장음표시 사용
251쪽
1 s T V n I I Naturamque hominum penitus, penatusque Iocorum Mutari, oe sanctos extemplo exmrgere cutius. O nis me implicitum teneat cbarisima con uxNostra domi, ct Digiles curae, sobolesque ruenda, Et studiis ornanda decentibus, omnra nosrae
Tempora percuperem recum traducere vitae,
Grex sancte, oe sceleris pure , o vitae integer , UDVobiscum toto laetus consumerer aevo.
Huc ego Pierias docto de vertice musa Parnasti, Pindique, o sacro fonre vocarem Pegaseo, hic castas agitiarent usque chorea
Mecum, hic arguto mulcerent aethera canID.
Hic canerem egregias dulci modialamine lauris , Christe , tuas, quamvis longo tua gesta Poetae Exsuperent vires, atque ingenium intervalla. Tum caussas rerum occultas scrutarer abun Vobiscum, dulces animae . Hic ego dicere postem, Omnia purpureis vernent cur foribus arva Vere novo: rigeant rursus cur illa pruinis Cedente ab noris tune Phoebo longius oris, Ad modo compertos Hispanis classibus orbes Audaci Genuate auctore r precacibus A ris Muae sit materies: celpis quid nubibus imbres Exprimat: aut tandem lapidescat in aere grando ua ratione r quilas Titan sua tamina canos inculat, oppositae denso cum corpore Lian Deficit, o media horrescunt in tace tenebrae. Depictum modico tam vastum in pariete mundum Proferrem ἰ quantum Phos, Tanaisque nivalis
Prolyci, canerem, distent ab origine Nili. Pervigil at me cura domus, sobolisque renellae
Hie prohibet placitam, ut cuperem, deducere vitam. Coenomanum S revocer quamvis ad moenia rursus, Nunc ubi nos pubem Latiis , Graiisque Camoenis Excolimus, vobiscum animo tamen usque morabor .
Semper ero bis totus, semper memini' iuvabit Tam dulce bospitium, Oenient oblivia vori Nulla mibi, semper menti bene 'a manebis
252쪽
Frons Leta, ct vultus laetus, quis aera tristem, suisque serenatis Liguris saxa invia Bobi .
Viuite felices animae, aeternumque valete.
Libellus , ex quo haec desupsimus, una simul com . pactos habet duos alios ejusdem Matii libellos , priorem Italica lingua conscriptum , quo Matius , Academiae suae nomine usus, maledicar cuidam Epistolae adversus se ob Symbola quaedam Astensia , quae carpserat, evulgatae respondet ; posteriorem vero Latine exaratum , quo Artium liberalium dignitatem propugnat contra quoidam temere autos assirmare, sordidam ei se professionem disciplinarum, quas ipse Matius docebat, ac proinde Ludovicum Aretaeum ejus filium in Collegium Medicorum Alexandriae recipi debere , vehementer negabant, etsi de eo admittendo fidem Cardinali Paravicino illius civitatis Episcopo dedissent. Adversariorum suorum verba haec fuisse Matius refert:
Fidem Candinali dedimus; mutare septentiam in manu es inofra . Mutius pater, ω filius bene meriti sunt. At prior, potiorque ratio Collegii e I, oesudium ejus legum.
Desiluitur Marius multis partibus necessariis . Earum gratiam vel millies rogati, oe polliciti, nee facimus, nec facturi sumus . Neque commendatio Cardinalis vim voluntati, quie etiam in equo Pbalaridis libera es, oe cogi non potes, debet adferre. Eam Apologiam , seu Propugnationem Matius inscribit Philippo Hii paniarum R 'gi , de Mediolanensium Duci, & sub ini tum si Ariatur, se in nobiliss-mis urbibus, Biixiae primum in patria sua, deinde Asiae Pompejae , Ticini, & demum Alexandriae publico
253쪽
docuisse, & ex disciplinae suae ossicina, ubicumque docuit, doctissimos , & praestantissimos Viros prodiisse, eos quoque , qui filio suo tunc adversabantur, quique a se , suoque filio tam in Collegii petitione , quam Omni honoris, & illecebrarum genere culti , ab ipso didicerant, quidquid haberent literarum. XII. Diomedes Sala, Brixianus, illico in Taygeti Col lectione subjungitur Jo. Mario Matio, ejusque affertur primo loco distichon , dein tetrastichon, ac postremum octastichon . Publium Franciscum Spinulam , de quo superius dictum est , tam distichon , quam octastis
chon mordent, nam ita se habent: De Torquato, cui Spinula Epith. inscripsit ..
