장음표시 사용
191쪽
tedupli eatiuo , in quo etiam sensu dicitur in
semialo Athinas j rima rationalis .cst caro unus Ut , omo cxa tamen in sensu materiali id dici non possct,sed υ Dum arulas .homo autem est suppositusn terminans humanitatem constant E ex corpore,& anima Sie ut ergo illa propositio, ho
mo es compositus ex reore ,stanima, vera in
usu proprio,quia vox homo ex usu hominu potest facere sensum sormale. Sie illa propositio, Chrι putes perIoua coo0ita, est vera in sensu proprio, uia ex eo de viai vox Christio potest facere senum forinale,dc supponere recluplicatiuE pro ro-
o coposito. Caeterum sie ut loquendo de subsistentia hominis n on posset diei simpliciter,& sine addito, esse compositam ex corpore, & alii-ma,nec loquendo de Petro,qui est albus,potest dici, quod Petrus sit compositu acciderale, quia tunc non si imus sensum formale sed pure materiale; si eloquεdo de Uerbo, aut filio Dei, non debemus absque addito dicere, Verbu/spesna. Αοsia ex duabvi mus Deι est coponrus, quia hae etia propositiones non faciunt sensum formale, sed materiale qui salsus est, ut monuit bene Suare E ficta ieci. 4. i r siue,quod non Pr.ecedit,quando loquimur de persona Christi, quia lub his terminis potest facere susu formalem.& significare iJε, quod istur,ut dictu est. to. Contra haec tamen restat duplex dissicultas. Dυλι. k ff. Prima est, uia si post unione Verbi cum huma.
eislia ei a nitate rosultat persona Christi composita; ergo resultat aliq Ia persona, quae non erat inrea. nam erat sollim persona simplex, nunc aute est
persima eomposita ; ergo hete distinguitur saltε in adaequat E ata illa,tan qua includens ab inclusa,&per conleques in Christo possumus distingue
re duas personas, unam . quae erat ante es eram compi si am quae postea resultat.
comp si am quae postea resultat. Huic diis euitati post varias solutiones te eatas, resp5det P. Suare Σ-9. Ad disicultate esse quide personam esse illud eopositum, quod resultat per unionem non tame esse aliam per nam a persona Verbi, quae erat antea: quia illud eopositum distinguitur a persona Verbi, quae erat prius solum ratione naturae humanae, quam addit: additio aut e naturae non susscit ad constituendam aliam personam.sie ut in diuinis una persona licet distinguatur ab alia ratione personalitatis: non tamen est alius Deus, quia non distinguitur ratione naturae: sic Eeontrario
in praesenti, licEt hoe compositu λistinguatur 1
Verbo secundum se non tamen est alia persona, quia sola n distinguitur ratione naturae, quam luper addit,non ratione personalitatis.
Sed contra hoe urgeri adhue potest dineuitas , quia si illud eoncretum est perina,& non est alia persona; ergo est eadem, quae erat antea , ergo haec potest praedicari de illa,
de e contra ergo possumus dicere, hoc concretuest illa persona , quae erat prius, εe illa persona
simplex, quae erar, est hoc concretu, quod resultauit per uniorum. Consequens aute est salsum,
quia de Verbo seeundum se n5 possiimus dicere,q d sit hoc concretum In recto. Hoc argumentu eodem modo fieri potest in aliis coneretis accidentalibus .nam alba etiam inquἀtum albu est albu. Et qui de in quantum albuςst concretu accidentalec peto ergo, an si idem
assium,quod praedicatur de Petro,an aliud rsi est idε album ; ergo possumus dicere, Parras es Mealbum'pradicMur de tacreto acciatiniati reduplicatiue, & per consequens Petrus est concreta
Meldεtale quod est illud album; si vero est aliud
albu. ergo in Petro sunt duo alba: quod idem argumentu fieri potest in aliis concretis, v. g.Visum quantu visum est visum,vel ergo est idem visu,in quod praedicatur de pariete, vel aliud3Si est idem; ergo paries est concretum ex subice ode visione .si verδ est aliud; ergo est duplex visum, scilicet paries,& rursus illud concretum, quod etiam est visum diuersum a pariete.Demque eadem est dissicultas in aliquibus coneretis substantialibus quae significantur ad modii accidentalium,v. g. natura subsistens, quae quidem in quantu subsistens, est subsistens; vel ergo est idem subsisteς,quod dieitur de humanitate, vel aliudὶIdem esse non potest,quia humanitas non est concretu ex natura,& subsistentia; illud aut εsabsistens est concretu, clim sit natura subsistes reduplicatiue ut est subsistens: erit ergo aliud subsistens,dc per eonsequens datur aliud subsistens praeter naturam subsistentem. Ad totant ergo diis cultatem respondendu videtur post unione hypostaticam resultare quide Diti L l.
persona composita, quae persona coposita prius ιαν --.non erat non tame resultare aliam persona simpliciter, sed aliam secundum quid,scilicet personam compositam: sicut per albedine resultat Pe
trus albus, quod antea non erat, non Iamen reis
sultat alius Petrus simpliciter, sed aliud secundum quid,se ilicet Petrus albus. do vero uris ges, quod persona e5post quae de nouo resultita est verὸ persona; ergo vel est eadem, vel alia. Respondeo , quod si strictὸ loquamur, persona illa composita ut sic, non est dicenda persona simpliciter, sed persona coposita cum enim re duplieet supra aliquid additum personae, no est sola persona,sed persona,& aliquid aliud: sie etiaPetrus albus, ut Petrus albus, non est in rigore Petrus simpliciter, sed Petrus albus, quia per illa reduplicationem loqueris de aggregato ex utraque parte , Vgregatum autem ex utraque parte non est una pars, sed utraque simul; quate mcut non possumus dicere , materia, o forma es lmineria; nec Petr- er Paulus es Petrati ; sic nee lpotest dici, aggregasuo ex Ptira , ct albedines Hi I, neque etiam, stricte loquendo, diei debet, Petrus albus in quantum Petrus albus es P trus, quia hoc esset praedicare una partem de t to, seu de duabus Similiter ergo persona Verbi, ut est persona terminas humanitare,non est pc
sona Verbi solum, sed persona Verbi,& aliquid
aliud, ac per coseques loque do de personaverbi sub ea re duplicatione ,seu prout est iam persona composita,no debet diei persona simpliciter, lesine addito, sed persona coposita, quae quidem, loquendo in eoclem sensu stricto, non est,ut sic eadem persona, nee alia simpliciter, quia ut sic non est persona simpliciter, sed persona composita: sicut Petrus albus ut Petrus albus non in Petrus smplieiter, sed Puttus albus. Dices, album in quantum album essentialiter est albuni; ergo simpliciter est albu proprie,& in rigo te; vel ergo est idem albu, quod vice-hatiar de Petro, vel est aliud album, & sie erunt iam duo alba diuersa, quod idem videtur procedere de persona. nam si album in quantu con- l rerum l
192쪽
est simpliciter album, persona etiam copolita iiiqiratu peri na coposita erit simpliciter perlbna. praeiadisuri Respondeo, album . Ut dixi, possie sumi dupliciter,iuilicet Ipecificatiue,& reduplicatiu)upe Cilica tute, seu ni terialiter signincat subiectum solum in recto,seu id, quod habet albedinem, di in hoc sentu album in quantum album no est et album . quia album redus catiue non est lubie ctum habens albedinem: redtiplicatiue autem, seu formaliter significat utramque partem in rc-cto;&hoc modo sumitur in illa propositione, taex parte praedicati, quam ex Parte Habiecti, de ideo es h vera, quia facit hunc te viri, album inquantum album est album reduplicariuὸ sumptum. trunc autem no sequitur csse duo alba simia pliciter, quia album reduplicatiuc acceptum noest album simpliciter,sed cum addito, scilicet album reduplicatiuE;& per conleouens non sunt duo alba specificatiue & materialiter, sed unum specificatiue, & materialiter . atque aliud reduplicatiuE, quod distinguitur a primo tanquam includens ab incluso. Denique totum hoc non probat de persona,quia lices album in quantum album sit essentialiter album, &persona composita,ut talis se etiam per tra composita non tamen sequitur, quod persona composita ut talis sit persona simplRiter. ἐκ absolute,led iolia quod sit persona compositavit cui nec sequitur, quod Petrus in quantum Petrus δbtri sit Petrus, sed
quod sit Petrus albus.Concedimus ergo,per nam Christi ut per tram composita esse pet nam compositam,non tamen sequitur in rigore,
M stricte Ioauedo. quod ut talis sit per na iuripliciter,& absolute,& percosequens nec sequitur,esse eandem , vel distinctam personam simpliciter a persona Verbi,quae erat prius. Dixi tamen, id non sequi ex vi illius exempli aut illius argumenti,quia lieci id non sequatur ex illo argumento, adhuc libenter cocedam illam propositionem, personam Christi eompositam; quae resultat, esse personam simpliciter,&-α- nda. absolutE. Pro quo aduerto, illas, de s miles propositiones posse reddere duplicem sensum Primus est, quem diximus,quod scilicet reduplicatio ita fiat supra utramque partem compositi,ut praedicatum en cietur,quasi identificatum euutraque parte; Quasi dicas, utraque pars, scilicet Petrus,& albedo est Petrus habens albedinem;
quil sensus est salsus, ut dixi, de in codem sensuerit salsa illa propositio letiana seposita γνυξι
est prasena, quia est dicere Heryona est alia pars es pms . Alter veris sensus est, ut per copulam es non significemus identitatem adaequatam 'nter utramque partem positam ex parte subie- , & alteram positam ex parte praedicati, sed solum identitatem inadaequatam, seu inclusionem, ita ut sensus sit, persona composita includit,
seu non excludat rationem personae : μι- asininquantum Petrin inus est Petrin. id est, in ἀρ esse Petrum .licet non includat id solum,& adaequa te .qui lenius licet non sit ita strictus,non in tamen alienus, sed aliquando usurpatus: sic enim dicimus, Christus ut Chri ius est Deus , licet non
sit Glus Deus sed potius nomen Christus sit no- me compositi ex Deo,& homine ut dixit Athanasiis in symbolo, Deus, ct homo unus est Chrι- fui. Sic etiam dicimus,homo quatenus est compositum physicui habet materiam primaatem
P.Danae Lingo de Acarnat. homo quatenus habet potentias, habet intellectum hoc est ut sic intelligitur, habere in Meria primam,intelligitur habere intellectum, licet ncillum. in eodem ergo sentu dici potest, Christum quatenus est persona composita, esse personam, id cst, in eo conceptu ilitelligi,ut persoriam, non enim potest intelligi ut perlbna copo sta,quin eode conceptu intelligatur esse Pcrsonam,ut constat,licet non intelli eatur id sora sed
aliquid aliud Et haec de prima gisti cultate.
