장음표시 사용
591쪽
bus testatum reddidisse, quibus tam Senatus quam populus fidem adhibere tenebatur ; contumaciae contra Deum reus futurus , nisi credidisset. Stenec Senatus decrevit , Isaiae aut Ieremiae scripta esse eanonica, judicium illud penes Senatum nevistiquam fuit: sed solummodo sive Senatus, sive alius qui Prophetarum autographa vidit, eaque ipserum autographa esse certus fuit , testatus est, ea ab ipso Isaia , Jeremia , aliove Propheta esse conscripta: Eo ipso enim divina agnoscebantur, quia ipsorum scriptores evidentibus signis comprobati sunt a Deo esse missi e Neque ulterius quicquam, sive Senatus, sive populus, ad scriptis prophetieis autoritatem conciliandum deceris nere potuit, sed ea omnis a divina missione deis pendet. Populus tantum vel Senatus scriptorum Propheticorum, vel uti depositi cujusdam pretiosissimi, custos fuit fidelis.. Hi ne jam facile colliget Vir Doch. quid ipsi a me respondendum sit ad quaestionem ipsius, Si nune
ad Batavos Propheta aliquis salsus adveniret, . miracula faceret , o novas doctrinas praedicaret; an boc iudicium pertineret ad vulgus , ad nautas , ad mulier curas , an ad me ζ Dico ad omnes e unusquisque. enim suae fidei coram Deo rationem est redditurus ;ideoque cujusque est, sollicite providere , ne deeipiatur. Ossicium meum, omniumque eodem mecum munere fungentium, esset, vel imprimis eavere, ne impostoris fallaciis a veritate salutari abduceremur ; tum quia in nobis minus excusabilis esset culpa; tum.quia exemplo forte ac autoritate nostra plures in fimilem pertraheremus er rorem: Quia autem meum judicium nulli fidei
siue aut judicii regula est , etiam populi , ac
592쪽
cujuscunque e populo, foret, pseud prophetae doctrinam examinare, & non humanae autorii iis, qualiscunque tandem sit , sed solius Dei in Scriptura loquentis , ductum sequi 3 & quen cunque Dei verbo adversa docentem deprehende. ret, rejicere. Si quem hic male judicare credorem , non autoritate eum ut aliter sentiat competilere possem; sed solidis rationibus, e verbo di viano depromptis , erroris convincere conaret; ut ita ab errore revocatus divinae veritati constanter
adhaereat, & in illius fide ac obedientia salutem
Ex hisce ita prolixe de Senatus Iudaici autorita-Judicium te disputatis jam per se liquere puto, infallibile non fuisse ejus judicium; ac proinde, licet os pho hii a
cium ejus fuerit inter verum ac falsum Prophetam tum a Se- discernere, quod tamen pravo aliquo assestu corruptus potuerit contra verum Dei Prophetam judicium pronuntiare , quod fuerit falsus 3 atque ita insontem e medio tollere. Unde porro infero, non fuisse necessarium veri Prophetae requisitum, ut a Synedrio sit receptus antequam populus eum ut verum Prophetam agnoscere ac revereri pbssit. Ex quibus omnibus tandem concludo, cum Do
minus Jesus evidentibus ae omni exceptione majo- ribus signis ac miraculis comprobaverit, . se esse a Deo missum, quod Senatus Judaici, qui ipsum ν ut blasphemum condemnavit, judicium nullat nus ejus autoritatem imminuere, ejusve missi nem divinam in dubium vocare queat Sed fuisse judicium ab hominibus sceleratis, ambitione, ac fastu tumentibus, invidia, ira, odio, vindictae cupiditate , ae hypocrisii plane eXcaecatis , pro. nuntiatum, contra hsminem sanctum, ne levis
593쪽
sima quidem peccati labe aspersum, ae sanctis iis mam vel ipso viro Doctiss. judice doctrinam
annuntiante , hominumque illorum scelera ac hy- .poerisn palam libere & cum παρ-σια reprehendentem: Qui vitia sua ac ulcera ita patim revelariae traduci , atque ita larvam pietatis sibi detrahi, indigne serentes, in furorem ac rabiem acti sunt,& quidvis sibi contra D. Jesum permiserunt, sus que deque habentes qua via ac ratione ipsum e medio tollerent, dummodo ipsi exitium struerent rut ita irae, odio , ac vindictae cupiditati satisfacerent. Gle judicium tantum abest ut infallibile, aut 1 Spiritu Sancto dictatum fuerit, ut nullius nisi ipsius Satanae instinctui, cujus tam scelerati Senatores mancipia fuerunt, imputari possit.