Torquati iacet hic eorpus , nomenque sepultum, Horam anum extinxit Spinula, mors aliud. Tu ne igitur credis laqueos fore vincula Amoris, ornite, quos otharae nessitis mella tuae δFalleris , illa tibi praedicunt improbe lethum, Tale tuum nexo gutture funus erit. Ad Hippobtum Corsinum. Ver quot habet flores, pisces mare, siuera caelum' Tot fimul, atque aliis uotibus ipse nites. Sed quia nos dextro meditatu Apolline carmen Spinula, virtutes non capit ille tuas. Ut tamen ingenui det munera Mecornatis, Ille tibi tumidum condidit ante diem. Elo tibi tumulum vivo e procul omen abesto, Nunc ,. Corsine, tibi uinula, ait, morere.
Haec ipsa argumenta a Diomede Sala tractata, Taygetus quoque non solum tractavit, sed, quod ad Spinulam spectat , in Epitaphium ab hoc conditum de
254쪽
Aufidio ita lusit, ut Diomedem Salam exscripsisse videatur. Scribit siquidem, Aufidium, quod ejus tumulo titulum inscripserit Spinula, bis periise , & alio Epugrammate eundem hortatur, ut musis vale dicens se penitus nihil scire fateatur , nam hac ratione evadet
Historicus cunctis verior Hisoricis . Quod vero spectat ad Hippolytum Corsinum, Sacerdotem, Juris Pontificii Consultum , Epitaphium eidem conscripsit ipse Taygetus, & praeterea fusius praeclarissimi illius Viri laudes persecutus est in Ecloga, quam inscripsit Cors nus ad Paulum Soncinum J. U. Cons. Patritium Brixianum . Ea ita incipit:
Ad Patrii Melia ripas , dum Sirius agroyFindit, ct infausto mortales fidere torret, Corsinur nemorum decus , ct solatia ruris, Clauserat in caecam morientia Iumina noctem. Ergo omnis cineri facturus busta sepulto Pastorum de more pius convenerat ordo suos inter Daphnis , Latii quem earminis usum Phoebus , ct argutae docuit modulamisa cannis , Ante omnes socii letbo concussus adempti, Prob dolo 9 incubuit busto, crinesque cupressu cinaetus, rates effudit pectore quesus me ades, o Musam non dedignatus agrestem, Iustitiae caumen, Phoebique, ct Martis alumne, Soncine , extincti sortem miseratus acerbam Da lacomas, nec enim credo tibi gratior alter, suam nuper Corsinus erat , meminique, solebas Praestantes laudare artes pastoris, oe acre Ingenium, ac dulcem se .es miratus avenam.
At prae omnibus Taygeti carminibus hic locum habere debet Epigramma, quo Salae nostri Poesis magnopere commendatur.
255쪽
Diomedem Salam cicad . Occultum. Te, Sala, Hetrusco ferientem carmina plectro, Laudat in indigenis corniger Arnus agois. Te , Sala, Ausonii ducentem robora Mustu, Miratur flavo obris ab amne pater. Tu Sala, oe Latiae dectis es, Tbustaeque camaen ,
Ergo quid cessis e ria age, sume bram.
XIII. Ad exhauriendam Io. Antonii Taygeti, quam ad manus habeo, Collectionem, unus mihi superest
Taygetus ipse, reliquos enim omnes Brixianos Poetas in ea comprehensos, aut suo jam ordine recensui, ducto exordio a Caesare Duccho , aut illis praeposui, Videlicet Stoam , Boniadium , Theanium , & Siccum , quorum famam satis illustrem Taygeti Collectio potius invenit, quam secit. Danielem vero Ceretum, cujus Poema Satiae inscriptus, nec non Elegia ad Beatam Virginem , in Taygeti Collectione comparent, jam pluries memoravimus , dum occasio se obtulit versus ejus ex libello manu scripto de laudibus Brixiae recitandi. Quamvis autem Poeticam Jo. Ant nil Taygeti venam nonnulla ejus carmina superius allata jam nobis ostenderint, nova tamen hoc loco asseremus, vel ex ea Collectione, vel ex alia Academicorum Occultorum jam pariter laudata , quae scilicet Brixianae literaturae illustrandae opportuniora videbuntur. Quinam fuerint Academiae Occultorum PrimateS,
Taygeti ad Alphonsum Capreolum, & ad P. Antonium Soncinum , subsequentes versus nos edocebunt. Ad Alphon m Capreolum Comitem, Acad. Occult. Te te Maronio juvenis dignitimo plectro, Quem mille Hetriasta celebrant testiaene rates; se
256쪽
Ipse etiam numeris laudarem, Alphonse, Latinis ἐSed me magna nimis conantem exterrita linquit, Pondere ne laudum procumbat Musa tuarum .