Secunda dissicultas contra superiore doctri- IS nam elle potest quia si loquendo de verbo,non Dimulaviosi uinus simpliciter,& line addito die ere, Veria δε um est Peryona eo potita, sicut nec dicimus de Petro albo, Petrus est compositum accinm. e , ergolicut nec quado producitur, aut destruitur albuvi albu, dicimus Petrum produci, aut destrui uicnec quando generatur humanitas. vel moritur, poterimus dicere,Vertaim, aut Deum generari, Vel mori: eo loquens aut ε est salsum, ut constat. Probatur sequela, quia gen crari, vel cDrrumpi conuenit toti c5posito,ut compositu est,no singulis partibus secundu te; ergo sicuti si dicimus, Verreum est compositumile nec debet dictilenerari. vel mora quod est proprium compositi. Respcuadetur negando sequela. nam licet no O--- admittantur illia propositioncs, Verbum incipit esse Plimbum d sinii esse,ut infiὶ videbimus;quc Videmur significare, verbum antea nulla habuisse esse, vel postea non habiturum esse; concedit tut
bus non significatur Verbu esse compositu, vel non habuisse antea aut non habitum postea aliquod eue, sed ibi u sigilificatur ipsis accipere,ves amittere de nouo aliquod clati,quod verum est, cit aecipiat de nouo esse homine, & perdat elle homine, quado moritur humanitas. Est aute dinseretia inter has propositiones,de inter illas, I e
vel aestruitur albedo Petri,quς quide sunt salse.
na albedo quς producitur,vel corrupitur,no cε-stituit ilia perlona,ati ideo pei adue tu,Vel recessum illius no acquirit nec amittit illa persona aliquod esse suu humanitas alite constituit hanc periona Christi, atq, adeo quado humanitas generatur vel moritur,veru est ditere, quod persona Verbi acquirit,vel perdit aliquod esse pertinens ad illa persona: quod significamus,du dicimus,Vctbu generari,vel mori I nec enim generari, vel mori, est propriu solius humanitatis; sed c6perit etiam personae , quae generatur, Vel moritur, quatenus generari significat acciper εpcr g cncrationem humanitatis illud esse pertinens ad constitutionem eiusdem personae; mori veto significat etiam amittere per dissolutionem humanitatis illud esse hominis, quod pertinebat ad eoiistitutionem eiusdem personae.
. VIrum Chri sit diuinis, , o humanitam EX dictis oritur hoe dubium, an Christus si ic.
diuinitas, S humanitas de qua propositione Dabivinest cotrouersia inter Theologos. Videtur enim omnino reiicientu. Primo,quia nomina abstracta non possunt praedicari de concrcto substantiali;unae in rigore haec est AEa,homo est cara, st
an a rationatis. nam caro, & anima rationalis
sunt fiuvianitas: homo autem no est humanitas,
193쪽
1 6 De mysterio Incarnationis.
ted suppositum habes Euaranitatem tergo Christus non est duae naturae,diuina, de humana, lea suppositum habens duas naturas. Secundo, quia si Christus est humanitas,&diuinitas, verum rit dicere, humanitatem,& diuinitatem fuisse genitas, crucifixas, flagellatas, &c. cum haee omnia
simpliciter dicantur de Christo.Denique ratio 1 riori est , quod partes colunctim acceptae tunc solam possunt praedicati de subiectio, quando
subiectam eas omnes importat in rccto, ut cum dicimus,humanitra est rpiu, stamisa : domin est paruies,leoti meavimentum, &c. Secus verὁ est,
quanta subiectu importat unam Parte in recto,& siam in obliquo; id eis non dicimus, m M es
alioquin tequeretur parietem esse parietem, dealbedinem, cum de pariete dicamus simpliciter esse albu, sed Christus in recto importat personam, de in obliquo natiuas, quia H in recto importaret cita naturas, sequere tu on posse de Christo diei esse Deum, esse filiussit ab aeterno, dcc. qaia Vtraq; natura non est Deus, non est filius Dei ab aeterno,&e. ergo Christus simpliciter non est utraque natura diuina,& humana
Ideo aliqui Τheologi illam propositionem
omnino reiiciunt, imo existimant aperte dam-- iam natam est e in Concilio Constancienu,ubi sessis. Cε s. inter errores Ioannis Hus, quartus error est hic,
-:de post sessionem ultimam in Bulla Martini
V. in qua damnantur errores Ioannis micles, & loannis Hus, ponitur etiam eadem propositio quarto loco inter errores Ioannis Hus.