C A P U Τ I. Quod Christus persectiorem cultum pra scripserit quam Moses.
Non mees o ultima hac quaestione iterum repetit Vir si fuit. Doctiss. me non protulisse textum , in quo P Deus disertis verbis permissionem hominibusnia, esse dederit, ut totam divinam legem, praeter mora-nmbram lia , non nisi futurorum umbram esse assirment.
Sed vero, si unscum illud tantum voluerit, an talis textus exstaret, qui id disertis verbis assio mei, saperflua fuit ipsius quaestior Ipse enim satis noverat, ejusmodi textum non exstare. δε-gum ulterius quid sita quaestione intendit ; Nimi. nam, exinde argumentum ducere contra religi nam Christianam, quae docet, ceremonias Legis persectioris
594쪽
l persectioris cultus spiritualis fuisse umbram 3 it
que accedente cultu spirituali ceremonialem, pes- inde uti praesente corpore umbram , debere ev nescere. Itaque ut istius argumentationis Vtia Doctiss. imbecillitatem ostenderem , recto respo di, necesse non fuisse , ut Deus olim, sive per Mosen , sive per Prophetas praemonuerit , cer monias tantum esse persectioris cultus .figuram et Sufficere , ut Deus tempore a se praestituto imm rationem istam faciat persectiorem cultum i
Interim simul indieavi, ceremoniarum cessa- Minoristionem non adeo offendere debere Iudaeos , quia
iam Deus olim latis Indicavit , cultum ceremoniain
um sibi esse viliorem , & absque spirituali sibi dialis. neutiquam placere. vir Doctiss. sibi fingit, quasi
illo argumento voluerim probare, quod liceat assimare , ceremonias legis esse tantum futurorum umbram , easque ut vinas ct inutiles relegara. Sane nihil minus cogitavi quam hoc: Nimis enim manifestum est , licet ceremoniae minoris apud Deum pretii sint quam sincera pietas , eas tamen , quam diu vim Iegis obtinent, obligare: Tota mea via
in secundo argumenti mei membro sita est , quod Deus perfectiorem cultum per Christum introduxerit. . Sed quia hoc durum est in Judaeorum auriabus , ideo praemisi , quod Deus jam olim per Mosen & Prophetas signifieaverit, sibi cultum c remonialem absque morali neutiquam placere et Ut sic ostenderem , non offendi debere Iudaeos de ctrina Christi , quae ceremoniarum necessitatem
nusquam inculcat , sed potius cui tam Dei in spiritu & veritate , quasi illa legi divinae sit adversa νcum potius ad persectionim legis tendat , ac legitiatoris
595쪽
rem cui tum introducere quam M ses, constat ex Deuteron. xv m. Is.
gislatoris intentioni optime congruat , utpote qui jam olim indicavit, ceremonialem cultum per se neutiquam sibi esse gratum , sed commendari perlpiritualem & internum. Quare hoc sensu argumentum meum proponendum foret, & illius vis penitius expendenda. . Pergens Vir Doctis . negat Messitam perfecti rem cultum introducere debere ; idque ex sacro textu clare probari cupit. Sed per claram probationem , quando eam a Christiano exigit, i telligit textum qui disertis verbis id assirmet , c jus probationem cupit. Interim mox in hoc eodem articulo clare , uti putat, probaturus, praecepta legis ejusdem esse perfectionis cum Evangelio , non claris pugnat textibus ; sed ex praeceptis quibusdam generalibus per consequentias longe petitas probationem suam instituit e perinde uti antea vitam aeternam lege esse promissam similibus argumentationibus probare intendit. Hae sunt ipsi in a causa contra Christianum clarae proba.tiones. Argumenta vero Christiani contra ipsuin, quantumvis clara, modo non sint diserta Veteris
Testamenti verba, sunt tantum congruentra , &argumenta totum verisimiliter concludentia; sed re
quirit ab ipse purum Dei verbum. Quam inique,& praeter leges disputandi i Interim si textum
quaerat, occurrit ille Deut. HI 11. I . est seqq. uia praedicitur venturus Propheta, sicut Moses: Antea autem ostendi, non posse esse Prophetam si cut Moses, nisi sit legislator, perinde atque Mosest alias Mose longe inserior esset futurus. . Unis de eolligo, si sit futurus Legislator , perinde a que Moses, necesse est, ut praecepta quaedam tra
das Mosis praeceptis perfectiora: Lege enim jam
596쪽
lata non potest novus mitti legislator nisi perfectiora quaedam jam sancitis adserat: alias non est legislator , sed solummodo legis jam latae approbator, aut confirmator. Sed objicit vir Doctiss. me affirmare, quod Iudaeis Uque ad tempora Messiae
absconditi fuerit antiquum illum ritualem cultum cessaturum , unde concludit: Ergo talis unde id pro tur textus non exstat. Resp. Nulla est consequentia : Non quidem exstat textus , ubi Deus diseristis verbis praedicit, cultum ceremonialem , ut singuram tantum Sc umbram , cessaturum: verum