Nam ' prisca domus, Majorumque incola virtus, III irat seros ventura in secta nepotes, Quis te nobilior, quis prole illustrior alta, A bonse, beroum genus, ct Diis aequa propago δClarus Avis , Atavisque nites , atque hinc tua late Atria priscorum decorantur imagine Patrum. Floruit hic Phoebo, oe Musts; hic moribus aureis; Ille fuit patrii quondam pars m na Senatus Hie bello insegnis Venetum victricibus armis Praefuit, or lata populos ditione subegit. orc.
Nil igitur mirum, s noster flagrat Apollo
Te canere , oe doctis tua nomina rexere chartis. Sors tamen ipsa aliquos mittet placid fima rates. Qui Latia freti cithara tibi carmina condant Dignius , atque suis caelo te vocibus aequent. Et te Bornati testudo , vel aurea Ducchi Caesaris ora canent, Quaerembi aut Musa diserti. Quod si forte tuas, Alphono, attingere laudes Humanae nequeant vires , re Delius ipse, Delitis ipse, bra meritum celebrabit ebur , . Divinum miscens carmeu , quo De solebat Dicere terribiles Iovis . Enceladique tumultus, ISic tua perpetuis indabit nomina fastis. Ad P. Ant. Sominum Corvinum Furecons. Acad. Occutis Dum cultum olbara condebas carmen Hetrusta, Soncine, in Disis edite Pieriis,
Mirabar dulci mentem flumina cantu, Ducentem er blando saxa, ferasque sono.Quin te laudabaηt M , laurique coronam Nectebat capisi Delius ipse tuo. Ptiblica sed postquam vigilante negotia cura Suscipis, atque tibi sumpta severa roga est ,
Non secus absentem mater gemit anxia natum,
257쪽
Te metuunt sacrum deseruise Chorum. Ab ne crebra fori secteris jurgia, ne suciEternui Phoebi , Thespiadumque dolor. Exstat utrumque hoc carmen in posteriore Collecti ne, scilicet Academicorum Occultorum carmina complectente. In priore autem, quae ipsius Taygeti studio carmina Praestantium Poetarum comprehendit, adest Epigramma , ex quo Occassionem sumemus , aliqua proferendi scitu utique digna , & ad Brixianae liter
turae decus magnopere conducentia.
Ludovicum Callinum Iur. U. Cons. Patritium Brix. suam debet tumidis pelagi servatus ab undis 'Ibndaridum fausis Nasita fideribus, Tam tibi Tametus , qui se, Calline, fatetur cuicquid is est , totum muneris esse tui. Ille etenim quoties ingenti fluctuat aestu
Curarum, ac vasto mergitur Oceano, Ipse venis, clavumque tenes, navemque gubernas, Incolumemque cito trans maria alta vebis.
Hinc felix, quaeque ipse facis, grata otia adeptus,
Pieriis optat te celebrare modis .
In ens sed laudum pondus, Vir jumme, tuarum Languida non hujus ferre Thalia potest.
Nune sume haec, minimos ut iburis sumit acervos omnipotens hominum, coelisolumque pater.