Agjὰ contra illam propositionem ut Catholicam, & verissimam recipiunt, quippe quae a
Conciliis , de Patribus frequenter usurpatur. Leo I. Lco I. t I. quae est ad Iulianum ante medium : Verbumst caro , atqMe anima, et nus Iesus
Gristus e Dei, homini tu est fllius. quam ean- Leo II. dem propositionem hasent Leo II. in Epim a ad Imperatorem, quae est in V I. Synodo a isono Constant. I 8. de Constantinus Pogonatus Imperator in P gQ edicto fidei, quod est in e,idemsessione Bemard. Dimici Eilia Natiuitatu. Sed clarius Damascenus yde Dde,c. i ' .ante medium: sir dua inquit naturae M ut Gosem unus Christusiae natura; de tib. 4. F. 7. Hsi mediam , iuxta translationem Fabri, quae est magis iuxta literam Graecam, Sicit , quod citii ex sanctu Dei parebite aenitus das naturae est, furemar certe, duan.rtura est. Similes loquutiones reperiuntur in Augustino in Enchirid.c.f. 38. or i m. O .deverva neι. bis Domim, siem. 18. Propter quae P. VasilueZ in Praesenti dissus. 16. cap. s. eam propositionem simpliciter, M in rigore accipiendam censet. sister. Denique P. Suare Zinis1di'ut 3 S.Iest.2. versus finem, dicit, admittendam quidem,non tamens in sens, proprio, sed in sensu identico , atque ideδ non esie simpliciter viarpandam , ted vel
vitandam, vel explicandam,quia impropria, &valde ambigua est. 18. Ego in primis existimo, illam loquutionem' ish, is veram, in sensu identico, prout sensiis as. identices condistinguitur a sensu formali. nam sentus identicus est,qui solum requirit identitatem realem praedaeati eum subiecto,licet no siti. Etitas,sed potius sit diiunctio formalis:in hoc sensu siint verae hae propositiones, ammalit vi es
rationes itas, rationale semis , animal dij 'in. Paternitas est intellectus Humus, de aliae similes,
quae in sensti formali essent salsae. eo qu3d praedicatum distinguatur sormaliter a subiectos
veruicantur tamen in sensu identico propter identitatem realem inter extrema pr' olitionii m. Illa itaque propositio, CGrastus es Δε tura, non potest magis esse vera in sensu identico , quam insensu formali; quia vel praeticatum distinguitur realiter a subiecto, lutem ab eo, quod lies iectum dicit io recto, de tunc propositio non crit vera in sensu identico ubi enim est gistinctio realis,non est realis idelitas requisit ad veritatem in sentu identico, vel praedicatum illius propositionis non distinguitur realiter 1 lubiecto,& tunc propositio erit etiam vera insensu formali: si enim non distinguitur realiter in nostro easu, nec distinguitur fornata iter. nam partes omnes simul sumptet praedicari possunt de toto,non ibium in sensit te ii, sed etiam insensu
formali,v.g.Cum dicis, humanitas est mareris,oeanima unitauernarius hominum es Petrus , P-Ius .ertia es propositiones sunt verae, non soluidentice, sed formaliter ; quae enim propositi magis formalis,qu1m illa, quae dianitio affirma turde definito i& tamen in illa partes physet si
definitio est physica vel metaphysieae, si est definitio metapnysicaὶ praedicantur de toto physico,vel metaphysico. Si ergo in nostTo cassi partes omnes praedicantur de toto, cum quo realiter identificantiit,propositio erit etiam ver in senis su sor mali,&non solism in identico Addo pr tere,,loquutionem illam usurpatam esse a Patribus supra adductis in sensu non solu imal 1, sed formalitii ino, scilicet in sensu reduplicativo in quo solum potest esse vera. nam,vt. monui in superioribus,Christus specificatiue, materialiter acceptus, dicit in recto solam personalitatcm, de qua certe non potest affirmari, quod sit duae naturae,ut constat; ad veritate ergo illius prepositionis debet accipi no m terialiter, sed formaliter,& reduplicatiue,in quo sensu,sicut dicimu .ruum est concreιu accident in te scilicet album reduplicatiue acceptum,quatenus album adaequate; sic postumus dicere,Christum esse duas naturas, scilicet Christu reduplicatiuE,quatenus est quoddam totu compositum ex duabus naturis, in quo sensu reduplicativo diximus accipi etiam Cliristum, uado dicimus, Christum esse personam compositam, Christum constare ex duabus naturis,& alia eiusmodi, qui sensus non est alienus, sed proprius, supposito coimunt usi loquendi, de aecipiendi illos terminos in sensu formali,& reduplicativo. Hi ne iam respondet ut facile ad fundamenta primae sententiae ; ad censaram enim Concilii Constatietas negamus; propositionem damnari tu prima sι- in sensu, quediximus,& in quo usurpatur a Sanctis Patribus sed in alio diuerso,quem intendebat Iomines Hus, scilicet quia Christus esset illae duae naturae non solum colunctim, sed etiam diuisim, ita ut posset de singulis praedicari, ut constat ex maldens tom. Maoctrinalis ei. v viaden ara. .c. 3 9. in ordine,& aliis sequentibus. prclemtim e. 1 .via latὸ ostendit,quomodo ille haereti-eus vellet sngillas naturas prςdicari de Christo, imo,& singulas partes naturae humanae seorsim rquem errore late consulat ibi mal densis c6tta
194쪽
praedicationem autem virilisque naturae c6iun istim de Christo nihil dicit, imo illa approbat ut catholicam, SI antiquae fidei Ecclesiae traditionem, ut coustat ex titulo,& ipso initio illius cap. Augustinus. 41. QuὁA si aliquando Augustiuus . in Io. in .dixit se videtur,Christum elati singulas partes, dum est,s caro ammam Posin,quomodo Chri-s.u possunt ut quia caro ita plane, ct caro Chrsus , ch animis Curistus . Verbum Christus: hoc, inquam, intelligitur, non in sensu proprio, sed figurato, scilicet per synecdochen,ut probae late Waldensis loco at lcgato. r. I. Ad rationes, quas a i duximus pro illa sententia respondetur cx dictis, naturas in abstracto non pcesse praedicari de concreto specificatiuE, S: materialiter sumpto,bene tamen posse pret&cari de illo in sensu reduplicativo,dc formali. Sicut etiam de albo sumpto in sensu teduplicatiuo potest dici quὁd sit paries, & albedo. licet id non possit dici de albo specifieatiuὰ accepto. De nique ad illud inconueniens, quod scilicet posset dici, utraque natura passa est , sicut dicitur, Christus passus est; negatur sequel quado enim dicitur Christus passus, no sumitur Christiis re- duplicatiue,alioquin esset falsa propositio, cum . non sit passus adaequat δ in quantum Christius, sed
sumitur specificariuE. Se materialiter: ex propositione aute in hoc sensu accepta, no licet arguere illa aliam; ergo utraq; natura passa est, quia utraque natura non praedicatur de Christo speeifieatiue, sed reduplicatiuὸ accepto,ut sippe diximus.
De unione hypostatica, A termino
is Christo' dicenda substantiatas, essemia..
SEc Tio V I. Desi lecto suis ras. plicatur distultas, se proponuntar varia sintentiae. S E c T ro VII. Verior ratio,ων Verbum non
Vpponamus prists quae faciliora sunt,ut postea veniamus ad alia , quae maiorem exigunt disputationem.
r. CVppono,in hoc mysterio praeter utramq; naia uv.filio Ituram,diuinam, de humana,interuenire pro-ν φ - Da priam,&veram ac iovem realcm,nihil enim po- nouo in rerum natur quod nia producatur verE,N realiter, Se per consequens de bet intercedere noua, dcrealis productio; cum ergo detur de nouo eompositum hoc mirabile ex diuinitate, de humanitate in eadem persona; oporiet,ut de Cur productio realis,qua hoc com-
positum, quod antea non erat, incipiat esse de nouo a parie rei. An vero haec actio si eadem, vel diuersa ab illa qua producitur Christi hi una nitas,latissime disputat Sirare Σιnpreorti Hib. 8. I. i. t. sed non indiget tanto examine , est enim res parui momenti Et quidem loquendo de possibili admitto , poste diuinitus eade actione Pr duci duplicem terminum, nisi sit specialis repu-8nantia ex parte termini,& soriaste ita de facto se habet pii auctio formae materialis de pedentis a materia, ut eadem actione producatur so ma,& vnio ipsius cum materia, ne multiplicetur modi absque necessitate. De potentia vero abs lura nee id fortasse repugnaret in produinione humanitatis, ut eade etiam asstione produceretur humanitas Christi,& vnio ipsius cu personalitate Verbi ide facto tamen ici non videtur dicendii, quia inter terminos illaru actionu debemus agnoscere alique ordine reale prioritatis,&posterioritatis,&percoseques inter amones etia, quibus producutur. Ni in primis humanitas adq- quate sumpta comprehendit materia prima, anima rationalem,& unione substantialem utriusq; inter se,materia autem certum est, quδd tam in fieri,quam in conseruari praecedit prioritate naturae productionem,uel eo seruationem unionis cum torma, cum sit stibiectum,&causa materialis illius unionis & accidentiu quς disponunt ad productione ipsius JEst etiam prior prioritate naturae,qua productio animae rationalis, idi A enim creatur anima, quia ta est materia ultimo disposita,& ocgant Eata ad recipiendam animam ergo prius natura qua producatur,vel uniatur anima,
intelligitur productio materiae d& per cosequεs non potest est e eade productio materiae, animae.& unionis quia eade pro luetio elset prior prioritate reali naturae se ipsa , quod omnino rcpugnat:& a sortiori no poterit eiacm actio terminari ad materiam, & ad x onem hyposta, animae cu Verbo,cu productio unionis hyposta, ticae snpponat animam productam. Vnde etia fit,
nec posse eadem actione produci anima, Sc uni nem animet eum Verbo. na sicut naturaliter anima presupponitur,antequam producatur, et e manet cius subsistentia propria, ut ementia prae
supponitur ad suas palliones ; sie praesupponitur anima Christi ante unione hypostatica ipsius cuVerbo quae facta est in eodem signo, in quo debuisset emanarepropria subsistetia nam lic3t illaunio non fiat esticienter ab anima, pcdet tamen ab ea saltem ut a subiecto sustentante; ergn non potuit con naturaliter eade actione produci anima & vnio ipsius cum Uerbo. Deniq; nec potest esse conaturaliter cadem actio qua fit unio eo poris cum anima, δc qua fit Unio humanitatis eu Verbo. Primi,quia prior unio producitura causa seeunda naturali,quae concurrit ad generatione homini : posterior vero producitur, solo Deo perante supernaturaliter , N ineffabiliter illud mysteitum Iaicarnationis. Secundδ,quia in alii hominibus stipponitur tota humanitas aut e productionem, vel cmanationem propriae subs stetiae, haec enim non debetur partibus secundum se , sed prout unitis ; & facientibus unum compositum humanum, ut inse, videbimus; ergo unio etiam hypostatica debuit supponere totam humanitalc,& per consequens unionem materi qcum forma, debuit crum poni ex ordine, quo
195쪽
posita suisset propria subsistentia. Adde, quAd
subsistentia Verbi non solum terminauit immediato materiam,& formam, sed unionem etiasubstatialem inter utramque, ut videbimus tota enim humanitas integia, &inaequale subiis it in Verbo. ergo unio etiam a-' tetiae cum forma debuit praecedere unione hypostaticam id enim,quins assumitur, praesupponitur ad ipsam assumptione,& non minus debuit recipi unio hypostatica in unione materiae cum forma tanqua in subiecto,quam in ipsis partibu, humanitatis, cum illa etiam unio partium inter se uniatur vere & immediate cum Verbo. 2. Hoc ergo supposito, quaeritur iam determiano illius abionis, per quam humanitas assumitur
quo titulo multa dubitari possunt,aatisis. ν--sigillitim, & breuiter expediemus.