textus hie dicit, Deum Mosi similem Prophetam, hoc est legislatorem missurum: Qualis autem illa legislationis ratio futura esset , ante impletionem perfecte cognoscere non potuerunt: At quando Deus Prophetam seu legislatorem illum mist, de novam per eum legem revelat, ex hac praedictione satis cognoscere possunt , hanc Prophetae illius missionem optime cum consilio divino , iisque quae Deus antea populo revelavit , congruere I& ex impletione Prophetiae manifeste percipera , quis illius fuerit sensus , qui ante impletionem non ita patebat. Ne iam addam alia ex Propheintis loca , quae ceremoniarum cessationem etiam tacite involvebant , de quibus mox plenius. Objicit porro vir Doctiss tacet Messias totum Iussu divi- cultum moralem inter uim optimis o sanctissimis consiliis in majorem perfectiorem edoceret; se simul rL-ririua- Mesem Dei legem jam inutilem inam pradicaret, lana abr . non perfectiorem legem introduceret , sed aram eius My Petri perficiens, ct alteram destruens , totius disiana legis pravaricata esset reus. Resp. Siquidem Μessias propria autoritate sine jussu ac mandato dia vino legem commonialem ut inutilem & vanam
597쪽
cessare faceret, vere legis violatae esset reus: Dei enim solius est, perinde uti per Mosen populo legem ceremonialem dedit, ita etitam per Messiam perfectiorem legem introducere, & facere ut ad illius praesentiam ceremonialis cesset : quamdiu itaque illius obligatio durat, eam negligentes sunt refractarii contra Deum , & ut tales etiam severe a Deo puniti. Alia vero est ratio , quando Messias jussu divino perfectiorem cultum introducit, &ceremonialem, qui illius tantum umbra fuit, ut jam inutilem, cessare facit ; Deus enim per Mes.siam ab obligatione legis ritualis Israelem solvens,
facit, ut qui nunc eam non observent, non sint violatae legis rei, prout olim fuerant, quicunque ante Messae adventum eam negligebant.
Jussu autem divino Messiam seu Christum docuisse quicquid docuit, in initio scripti hujus fuse ostendi. Praerepta . Verum hic jam ipsam quaestionis arcem invadit: negatque Dominum Jesum cultum: aee.pii, Mosis lege' perfecti orem instituisse, ejusque pro-
Legis. bationem a me exigit. Age ergo perfectiora illa Legis Christianae praecepta proferamuS, quae cum
iis quae Vir Doctiis. hic , & alibi sparsim in scripto
suo de perfectione Legis dicit, accurate conferenda sunt, ex quibus inter se collatis manifeste patebit, quantum Evangelium dignitate Legem superet. Unum autem hic praemonendum censeo,
quod Vir Doctiss. in Hispania inter Pontificios de
Monachos educatus , totam religionem Christianam non ex puro Dei verbo, sed ex impuris Μ nachorum lacunis & pravis ipsorum interpretati nibus aestimare videtur et Hinc est , quod miras non tantum verborum Christi interpretationes, hmente Domini alienas , partim ipse confingit, partim
598쪽
partim ab aliis confictas avide amplectitur ; sed repraecepta Domini , quorum observationem sub amittendae salutis poena exigit, in consilia eum Monachis commutet, quae observare quidem ex iis mi ae pietatis est 3 verum quae absque impietate,& amissione salutis possunt omitti. Praecepta ergo, quae Lege non expressa, sed Circa o Evangelio omnibus praescripta sunt, aut saltem perfectiora in Evangelio, quam Lege continentur, sunt haec. Primo, quae spectant perfecti,nem amoris erga proximum. Lex dum jubet diligere proximum , per proximum non intelligit hominem quemcunque, sed Israelitam i Quod
ex praecepto Levit. XIX. 18. manifeste liquet. Verum est, & amore benevolentiae etiam cominplecti jubentur Edomaeos , AEgyptios , populos que qui se ultro in servitutem dabant: Uerum iste est inferior amoris gradus, neque beneficia proprie comprehendit , sed potius ut a maleficiis a stineant. Religio autem Christiana, seu Evangelium prout , omne populorum distrimen abolet, iquoniam in Christo non est Gentilis oe Sudam , cinis cumcisio ct praeputium , barbarus oe Scota , servus
σ liber, Gol. III. II. Gal. III. a 8. Ita &.indi Diarenter amorem erga omnes extendi jubet ; non tantum fideles & Christianos, ex quacunque natione, qui fraternus amor passim vocari solet, Rom.π-I I. IO. Hebr. X III. I. I Pet. I. aa. & alibi paD
sim: sed & cujuscunque sit religionis, modo opuae auxilio nostro indigeat. Quod manifestum est
ex Gal. I. Io. ubi Apostolus quidem mandat ut maxime benefaciamus domestisis dei; interim tamen praecipit, ut benefaciamus o nibus. Et a Pol. I. r.