Inter Epistolas Italicas M. Antonii Flaminii in Cola lectione Manutiana, & aliis , una adest ad Ludov. Ca linum plena utique bonae frugis, quae fusius persequitur ea ingenii , ac doctrinae praestata, quibus instructos esse decet politiorum literarum Doctores, quaeque, si in illis desiderentur , quod plerumque accidit, in causa sunt, ut pueri tempus in Scholis frustra terentes, inde Diqitigod by Cooule
258쪽
POETICA . 243 inde 'exeant literarum , Omnisque omnino eruditionis expertes , absoluto etiam studiorum curriculo. Monet propterea Flaminius, nihil utilius a plerisque Professi ribus effici posse, quam si, longius amandatis Scriptis proprio Marte compositis, non alia discipulis themata exhibeant, quam ex Cicerone deprompta , quaeque ab
iis in Latinum sermonem conversa, teneras eorundem mentes ingenuo , ac nitido illo dicendi genere , quo divinus Orator maxime excellit, informent ; cavendumque, ne imitandum illis proponant, seu Erasmi, seu Melanchionis , seu nonnullorum Italorum stylum , qui Latinae linguae pulchritudinem , propri tatem, elegantiam, puritatem, ac copiam prorsus ignorant . Haec Flaminii Epistola ad Calinum nostrum, mirum quam valde arriserit Bartholomaeo Riccio Lugiensi , nam ad ipsum Flaminium scribens Epistolar. lib. s. testatur nihil sibi jucundius accidere potuisse, quam ut editae sint Flaminii literae illae , quibus a Calino qua ratione filius suus in politioribus literis institui debeat , pereleganter demonstrat , nam eam ipsam viam se in suo Ferrariensi Principe instituendo sequi profitetur, multis licet irridentibus, frontem comtrahentibus,, ac palam etiam damnantibus, quos numirum pudet a pervulgata via, longissima utique, oc. barbara abduci Scripta est ad Ludovicum Calinum Epistola illa a Flaminio ea quidem de causa , ut Mutius ejus filius egregii ingenii adolescens, bene, ac sapienter erudir tur . Mutii Catini nomen, & eruditionem celebrant
Pauli Manutii Epistolae, nam ad Franciscum Luisinum H li 1 scri
259쪽
scribens Manutius Epistolar. lib. 1. de Catino haec hahet : Calinum, puto non nosti, qui clarissimum juvenem Alosum Cornelium , singularis viri Dannis Cornelii fhum , is C rum issulam siecurus, tertium jam annum abes ; sed mibi Me, velim, credas affirmanti, ea bona, qt magister tuus Apisoteles laudabilia esse dicit, omnia ferem illo adolescente aut esse jam, aut brevi, ut ego auguro , futura ; rogatque eundem, ut & ipse in consortium recipiatur cum Calino,&Amaltheo, eloquentiam sinquit tres optimi adolescentes, aetate fere pares, concordi sudio,
sicuti pulcberrimam virginem, diligite ; quod se me etiam hocium recipitis , oe rivalem in boc amore fertis, erit pr.eclara consensio , ct Latinae linguae formam, quam 'perioribus temporibus turpi barbaris vitiatam, nunc cognoscere vix posumus , pos bac, ut opinio mea fert, inta
Ziam , illibatamque tuebimur. Joannem Baptistam Amaltheum , & Franciscum Lui sinum, utrumque Forojuliensem, adhuc juvenes Lilius Cregorius Gyraldus de Poet. nostr. temp. Dial. 2. & ipse commendat, ac bene de iis sperandum scribit, aitque Amaltheum Venetiis apud Lipomanos juventutis institutorem agere, itidem Luisinum adolescentum Corneliorum , huncque inter caetera earmina scripsisse Epodicum de suo ipsius die natali Horatianis numeris ad Calinum. Trium Amalia theorum carmina recitantur in Collectione Ioannis Matthaei Tos cani. Mutius hic Catinus, de quo Manutius, ad Archiepiscopatum Jaderensem ascendit, quem postea cum I teramnae Episcopatu commutavit. Eam migrationem Calino gratulatur Paulus Manutius Epistolar. Itb 7.eIi que Diqiliam by COO' L
260쪽
que respondet Calinus Epistola, quae re paritur inter itilas Clarorum Virorum saepius citatas, fassus, quod prudenter, & amanter scripserat Manutius, se ipsum magnopere gaudere, quod quum vix bidui intervallo ab Urbe abellet amicos suos aliquando visendi, sibi minime defutura foret opportunitas,si inquit cum bac iter facere contigerit , ad bospitem maluerint, quam ad eas ponem diCertere. In ea Catini nostri Epistola legitur vere aurea sententia Christiano homine , & sacro Antistite admodum digna, quae hujusmodi est : Opex, dignitatem, amplitudinem, oe reliqua hujus generis commoda , equidem baud tanti facis , quin illis carere facile possim ; sepiusique mibi venit in mentem , me j modi personam a Domino impositam sustinere , ut penitus persuasium mibi esse debeat, si cui baec de sint , magno eum oscii onere levatum esse: si quidem laborandum sit , ut
quae ipse bona videantur, nobis etiam bene eveniant. Puo in genere quoniam paucissimos reperias , qui graviter non ostendant, oe qu.e ad beneficentiam , ω sublevandos, ornandosque homines parata babent instrumenta, iis recte stantur ; qui sibi polliceri audeat , fore , ut, cum barum rerum copia circumsuat, tam deicili, ct lubrica via ,
sine casu , aut prola one aliqua ingrediatur , nae ille amens potius , quam arrogans, si, quod sentio, velim dicere, babendus sit. De Mutio Catino , ejusque Scriptis fusius disserendum erit in postrema hujus operis Parte, cui sacra re servavimus . Ioannis Antonii Taygeti carmina ali