-- Auma Primo ergo dubitatur,virum per hane actio-mtos assumi nem producatur aliqua unio realis distincta ab extremis unitis. r. a. Negare videntur Greg.ras Itas. 18'.q. x. Mi i 7. Bacon.m 3 - r .art. i. dc sii,quos afferunt Suaindicia disp. 8.θE2.8 Vasq.AU. 8.n. I. 2. Grego tu tamen sententia reiicitur csi muniter, &Maris. merito, quia repugnat,dam denomination rea Vasqueet. lem nouam,abiq; aliqua forma reali noua,ὶ qua se iis . proueniat: si enim omnia eodem prorsus modo se habent ac antea no aliter res denominabuntur,quia denominationes formales sunt propositiones, quibus loquimur de rebus, propolitio autem ab eo,quod res est,uel non est,dicitur vera vel salsa. Si ergo denominationes obiectivae, seu obiecta omnia se habent eode modo a parte rei, non potet ut aliae nouae propositiones fota males de ipsis fieri. Sed denominatio humanitatis Verbo unitae,est realis,& noua, ergo oportet aliquid nouum poni 1 parte rei,ratione cuiussit vera talis denominatio. Hoc autem nouum nosunt sola extrema potuisset cnim esse Verbum,& haec eadem humanitaes in rerum natura, absq; eo quod humanitas esset unita Verbo,ut costat; ergo debet dari aliquid aliud praeter ex tr ma, ratione cuius verificetur haec praedicatio,& de nominatio formalis noua.Hoc eodem argumcto utimur ad probanda unionem media inter materia,& sormam substantialem distinctam ab extremis. Et quidem maiorem vim habet in materia praesenti quia licet in composito physico reduci posset illa denominatio ad existentia utrius. Jue extremi cum praesentia intima vi suppositisispositionibus deditis denominaretur unita ex trema inter se; non tamen poterit reduci denominatio humanitatis unitae cu Verbo ad aliquid simile quin nullae proeedunt disipositiones ad talem Vnionem, Ar praesentia intima non susticit; nam eodem modo persona Verbi adesset intimi praesens huic humanitati, lieet illi non unireturr hypostatice ; debet ergo addi siquid aliud, a
quo formaliter proueniat haec denominatio. Τ' Dicet aliquis, denominationem hane proue-y nire extremis tali tempore existentibus, supposita voluntate Dei,qui ab aeterno voluit, hoc tempore humanitatem subsister ς in Verbo nam hoc diuino decreto posito,no potest esse huma- Sed eontra hoe in primis est, quod eade dinti cultas manet de obiecto illius decreti diuini. na Deus non vult solii existere humanitatem in hoc tepore , sed vult et ii existere unita Verbo, quod quide est aliquid aliud ab humanitate existente in hoc tempore,potuit enim Deus velle hoe,&no velle illud; ergo volendo, humanitate existere unita Verbo in hoc tepore aliquid aliud habet ex parte obiecti praeter id, quod haberet, voles solum humanitatem existere in hoc tempore illud ergo aliud quod Deus habet expa te obiecti iti tuo decreto,dicimus elle unioncm media. Deinde id a quo lurinanitas denominatur unita Verbo,debet esse adaequale aliquid substantiale, ut dicemus in has pertinet enim ad eopte inentum hominis,ut homo est coplete possibilis in praedicamelo substantiae . nam sine illo
quidquid illud sit n5 intelligitur homo, sed humanitas ; crgo denominatio illa non potest nec partialiter prouenire a tepore hoc, in quo existit humanitas. nam ex hac parte cliat denominatio accide talis yrtinetis ad praedicamentu quando, seu durationis; sed per se no prouenit adaequato ab ipsis extremis,neq; etiam ab extremis,& decreto diuino; nam decretum filii ab aeterno,&extrema potuerunt citam existere per unum annum, ni qua Vnirentiir,quo temporensi erat denominatio unionis, ergo deerat aliquid intrinsece pertinens ad illa denominationem, non autem deerat aliud, nisi tale tempust, ergo tempus
includitur in illi denominatione, & per consequens non erit denominatio adaequata substati lis, sed ex aliqua saltem parte erit accidentalis. Vnde similiter impugnatur alia resposio,quod scilicet denominatio haec proueniat ex negati O- ne propriς subsistentit,co trahoc enim est,quδd posset esse talis negatio.& humaniras noterminaria subsistetia finj, sed a subsistentia Patris,uel Spiritu; sancti sicut de tacto posita tali negatione non terminatura subultenti Patris, nec Spiritus sancti ; ergo aliquid aliud addendum est, praeter quod terminetur ab liae sublistentia. Hinc oritur iam secundu dubium, quid sit il- Φlud,quod producitur de nouo peractio te hac, dc D misa quo formaliter humanitas denominatur unita. Aliqui dicut, esse qualitate ciuanda absolutam
supernaturale ex dono Dei collata, quam vocat grariam unionis,ita docuit Gabr in Gabriel.