599쪽
manisestum est , quod per charitatem intelligat
amorem qui se indifferenter extendit erga omnes. Ita videmus quantum Legi praestet Evangelium solummodo circa objectum amoris , quod omnia of- sicia, quae Lex solis Israelitis praestari jubet , eratendat ad omnes homines. Idque elegantissime docet Servator Luc. x. seqq. sub parabola S maritani, qui Judaeum a latronibus spoliatum ac
vulneratum , & a Sacerdote ac Levita praetereunae neglectum , amantissime fovit , vulnera cur
vit , ac in hospitium duxit. Et officia. His adde ,- quod Evangelium expresse vetet omnem vindictam , ab eaque tam alienos esse nos praecipiat , ut potius parati esse debeamus alteram injuriam ferre , quam jam illatam vindicare. Matth. V. im M. Lex gravioris injuriae vindi ctam permittit , dum permittit propinquo occisi hominia, ut homicidam interficiat , Num. XXXV. I9. Quin & inimicorum amorem praecipit Evangelium, & ut pro maledictis benedictiones rependamus , beneficia pro maleficiis , quin & oremus pro persequentibus nos. Mas . V. ΑΑ, Α . Quid hie Lex φ Mandat quidem Exod. XXIII. 4, s. Si occurreris bovi inimici tui , aut amo πrariti , r due ad eum, &c. Verum , ut dixi, solum respicit inimicum Israelitam, erga quem diutinum ineorde odium fovere illieitum decrevit; non a tem pro diris ae execrationibus preces & benediactiones rependere jussit. Cirea adH- Evangelium adulterium vetans, quemcunque ' eonjugati cum altera concubitum, sive maritata sit, sive caelebs, uti & conjugatae cum qualicumque mas ulo , adulterium esse definit; ut ita quibusvis vagis libidinibus occurrat, δέ sectatores/ suos
600쪽
bos eastitatem servare doceat. Lex adulterium vetans , explicante ipso viro Doct. solum Israelitae cum alterius Israelitae uxore concubitum intelligit. Unde sequitur, vel ipso viro Doctiss. judice . quod lex vagum Israelitis concubitum im- 'pune permittat , non tantum cum mulieribus conjugali vinculo non copulatis , sed &cum alienig narum uxoribus: Quod & vir Doctiss. etiam e presse in colloquio nostro contendit non esse adulterium. Ecce quam lata aperta fenestra inhaena
tae hominum luxurioserum libidini , licet cum gravissima alterius injuria conjunctae. Lex permittit Israelitae uxori, siquidem gratiam Divortium non invenerit in ipsius oculis propter aliquam ditatem , dare libellum repudii , D t. XXIV. quin & permittit polygamiam , uxorique aliam
superinducere, Deut. xx I. I s. Evangelium autem matrimonium ad priorem suam integritatem reducens , divortium extra causam adulterii non tantum illicitum pronuntiat, sed&, si uxore e tra causam adulterii dimissa alteram quis duxerit , adulterium committi docet: quo ipso uni marito unam tantum concedit uxorem ; si enim plures habere haud illicitum foret , adulterium non committeretur , si altera ducatur, uxore priore extra adulterii causam dimissa. Scio excipi, repudii libellum esse remedium occurrendi multis in commodis , quae ex discordi inter maritum Se uxorem cohabitatione facillime oriuntur et Et apud Christianos , ut istis medeantur, etiam in usu esse separationem quoad cohabitationem Athronum. Verum exinde liquet, divortium alia quatenus repugnare persectioni matrimonii , & ,