercesserunt circiter trecenti anni.
Haec itaque viri Doct. explicatio nullo modo cum historiae veritate conciliari potest. Ne jam addam , non posse cum communi Iudaeorum opinione de duratione templi secundi hune Viri Doct. qalculum componi. Statuit enim post elapsas septem hebdomadas , ad necem usque ultimi Sacerdotis elapsas sexaginta duas hebdomadas cum dimidia , & in fine ultimae templum excisum: intercesserunt ergo inter templi restaurationem etiamsi concedamus illud eo demum anno reaedi ncatum & ejus excidium sexaginta tres hebdomadae , seu anni quadringenti quadraginta dc unus: Communis autem Judaeorum opinio fert , quam etiam recenset Rabbi David Ganiz in sua
Chronologia saer profana, ad ann. M CCCXXVIII.
millenarii quarti, templum secundum stetisse annis quadringentis & viginti: Itaque discrimen hic est annoxum viginti & unius. Non hoc annot
498쪽
xem , nisi Iudaei , quando de hac prophetia contra
Christianos disputant , ita morose urgerent , ipsum annum praecise indicandum esse quo hebdo- ' madae hae finiantur , contendantque , nisi illae praecise eodem anno quo Christus occisus est, finiri comprobentur , nihil exinde concludi posse.' Itaque ut & perinde ipsorum calculus exatie respondeat, aequum est. Quae omnia hanc Viri
Doct. interpretationem evertunt.
Sed & alia sunt in illius explicatione valde o, Explicati scura , incerta ac dura. Ac primo quidem, quod per Messiam ducem velit significari alium , quam selluntur per Messiam simpliciter nominatum: Cum orati
nis non interrupta connexio omnino unum eun
demque significari suadeat. Si dicat , unicuiqua diversum temporis intervallum attribui , unum dici compariturum post septem , alterum exscinindendum post sexaginta hebdomadas: Dico id ex textu probari non posse : sed commodius utrumque numerum in unum debere conjungi , ita ut ab egressu verbi usque ad Messiam elapsuraedicantur hebdomadae septem & sexaginta duae. Neque hoc abhorret a Prophetarum stylo , qui quandoque numerum integrum in particulas secant, ut Euch. xLv. Ia. Viginti sicli, viginti
quisque sicli , ct quindecim sicli , minim faciunt. Adde quod Vir Doct. qui tam graviter circa historiae veritatem & temp'rumsupputationem erravit, deprehense suo errore , non poterit aliquem assignare , in quem Prophetia haec tempore hic de-ugnato complementum suum habuerit. Secundo: Durum etiam est , valde incertum, a ruptam hanc orationem , ct non ei, supplere ,
non amplius successor aliquis fuit: Cum nemini extra
499쪽
Ab Anti' quis dii-daeis haec Prophetia est explicata de Meia
partes constituto haec sappletio in mentem ventura sit; sed diuturna meditatione sit inventa , ut ali quod effugium pateat evadendi argumentum ex hoe loco solide desumtum. Tandem , non mianus contortum est, imo ipsi textui manifeste repugnans , quod mgelus praedixerit , datum populos iuginta hebdomadarum tempus ad resipiscentiam, in Scriptura Prophetica de universali populi redemtione impleretur; σ quod Deus praedixerit, quia aliter populis facturus erat , etiam aliter ei debebat continiagere: od secundum Viri Doct. mentem aliud nihil fignificat, nisi, quod Deus hoc tempus qui dem missioni Messiae praefixerat: sed quia se non essent interea conversuri Judaei , rursus illud diastulerit. Nihil simile in textu sacro occurrit: Diricit enim expresse Angelus , septuainta hebdomadas esse definitas. Et tantum abest , ut Deus Messiae adventum distulerit ob non peractam poenitentiam Judaeorum , ut is sit , vel fatentibus Judaeis ,
adventus Messiae finis futurus , ut Iudaeos convertat, eor lapideum auferat, ct cor carneum eis det, &c.
quemadmodum vir Doctiss. passim in suo scripto contendit. ItaqRe praedicit quidem Angelus p puli peccatoris excidium; sed simal Messiae misisionem, & indignam ejus necem. - Saltem vir Doct. agnoscere debet, hane suam explicationem non clare contineri textus illius verbis: neque antecedentis temporis Iudaei eum
Prophetiae hujus sensum cognoverunt: sed conintrarium plane , uti inter alios ex Jesephi historia liquet, qui lib. VII. e . XII. de bello Fudaico ait: lmdaos maxime ad bellum excitavit, responsum erat ambiguum , itidem in sacris libris inmentum ,
quod eo tempore quidam esset ex eorum Albin orbis
500쪽
terra habiturus imperium. Id enim illi quidem quasi
proprium acceperunt , multique sapientes interpretatione decepti sunt. Hoc autem plane responso Ves sani designabatur imperium , qui apud Sudaeam cre ius est imperator. Josephus quidem oracula Pr phetarum de Messa turpi adulatione & pςr violentam detorsionem de Vespasiano interpretatus est; sed interim ex ipsius narratione liquet , Iudaeos ita intellexisse Prophetarum vaticinia , ut tempus adventui Messiae destinatum tunc effluxerit. En quodnam aliud fuit in Prophetis vaticinium, quod adventus ipsius certum tempus , quod quidem ante impletionem aliquatenus dignosci potuit , praedeterminavit , praeter hanc Danielis Prophetiam de septuaginta hebdomadibus, quas, jam aut completas esse, aut saltem ad finem vergere deprehendebant ' Ergo vaticinium hoc de
Vir Doct. autem hic praedici vult, populo rem Resutatis pus hoc concessimi ad resipiscendum, ut Prophetia depopuli redemtione implerentur: sed quia Deus praevia derat , populum se non conversurum , σιs excidium bis praedici, ac per consequens , propterea Messa a ventum dilatum. Ita liquet, alio longa sensu vaticinium hoc ab antiquis Judaeis acceptum , &, si hic illius sensus fuisset , vere , ut Iosephus ait, ambiguum fuisset restonsum. At hic agebatur de re
maximi momenti , de adventu nempe Messae , populique per eum redemtione, aut de adventus
illius dilatione, Sc populi propter resipiscentiae defectum extrema miseria & excidio. Jam ego Viro Doct. repono suum argumentum, quo me in
secundo suo scripto pax. oppugnat , quand dixi Deum in veteri Testamento per ProphetasHb munus