Ochamus. que allegat ipse Gabriel i/m .dist. 32. Oetamet
a. .Vbi negat omnes rei pectus,& relationes reales, quod licὸt idem Oesimus ibidem videatur
reuocare,cr in b. auas. I . Sed tamen. ut notauit
Vasquca in quodlibetis illam iterum, ut probabiliorem sententiam amplectitur. Hanc Gabrielis sententia P.Suare κ die ad p. Suater. 8sic . . .secu. sententia,existimat pertinere ad errore Nestori , eo quod in V. Synodo, collar. 8. V. Syno vhcan. damnantur qui dixerint hanc unione facta esse secundum gratiam. Sed P.Vasqueet dicta Va deI diff. I 8. 2. n. I 7 .censura hanc refellit, de meritδquia Concilia damnarunt id, quod Nestorius dicebat, scilicet in Christo non esse cadem personam,Deum & homine. sed duas personas coniunctas per solam gratia, Si affectum;a quo loge
distat haec sentetia,quae solum errat in te, ut ita dicam 'philosophica dum ex una parte concedit catholica doctrinam de unitate person ς in Christo, & quod natura humana vere terminetur subsistentia Uerbi; addit tamen ad totu hoc nihil debete produci de novo, nisi qualitate quandam superna
196쪽
apernarii ratem. Sicut si aliquis confiteretur quidem resurrectionem corporum nolitorum suturam; diceret tame o , in resurrectione nihil produci ultra entitates partium, nisi qualitatem quarida, ratione cuius partes re uniretur inter sed cur antea; hic, inquam,non erraret in ficte,cum vera resurrectione confiteretur, sed erraret in
re philosophica, dum ad unitate coiri positi humani dicerer, satis esse qumlitatem quandam mediam absque alio modo subitantiali. Sic etiam
illa sententia non errat in fide,com confiteatur veram unitatem personalem in Christo,qualem
Ecclesia adstruit, sed errat in re philosophica,
existimans, ad illam unitatem non requiri modum suinantialem superadditum, sed susticere
Quare ex principiis philosophicis stipra positis impugnari facile potett.Primis quia tota haec denominatio est adaequale substantialis,ut diximus,pertinet enim ad constituendum hominem adaequatu in ratione hominis,prout homo con- diit inguitur ab hii manitate: homo autem adae. quate iumptus est substantia de en ς per se,non concretu aliquod accidentale ergo vitio illa, seu
id quod intrat ad constituendu hominem. non debet esse qualitae , sed aliquid substantiale. Se cundo, quod non sit qualitas omnino ab luta, probatur, quia id , quod de nouo producitur ad danda hanc denominatione , quidquid illud sit,
debet per sua entitate habere ordine, seu habitudinem ad exilema, quae uniuntur , alioquin si esset entitas omnino absoluta,posset existere caextremis, absque eo,quod icqueretur talis este ctus,& determinatio, ac per cosequens,ia hoc,
ut sequeretur de facto ille effe'us,requireretur aliquid aliud ,per quod determinaretur ad tale es sectu formale, & hoe deberet esse relatiuu vel si esset absolutu , requireretur aliquid ulteriuς, per quod istud etia determinaretur,& sie in in Mitu,donec veniatur ad aliquid, quod per seipsum sit determinatu ad tale effectum formalem;
haec aute determinatio est habitudo cssicii is ad extrema huius unionis, ita ut no possit ei se nec intelligi talis entitas cxistens cu extremis, quin intellieantur unita inter se illa extrema Verbu.& haec humanitas; datur ergo in hac entitate aliquid, ratione cuius magis ruspieiathςc extrema, qua alia, alioquin si ex se non respicit magis pcr-fona Verbi .de hanc humanitate, sequitiir, quod existete hac entitate ocidem modo denominari poterit unita alia humanitas cum alia persona
diuina : ve I si id non potest fieri, ideo est, quia haec entitas illigatur ex se ad dandam hanc denomination E,& non illain; hac autem alligationem dicimus esse habitudinem , seu ordinem aliquem ad haec extrema totius,quam ad alia. Ideo est sententia multorum,qui dicunt,per hinc actione produci solam quantam relatione:
T m. tame aliqui acrius impugnat,quasi incidat etiamin errore Nestorii, in quo V. Synodus co al. 8. c. Mψ danauit hanc unionem facta esse secundu relationE .Hoc tamen parum vi et, quia ibitur solii,quod Nestorius volebatMilicet Verbuvoltum fuisse humanitati solum secundam gratia,vel relationem,qualis est unio amici ad amicum non vero per unionem propria,& rigorosa. P.Suaret Acta seed. 3.b hanc opinione,em imPu-
gnat, ex co quod ante relatione illam debet ponitiindamentu, nempe coniunctio inter extrema,& de hae coniunctione redit difficii Iras per quid
fiat, cum sit denominatio realis noua SP quia relatio illa,cum sit accidens non eoi cst conducere ad hune effectum formalem lubstanti alam, de quo loquimur,ut paulo ante dictum est. Caeterium ipse Suaret fatetur,auctores huius T. sentcntiae potuisse loqui, non de relatione prae- svalva.dicamentali accidentali sed de unione, quae est relatio. & habitudo transccndentalis, ad Extrema, atque ideo appellari potest relatio, ut distinguatiar ab entitate omnino absoluta, de in hoe sensu amplectitur eandem sententia ipse Suar 2,S rit O ,quia, ut constat ex supradictis id,quod pro- R. 1. ducitur praeter extrema, debet esse aliquid habens intrinsecam habitudine ad extrema , & ex natura sua alligatis hane humanitatem cum personalitate V emi,atque adeo habens connexio-nc,& connectens una cum alio,qui videtur,esse ceptus relativus,eu no eossit intelligi illa entitas absoluta ab omni alia, sed c5nexa,& alligata. Hinc autem oritur territi dubium, an ratione
huius habitudinis dicenda sit haec unio relatio 8. praedicamentalis, an solu transcendentalis', Od Dulvam enim ipsa sit emitatiue substantialis, no videtur
obstare, ne sit relatio praedicamentalis . na iuxta veriore sententia quam sequitur Suare T,& suppono ex Hailophia, inter duas lubstantias datur
relatio praedicam etsi . similitudinis absq; aliquomodo accidentali realiter superaddito , sed petmera coexistentiam illacu substantiam,quae I e. inuice denominant similes. ergo siet ut relatio si , militudinis est praedicamentalis . licet proUeniat abientibus substantialibu , , ita relatio unita inhumanitate poterit esse praedicamentalis, licet proueniat ab unione entitatiue subitantiali.
Hoc dubiu est de modo loquendi;quare des-niri debet iuxta principia Philosophi ,&iuxta regula,qui quisq; tradidit in Philolophia ad diastinguctas relationes praedicamerales 1 traicende talibus.Dico itaq; hac unione no esse relatio. nc praedica1nenialc Fateor quide posse inueniri relation cup dicamentales, quae in suae nitraxesint entitates silinatis es; ad hoc enim, ut costituatur in praedicamelo relationis, no rcquiritur.
quod sint accidetia physiea, scd luiscit pret dicari
accidentaliter:sicut v bicationes paratu, licet secundum sua entitate pertineat ad Pr dicamenti, ubι;quatenius tamen in homine format talo positione, dc proportionem partiu inter se ponuntur in praedicamento situs,& vestis eria, te a cius
ubi catio tonitar in prς dicamelo habirus; ad hoe
enim sufficit, quod eadem res habeat ditiessam considerationem. sub qua in communi hominum acceptatione ponitur in alio diuerso gene. re , vi suppono cx Dialectica, nec requiritur
physica,vel realis distinctio; haec enim non po-
rest inter omnia praedicamenta inueniri. PCaeterum licti ex hoc capite no repugnaret s.lhuic relationi esse praedicamentiae ; adhuc non lita appellariit; do in primis. si sermo sit de deno
ma, haec proculdubio non est praedicamentalis, sed ementialis,'transcendentalis,quia relatio praedicamentalis debet praedicari accidentaliter
de subiecto relato; ideo enim appellatur tela accidentalis: unio ucro non diuiti ix accident alse
197쪽
18o De mysterio Incarnationi S.
ter reserti ad extrema, sed essentialiter, &per suammet quidissitatem, ut constat. Dissicultas tota est loquendo de ipsis extremis, in ovibus denomiratio uniti videtur accidentalis, topice loquendo, & per consequens praedicament Mes, nec enim rapugnat,qudd eadem relatio referat unu sabiectum transcendentaliter,& aliud praedicametaliter. na in sententia ponente relatione praedicamentalem esse modii distinctum ex
natura rei a fundamento, paternitas, v. g. resert
praedicamentaliter,Patrem ad filiu; ipsa vero paternitas non refertur praedicamentaliter,seu accidentaliter ad filium, ted essentialiter, & transcendent aliter, cum sit habitudo essentialis cntitati ipsius paternitatis. Sic ergo pollet unio ipsa
reserre traseendentaliter ad extrema, quae Essentialiter respicit referre tamen accidentaliter,dc
praedicam et aliter extrema ad inuice, quia in singulis extremis, hoc quod est esse unituita, est prς- dicatum non essentiale, sed contingens,&aliun de non est praedicatum abi olutum, sed relatiuu. nam unitum non est ad se,led ad aliud ut costat
Aliunde ergo ex eludenda est a relatione prς- dicamentali haee denominatio , ex eo scilicet, quAd relatio praedicamentalis, iuxta communem acceptationem Philosophorum, est illa tu, quς ita denominat accidentali ters ubiectum,ut totueius esse sit nurE ad aliud, seu quae pure resert ad
terminum hoc est,quae completur ex coexistentia termini, atque adeo ut talis nultu aliud munus exercet, sed solii refert: sic filius ut filius resertur praedicamentaliter ad Patre, non vero ut penitus,quia generatio,quae est forma geniti ut geniti,habet aliud munus . scilicet dare esset et-mino;vt filius vero addit coexistentia patris,per
qua ut addita supra generatione pretieritam,nul tu munus exercetur,sed eopletur solum illa denominatio fit ij, seu termini geniti coexistentis ei a quo genitus fuit Unde fit,quod relatio praedicamentalis semper copleatur per ipsa coiixistentia termitia; transcendentalis nunqua,& ideo dieitur transcendentilis quia transcendit,& imbibitur in essentia aliqua . iste habet aliquid admixtum de denominatione extrinseca. Sic denominatio agentis est relatio transcendentalis, quia tota prouenit a sola actione,& nullo modo, termino , actio enim se sola dat tota illam denominatione,eo quod in sua entitate habeat respectum essentiale ad terminu. Cognoscens etia, vel cognitu. si sunt aliquo modo Draedicata relativa.non sunt praedicamentalia, sed potius trascendentalia, quia tota illa denominatio prouenit 1 sola eognitione,quae per sua cnritatem essentialiter respicit cognoscentcira,& obiectum denominationes vero filij similis distantis, propinqui,&c. sunt praedicametales, quia non datur una sorma adaequata, cui si essentialis ille resteistiis, sed debet compleri per aliquid extrin-
secum , nempe per c xistentiam,per praesentiam,perdurationem tormini,&c.l : Hoe suppposito de illa denominatione et mra,
dieendum est consequenter, non esse relativam m. praedicamental ε, sed transcendentale quia prouenit , respectu quoda,qui adaequale est intrin- see ,& essentialiter in ipsamet unione, δc non Gpletur ullo modo a termino, neque ab aliquo alio quare illa denominatio no est pure ad terminu, sed importat aliquod munus scilicet Vnire intrinsece humanitatem eunt Vei bo.Itaque non solum unio ipsa refertur transccndentaliter ad iextrcma unita, sed ipsa etiam extruma pcr eandevnionem reseruntur ad inuicem transcctulerit aliter propter rationem dictam. An vero praeter hanc relatione unionis,quae , est transcendentalis, resultet alia praedicamentalis . per quam reserantur extrema ad inuicem praedicamentalltcr.
mimis est ecqpcedendu qua in aliis rebus ratio. Saa one propinquitatis, distantiae,&c. Quia etia inter creaturam, S creatorem intercedit actio dependentiae ac ualis, quae est relatio transcendent a talis exigens est.ntialiter existentia utriusq; extremi;& tamen conceditur etia in creatura relatio praedicamentalis ad Deu . Quod ide argumentu fieri potest de aliis cxtremis vitatis,ut ma-tcria,& forma,in quibus praeto unionem ipsam poni solet relationes praedicante tales.Ego quide non contenda multu si velit aliquis ponere denominatione aliqua qua ultra denominationem
unionis, ipsa etia extrema sese inuice denominet; nO cnim repugnat ab ipsis extremi desumi etia rinaliter aliqua denominatione relativa ; sicut duo alba sese i in cedenominat similia. Cςterum hanc non credo appellenda rclatione uniti, haec enim prouenit 1 sola unione sed alia denominatione, scilicet coexistentis uniti, vel aliam similem. Na sicut filius denominatur productus, &genitus a sene ratione tota Praeterita denominatur vero hi ius ά relatione tiliationis, quae includit ipsum terminu, in mea sententia .ni esse filiunon est praecise est e genitum sed esse genitum ab homine eoexistcnte adhuc, quae denominatio prouenit partialiter ab existentia actuali patris: scpraeter denominationem v niti,quae prouenit k sola unione possumus concipere denomina tionc coexistentis uniti,quae proueniat formaliter partialiter ab existentia alterius cxtremi. Quod etia procedit in r elatione inter materiam,&Socina quae si aliqua cst praedicam Qualis, non
est solum in ratione uniti,sed coexistentis extremo unito. Deniqne idem diecudum est de relatione praedicamentali crcature ad creatorem: haec enim non denominat praecise productam, vel dependentem creaturam a Deo, qnod ha
hetur praecise ab actuali actione, eu dependentia sed addit aliquid , dc denominat creaturam coexistentem suo primo principio , quae denominatio prouenit partialiter formalit cr ab
ipsa existentia Dei. nam coexistere Deo est cxistere mmc,quando existit Deus.
Hi ne insertur soliuio illius dubii quod propo. II.
nit Suarer dictasti l. 3.I. At queex his fotat repotest, circa relationem unionis duarum natura tu inter se, diuinae, & humanae, inter quas dieit non dari propria relatione nisi rationis,quia is, natulae intcr te non uniuntur imipediate, sed scio ισδε.la subsistentia cst quae immcdiate viait ilr naturae immanae; couenientia autem, qua videntur
habere in I, c,qmia est terminati eade subsistella,non sussicit ad sui dandam relationem reatu, quia iandamentii est ille in utroq; exrremo, sc ἔ- licet cade sublistentia. dare siciit, ii duo homines haberent eande numero albedine, non habercnt relatione pruria similitudinis, quia id, in quoesient similes, citet ide omnino:sic in nostro casu diis naturς subsiste tes eade subsistetia diuin,
no reserutur proprie, sed per Iclatione rationis. Hoc
198쪽
Hoc tamen argumentum non videtur ciscax, quia materia, & forma reseruntur noli tollim rcia latione rationis, sed realircr inuicem ut unitae, ut fatetur iple Silare Z cola uasisArmi, 3. sid haeomm.1.Ic tamen sundamentum eit unum, de idem in utroque cxtremo, ici Iicet unica vitio, citra iuxta veriotem sententiam unitur u raque I ari ἱ Cr-
similiter, licet utraque natura coniacchatur in eadem subsistentia diuina, adhuc poterunt referri resti iter inuicem, quia reuera una est realiter unita alteri media suocillentia:cranceptus autem uniti cil relativus, clim debcat eme viritum alteri, & non sibi. Nec obstat exemplum duorum hominum babentium eandent albedinem , tunc enim non in . teruenit relatio similitudinis, quia non sunt rea liter similes, ted idem in ratione albedinis, eo quia non habeant similem colorem, sed eun d mi, atque ideo non mirum, si non detur relatio realis similitudinis. Sic etiam in hae materia sa-temur, non dari relationem realeni limilitudinis inter utramque natu tam in ratione subsistentis. nam subustentia noti est similis, sed eadeiri in utraque. Aliud vero est de relaetione v niti; ad hanc enim non requiritur , quδd sint similes in unione, leA quhd sint realiter viatim pOtcst autemelle realiter unitum alteri, licet non si simile Tealiter alteri in unione,& quidem eo ipso. quod sit realiter unitum, videtur referri realiter, quia ilic eli conceptus realis relativus, sui dixi cum non possit este nisi ad alterum , ut ex icrminis
Aliunde ergo ex principiis positis dieendum
videtur,illam relationem uniti non esse praedicam emalem inter naturas, quia licet realiter coniungantur media subsistentia Verbi: illa tamen relatio non est aliud, quam ipta viaio, quae non est relatio praedicimentalis sed transcendentalis, ut proxime diximus. Si veris loquamur de alia
relatione, seu denominatione ulteriori, qua illae natura: rcscrantur ad inuicem, non quidcm praecisε ut unitae . seὰ etiam ut coexistentes formaliter suo extremo vnito, illa poterit dici relatio prae dicamentalis, ciun proueniat partialiter sor-niali er ab ipsa actuali existentia termitii. Qito etiam modo resertur praedicamentaliter non solum filius ad patrem, sed etiam frater ad suum
fratrem in ratione fratris: nam licet in ratione congeniti,seu geniti ab eodem patre, denominetur a generatione sola viri utque, nequc illa sit relatio proprie praedicamentalis. quia non vidui exigere existentiam termini: vi frater tamen videtur addere coexistentiam actitatem alterius fratris, atque adeo completur per terminum actualem, significat enim coexistere illi, qui genitus est ab eodem parente. Sic et go hae duae naturae possunt referri sub ratione coexsistentis naturaes bi unitae, seu itaturae lubsistentis eadem sui sistenti
D te Inus Incirmationis pFX dictis colligere iam possumus, qhis sit terminus huius actionis. Et quidem duplex est
terminus, alter ad prem, alter a quo. Rursus terminuet ad quonet, alter dicitur terminus totalin alia ter terminas sol malis. De termino totali P. Dan de Ligo de Incareat.
huius actionis , non est dissicultas, quin si illud
totum compositi ina resulians per unionem ex traque natura, diuina,& humana, Iubsistentibus
in eode supposito Verbi, quod compostum appellatur Christus,& intenditur per ilia actionem. De termino formali ad quem dubitatur quis Teremiavi adsit 3 Uaria sunt modi dicendi. Primus est, termi- quem, num formalem esic retibnalitatem Verbi. nam ille est terminus scirinalis,qui cti forma, vel quasi sorma illius compositi, quod de nouo resultat; sed pcrsonalitas Verbi est quasi forma personae illius compositae ex duabus naturis ;nain subsi-st entia est serma natura: iubsistemis. ergo personali tu est terminus formalis. Qiiod explicati, Scconfirmari potest ex actione, qua subsistentia propria Producitur in humanitate. nam illa actio proculdubio habet pro termino formali non hu- inanitatem,sed subsisten fiam,quae producitur, S:
communicatur humanitati ergo actio etiam,qua
communicatur subsistentia Verbi loco propriae, debet habere pro termino formali, non humanitem, sed subsistentiam Vcrbi.
Secundus dicendi modus est, termina sorma- I 6.lem else natura humanam. Hunc iciaci VarqueZ varquo. cum alii stuprasenti dis .i p. . 2. Fundamentum praecipuum est, quia terminus formalis est ille, qui est sorma constitutiva termini totalis ; sed terminus totalis directe intentus, per hanc acti nem est, qudd Deus fiat homo. ergo humanitas, quae est sorma constitutiva Dei hominis in tali ne hominis, est terminus formalis Incarnationis. Tertius modus est, turminum formalem esse unionem hypostaticam, quae de nouo producitur. nam terminus formalis non praesupponitur ad actionein: Verbum autem, S humanitas opponuntur ad hanc actionem ἱ ergo unio sbla, quae non supponitur, est terminus sol mali silium anitas autem magis est subiectum; quam terminus huius actionis Hanc lententiam amplectitur Sua1 L S te 2. A P. S. ecl. 3. lic iuxta diuersas acceptiones concedat , posse etiam personalitatem Verbi, & Eu inanitatem appellari terminum sorinalem Pro resolutione statuendum est,quid intelliga- Imus nomine termini sermalis ; nam in quaestione de nomine, qualis est haec, tota probatio lumenda est ex nominis significatione. Et in primis illa significatio, quam liatuit P. VaetqueZ, si uniuersa- UMque .liter accipiatur, non videtur omnino vera. Aliquando enim appellare solemus terininum sorinalem id,quod proculdubio non est forma com- .positi,quod resultat. Exemplum est in conuersione Eucharistica, se atrata lubstalitiaticinc, in qua terminis totalis a quo est panis cum suis accidentibus;terminus totalis au quem est Corpus Christi sub speciebus panis: teraninus vero sor malis a quo
est 1 ubstantia panis, quae desinit, & terminus sor- malis ad omm, est Corpus Christi, quod pontiac de nouo sub speciebuς:& tamen nenio dicet,Cor- Ἱpus Christi elle sermam , vel quasi formam illius lcompositi, quod de nouo fit ex ipso,& ex specie- rbus panis, imo, si ita loqui licet, magis se habet
per modum matcrim, accidentia verb per modum
sermae, cum Corpus Christi succedat loco tu, stantiae panis, quae erat materia, & subiectum incomposito ex pane, Sc accidentibus: nemo aut ciri dixit, terminum formalem traia lubstantiationis esse species panis; ergo hoc nomen non competit semper et,quae est sotiua illius coinpositi,quoa
199쪽
181 De mysterio Incarnationis.
de nouo resultat. Similiter, si fieret conuersio ali-
qiia,qua eadem anima perderet unum collis, de acquireret aliud, non diceret arterinimis formalis illius couersionis anima, sed potius subiectum,
vel quas subiectum mutationis,quae mutatio appellari pol sci trans corporatio, & per conloquciis
turminus formalis a quo, Sc au nut1.1 cllet corpus,
quod relinquitur, & quod alsumitur ; sicut enim
terminus formalis transfigurationis est figura, bctran, sormationis est forma, ct tran lubstantiationis cli substantia sic terminus formalis tranico potationis clici corpus, licet anima cliet forma constitutiva illius compotiti, quod rei ultarct ex
18. Alites ergo dicendum est, uomine termini ia au- malis intcssigi illud, cui proprie, & immediate applicatur ut termino mutatio,de qua loquimur,& ratione cuius ictiqua denominantur ab illa mutatione. Appellamus cnim terminum somna tum ad disserentiam termini totalis, cui denominatiue, de minus proprie conueniunt eiusmodi praedicata. Sic dicimus colorem cite, quod format iter attingitur, & terminum tot malem visionis; l aocte in vero coloratum esse terminum tot em, & denominatiue, quia denominatur visus
piopter colorem , qui formatissime videtur. Sie ergo in actione, & mutatione appellamus icrinianum serinalem,illum, qui attingitur, Z denominatur immediate, ut terminus a tali actione, vel mutatione, & ratione cuius illa denominatio cxtenditur ad terminum totalem. socio a cnim cst, quae dat esse rei ; ideo te minus formalis dicitur, qui transsundit, & communicat talem denominationem toti composito,& hac ratione quali format, de ornat illud. Ad hoc autem non attendimus, an illud sit etiam serina i calis ipsius composti. Sicut e contra ex parte principij solem iis etiam distinguere principium totale a monis, de principi u sol male,iii quo non significamus principium sormale cile sorinam realem principi j t c. talis, scd este id, cui immediate competit illa denominatio agendi, δc ratione cuius extenditur ad
principium totale. Sic dicimus in coposito physico materiam primam este principium forma. te recipiendi accidentia; compositum vero est. Principium totale, non quia materia sit sorma compositi, scd quia est id, cui immediate competit denominatio rccipientis, & ii qua extenditur
illa denominatio ad totum compositum.Sic ergo ex parte termitia distinguimus eodem modo temininum totale, & formalem, per quem non intclligimus formam termini totalis,scd id, cui immediate competit denominatio termini, ut diximus. Exemplis res haec clarior fiet: hinc enim oritur , quod eidem actioni diuersis nominibus cxplicatae assignare soleamus diuersos terminos sor- males, quia nimirum tribuit sub diuersis nominibus varias denominationes, quae no eidem sit, aedio conueniunt, sed diuersis,u.g.rcsurrectio h minis , si appelletur nomine actionis, seu productionis,dicitur habere pro icrmino formali uni nem corporis cum anima, quia illa vitio est, quae immediate attingitur per actionem, & immediate producitur, δc ratione euius dicitur producit Otum compositum. Si vero eadem actio signi, ficet hir nomine intro iactionis, dicimus tenDinum formalem esse animam, quae immediate introductur. Si vero lisnificetur ninnine genera Amsaicimus habere duos terminos formalcf. nam generatio explicat utrainque rationem, scilicet productionem, S i iitroductionem, seu communica-ncm ; ideo dic imus, liabere protermino formali
prodicto una onem, pro te imino autem formali communicato animam. Sic ctiam processiones diuinae lub nomine 'dicuntur habere pro turmino formali perlonalitatem perlonae litaui uetae. Sub nomine aurem com nisis misiabere pio termino formali csscntiain, vel intellectum, aut volunt alcm communicata lub ia minc denique i, quia explicat utramque rationcim,dicimus haber c duos teriisinos sor ales,unum formalcm productum, personalitatem; alteram formalem communicantem, Intellectum scilicet, vel voluntat .
Dixi tamen, terminum formalem appcllari iulum, cui proprie R immediate applicatur, ut te
mino mutatio in on cnim requiritur, quda tocinino sol mali applicetur mutatio eo nomine, quosgnificatur.v.g. eadem resurrectio hominis signi-hcata nomine animationis, habet pio terminosor mali animam,licet non dicamus animam esse, quae proprie immediate animatur. nam per illum modum dicendi non applicaretur animatio animae ut termino, sed ut subiecto, quod anima
tio, in qua id,cui anima communicatur, significatur ut lubiectum, anima vero significatur ut ic
minus, qui immediate, dc propric communicatur, S ideo anima dicitur terminus formalis animationis, seu communicationis animae quia ipse est, cui ut termino immediato, R proprie conuenit illa denominatio. Eodem modo in conuersione Euchristica dicimus , terminum se alem productionis, seu actionis clie vitionem, vel quali unionem Cor-
potis Cliristi cum speciebus panis, qitia illa unio
est, quae dc nouo producituri de ratione cuius dicitur produci illud nouum compositum, quod est terminus totalis. Loquendo tamen de illa acti ne lub nomine conuersonis dicimus teminum formalem comtertioliis elle Corpus Christi,quia licet Coi pus Christi non denominetur conuersum, illi tamen vi t rmino applicatur immediato denominatio conuersioni, .nam conuersio non
significat ut terminum ad id, quod conuertitur, sed potius quali subicctum conuersonis;vit mimini vero au triam significat id, in quod si conuerso, seu in quod terminatur illa mutatio,
quod quidem proprie, & immediate est Corpus
Clitisti, & ratione illius extenditur ca denominatio ad totum compositum succedetis, quod est
Hi ne positimus iam praedictam regulam ad nostrum propolitum applicare, de inuenimus, actionem hanc Iub diuersis nominibus diu cisos terminos socinales sortiri: nam sub nomine In ρ- Euctionis habet pro termino socinali unionem hypostaticam , ut bene docebat P. Suarra; qu; avnio ibia est,quae pcr liatic actioncinyroducitur, de ratione cuius dicitur produci totu illud positum de nouo rcsultans. Sub nomine autem a rumptionis habet protermino soluti di naturam humanam, quae sola immediato, de proprie assu-
initur: & idem est de nomine Ino D ari Gquia
Inearnatio non sgnificat ut terminum id, quod incarnatur, sed potius cantem, sicut dicebamus
200쪽
denomine comminica Ams; est enim Incarnatio carnis alli imptio , atquc adeo liabet pro terminosor mali cariacm , seu naturam humanam , quae Pro figuram syncdochem per carnem tignifica tiar. quod ideira dicendum cst de nomine taur Aristionis , sub quo habet etiam pro tetanino sor- mali humanitatem propter eandem rationem. Si denique eo sideraremiis hanc actionem, prout
Per illam perlonalitas diuina communicatur humanitati,& appellaremus illam impers sionem, seu communicatione hypostasis: pollemus tune sub hac consideratione, Se appellatione assignare illi personalitatem Verbi pro termino serinali ad quem. Non quidem in eo lotum sensu, in quo
fortasse loquutus cst Caietanus in praefinti art. 8.g.adsecundam a em, qui , Ut notavit Ρ V qued
i 6pra num. 13. lum dixit personam Verbi esse terminum, ad quem fit assumptio,quia Uerbum allum psit humanitatem ad suam personam: sed nunc loquimur in alio sensu philosophico determino se ali au quem, scilicet de illo,quod formaliter dicitur communicari per talem acti nem , & in hoc sensu dici potest persona Verbi terminus formalis huius actionis, quatenus haec actio est impersonatio . seu communicatio hypostasis quia tamen frequentius haec actio
lari , sub quibus nominibus diximus assignari
ei pro termino se si hum*nitatem; ideo communiter debemus dicere terminum sormalem ad quem Incarnationis else naturam humanam,quia haec est ρος proprie communicatur per comunicatione humanitatis,quod significat Incarnatio.
Dices, si non amplectimur regulam illam P. UnqueZ,qubd terminus sormalis sit sotma illius compositi, quod de nouo resultat; ergo in tesurrectione hominis no est cur magis dicamus, terminum formalem illius actionis cise animam, quam materiam. Utraque enim praeexillit, Sse ut anima comunicatur corpori, sic corpus communicatur animae , ergo communicatio illa tam formaliter terminatur ad materia,quam adsentia.
Respondeo actionem illam, si loquamur de ipsa nomine productionisAabere tui dixi) pro te mino formali unionem, quae sola producituriis verδ loquamur de ipsa nomine ιntria etionis, habere pro termino formali animam, quae sola introducitur. nam materia non dicitur introduci in animam, sed e contra anima sola in corpus,eoquδ3 recipiatur in materia, tanquam in subiecto non sustentante, sed recipientc animam loco alterius formae , quam prius habcbat illa materia, de quae expellitur ut introducatur anima. Similiter . si loquamur sub nomine gene=ms humana, videtur habere pro termino sermali non materiam, sed animam,quia hoc nomen impositum fuit ad significandam gra Te Iationem naturalem . in qua praesi protii turri lateria sola, &ideo generans non dicitur communicare corpus animae , sed animam corpori , atque adeb generatio videtur lonare coni municationem animae; sub qui, omine sola anima est terminus Arma lis eommunicatus vnio vero est terminus sor- malis productus, quam productionem, ut diximus , videtur etiam inuoluere nomen tenerationis. Denique sub nomine res Nemonis. vcl νε- susiliationis, videtur etiam importare animam, tanquam ic inum formalem, quia resuscitate T. Idiam de Lugo de Inca vit.
idem est, ac reuiuificare: reuiuificatio autem es vitae communicatio , cuius formalis terminus proculdubio eli vita, leu alii ina,quae cst vita .r- malis totius hominis. Si autem de actione illa loqueremur sub alio nomine, v. g. rc incorpor tionis, vel alio timidi, tunc corpus significaretur tanquam terminus formalis illius actionis, quia
actio nominaretur communicatio corporis: corpus autem est, quod immediate communicatur animae per actionem communicativam corporis,
ut constat. Quo etiam modo loqui polliamus de actione illa, qua substantia viaitur accidentibus. nam si accidentia conseruarentur struarata ab omni substantia, est substantia ctiam separata ab accidentibus, & postea reunirentur, actio illa eos. set appellari calefactio, v. g. aut dealbatio substantiae, & ut se haberet pro te ino formali calorem , aut albedincni,pollet etiam appellari r substantiatio accidentium, quatenus claretur illis de nouo substantia , quae illis substaret ; & ut sic dicuremus, terminum so alem esse ipsam se
stantiam, quae iterum communicatur accidentibas , si eut de facto actio Eucharistica sinificata nomine transubstantiationis dicitur habeto protermino formali substantiam corporis Christi, ut supra dictum est. Sequitur ut dicamus de termino a νο,de quo 23.
alii dicunt etae naturam humanam. Ita Caicianus Trimorata tu praesenti quaest. 1. t. 8. cui videtur fauere S. Thomas si,non quidem dum in corpore arsiculi dieit, humanitatem significari ut in termino assumtionis;ibi enim loquitur de termino ad que, quatenus humanitas, licci ipsa non sit tenuinus
is quem, sit assumptio ; intelligitur tamen in termino ad quem, hoc est,in pcrsona Uerbi, ad quam ast umitur,& ad quam intelligitur adducta, er Me inquit suod dicitur homo,stuleet quatenus illius Dei assumens naturam humanam, de qui est te minas , dicitur iam homo; non ergo mu et S. Thomas in iis verbis huic sententiae,sed in aliis paulo inserius, dum ait, alii pitio
terminar termimem a Po ad quem: di in enim
si tu, quinas alio ad se Fautio. ubi cum per illud as se explicet terminum ad quem, nempe
personam Verni, ad quam assumitur natura humana , restat, ut per illud ab alio, explicet teris minum a quo, qui non potest este, nisi humanitas , cum non reperiatur aliquid aliud.
Alij dicunt, terminum a quo esse subsistentiam
creatam, non quae praecessit, sed quae fuisset, nisi astumeretur humanitas: nam te inus a quo,
non debet manere eum termino int quem huma
nitas autem manet Iergo debet intelligi de aliquo alio praeter humanitatem, quod non potest elle,
nisi personalitas propria , quae incompossibilis
est cum personalitate verbi. Alij dicunt, te inuina quo seisia priuati
nem subsistencae diuinae in humanitate, siue carentiam humanitatis in Verbo , quam expli- rcat VaEquo per hoc quod est, Deum non esse visque, lhominem, quod opponitur immcdiate cuin hoc quod est, Verbum esse hominem , qui crat terminus ad quem huius actionis. blaestio lixe est de nomine, in qua breuiter 24. dico in primis,sicut terminus ad quem allum ptim pransiet tunis dupliciter usurpatur, scilicet pro termino qui assumitur,qui est humanitas,vel pro illo, d quod